အခန်း (၃၇)

မေမေကျိုးသည် သားငယ်၏ အုတ်ဂူသို့သွားရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငိုကြွေးကာ စက္ကူပိုက်ဆံများ မီးရှို့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ သားဖြစ်သူ၏ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်များကလည်း သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြပြီး သုသာန်မှ ပြန်ထွက်လာကြသောအခါ သူတို့အားလုံး၏ ရင်ထဲမှ အလေးကြီးတစ်ခု လျော့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်ပေးရင်း ရင်ထဲရှိ အလေးအပင်များကို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အမေ... ရှေ့ဆက်ရမယ့် အနာဂတ်ကိုပဲ ကြည့်ကြရအောင်။ အရင်က သမီး အတွေးတိမ်ပြီး စကားပြောမတတ်ခဲ့ဘူး။ ဒါက အမေ့အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး။ စွင်းမျိုးရိုး အဲ့ဒီလူက အရမ်းယုတ်မာလွန်းတာပါ။ အခု သူအပြစ်ပေးခံရပြီဆိုတော့ အမေလည်း စိတ်လျော့လိုက်ပါတော့"

ကျိုးအမေ၏ မျက်ရည်များ ပြန်စီးကျလာသော်လည်း သမီးဖြစ်သူက သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သုသာန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လျက် ကောင်းကင်မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ယနေ့သည် နေသာသော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး နေဝင်ဆည်းဆာချိန် အလင်းရောင်သည် ကမ္ဘာလောကကြီးအနှံ့ ပိုးသားကဲ့သို့ လှပစွာ ဖြာကျနေသည်။ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အလှတရားများကို သတိမထားမိသည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီနည်း။ သေဆုံးသွားသူကလည်း ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရာရာသည် ရှေ့ကိုသာ ကြည့်သင့်တော့သည်။

"မင်းရှန် ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုတစ်ခုမှာ လူပြန်ဝင်စားပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူမသည် စိတ်စွဲလမ်းမှုများကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကောင်းချီးပေးမှုများကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

"ဖြစ်လာမှာပါ။ ကျွန်မတို့ မင်းရှန်က အရမ်းသဘောကောင်းတာ။ နောက်ဘဝကျရင် သူ သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ မိသားစုကို ပိုင်ဆိုင်ရမှာပါ"

လော့လန်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်ပါ။ မငိုပါနဲ့တော့။ မင်းရှန် သေဆုံးအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူလည်း အပြစ်ပေးခံရပြီးပြီပဲ။ ကျွန်မတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသင့်ပါပြီ"

ထိုအမျိုးသမီးသည် နှာရှုံ့ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း"

မိသားစုသည် အရေးကြီးသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို အနားယူစေပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးများသည် ထမင်းဟင်းချက်ပြုတ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်လာကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် စာလေ့လာရသည်ကိုသာ အာရုံစိုက်လေ့ရှိသော ကျိုးကျွင်းဖန်သည် ယနေ့ လာရောက်ကူညီပေးခဲ့သည်။ ထိုအချိန်ကျမှ ထိုမိန်းကလေး တစ်ခါမှ ဟင်းမချက်ဖူးကြောင်း လော့လန် သိလိုက်ရသည်။

"ဘာ... ညီမလေးက ဟင်းတစ်ခါမှ မချက်ဖူးဘူးလား"

မိန်းကလေးသည် ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အသားအရေသည် ဖြူဝင်းနုဖတ်နေပြီး ပြုံးလိုက်သောအခါ ပါးချိုင့်လေးများ ပေါ်လာတတ်သည်။ ဤမျှ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးကို ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ သူမ မီးဖိုချောင်ထဲ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးသည်မှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူမတွင်သာ ထိုကဲ့သို့သော သမီးမျိုးရှိခဲ့လျှင် သူမလည်း မီးဖိုချောင်ထဲ အဝင်ခံမည် မဟုတ်ပါ။

"ဒါဆို ကြက်သွန်ဖြူ အခွံနွှာတာလောက်ပဲ ကူပေးတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ အသားဟင်း မချက်တော့ပေ။ ဒီနေ့ သူတို့ သတ်သတ်လွတ် ဖက်ထုပ်လုပ်စားကြမည် ဖြစ်သည်။ လော့လန်သည် အစာသွပ်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီး အလုပ်လုပ်ရင်း ကျိုးကျွင်းဖန်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ ထိုမိန်းကလေးသည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် မည်မျှ စေ့စပ်သေချာကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ကြက်သွန်ဖြူ အခွံနွှာရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ပန်းထိုးသည်ထက်ပင် ပိုညင်သာစွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူမသည် အပြင်ခွံကို တစ်လွှာချင်း ခွာထုတ်ပြီးနောက် အတွင်းလွှာများကို စေ့စပ်စွာ ဖယ်ရှားကာ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ပါးလွှာသည့် အမြှေးပါးလေးကိုပါ ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဘုရားရေ... သူမ ကြက်ဥပြုတ်၊ ကြာဆံလှီး၊ မှိုနားရွက်လှီးပြီးသည့်တိုင်အောင် ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြက်သွန်ဖြူ အနည်းငယ်ကို အခွံနွှာပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ၏ အကြည့်ကို သတိထားမိသွားပြီး ဇဝေဇဝါအမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်လာသည်။

"အစ်မ ညီမလေး ဘာမှားလုပ်မိလို့လဲ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" သူမ ကြက်သွန်ဖြူ အခွံနွှာပြီးပြီဖြစ်၍ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ထောင်းရမည်ဖြစ်သည်။ စကားနည်းနည်း ပိုပြောလိုက်တာက ကောင်းမည်။ "အစ်မကို ပေး၊ လှီးပေးမယ်။ ဒါမှ ထောင်းရတာ ပိုမြန်မှာ"

"ဟုတ်ကဲ့"

သူမသည် ဓားကိုယူကာ ကြက်သွန်ဖြူများကို အတုံးသေးသေးလေးများ ဖြစ်အောင် အမြန်လှီးဖြတ်ပြီး ငရုတ်ဆုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်သွန်ဖြူထောင်းသည့် ဆုံနှင့် ကျည်ပွေ့ကို မိန်းကလေးလက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် ယဉ်ကျေးစွာ ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ကြက်သွန်ဖြူကို ဂရုတစိုက် စတင်ထောင်းလေသည်။ ကျိုးချင်းရှန်နှင့်အတူ ဖက်ထုပ်လုပ်ပြီးချိန်ရောက်မှသာ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းပြီးလေသည်။

ထည့်မပြောဘဲ မနေနိုင်သည်မှာ ပြီးပြည့်စုံအောင် ထောင်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး ကြက်သွန်ဖြူ အမျှင်တစ်မျှင်မျှ မကျန်တော့ဘဲ အနှစ်ဖြစ်သွားသည်။ ရှာလကာရည် ရောစပ်လိုက်ပြီးနောက် မိသားစုသည် ဖက်ထုပ်စားရန် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည်လည်း ဖက်ထုပ်လုပ်ရာတွင် ကူညီခဲ့သဖြင့် ကြက်သွန်ဖြူကို ဘယ်သူထောင်းသလဲဆိုတာ သူမ အလိုလိုသိနေသည်။ သူမ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေးက တကယ် စိတ်ရှည်တာပဲ။ ဒီကြက်သွန်ဖြူက လုံးဝမစပ်ဘူး"

ဒေသတွင်း ဆိုရိုးစကားအရ စိတ်တိုတတ်သူ ထောင်းထားသော ကြက်သွန်ဖြူသည် စပ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ ကြက်သွန်ဖြူ မစပ်လျှင် ထောင်းသူသည် စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်ရမည်။ ဒီနေ့ ကြက်သွန်ဖြူသည် တကယ်မစပ်ကြောင်း ကျိုးမိသားစု တစ်ခုလုံးက တညီတညွတ်တည်း သဘောတူခဲ့ကြသည်။

မေမေကျိုးသည် သမီးအငယ်ဆုံး၏ လိမ္မာသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ စတင်စိုးရိမ်လာမိသည်။ ဤကလေးမသည် အလွန်လိမ္မာသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ အနာဂတ်တွင် ဘာဆက်ဖြစ်လာမည်နည်း။

"ချင်းရှန်... သား ညီမလေးရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဂရုစိုက်ပေးဦးနော်"

"နားလည်ပါပြီ အမေ"

မိဘဆိုသည်မှာ အားလုံးတူညီကြလိမ့်မည်။ သူတို့သည် အသက်အရွယ် အိုမင်းလာသည့်တိုင် သားသမီးများအတွက် စိတ်ပူတတ်ကြသည်။ သားဖြစ်သူ၏ ကိစ္စတစ်ခု ပြီးပြတ်သွားသည်နှင့် သမီးဖြစ်သူအတွက် စတင်ပူပန်လာပြန်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သမီးအကြီးဖြစ်သူထံသို့ အာရုံလွှဲလိုက်သည်။

"ကျွင်းဟွေ့... သမီးလည်း မငယ်တော့ဘူး။ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် စဉ်းစားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ သမီး လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ သင့်တော်တဲ့သူ ရှိလား။ အမေ ပြောပေးလို့ရတယ်လေ"

မိသားစုတစ်ခုလုံး သူမကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသဖြင့် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ တစ်ချက် တင်းမာသွားခဲ့သည်။

"အမေကလည်း... ဘာလို့ ဒီအကြောင်း ပြန်ပြောနေတာလဲ။ မလောပါနဲ့၊ မလောပါနဲ့၊ သမီး အသက်သုံးဆယ်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး။ ဘာလို့ အဲ့လောက် စိတ်ပူနေရတာလဲ"

"ငါက ဘာလို့ စိတ်မပူရမှာလဲ။ နင့်အတန်းဖော် တချို့ဆို အမေတွေတောင် ဖြစ်နေကြပြီ။ နင်ကတော့ ဒီမှာ တွဲလောင်းခိုနေတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်"

"တွဲလောင်းခိုနေတယ်ဟုတ်လား။ အမေ ပြောပုံက သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြိုးဆွဲချနေတယ်လို့ ပြောနေသလိုပဲ"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည့်အလား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ "မလောပါနဲ့၊ မကြာခင် ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်ပါတယ်"

"တကယ်လား။ နင့်မှာ ချစ်သူရှိနေပြီလား။ သူက ဘယ်ကလဲ။ ဘာလုပ်တာလဲ။ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

"အမေကလည်း စက်သေနတ် ပစ်သလို မေးခွန်းတွေ မေးနေတာပဲ။ ဘယ်တစ်ခုကို အရင်ဖြေရမှာလဲ"

"ပြန်မပြောနဲ့။ ဟိုတစ်ယောက်က ဘာလုပ်သလဲဆိုတာပဲ ပြောစမ်းပါ"

"သမီးမှာ ချစ်သူရှိတယ်လို့ မပြောပါဘူး။ မကြာခင် ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်တယ်လို့ ပြောတာလေ။ နားမထောင်တတ်ဘူးလား"

"ဆက်ပြောလေ" မေမေကျိုးက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"နင့်မှာ ချစ်သူရှိတယ်လို့ ငါက ထင်နေတာ။ နင်က ငါ့ကို တစ်ချိန်လုံး နောက်ပြောင်နေတာကိုး"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် ပြုံးပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို လော့လန် သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေး တကယ်တမ်း ဘာလုပ်နေသနည်း။ အကယ်၍ ပုံမှန် သမီးရည်းစား ဆက်ဆံ‌ရေးသာဆိုလျှင် မိသားစုကို ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် လိမ္မာစွာဖြင့် ထမင်းစားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူအနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ "အမေ... ဒီည အမေနဲ့ အတူအိပ်လို့ရမလား"

မေမေကျိုးသည် သူမကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ "သမီးက အပျိုကြီးဖြစ်နေပြီ၊ ဒီလိုလုပ်နေမှတော့ အမေ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ချရမှာလဲ"

မိန်းကလေးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို ချစ်ခင်စွာ ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ပခုံးပေါ်သို့ မှီတင်လိုက်သည်။

"အမေ စိတ်ပူနေရင် သမီးကို အမေ့နားမှာပဲ ထားလိုက်လေ။ ဒါဆို အမေ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

မေမေကျိုးသည် ခေါင်းခါပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ သမီးအငယ်ဆုံးလေးကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ ဤကလေးသည် အမြဲတမ်း လိမ္မာပြီး ရုပ်လည်း ချောသည်။ အငယ်ဆုံးဖြစ်သည့်အတွက် မိဘများက မလွဲမသွေ အလိုလိုက်ခဲ့မိကြသည်။ ဤသို့ ဖြစ်လာအောင် မည်သို့ ပျိုးထောင်မိခဲ့သည်ကိုပင် သူတို့ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။ မိသားစု ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ဤကလေးသည် အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ရာမှ ယခုအခါ မိခင်ဖြစ်သူထံတွင် ပြန်လည်၍ ချွဲနွဲ့နေပြန်သည်။

"သမီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ လိုတယ်။ အမေက သမီးနဲ့ တစ်သက်လုံး နေပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အမေ... ကျောင်းက အတန်းဖော် တချို့က နယ်ဘက်ကို သွားလေ့လာချင်ကြတယ်တဲ့။ အထက်တန်း ကျောင်းပြီးရင် ဘာတာဝန်မှ ပေးမှာမဟုတ်ဘူး။ အားလုံး နယ်ဘက်ကို ဆင်းကြရမှာ။ အဲဒီမှာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်။ လယ်စိုက်ရမှာလား"

"ဟေ... ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ။ အမေ ဘာလို့ မသိရတာလဲ"

မေမေကျိုးသည် အတိတ်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများထဲတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အပြောင်းအလဲများကို သတိပြုမိရန် နှေးကွေးခဲ့ရကာ စိုးရိမ်ပူပန်လာသည်။

"ဒီလ စမှာပါ။ အတန်းဖော်တော်တော်များများက နယ်ဘက် မသွားချင်ဘူး ပြောကြပေမယ့် သွားချင်တဲ့သူတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်။ အမေ... လယ်စိုက်ရတာ ပင်ပန်းလား"

"အမယ်လေး... အဲဒါ သမီး ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

မေမေကျိုးသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သားနှင့် ချွေးမဖြစ်သူကို ရှာရန် သူမကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဒီည ပန်းကန်ဆေးသည့် တာဝန်ကျသူမှာ ကျိုးကျွင်းဟွေ့ဖြစ်သည်။ လော့လန်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးစီး၍ အိပ်ရာထဲသို့ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူတို့သည် အဝတ်အစားများကို အမြန်ပြန်ဝတ်လိုက်ကြသည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာကိစ္စ အရေးကြီးနေလို့လဲ"

"ကျွင်းဖန်လေ... နောက်နောင် သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ။ တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေမရရင် သူ လယ်သွားစိုက်ရတော့မှာလား"

ဒါကြောင့် ဖြစ်ရမည်။ လော့လန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။ သူမသည် ယောက္ခမနှင့် ယောက်မဖြစ်သူကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ချင်းရှန်နဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ။ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ သူ့ကို နယ်ဘက်မှာ နှစ်နှစ်လောက် လွှတ်ထားလိုက်တာပါ။ ပြီးမှ တက္ကသိုလ်တက်ဖို့ ထောက်ခံချက်ရအောင် ကျွန်မ နည်းလမ်းရှာပေးပါ့မယ်"

"အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား"

"အစီအစဉ်ကတော့ အဲဒီလိုပါပဲ၊ ဒါပေမယ့် ထောက်ခံချက်ဆိုတာက ပုံမှန်အားဖြင့် လုပ်ငန်းခွင်မှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေပဲ ရတာလေ။ အရမ်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ နောက်မှ ကျွန်မတို့ နည်းလမ်း စဉ်းစားကြတာပေါ့"

"ထောက်ခံချက်ရဖို့ ဘာလို့ နယ်ဘက်ကို သွားရမှာလဲ"

"စည်းကမ်းက အဲဒီလို ဖြစ်နေလို့ပါ"

'ကောင်းပြီလေ...' မေမေကျိုးသည် တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ဒါသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ပြောင်းလဲ၍ မရနိုင်ပေ။ ဘဝသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းနေပြီး မည်သူမျှ ဒီရေကို ဆန်၍ မကူးခတ်နိုင်ကြပေ။ လိုအပ်သည်မှာ ရေစီးနှင့်လိုက်ပါရန်သာ ဖြစ်သည်။ ဘဝသည် ခရီးသွားခြင်းနှင့်တူပြီး သူမတို့သည် ခရီးသွားများသာ ဖြစ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နည်းလမ်းကတော့ အမြဲရှိမှာပါ။ ဖိအားဒဏ်ကြောင့် ဘယ်သူမှ မသေနိုင်ပါဘူး"

လော့လန်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူအတွက် ရေငှဲ့ပေးရင်း ရွှင်လန်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်မိဘကမှ သားသမီးနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး လိုက်နေပေးနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ နယ်ဘက်ဆိုတာ အမေ ထင်သလောက်လည်း မကြောက်စရာကောင်းပါဘူး"

မေမေကျိုးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အမေလည်း တောကလာတာပါ။ အထင်သေးလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ သွားရမှာက ကျွင်းဟွေ့ ဖြစ်နေရင် အမေ ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီကလေးက အရင်က တစ်ခါမှ လယ်မစိုက်ဖူးဘူးလေ"

"လေ့ကျင့်ပေးလိုက်တာက မကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

သူတို့သည် ကျွင်းဖန်အတွက် အခြားရွေးချယ်စရာများကို ရှာဖွေနေကြသော်လည်း အဆင်မပြေခဲ့လျှင် စိတ်ပျက်သွားမည်စိုးသောကြောင့် အတည်မပြုရသေးမီ ဘာမှမပြောခဲ့ကြပေ။

"အခြေအနေက အဲဒီလိုမှန်း အမေ သိပါတယ်"

သူမသည် ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီးနောက် ခွက်ကို ချလိုက်ကာ ပြောသည်။

"ကဲ... သားတို့ အနားယူတာကို အမေ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ကိစ္စတွေက ဒီလိုဖြစ်လာမှတော့ ရင်ဆိုင်လိုက်ကြတာပေါ့။ နောက်ဆုတ်နေလို့လည်း အလကားပဲ"

ကျိုးချင်းရှန်နှင့် လော့လန်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ အခြေအနေကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။ မှန်ပါသည်၊ မကြောက်မရွံ့သော စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားသရွေ့ မည်သည့်အရာကမျှ သူတို့ကို ဖြိုလှဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မိသားစု၏ အကြီးမားဆုံး စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ယခုအခါ တည်ငြိမ်သွားပုံရပြီး ထိုညတွင် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး အထူးကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ကြသည်။ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လျော့ပါးသွားသဖြင့် မိသားစုသည် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားကြသည်။ နံနက်စာ စားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူသည် အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူတို့သည် ကျောင်းနှင့် အလုပ်ခွင်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

"လန်အာ... နေ့လယ်စာ စားဖို့ ပြန်လာဦးမလား"

"မလာတော့ဘူး၊ ကန်တင်းမှာပဲ တစ်ခုခု စားလိုက်တော့မယ်"

"မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွင်းဟွေ့လို နေ့လယ်စာ ထည့်သွားပါ့လား"

"ကောင်းပြီလေ"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် ထမင်းဘူးကို ကိုင်ထားရင်း အတွေးများ၌ နစ်မျောနေသည်။ ဒီနေ့ သူမ ကြော်ထားသည့် ကြက်ဥကြော်ကို အမေ မြင်သွားလား။ ကိစ္စမရှိပါ၊ သူမ သူ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြဖို့ လိုသည်။ သူ တကယ် ဘာဆိုလိုတာလဲ။ နေစရာမရှိဘူးဆိုပြီး ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အမျိုးသမီးများအဖွဲ့ချုပ်မှ အလုပ်သည် ကာယလုပ်အား သိပ်မစိုက်ရသော်လည်း စကားအများကြီး ပြောရသည်။ မနက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အစ်မကြီး နှစ်ယောက်ကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့ပြီး နေ့လယ်ရောက်သောအခါ လော့လန်သည် သူမ၏ ပါးစပ်မှ မီးထွက်တော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထမင်းဘူးကို ဆွဲကာ အစ်မလျိုနှင့်အတူ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရင်း လမ်းတစ်လျှောက် ညည်းတွားခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"နေ့တိုင်း အကူအညီ လာတောင်းတဲ့သူတွေ ဒီလောက် အများကြီး ရှိမနေနိုင်ဘူး မဟုတ်လား"

"သိပ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတော်တော်များများက အမျိုးသမီး ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး ဆိုတာကို သဘောမပေါက်ကြသေးဘူး။ သူတို့ အနိုင်ကျင့်ခံရတဲ့အခါ ပြန်လည်ခုခံဖို့ ဒါမှမဟုတ် အကူအညီတောင်းဖို့ မစဉ်းစားကြဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ ကျွန်မတို့ ရွာမှာဆို သိပ်မသိကြဘူး။ သိရင်တောင်မှ မိသားစု ကိစ္စက သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲ ထားသင့်တယ်၊ မိသားစု အရှုပ်ထုပ်ကို ဖွင့်ချရတာ ရှက်စရာကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောကြမှာ"

"ဒါပေါ့၊ သူတို့က အမျိုးသမီးတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့ပဲ သိကြတာ။ ဘာလို့ အမျိုးသမီးတွေက တိတ်တဆိတ် ခံစားနေရမှာလဲ"

"မှန်တယ်၊ တချို့ပြဿနာတွေကျတော့ သေချာဖြေရှင်းဖို့ လူသိရှင်ကြား လုပ်မှရမှာ"

"အင်း... ဒီနေ့ ညီမ ကူညီပေးလိုက်တဲ့သူရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ"

"သူမက သူ့ယောက်ျားနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီး ယောက္ခမတွေက အိမ်ပေါ်က မောင်းချလိုက်တာလေ။ ကျွန်မက သူ့ကို အိမ်ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ် ပြောတော့ သူမက သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ သန့်စင်ခန်း သွားနေတုန်း သူမ ပျောက်သွားတယ်"

"အပြာရောင် ဂါဝန် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးလား"

"ဟုတ်တယ်၊ သူမပဲ။ သူ့မှာ အလုပ်အကိုင် မရှိဘူး၊ ကလေးကလည်း သုံးယောက်ရှိတယ်။ သူ့ယောက်ျားနဲ့ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်တာလဲလို့ ကျွန်မ မေးတော့ သူက တွေဝေနေပြီး မပြောဘူး"

"မိသားစုတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် အခက်အခဲတွေ ရှိကြတာပါပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမက ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်သွားတာဆိုတော့ စိတ်မပူပါနဲ့တော့"