အခန်း (၄၀)

မိသားစုတစ်ခုလုံး သမက်အသစ်ကို ဧည့်ခံရန် သုံးလစာ အသားကူပွန်များကို စုဆောင်းထားသော်လည်း ကျိုးချင်းရှန်မှာ သူ့ကို သဘောမကျပေ။ ထမင်းစားနေစဉ်၌ပင် သူက ကောင်းမွန်စွာ စကားမပြောပေ။ အမေကျိုးက သမီးဖြစ်သူ၏ ခံစားချက်ကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် ထိုအမျိုးသား၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းများ ထည့်ပေးနေသည်။ ကျိုးချင်းရှန်ဘေးတွင် ထိုင်နေရသော ထိုအမျိုးသားမှာ အလွန်ကြောက်လန့်နေသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီးသာ စားနေရကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောရဲပေ။

ထမင်းစားပြီးနောက် သူက အလုပ်သွားစရာရှိသည်ဟု အကြောင်းပြချက်ပေးကာ ပြန်ရန် ပြင်သည်။ အမေကျိုး မကျေမနပ်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ "မလောပါနဲ့ဦး။ ဒီနေ့က မင်းတို့ မင်္ဂလာကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာလေ။ အသေးစိတ် ပြောကြရအောင်"

ထိုအမျိုးသားသည် ဓာတ်လိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခြေထောက်များ တုန်ရီလျက် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ လော့လန်က မီးဖိုချောင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ပြုတ်ရင်း သိမ်းဆည်းတတ်သူဖြစ်၍ ဆေးကြောရန် ဇလုံကြီးတစ်လုံး၊ ပန်းကန်ပြားလေးချပ်နှင့် ပန်းကန်လုံး ခုနစ်လုံး ရှစ်လုံးခန့်သာ ကျန်တော့သည်။ ကျွင်းဖန် လေ့ကျင့်နိုင်ရန် သူမ လုပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

မိန်းကလေးသည် လိမ္မာစွာဖြင့် လက်အိတ်ကို ပင့်တင်ကာ ဇလုံကိုမ၍ ခြံဝင်းထဲရှိ ရေပိုက်ခေါင်းဆီသို့ သယ်သွားသည်။ ရိုးရှင်းသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်၍ သူမ လုပ်နိုင်မည်ဟု လော့လန် ထင်သဖြင့် ထိုအမျိုးသား ဘာပြောမည်ကို နားထောင်ရန် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ကျွင်းဟွေ့အတွက် အများကြီး မပြင်ဆင်ရသေးပေမယ့် နေ့စဉ်ဘဝအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။ ငါ့မှာ စက်ချုပ်စက်တစ်လုံး ရှိတယ်၊ လောလောဆယ် သုံးလို့ရတယ်။ အဓိကက နေစရာကိစ္စပဲ။ မင်းမှာ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"

"ကျွန်တော်တို့ အဆောင်မှာ လူရှစ်ယောက် နေတာပါ။ အဲဒီမှာ လက်ထပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ကျိုးချင်းရှန်မှာ ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။ အမေကျိုးမှာလည်း ဖြေရှင်းစရာ နည်းလမ်းမရှိပေ။ ထိုအမျိုးသားက နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ ထွက်သွားသဖြင့် အမေကျိုးက သမီးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဘာအစီအစဉ်မှ မရှိရတာလဲ။ သူ ညည်းကို တကယ်ရော လက်ထပ်ချင်ရဲ့လား"

ကျွင်းဟွေ့က ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အလုပ်ဌာနက အိမ်မရတော့ သူက ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း လက်ထပ်နိုင်မယ့်သူကို ရှာပေါ့"

"မရှာနိုင်ဘူး"

"ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်မလေး... ညည်း ငါ့ကို ရူးအောင်လုပ်ချင်နေတာလား"

သားအမိနှစ်ယောက် ငြင်းခုံနေကြသည်။ လော့လန်နှင့် ကျိုးချင်းရှန်တို့ အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်ဝင်လာကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ယောက်ျားလေးဘက်က အရည်အချင်း မရှိလျှင် မိန်းကလေးဘက်က ကူညီနိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဒီလူက တာဝန်ယူလိုစိတ် လုံးဝမရှိ၊ ခိုင်မာတဲ့စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောနိုင်ဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အားကိုးရမှာလဲ။

"ကျွင်းဟွေ့က အိမ်မှာပဲ ဆက်နေဖို့ စီစဉ်ထားတယ်လို့ ထင်လား" လော့လန်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"အမေနဲ့ ကျွင်းဖန်က တစ်ခန်းနေပြီး သူတို့ နောက်တစ်ခန်း ယူလိုက်မှာပေါ့"

ကျိုးချင်းရှန် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ လော့လန်၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ အခြေအမြစ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်။ သူ့ညီမ၏ အကျင့်စရိုက်အရ ထိုကဲ့သို့ အမှန်တကယ် စီစဉ်ကောင်း စီစဉ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူတို့က ဤအိမ်တွင် နေထိုင်နေပြီးဖြစ်၍ နောက်ထပ် အိမ်ထောင်စုတစ်ခု ထပ်တိုးလာပါက လွန်လွန်းရာကျပေလိမ့်မည်။ နေ့စဉ် ထိပ်တိုက်တွေ့မှုများ များပြားလာနိုင်ပြီး မောင်နှမများသည် ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်ပြုပြီးနောက် အကွာအဝေးတစ်ခု လိုအပ်သည်။

"တကယ်လို့ သူ အဲဒီလို စီစဉ်ရင် ငါတို့ ပြောင်းနေဖို့ ငါ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်"

"ကောင်းတာပေါ့"

မိဘများက ယခုအချိန်တွင် သူတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ တကယ်လို့ ကျွင်းဟွေ့က ထိုလူနှင့် လက်ထပ်မည်ဟု ဇွတ်ငြင်းနေလျှင် လော့လန်အနေဖြင့် ထိုလူနှင့် ခေါင်မိုးတစ်ခုတည်းအောက်တွင် အတူမနေချင်ပေ။ ပြဿနာကြုံလာလျှင် ရှောင်ပြေးမနေဘဲ အဖြေရှာတတ်သည့် သူမ၏ ခင်ပွန်းကိုသာ သူမ သဘောကျသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဆွေးနွေးနေစဉ် ခေါင်းသေးသေးလေးတစ်ခု ပြူထွက်လာသည်ကို လော့လန် သတိထားမိလိုက်သည်။ ကျွင်းဖန်၏ နက်မှောင်ပြောင်လက်နေသော ဆံပင်များနှင့် ကျစ်ဆံမြီးလေးများ အရင်ဝင်လာပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ကျွင်းဖန်... ဝင်ခဲ့လေ"

အစ်ကိုဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ ကျွင်းဖန် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ပိတ်ရက်မကုန်မီ ယောက်မဖြစ်သူနှင့် စကားပြောရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်း ယောက်မနဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့လား"

မိန်းကလေးက လိမ္မာစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး လက်များကို နောက်ပစ်ထားရာ တစ်ခုခုကို ကိုင်ထားပုံရသည်။ ညီမဖြစ်သူမှာ အကြောက်အလန့်ကြီးပြီး သူ့ကို ကြောက်ရွံ့တတ်မှန်း သိသဖြင့် ကျိုးချင်းရှန်က ချက်ချင်း အပြင်ထွက်ပေးလိုက်သည်။

လော့လန်က လက်လှမ်းပြီး ယောက်မလေးကို ဆွဲခေါ်ကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "အခု ညီမအစ်ကို သွားပြီ။ ဘာကိစ္စ ပြောမလို့လဲ"

မိန်းကလေးက သူမကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး တံခါးပေါက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ နောက်တွင် ဝှက်ထားသော ပစ္စည်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော စက္ကူဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်ဖြစ်သည်။ လော့လန် ယူကြည့်လိုက်ရာ အထိအတွေ့အရ အထည်စဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမိန်းကလေးတွင် မုန့်ဖိုးအနည်းငယ်သာရှိပြီး ပြားအနည်းငယ်ထက် မပိုသဖြင့် ဤကဲ့သို့သောပစ္စည်းများကို မတတ်နိုင်ပေ။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ယောက်မအတွက် ဝယ်လာတာလား... ဒါမှမဟုတ်..."

မိန်းကလေးက အာတာပူစီကဲ့သို့ နူးညံ့သောအသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ညီမပေးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယောက်ျားတစ်ယောက် ပေးလိုက်တာ။ သမီး မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောပေမယ့် သူက အတင်းထိုးပေးပြီး ထွက်သွားတယ်။ သမီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ အမေ့ကို ပြောရင် စိတ်ရှုပ်မှာစိုးလို့၊ အစ်ကိုကြီးကို ပြောရမှာလည်း ကြောက်လို့ပါ”

လော့လန် အထုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်း၌ ပန်းရောင် ချယ်ရီပွင့်ပုံစံများပါရှိသော နူးညံ့ချောမွတ်သည့် အထည်စတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဖြူစင်နုဖတ်သော အသားအရေနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသည့် ကျွင်းဖန်အတွက် လိုက်ဖက်ညီပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤအထည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပါက သူမသည် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာပေလိမ့်မည်။

"သူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲ။ အရင်ကရော တွေ့ဖူးလား"

'ဘယ်လိုကောင်က လက်ဆောင်ကို ချက်ချင်းပေးတာလဲ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ ကျွင်းဖန်က ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ကျောင်းတက်နေတုန်း။ သူ ဘာကြံစည်နေတာလဲ။'

လော့လန် သတိဝင်သွားသည်။ လူများကို အဆိုးမမြင်ချင်သော်လည်း ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲနေပြီး ကျွင်းဖန်မှာ အခွင့်ကောင်းယူခံရနိုင်သည့် နူးညံ့ရိုးသားသော မိန်းကလေးဖြစ်သည်။

"ညီမ သူ့ကို မသိဘူး။ အစ်ကိုကြီးအတွက် လာပေးတာလို့ ပြောတာပဲ"

"အရင်ကရော တခြားဘယ်သူတွေက ပစ္စည်းပေးဖူးသေးလဲ။ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်လား"

သူမ၏ အရွယ်နှင့် သင့်လျော်သော အကြောင်းအရာများကို ပြောသောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

"အတန်းဖော်တချို့က အရင်တုန်းက မှတ်စုစာအုပ်တွေ ပေးဖူးပေမယ့် ညီမ လက်မခံခဲ့ဘူး။ ယောက်မ မသိလို့ အဲဒီစာအုပ်တွေက အရမ်းလှတာ။ ဒါပေမဲ့ အမေက သူများပေးတာ လက်မခံရဘူးလို့ ပြောထားလို့ ညီမ မယူခဲ့ဘူး"

"ဘယ်နှယောက်လောက်လဲ"

"နှစ်ယောက်ပါ။ နှစ်ယောက်လုံးဆီက ဘာမှလက်မခံခဲ့ပါဘူး"

လော့လန်က လိမ္မာသော ကောင်မလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ အထိအတွေ့နှင့် အကြည့်များက ချီးကျူးမှုများ ပြည့်နေသည်။ ယောက်မဖြစ်သူ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိပြီး မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် မိန်းကလေးမှာ ရွှင်လန်းသွားသည်။

"ယောက်မ ညီမ အဲ့ဒီလူကို မသိဘူး။ ဒီအထည်စကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟင်"

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများက လှပသော အထည်စအပေါ်တွင် စွဲငြိနေသည်။ သူမ သဘောကျနေသည်ကို လော့လန် မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် အရွယ်ရောက်နေသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး မိသားစုတွင် အရင်းအမြစ်မလုံလောက်ပါက လွယ်ကူစွာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းခံရနိုင်သည်။

"ပြန်ပေးလိုက်ပါ။ ညီမလေး အဝတ်အစားသစ် လိုချင်ရင် ယောက်မ ချုပ်ပေးမယ်လေ"

"တကယ်လား"

"တကယ်ပေါ့။” အထည်စလေး တစ်ခုပဲလေ။ ငါကပဲ နောက်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ပေးလိုက်မယ်။ “ဘယ်လိုအရောင် ကြိုက်လဲ။ ဒီလို ပန်းပွင့်လေးတွေနဲ့ ပန်းရောင်မျိုးလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

နောက်ကွယ်မှ လူသည် သူမ၏ အကြိုက်ကို ကောင်းစွာသိနေမှန်း ထင်ရှားသည်။ သူမကို ဘယ်သူက စောင့်ကြည့်နေပြီး ဘယ်ကအမှိုက်ကောင်လဲ။

"နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်..." ကျွင်းဖန်သည် အင်္ကျီစကို လိမ်ဆွဲနေပြီး ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်။ သူမပုံစံက ပြဿနာရှာထားသော ကြောင်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

“ပြောလေ...” လော့လန်က အသံကိုနှိမ့်ကာ အားပေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောပါ။ ယောက်မ ဖြေရှင်းပေးမယ်"

"ညီမကို မဆူဘူးလို့ ကတိပေးနော်"

"ကတိပေးတယ်"

"စောစောက ပန်းကန်ဆေးရင်း ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး မတော်တဆ ခွဲမိသွားတယ်။ ညီမ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လက်ချော်သွားလို့ပါ။ ကွဲကြေသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး၊ နှုတ်ခမ်းလေးပဲ ပဲ့သွားတာပါ"

ပန်းကန်အနည်းငယ် ဆေးရတာကို နာရီဝက်ကျော်ကြာပြီး တစ်လုံးကွဲသွားသေးသည်... တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ပန်းကန်ပဲ့သွားတာ ပဲ့တာပေါ့"

စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ပြောပြပြီးနောက် မိန်းကလေးမှာ သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။ တံခါးဝတွင် အစ်ကိုဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ ထရပ်လိုက်ပြီး ထွက်မသွားခင် ချီးကျူးစကားဆိုရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

"ယောက်မက အကောင်းဆုံးပဲ"

အထည်ကို ဘယ်လိုပြန်ပေးရမလဲ၊ ပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို မစဉ်းစားဘဲ ကိစ္စကို ယောက်မဖြစ်သူလက်ထဲ အပ်လိုက်သည်။ သူမ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားပြီး ကျိုးချင်းရှန်က သက်ပြင်းချကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် ညီမဖြစ်သူကို စိတ်ပူသဖြင့် အနီးနားတွင်နေကာ အကုန်နားထောင်နေခဲ့သည်။

"သူမ မကြာခင် ၁၉ နှစ် ပြည့်တော့မယ်"

လော့လန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီအထည်ကို သူမ မယူသင့်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပေးတဲ့သူကို မသိတော့ ပြန်ပေးဖို့က ပြဿနာပဲ"

"တကယ်လို့ သူက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာဆိုရင် သိပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးကျရင် ပေါ်လာမှာပါပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သတိတော့ထားသင့်တယ်။ ကျောင်းဆင်းရင် သူ့ကို သွားကြိုကြရအောင်"

"ကောင်းပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က တစ်ခါတလေ ညဂျူတီ ကျတတ်တယ်"

"ရှင်မအားရင် ကျွန်မ သွားကြိုမယ်လေ။ ကျွန်မက ညဘက်အလုပ်မရှိတော့ အားပါတယ်"

"ကောင်းပြီ... သူ ပေါ်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ကြတာပေါ့"

“ဒီနည်းလမ်းက သိပ်ပြီး ထိရောက်မှုမရှိဘူး။” လော့လန်က ပန်းရောင်အထည်စကို ကြည့်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ အကြံရှိတယ်... သူ့ကို မျှားခေါ်ကြရအောင်”

"ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ"

"စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်မမှာ အစီအစဉ်ရှိပါတယ်"

သူမ၏ ယုံကြည်မှုရှိသောပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျိုးချင်းရှန်က သူမကိုသာ ဦးဆောင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ မရေရာသော ခေတ်ကာလများကြားတွင် သူတို့ညီမများ၏ အိမ်ထောင်ရေးများနှင့် သူတို့အကုန်လုံး နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လိုဖြစ်ကြမည်ကို ဘယ်သူက သိနိုင်ပါ့မလဲ?

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် လက်ထပ်ပြီးနောက် အိမ်တွင်ဆက်နေရန် အမှန်တကယ် စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး၊ ထိုအကြောင်းကို မိခင်ဖြစ်သူက ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးမှ ထုတ်ပြောလာခဲ့သည်။ အမေကျိုးမှာ စိတ်ဒုက္ခရောက်ရကာ ထိုညက ကောင်းကောင်းအိပ်မပျော်ဘဲ မနက်စာပြင်ရန်ထလာချိန်တွင် မျက်ကွင်းများ ညိုမည်းနေခဲ့သည်။

လော့လန်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို သတိပြုမိသဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “အမေ... အားလုံးအဆင်ပြေသွားမှာပါ။ သမီးတို့ ကူညီဖို့ ရှိနေတာပဲဟာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်ပါ၊ အရမ်းလည်း စိတ်မပူပါနဲ့။ သမီးတို့ အတူတူမကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ အခက်အခဲဆိုတာ မရှိပါဘူး”

အမေကျိုးသည် ချွေးမဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်များ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားတော့သည်။

“သမီးလို ချွေးမကောင်းလေး ရထားတာ ကျိုးမိသားစုအတွက် တကယ့်ကံကောင်းမှုပါပဲ”

“အဲဒါ အမေထင်လို့ပါ။ အပြင်ကလူတွေကတော့ သမီးကို ကလေးမမွေးနိုင်လို့ အသုံးမကျဘူး ပြောနေကြတာ”

“အဲဒါ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ” အမေကျိုးက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

“ဘဝမှာ ကလေးမွေးတာထက် ပိုအရေးကြီးတာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်။ ဒီလို ဖရိုဖရဲကာလတွေမှာ သမီးက အိမ်အတွက် တိတ်တဆိတ် အများကြီးလုပ်ပေးခဲ့တာ အမေသိပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီသမီးမိန်းကလေးနှစ်ယောက်... သူတို့က သားတွေထက်တောင် ပိုစိတ်ပူရသေးတယ်”

အမေကျိုးသည် သမီးများအတွက် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ သမီးအကြီးက အမေကျိုး စိတ်မချရဟု ထင်မြင်သော အမျိုးသားနှင့် လက်ထပ်ရန် ဇွတ်အတင်းလုပ်နေပြီး၊ သမီးအငယ်ကတော့ ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်လို လိမ္မာလွန်းနေသည်။ ဤသို့ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော ကာလမျိုးတွင် သူမ၌ စိတ်ချရသော အကာအကွယ်ပေးသူ လိုအပ်နေပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက ဝံပုလွေများ၏ ဝါးမျိုးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။

ဤခေတ်ကာလမှ လူများသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ကလေးမွေးနိုင်စွမ်းကို တန်ဖိုးထားနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း လော့လန် သိနားလည်ထားသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ နားလည်ပေးမှုက ကြီးမားသော နှစ်သိမ့်မှုတစ်ခု ဖြစ်စေသည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုသို့သော ထောက်ပံ့ကူညီတတ်သည့် ယောက္ခမမျိုးရရှိထားသည်မှာ ကံကောင်းလှသည်။ အကယ်၍ သူမ အမှန်တကယ် ကလေးမရနိုင်လျှင်လည်း သူတို့ မွေးစား၍ ရနိုင်သည်။

“သူများပြောတာတွေကို အရမ်းအလေးထားမနေပါနဲ့။ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေတာပဲ။ ကိုယ်က ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရသရွေ့ ကောင်းနေတာပါပဲ” အမေကျိုးက သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

“နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလို့ အခြေအနေက ဒီအတိုင်းပဲဖြစ်နေရင် ကလေးများတဲ့ မိသားစုဆီကနေ တစ်ယောက်လောက် မွေးစားလို့ရတာပဲ။ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက စောင့်ရှောက်လာရင် အတူတူပါပဲ”

“သုံးနှစ်ပါ... သုံးနှစ်ကြာလို့ အခြေအနေက ဒီအတိုင်းပဲဆိုရင် သမီးတို့ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီလေ၊ သမီးသဘောအတိုင်းပါပဲ။ ကိုယ်တိုင်မွေးတာဖြစ်ဖြစ်၊ မွေးစားတာဖြစ်ဖြစ်၊ သမီး အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နိုင်အောင် အမေက ကူပြီး ထိန်းပေးပါ့မယ်”

ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ ထောက်ပံ့မှုကြောင့် လော့လန်သည် ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး လျော့ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဤကိစ္စကို ဆက်ပြီး တွေးမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် သူမသည် စနစ်နှင့် စတင် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

လော့လန် - 'စနစ် နင့်ဆီမှာ ထပ်တူညီတဲ့ အထည်စ ရှိလား။ ငါ လဲချင်လို့'

စနစ် - 'အဲဒါ လွယ်ပါတယ်။ ဒီမှာကြည့်လိုက်၊ ဒါ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား'

လော့လန် -'ဟမ် တကယ်ပဲ ငါ့ဆီကဟာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုကောင်းပြီး ပိုတောက်ပနေသလိုပဲ'

စနစ် - 'ဒါပေါ့... ဒါက နည်းပညာမြင့်တဲ့ အရည်အသွေးမြင့် အထည်သားလေ။ ပုံပျက်တာ၊ ကျုံ့တာ၊ အရောင်လွင့်တာတွေ မဖြစ်ဘူး'

လော့လန် - 'ခြောက်ပေ လဲပေး'

စနစ် - 'ခြောက်ပေလောက်လေး လဲဖို့အတွက် ငါ့ကို မနက်စောစောစီးစီး နှိုးတာလား'

လော့လန် - 'ကောင်းပြီလေ၊ ဆယ့်နှစ်ပေ လဲလိုက်။ ငါဝတ်ဖို့အတွက်လည်း တစ်ထည်ချုပ်ရမယ်'

စနစ် - 'ဒါများ ငါ့ကို ကပ်စေးနည်းတယ်လို့ ခေါ်သေးတယ်'

လော့လန် - 'ဒါကြောင့် ငါတို့က အဖွဲ့ကောင်း ဖြစ်နေတာပေါ့'

စနစ် - 'နင့် ယောက်မလေးအတွက် ဘာအစီအစဉ်ရှိလဲ'

လော့လန် - 'နင်တွေ့ရမှာပါ'

စနစ်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း “လျှို့ဝှက် မစ်ရှင်တစ်ခု စတင်ပါပြီ။ အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ပါက အချိန်ကူးပြောင်းမှု ဆုလက်ဆောင် ရရှိပါမည်” ဟူသော အချက်ပေးသံကို လော့လန် မကြားလိုက်ပေ။

အထည် ၁၂ ပေ လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် လော့လန်သည် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ အကူအညီကို မလိုအပ်တော့ပေ။ သူမဘာသာ ဖြတ်တောက်နိုင်သည်။ သူမသည် ယခင်က စနစ်ထံမှ ချုပ်လုပ်နည်းစာအုပ်ကို လဲလှယ်ထားဖူးပြီး ယခုအခါ သင့်တော်မည့် ပုံစံကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဆောင်းဦးကာလဖြစ်သောကြောင့် နေ့လယ်ဘက်တွင် ရှပ်အင်္ကျီဝတ်လျှင် အဆင်ပြေလောက်သော်လည်း မနက်နှင့် ညနေပိုင်းတွင် အထပ်ပိုဝတ်ရန် လိုအပ်သည်။ သူမသည် ကျွင်းဖန်အတွက် အလွန်လိုက်ဖက်မည့် အတွန့်အခေါက်များပါသော မိန်းမဝတ် ရှပ်အင်္ကျီ ပုံစံကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အံဆွဲထဲမှ ပေတံကိုယူကာ ကျွင်းဖန်၏ ကိုယ်တိုင်းယူရန် ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အရပ် ၁.၆ မီတာနှင့် ခါးသေးသေးလေးရှိသော ကျွင်းဖန်တွင် နူးညံ့သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံရှိပြီး၊ ပိန်ကပ်မနေဘဲ ပြည့်ဖြိုးသော လက်မောင်းလေးများ ရှိသည်။

“ယောက်မ ညီမအတွက် အဝတ်အစားသစ် ချုပ်ပေးမလို့လား”

“ဟုတ်တယ် ညီမလေးဖို့ အသစ်လေ”

“မြန်လိုက်တာ ဟိုအထည်စကို သုံးမလို့လား”

“အဲဒါအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ အင်္ကျီအသစ်ဝတ်ဖို့သာ ပြင်ထား”

“ဟုတ်ကဲ့”

လော့လန်သည် ယောက်မတစ်ယောက်စီအတွက် တစ်ထည်စီ ချုပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူမ၏ ရည်းစားနှင့် လက်ထပ်ရန် ပြဿနာလုပ်နေသော ကျွင်းဟွေ့အတွက်မူ လက်ထပ်ပွဲ အဆင်ပြေသွားပါက ဘောင်းဘီတစ်ထည် ထပ်ချုပ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ထိုအစီအစဉ်များကို စိတ်ထဲမှတ်ထားလျက် လော့လန်သည် ကျွင်းဖန်၏ အတိုင်းအတာများကို မှတ်သားကာ အထည်ဖြတ်ရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းရှန်သည် သူမ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိပေ။ လှည့်စားကြံစည်သူကို မျှားခေါ်မည့် သူမ၏ အစီအစဉ်ကို သူယုံကြည်သော်လည်း အထည်စ ဘယ်ကရောက်လာလဲဆိုသည်ကိုတော့ တွေးနေမိသည်။