အခန်း (၃၈)

"ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်က အမြဲတမ်း နေရာတိုင်း အတူတူသွားကြတာပဲ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဒါရိုက်တာလျိုက သူ့ထမင်းဘူးကို ကိုင်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် လေးယောက်ထိုင် စားပွဲတွင် ထိုင်နေကြပြီး သူမနှင့် အစ်မလျိုက မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြရာ ဒါရိုက်တာလျိုက သူမဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ဘေးသို့တိုးလိုက်ပြီး သူတို့ကြားတွင် နေရာလွတ် အကျယ်ကြီး ချန်ထားလိုက်သည်။

"ဒါရိုက်တာ နေ့လယ်စာ ထည့်လာရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီနေ့ ဘာလို့ ကန်တင်းမှာ လာစားတာလဲ"အစ်မလျိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။

"မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ၊ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ဆိုးပြီး ထမင်းမချက်ပေးဘူးလေ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဖိအားပေးနေတာ"

"ဟားဟား" အစ်မလျိုက သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းဆောင်ကို နောက်ပြောင်ကာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ အမေအိုကြီးက မြေးချီချင်နေပြီမလား"

"မြေးကိစ္စတော့ မပြောပါဘူး။ ကျွန်တော် အမြန်အိမ်ထောင်မပြုရင် သူ မရှိတော့တဲ့အခါ ကျွန်တော့်အတွက် အဝတ်လျှော်၊ ထမင်းချက်ပေးမယ့်သူ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ပဲ ပြောနေတာ"

ကွာရှင်းပြီးနောက် လက်တွဲဖော်အသစ် ရှာဖွေရသည်မှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စကားပြောရင်း ဒါရိုက်တာလျိုသည် စကားဝိုင်းထဲ မဝင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေသော လော့လန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရောက်တာတောင် တကယ်ပဲ ထမင်းမချက်တတ်၊ အဝတ်မလျှော်တတ်ဘူးလား။ ရှင့်အမေ ပြောတာမှန်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သူ မရှိတော့ရင် ရှင် ငတ်မှာမဟုတ်ပေမယ့် ဒုက္ခရောက်ဦးမှာ။

နယ်ဘက်တွင် မွေးဖွားသော်လည်း သူမ၏ဖခင်သည် ထမင်းချက်တတ်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူကလည်း ချက်တတ်သော်လည်း ဒုတိယအစ်ကိုမှာမူ မည်သည့်အရာမျှ အသုံးမကျသဖြင့် သူ အိမ်ထောင်ပြုသောအခါ တင်တောင်းငွေ ပိုပေးခဲ့ရသည်။

အပြင်လောကတွင် အခြေအနေများ ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း ဘဝကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ဖြတ်သန်းရမည်ဖြစ်သည်။ အလုပ်မှ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ ပထမဆုံးလုပ်သည်မှာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မေးခွန်းထုတ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ချစေသော အကြည့်ကို ရရှိမှသာ စိတ်အေးရသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ယူကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်သွားသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ မသိစိတ် နှိုးဆော်မှုကြောင့် နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် တောအုပ်ငယ်တစ်ခုအထိ နောက်ယောင်ခံလိုက်သွားပြီး ထောင့်ချိုးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်တွင် ပုန်းနေလိုက်သည်။

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး တိတ်တဆိတ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့က အလျင်အမြန် ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ အဲ့လောက် နောက်ကျနေတာလဲ"

"ဖဲဝိုင်းမှာ မိနေလို့ ထွက်လို့မရဘူး ဖြစ်သွားတာ"

"ဝမ်ရှီခွမ်း ကျွန်မတို့ကိစ္စကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ။ အမေက ကျွန်မကို ခဏခဏ ပြောနေပြီ"

"အဓိကက ကိုယ့်မှာ အခုနေစရာ မရှိသေးလို့ပါ"

"ဒါပေမယ့် အဲ့လိုဆိုပြီး ကျွန်မတို့က ဒီလိုမျိုး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နေစရာမှ မလိုတာ။ ကျွန်မ မိသားစုကို ပြောလိုက်ရုံပဲလေ၊ ပြီးရင် အတူတူ အဖြေရှာကြတာပေါ့"

"ဘာအဖြေ ရှိနိုင်မှာမို့လို့လဲ။ အိမ်တစ်လုံး ရုတ်တရက် ဖန်ဆင်းလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ မင်းတို့ မိသားစုမှာလည်း ကိုယ်တို့နေဖို့ နေရာမှမရှိတာ"

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"ကိုယ် တစ်ခုခု စဉ်းစားလိုက်ပါ့မယ်။ ကိုယ့်ကို မလောပါနဲ့"

စကားပြောရင်း ထိုအမျိုးသားသည် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်သည်။ သူတို့ လက်မထပ်ရသေးသောကြောင့် လော့လန်သည် ဒီလူ့အပေါ် အမြင်မကြည်ဖြစ်မိသည်။

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် မရေမရာ ငြင်းဆန်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ဖက်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

"ချိုသာတဲ့ စကားတွေပဲ လာပြောမနေနဲ့၊ အစီအစဉ် တစ်ခုခု ချပြဦး။ ကျွန်မတို့ လက်မထပ်ရသေးရင်တောင်မှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် မဖြစ်သင့်ဘူးလေ"

"ဒီလိုဆိုတော့ ပိုမပျော်ဘူးလား။ ပိုပြီး ရိုမန်းတစ် မဆန်ဘူးလား"

"ဘာ!?" ကျိုးကျွင်းဟွေ့၏ လေသံသည် ရုတ်တရက် စိတ်ဆိုးသံ ပေါက်သွားသည်။ "ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အမေ ထပ်မေးရင် ကျွန်မ ပြောလိုက်တော့မှာ။ ရှင် အခွင့်အရေးရှာပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ကို လာခဲ့သင့်တယ်"

"ကောင်းပါပြီ၊ အဲ့ကျမှ ပြောကြတာပေါ့။ မလောပါနဲ့၊ အချိန်အခါ မသင့်သေးလို့ပါ။ အဆင်ပြေပြီဆိုရင် ကိုယ် မင်းကို သေချာပေါက် လက်ထပ်ပြီး ခမ်းခမ်းနားနား တင်တောင်းမှာပါ"

ထိုအမျိုးသားသည် လက်ထပ်မည့်အကြောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲနေပြီး ချိုသာသော စကားများပြောကာ နမ်းနေသည်။ သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းနေသော လော့လန်သည် ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်စွာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိသည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့... ခပ်အအ မိန်းကလေးရယ်၊ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဒီအခြေအနေထိ ရောက်သွားရတာလဲ။

ဒီလူက ကိုယ့်ကို အခွင့်ကောင်းယူနေပြီး လက်ထပ်ဖို့လည်း ဆန္ဒမရှိဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိစေဘဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေသည်။ သူက တကယ်ပဲ သူ့ဘဝကို သူမနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းဖို့ စီစဉ်ထားလို့လား။

သူမသည် ထွက်သွားပြီး ယောက်မဖြစ်သူကို အိမ်ပြန်ဆွဲခေါ်ချင်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ကျိုးကျွင်းဟွေ့တွင် အသိစိတ် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသဖြင့် အခြေအနေ ပိုမလွန်သွားခဲ့ပေ။ အနမ်းဖလှယ်ပြီးနောက် နှစ်ဦးသား လမ်းခွဲခဲ့ကြပြီး သူမသည် အမှောင်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ပြန်လာခဲ့သည်။

'ငတုံးမလေး၊ ငတုံးမလေး... ဒီလောက် မှောင်နေတာတောင် သူက လိုက်မပို့ဘူး။ အဲဒါက သူ ကိုယ့်ကို ဂရုစိုက်ကြောင်း ပြနေတဲ့ လက္ခဏာလား။'

လော့လန်သည် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်အထိ တိတ်တဆိတ် နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို လေးနက်စွာ တွေးတောနေပုံရသည်။ ဒီကောင်မလေး သူ့မိသားစုကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သင့်သည်။

"ကျွင်းဟွေ့... ဘာလို့ ဒီအပြင်မှာ ရပ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သူမသည် အမှောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး တိုးတိုးပြောလိုက်သော်လည်း ကျိုးကျွင်းဟွေ့မှာ လန့်သွားသေးသည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"တခုခု ဖြစ်လို့လား။ အခက်အခဲ ရှိရင် ပြောလေ။ အစ်မ ကူညီပေးနိုင်မလားလို့"

'ကောင်မလေးရယ်၊ အစ်မ ဒီလောက်ပြောနေမှတော့ ဝန်ခံလိုက်ပါတော့' သို့သော် အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ကျိုးကျွင်းဟွေ့က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးကာ ဘာမှမဖြစ်ကြောင်းသာ အတင်းငြင်းနေသည်။

"တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလား"

"တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ဒီကောင်မလေးက အပြင်မှာ ဒီလိုပြောပြီး အိမ်ထဲရောက်တော့ အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ ကိစ္စတွေကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ရွေးချယ်လိုက်သဖြင့် လော့လန်လည်း ဆက်ပြီး အတင်းမမေးတော့ပေ။ ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တာမို့ သူမ မဆင်မခြင် ဝင်မပါချင်တော့ပေ။

နောက်တစ်နေ့ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ယောက္ခမဖြစ်သူက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမကို တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။

"ကျွင်းဟွေ့မှာ ရည်းစားရနေပြီတဲ့၊ နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် အိမ်ကို လာမယ်လို့ ပြောတယ်"

"တကယ်လား။ ကောင်းတာပေါ့"

ကျွင်းဟွေ့က သူ့အမေကို ပြောပြလိုက်ပုံရသည်။ လော့လန်သည် သတင်းစကားကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ချောချောမွေ့မွေ့ လက်ထပ်နိုင်ရင် ကောင်းပါသည်။ ကောင်လေး၏ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းရင်တောင်မှ သူမ သဘောကျနေသမျှ အဆင်ပြေပါသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ သူမ အိမ်ထောင်ကျသွားရင် အမေ့အတွက် ပူစရာတစ်ခု လျော့သွားပြီ"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သူမကိုတော့ မလောပါနဲ့။ နောက်ဆုံးကျရင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

"အေးပါ။ ဒါနဲ့ တောင်ဘက်အိမ်က အဖွားကြီးကို သူ့သားက ပွေ့ပြီး ပြန်ခေါ်လာတယ်။ အခု လေဖြတ်သွားပြီတဲ့"

"ဝဋ်လည်တာနေမှာ"

"အခုဆို သူ ငါတို့ကို ပိုမုန်းနေလောက်ပြီ။ ခြံဝင်းတစ်ခုတည်း အတူနေကြတော့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်မိအောင် ရှောင်လို့လည်း မရဘူး"

"သူ့အပြစ်နဲ့သူလေ၊ ကျွန်မတို့က သူ့ကို ဒုက္ခပေးတာမှ မဟုတ်တာ"

"တောင်ဘက်အိမ်နဲ့ ခပ်ကင်းကင်းသာ နေကြရအောင်။ သူ့သမီးက ရက်နည်းနည်းကြာရင် ပြန်လာပြုစုမယ် ပြောတယ်။ သမီးကလည်း သူ့အမေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ အိမ်နီးချင်းတွေ ဖြစ်လာတဲ့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ခြံဝင်းထဲက လူတိုင်းနီးပါးနဲ့ ရန်ဖြစ်ပြီးပြီ"

"ဪ... သိပြီ"

မနက်ပိုင်း အလုပ်သွားရန် ထွက်လာချိန်တွင် တောင်ဘက်အိမ်မှ အဖွားကြီး၏ သားနှင့် ပက်ပင်းတိုးမိသည်။ သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ရေခပ်ရန် လှည့်ထွက်သွားကာ သူမလည်း စက်ဘီးကို တံခါးအပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးချင်းရှန်သည် သူမနှင့်အတူ ထွက်လာပြီး လမ်းဆုံတွင် လမ်းခွဲရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနေ့ လစာထုတ်ရက်လေ" သူက တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။

"အပ်မှာလား"

သူမက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ လက်ထပ်ပြီးနောက် ပထမဆုံး လစာထုတ်ရက် ဖြစ်သောကြောင့် သူမ စီမံခန့်ခွဲရန် ပေးမည်ဟု ဆိုလိုကြောင်း သူမ တွေးလိုက်သည်။

"အမေ့ကို နေစရိတ် ပေးပြီးရင် ကျန်တာ မင်းအကုန်ယူလိုက်"

"အများကြီး ကျန်သေးလား"

"နည်းနည်းတော့ ကျန်ပါသေးတယ်။ အဖေက ထောက်ပံ့ကြေး ရနေတုန်းပဲ၊ ကျွင်းဟွေ့ကလည်း နေစရိတ် ထည့်လိမ့်မယ်။ ကျွင်းဖန်ကလည်း ကျောင်းစရိတ် သိပ်မကုန်ပါဘူး"

"အင်း... သိပြီ"

မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ငွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယောက္ခမ၏ ကျန်းမာရေးသာ ကောင်းမွန်လာပါက ဆေးကုသစရိတ် သက်သာနိုင်ပြီး သူမတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်လစာ ရှိသည်။ အဓိကအချက်မှာ အမှတ်များ ဖြစ်သည်။

အမှတ်တွေ စစ်ကြည့်ဦးမှ။ ကောင်းလိုက်တာ၊ မနေ့က အမှတ်တွေ ဝင်လာပြီး ပမာဏတစ်ခု ထပ်တိုးလာသည်။ လောလောဆယ်တွင် အမှတ်များဖြင့် စားဝတ်နေရေးကို လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်သော်လည်း သူမ၏ ရည်မှန်းချက်များက ထိုထက်ပိုသည်။ သူမ အိမ်တစ်လုံးဝယ်ရန် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ပိုင်ဆိုင်မှုများလေ ပြဿနာပိုများလေ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအနေအထားက တကယ်တမ်း အတော်လေး ကောင်းမွန်ပါသည်။

လော့လန် - 'စနစ် ငါ အထည်စတချို့ ဝယ်ချင်တယ်'

စနစ် - 'အရင်အတိုင်းပဲ၊ မင်းဘာသာ ရွေးလို့ရတယ်'

လော့လန် - 'နင့်အသံက ဘာလို့ အရမ်းပန်းနေတာလဲ'

စနစ် - 'မနေ့ညက ကောင်းကောင်း မအိပ်ရလို့လေ'

လော့လန် - 'နင်... စနစ် တစ်ခုက အိပ်ဖို့လိုလို့လား'

စနစ် - 'ငါလည်း အနားယူဖို့ လိုတာပေါ့'

ခဏလောက် စနောက်ပြီးနောက် သူမသည် ရုံးခန်းတွင် စက်ဘီးကို ရပ်ကာ စနစ်ထဲမှ အထည်များကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ရာသီဥတုက ပိုအေးလာတော့မည်။ အခု တစ်ခုခု ချုပ်မယ်ဆိုရင် ဝါဂွမ်းကုတ်အင်္ကျီ သို့မဟုတ် ကုတ်အင်္ကျီရှည် ဖြစ်လိမ့်မည်။

စနစ် - 'အရမ်း ရှေးဆန်မနေပါနဲ့။ အဆင်သင့်ချုပ်ပြီးသား အဝတ်အစားတွေ အများကြီးရှိတာ၊ အဲဒါတွေပဲ ဝယ်လိုက်ပါလား'

လော့လန် - 'ငါကတော့ နည်းနည်း ရိုးရာဆန်တာပဲ ကြိုက်တယ်'

စောစောထသည့် ငှက်သည် အစာကောင်းရသည် ဆိုသည်မှာ မှန်ပါသည်။ လူအများက စွပ်စွဲပြောဆိုမှုများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြုလုပ်နေကြသော ဤခေတ်တွင် သတိထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ အကယ်၍ အထည်စဖြင့် ကိုယ်တိုင် အဝတ်ချုပ်ဝတ်လျှင် ဒီဇိုင်းပုံစံများသည် စနစ်ထဲကအတိုင်း မဟုတ်နိုင်သော်လည်း ဝတ်ဆင်ရသည်မှာ စိတ်ချရသည်။

ယောက္ခမနှင့် ယောက်မအတွက်ပါ တစ်ခုခု ရွေးပေးသင့်လား။ ဒါက မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း သူမသည် အထည်များကို သေချာရွေးချယ်နေသော်လည်း အပြင်လူများအမြင်တွင် သူမ ငေးငိုင်နေသလို ဖြစ်နေသည်။ အစ်မလျို ရောက်လာပြီး သူမကို ပုတ်ကာ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့ လက်ဖက်ရည် မဖျော်တာလဲ"

"အာ"

"ဟေ့... နင့်ကို တစ်ခုလောက် ပြောပြရဦးမယ်။ မနေ့က ငါ့ယောက္ခမ ငါ့ကို ပြဿနာရှာတယ်။ သူက တွေ့မိတဲ့ မှိုတက်နေတဲ့ ပေါက်စီလုံးကို ငါ့ကို အတင်းစားခိုင်းတာလေ။ ဘာဖြစ်သွားလဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ငါက မစားဘူး ငြင်းတော့ သူက ပွစိပွစိ လုပ်နေတာ။ ငါက မစားဘူးဆိုပြီး ခံပြောနေတော့ နောက်ဆုံးကျ သူကိုယ်တိုင်ပဲ စားလိုက်ပြီး တစ်ညလုံး နေမကောင်းဖြစ်တော့တာပဲ။ ဘုရားရေ... ငါတို့က ဆေးရုံသွားဖို့ ပြောတော့လည်း ပိုက်ဆံကုန်မှာကြောက်လို့ မလိုက်ချင်ဘူးတဲ့။ ဒီမနက်ကျတော့ လုံးဝ မထနိုင်တော့ဘူး"

"အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

"ဆေးရုံရောက်သွားပြီ၊ သူ့သားက သူ့ကို စောင့်ပေးနေတယ်"

"တကယ် ရယ်စရာကောင်းတာပဲ၊ ဘာမှမစုမိတဲ့အပြင် အခု ပိုပြီးတောင် ကုန်ကျနေပြီ"

"အဲဒါပြောတာပေါ့။ အခုတော့ ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ နောင်တရပြီး ငိုနေလေရဲ့။ ငါကတော့ တစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်တယ်... အဲဒီ မှိုတက်နေတဲ့ ပေါက်စီ မစားသင့်ပါဘူးလို့လေ။ အဲဒါကို ငါ့ယောက်ျားက ငါ့ကို ပြန်ပြီး ငြင်းခုံနေသေးတယ်။ သူတို့ဘာသာသူတို့ ကြည့်ရှင်းကြပါစေတော့လို့ ငါတွေးလိုက်တယ်။ ငါတော့ လက်လျှော့လိုက်ပြီ"

လော့လန်သည် သဘောကျစွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။ အစ်မလျိုသည် ဖျော်ထားသော လက်ဖက်ရည်ကို သူမအတွက် ငှဲ့ပေးပြီးနောက် သူမခွက်ထဲမှ ရေကို သောက်လိုက်သည်။

"ဟေ့... နင့်ယောက္ခမအကြောင်း ပြောတာ တခါမှမကြားဖူးဘူး။ သူက ဘယ်လိုလဲ"

"အတော်လေး ကောင်းပါတယ်"

"အရမ်း ရိုးမနေပါနဲ့ဟာ။ ငါက ရန်တိုက်ပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် လောကနီတိအရ ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမဆိုတာ မွေးရာပါ ရန်သူတွေပဲ။ ဒါက ခေတ်အဆက်ဆက် အမှန်တရားပဲ"

လော့လန် ထပ်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။ ဤမိသားစုသို့ ရောက်ရှိနေသည့် အချိန်ကာလအတွင်း ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအပေါ် တကယ်ပဲ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ ယောက္ခမက သူမကို သမီးရင်းထက် ပိုကောင်းအောင် ဆက်ဆံပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးပေ။ ဝမ်မိသားစုမှ ယောက္ခမဟောင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ပြဿနာမရှိသရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေနေသည်။

ဒီနေ့သည် လစာထုတ်ရက်ဖြစ်ပြီး သူတို့ လုပ်ငန်းခွင်တွင်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးသည့်အတွက် ဒီလ ဘာမှရမည်မဟုတ်ပေ။ အစ်မလျိုကတော့ ရရှိသော ငွေကြေးကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေသည်။ တတိယသုံးလပတ် ဆုကြေးငွေများလည်း ဝင်လာပြီဖြစ်သည်။

လော့လန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ငွေသားနှင့် ကူပွန်လက်မှတ်များ ပါဝင်သည်။ သူတို့မိသားစု၏ ဆန်စပါးရိက္ခာကို စပါးစာအုပ်ဖြင့် စီမံခန့်ခွဲသည်။ ဆန်ဝယ်ရန်အတွက် ထိုစာအုပ်သာ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထုတ်ပေးလိုက်သော ကူပွန်များတွင် ဆန်လက်မှတ် မပါဝင်ဘဲ အထည်လက်မှတ်နှင့် အခြား မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းများသာ ပါဝင်သည်။

"မီးသွေးလက်မှတ်တွေလည်း ပါတယ်။"

"ဆောင်းရာသီ ရောက်နေပြီကိုး"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် အတော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ငွေသားများကို သူမအား ပေးလိုက်ပြီး မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲမည်ကို မမေးမြန်းပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဒါအားလုံးက အပ်နှံရမည့်အရာ ဖြစ်သည်။ သူမ မည်သို့ သုံးစွဲမည်က သူမသဘောသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် လူနှစ်ဦးစာအတွက် လုံလောက်သော ပမာဏကို ယောက္ခမအား နေစရိတ်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်။ ယောက္ခမက တချို့တစ်ဝက်ကို သူမထံ ပြန်တွန်းပေးလိုက်သည်။

"လောလောဆယ် တစ်ဝက်ပဲ ပေးပါ။ သမီးက အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးတော့ နောက်လမှ လစာရမှာလေ"

"လောက်ပါတယ်၊ အမေ ယူထားလိုက်ပါ။ အိမ်မှာ စားမယ့်သူတွေလည်း များတယ်၊ ဆောင်းရာသီလည်း ရောက်တော့မှာဆိုတော့ မီးသွေးဝယ်ရဦးမယ်။ အရာအားလုံးအတွက် ပိုက်ဆံလိုမှာပဲ"

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရော"

ကျိုးချင်းရှန်၏ မင်္ဂလာဆောင်နှင့် သူမ၏ ရောဂါကြောင့် သူတို့၏ စုဆောင်းငွေ အများစုကို သုံးစွဲခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကျန်ရှိနေသော စုဆောင်းငွေ အနည်းငယ်သည် အရေးပေါ်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ထိုငွေပမာဏ အနည်းငယ်သည် ဘာမှ သိပ်မလုပ်နိုင်သော်လည်း လုံးဝမရှိသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းပါသည်။

သူတို့ မီးဖိုခေါင်းတိုင်ကိုလည်း လဲလှယ်ရန် လိုအပ်သည်။ မိသားစုတွင် နေထိုင်စရာ အခန်းနှစ်ခုနှင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခု စုစုပေါင်း သုံးခုရှိသည်။ ယမန်နှစ်က သူမသည် မီးဖိုခေါင်းတိုင် အကောင်းစား အစိတ်အပိုင်း အချို့ကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့ပြီး ယခုနှစ်တွင် သားနှင့် ချွေးမအတွက် အသစ်လဲပေးကာ သူတို့ကတော့ အဟောင်းဖြင့်သာ အဆင်ပြေအောင် နေရမည်ဖြစ်သည်။

မေမေကျိုးသည် ပိုက်ဆံကို သိမ်းဆည်းပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒီအပတ်ကုန် သူလာရင် ဘာချက်ကျွေးရမလဲ"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည်လည်း သူမ၏ နေစရိတ်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဝက်နံရိုးပေါင်း ချက်ကြတာပေါ့။ သမီး စောစောထ၊ တန်းစီပြီး သွားဝယ်လိုက်မယ်"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒီလ အသားလက်မှတ်တွေက နံရိုးဟင်း တစ်နပ်စာနဲ့တင် ကုန်သွားလောက်တယ်။ ဒါကြောင့် ကောင်းတာလေးတွေ ရွေးဝယ်ခဲ့နော်။ ဒါမှမဟုတ် နံရိုးက ဝယ်ရခက်တော့ သားကြီးကို ညလုံးပေါက် သွားစောင့်ခိုင်းရမလား"

"မလိုပါဘူး၊ သမီးဘာသာ သွားလိုက်မယ်။ မနက်စောစောထပြီး ၃ နာရီလောက် သွားလိုက်မယ်"

"အဝတ်အစား နွေးနွေးထွေးထွေး ဝတ်သွားဦး၊ ရာသီဥတုက အေးလာပြီ"

"သမီး သိပါတယ်"