အခန်း (၄၅-၄၆)

အပိုင်း (၄၅)

တကယ်ကို မျက်စိပသာဒဖြစ်ရသည်။ သူမ၏ အပြုံးတစ်ချက်နှင့် မျက်ဝန်းအကြည့်တို့သည် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေကာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ မုန့်လာဝယ်သူ ၁၀ ဦးလျှင် ၈ ဦးခန့်မှာ မျက်နှာရဲကာ ပြန်သွားတတ်ကြသည်။

"မော့ချီ၊ မင်းလည်း သွားပြီး မုန့်တစ်ချပ်လောက် ဝယ်ခဲ့စမ်း" ရှဲ့ထျောင်က အာ့ချန်ဟင်းရည်ကို သောက်ရင်း အစေခံကို ခိုင်းစေလိုက်၏။ သူသည် အမူးမပြေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ဤမုန့်နံ့ကြောင့် စားချင်စိတ် ပြန်ပေါ်လာပြီး လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်က တစ်ကြိမ်စားခဲ့ဖူးသော အရသာကို သတိရသွားတော့သည်။

မကြာမီ မုန့်ရောက်လာ၏။ ရှဲ့ထျောင်သည် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်ကို တွဲဖက်သုံးဆောင်ရင်း တံတားပေါ်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းကို ခံစားလိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ရှင်းလင်းလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အေးစက်ပြီး စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုအချို့လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသယောင်။

သူသည် မုန့်ကို အငမ်းမရ စားသောက်လိုက်ရာ ဗိုက်လည်းဝပြီး လူလည်း အနည်းငယ် အသိပြန်ဝင်လာသည်။ အစေခံကမ်းပေးသော ပဝါဖြင့် တုန်ယင်နေသော လက်များကို သုတ်လိုက်ရာ ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်စသည် လျှောကျသွားပြီး လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရှိနေသော ကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ဒဏ်ရာဟောင်းကြီး ပေါ်လာလေသည်။

ထိုဒဏ်ရာသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ရင်ထိတ်စရာ ကောင်းလှသည်။ ဒဏ်ရာသည် အလွန်နက်ရှိုင်းသဖြင့် လက်ဖဝါးတစ်ခုလုံး ပြတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပုံရသည်။

ရှဲ့ထျောင်သည် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ပဝါကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်စဖြင့် ဒဏ်ရာကို ပြန်ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

စားသောက်ပြီးသော်လည်း သူသည် ပြန်မသွားသေးဘဲ မေးစေ့ကို လက်ထောက်ကာ ပြုံးလျက် ထိုမုန့်သည် မိန်းမပျိုလေးကို ထိုင်ကြည့်နေလေသည်။

နွေဦးနှောင်းပိုင်း လေနွေးများသည် ပြန့်မြစ် တစ်လျှောက် တိုက်ခတ်လာပြီး ဆိုင်းဘုတ်အမျိုးမျိုးကို လှုပ်ခါစေကာ အလှပဂေးလေး၏ ဆံနွယ်များကို သာယာငြိမ့်ညောင်းစွာ လွင့်ပျံစေသည်။ တကယ်ကို လှပသော မြင်ကွင်းပါတကား။

အလှပဂေး၊ အစားအသောက်ကောင်း ရှိသော်လည်း အရက်ကောင်းကောင်း တစ်ခွက်သာ လိုတော့သည်ဟု ရှဲ့ထျောင်က နှမြောတသ တွေးလိုက်မိသည်။

ရှန်မြောင်သည် ယနေ့အတွက် နောက်ဆုံးမုန့်တစ်ချပ်ကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဂေါ်ပြားဖြင့် ဒယ်ပြားဘေးမှ မုန့်အကြွင်းအကျန်များကို ခြစ်ထုတ်နေစဉ် ခေါင်းလှည့်လိုက်ရာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ချက်နှင့် ဆုံလိုက်ရသည်။

သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အသက် ၂၀ ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပိုးထည်များ ဝတ်ဆင်ထားကာ အရက်နံ့များ ထွက်နေသဖြင့် မူးနေမှန်း သိသာလှသည်။ သူသည် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မျက်လုံးများက ဝေဝါးနေပြီး သူမကို ကြည့်နေသလိုလို၊ အိပ်မက်မက်နေသလိုလို ဖြစ်နေသည်။

နေ့တိုင်း သူမကို စိုက်ကြည့်သော ယောက်ျားတွေ အများကြီး ရှိကြသည်။ အပြင်ထွက် ဈေးရောင်းမှတော့ လူကြည့်ခံရမှာပေါ့။ ရှန်မြောင် စိတ်ထဲ မထားပေ။ သို့သော် သူမ နောက်ထပ် နှစ်ချက်ခန့် ထပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤလူကို ရင်းနှီးသလို ခံစားရသော်လည်း ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ဖူးမှန်း စဉ်းစားမရပေ။

စဉ်းစားမရသဖြင့် ပခုံးတွန့်လိုက်ကာ ပုံမှန်လာဝယ်နေကျ ဖောက်သည်များကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပစ္စည်းသိမ်းလိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ရှန်းအာကို တွဲလိုက်ပြီး ရှန်းအာက ခွေးပေါက်လေးကို ဆွဲကာ လှည်းတွန်းပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သူမသည် ရှန်းအာကို ခေါ်ပြီး ငွေလဲကောင်တာသို့ သွားကာ စုဆောင်းထားသော ငွေများကို ငွေတုံး၊ ငွေစများနှင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။ ငွေလဲကောင်တာမှ သူဌေးက ဗန်းဖြင့် အဝိုင်းပုံစံ ဖိနှိပ်ထားသော ငွေတုံးကြီးနှစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ချိန်ခွင်ပေါ် တင်လိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း သူမ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာသည်။

ရှန်းအာလည်း ကြည့်ချင်သော်လည်း ကောင်တာအမြင့်ကို မမီသဖြင့် ယုန်ကလေးတစ်ကောင်လို ရှန်မြောင်ဘေးတွင် ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေလေသည်။

ဝမ် တစ်ကွမ်းလျှင် ငွေတစ်လျန်ခန့် လဲလှယ်နိုင်သော်လည်း ကြေးပြားအရည်အသွေး မကောင်းပါက ငွေတစ်လျန်ပင် မရနိုင်ပေ။

ရှန်မြောင် ဈေးရောင်း၍ ရလာသော ဝမ်များထဲတွင် ကောင်းမွန်သော ဝမ်များ ပါသလို မကောင်းသည်များလည်း ပါဝင်သည်။ သို့သော် ရှဲ့မိသားစုက ပေးသော ဝမ်များမှာမူ နှစ်ကြိမ်စလုံး အသစ်စက်စက်များ ဖြစ်ပြီး ပြောင်လက်ကာ အလေးချိန်လည်း ပြည့်မီသဖြင့် ငွေလဲကောင်တာ သူဌေးပင် အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။ နေ့စဉ်စရိတ်နှင့် အိမ်ဆောက်မည့်ငွေ ဖယ်လိုက်လျှင် နောက်ဆုံးတွင် သူမ စုစုပေါင်း ငွေ ၄၈ လျန် လဲလှယ်ရရှိလိုက်သည်။

ဤစုဆောင်းငွေများတွင် ရှန်တာ့ကျဲအာ ရုံမိသားစုထံမှ ပြန်ယူလာသော မကုန်သေးသည့် လက်ဖွဲ့ငွေများ၊ သူမ နေ့စဉ် ဈေးရောင်း၍ ရသောငွေများနှင့် ရှဲ့မိသားစုက မုန့်လုပ်နည်းဝယ်၍ ပေးလိုက်သော ငွေများ ပါဝင်သည်။ ဤငွေလဲကောင်တာမှ ငွေတုံးတစ်တုံးလျှင် ၂၀ လျန် လေးပြီး ငွေတုံးဖြစ်သော်လည်း စုန့်လူမျိုးများ၏ ရိုးရှင်းသော စတိုင်အတိုင်း မျက်နှာပြင်တွင် တူထုရာများသာ ပါရှိပြီး အောက်ခြေတွင် ခုနှစ်နှင့် ရုံးတော်အမှတ်တံဆိပ်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် အဆင်တန်ဆာမှ မပါရှိပေ။

ကျန်ရှိသော ၈ လျန်ကိုမူ အထူးပြုလုပ်ထားသောကပ်ကြေးဖြင့် ညှပ်ထုတ်ထားသော ငွေစအတုံးကြီး တစ်တုံးအဖြစ် ချိန်တွယ်ပြီး သူမကို ပေးလိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီ ရှန်မြောင်သည် ငွေတုံးနှစ်တုံးကို အတွင်းခံအင်္ကျီ ဘယ်ညာတွင် တစ်တုံးစီ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြည့်တင်းမို့မောက်လာသော ရင်အစုံကို ကော့ကာ ရှန်းအာကို ဆွဲပြီး ခေါင်းမော့ရင်ကော့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရင်ဘတ်ကြီးက လေးလံလိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီလိုလေးလံမှုကိုတော့ သူမ လိုလိုလားလား ခံယူလိုက်ပါတယ်။

နေ့လယ်ခင်း အချိန်ကိုက် ဖြစ်နေသဖြင့် လက်သမားဆရာများ အိမ်ပြန်အနားယူနေကြပြီး နေ့လယ် ၂ နာရီခွဲမှ ပြန်လာကြလိမ့်မည်။ သူမသည် တံခါးပိတ်ပြီး ကြက်အိမ်ထဲတွင် ကျင်းတူးကာ ငွေတုံးများကို မြှုပ်နှံထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှန်းအာနှင့် ကျိအာကို အိမ်စောင့်ရန် မှာကြားပြီး ရှဲ့အိမ်တော်သို့သွားကာ စားဖိုမှူးဖန်းအား မုန့်လုပ်နည်း သင်ကြားပေးရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ယန့်ရှူးသည် သူမ လာမည်ကို သိသဖြင့် မီးဖိုချောင်တွင် စောစီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေ၏။

တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အော်ပြောလေတော့သည်။ "ကျိုကော စာသင်ကျောင်း သွားတက်ပြီ၊ အိမ်မှာ မရှိဘူး"

ရှန်မြောင်က ရယ်ချင်သွားသည်။ "ကျွန်မလည်း မမေးပါဘူး"

ယန့်ရှူးက လျှာထုတ်ပြသည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ ရှန်ညန်ဇီ မေးမယ် ထင်လို့ပါ"

သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဂျုံမှုန့်ပေနေသော လက်ဖြင့် ယန့်ရှူး မျက်နှာကို လှမ်းသုတ်ကာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။ "လျှောက်မပြောနဲ့နော်၊ စာသင်သားအကူလေး"

ယန့်ရှူး ဝါးခနဲ အော်ဟစ်ကာ မျက်နှာသစ်ရန် ပြေးထွက်သွားလေသည်။

စားဖိုမှူးဖန်းက ဘေးမှ ဟဲဟဲပက်ပက် ရယ်မောနေသည်။ သူသည် ရှန်မြောင်ထံမှ မုန့်လုပ်နည်း သင်ယူရမည်ကို သိကတည်းက ရှန်မြောင်ကို ဆရာသမားသဖွယ် လေးစားနေခဲ့သည်။ ယနေ့တွင်လည်း ဘေးတံခါးဝတွင် စောစီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီး ရှန်မြောင်အတွက် လက်ဖက်ရည်နှင့် မုန့်များ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဘယ်နေရာမှ သယ်လာမှန်းမသိသော ကုလားထိုင်ဝိုင်းကြီး တစ်လုံးကိုလည်း ချထားပြီး ရှန်မြောင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်၍ သင်ကြားနိုင်ရန် စီစဉ်ပေးထားသည်။ ရှန်မြောင်ကို ခေါ်ဝေါ်ရာတွင်လည်း "ဆရာမရှန်" ဟု ပြောင်းလဲ ခေါ်ဝေါ်လေသည်။

ကြားရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း ရှန်မြောင် ပြောသော်လည်း သူက မပြင်ပေ။

သူမ ရှဲ့အိမ်တော်မှ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝူတာ့ညန်သည် ကျောမည်းခွေးကြီး တစ်ကောင်ကို ဆွဲလျက် တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် လမ်းကြားထဲတွင် မှောင်ရိပ်သန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုကျောမည်းခွေးကြီးသည် အရိုးအဆစ် တောင့်တင်းပြီး နားရွက်များမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ စူးရှကာ ဝူတာ့ညန် ဘေးတွင် မတ်မတ် ထိုင်နေ၏။ အဝေးမှနေ၍ပင် ရှဲ့အိမ်တော်မှ လှည်းပေါ်က ဆင်းလာသော ရှန်မြောင်သည် ခွေးကြီး၏ စူးရှသော အကြည့်နှင့် ဆုံမိလိုက်သည်။

ရှန်မြောင် ကြောင်ငေးစွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဝူတာ့ညန်၏ လေထင်သည် ဂျာမန်သိုးထိန်းခွေး မဟုတ်မှန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသာသော်လည်း (စုန့်ခေတ်တွင် ဂျာမန်သိုးထိန်းခွေး မရှိနိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသည်) အမွေးအရောင်မှာ အနက်နှင့် အညို ရောစပ်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ တောက်ပြောင်ကာ တည်ကြည်မှု ရှိသည်။ ရှန်မြောင် လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး သတိထားစောင့်ကြည့်နေသည့် ဟန်ပန် ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမမှာ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ထားလိုက်ရသည်။

တကယ်ကို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ ခွေးကြီးပါလား။

"လေထင်ရေ... နောက်ဆိုရင် ရှန်ညန်ဇီနဲ့ လိုက်နေရတော့မယ်နော်" ဝူတာ့ညန်က ထိုင်ချကာ ခွေးကြီး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်မှ စောစောက ငြိမ်သက်နေသော ခွေးကြီးသည် အမြီးကို လှုပ်ယမ်းကာ ချစ်ခင်စုံမက်မှုကို ပြသလေသည်။ ဝူတာ့ညန်မှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာပြီး အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်က မင်းကို မကာကွယ်ပေးနိုင်လို့ တောင်းပန်ပါတယ်ကွယ်"

လေထင်က သူမ၏ လက်ကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။

ဝူတာ့ညန်သည် ရှန်မြောင်၏ လက်ကို ဆွဲယူကာ ခွေးနှာခေါင်းရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပို့ပေးပြီး လေထင်အား အနံ့ခံစေကာ သူမ၏ အနံ့ကို မှတ်မိအောင်လုပ်ပေးလိုက်သည်။

လေထင်က ခေါင်းမော့ကာ ရှန်မြောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဗာဒံစေ့ပုံစံ အညိုရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် သူမ၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် သူမကို ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိသော်လည်း ရင်းနှီးခြင်းလည်း မရှိသေးပေ။

လေထင် ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့မှ ဝူတာ့ညန် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူမ ဘေးဘက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ အနောက်တွင် အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။ အတွင်း၌ ခွေးစာတစ်အိတ်၊ အဝတ်စများဖြင့် ချုပ်ထားသော အိပ်ရာတစ်ခု၊ ခွေးအင်္ကျီ နှစ်ထည်နှင့် ဝါဂွမ်းများ သွပ်ထားသော "ဘောလုံး" တစ်လုံး ပါဝင်သည်။ ဤအရာများသည် ဝူတာ့ညန် ကိုယ်တိုင် မီးရောင်အောက်တွင် ချုပ်လုပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မြောင်သည် ထိုပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကိုယ့်အိမ်က ခွေးပေါက်လေးအတွက် ရှက်မိသလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

အိမ်က ဆောက်လို့ မပြီးသေးသဖြင့် သူမ၏ ခွေးပေါက်လေးမှာ ကြက်အိမ်ထဲတွင် နေရပြီး နေ့တိုင်း ကြက်ပေါက်လေးများနှင့် အတူ အိပ်စက်နေရသည်။

ဝူတာ့ညန်က ပြန်တော့မည်။ သူမသည် ရှန်မြောင်အား လေထင်၏ အကြိုက်များကို သေသေချာချာ မှာကြားလေသည်။ သူက အရိုးကြီးများကို ကိုက်ဝါးရသည်ကို ကြိုက်သော်လည်း ကြောင်ကဲ့သို့ ငါးဟင်းရည် သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ဘောလုံးကန်ရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး အပြေးမြန်ကာ ကလေးများကို ကျောပေါ်တင်ပြီး ပြေးနိုင်သည်။ လှည်းဆွဲတတ်ပြီး ရေထမ်းရာတွင် ကူညီပေးနိုင်သည်။ သူမသည် လေထင်၏ ကောင်းကွက်များကို အစွမ်းကုန် ထုတ်ဖော်ပြောကြားနေပြီး ရှန်မြောင် သဘောကျစေရန် မျှော်လင့်နေသည်။

"ရှန်ညန်ဇီ... သမီးက မိန်းကလေးကောင်း တစ်ယောက်ဆိုတာ အဘွား မြင်မြင်ချင်းပဲ သိလိုက်တယ်၊ သမီး လေထင်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှာပါနော်၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ နောက်ဆိုရင် အဘွား ရှန်းကော်အာကို ခေါ်ပြီး တစ်ခါတလေ လာကြည့်လို့ ရမလား၊ အဆင်မပြေရင်လည်း မလာတော့ပါဘူး" ဝူတာ့ညန်က သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ရင်း တောင်းဆိုလေသည်။

ရှန်မြောင်သည် လက်ကိုင်ပဝါကို ထုတ်ကာ ဝူတာ့ညန်၏ မျက်ရည်များကို ဖွဖွလေး သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အဘွား ကြိုက်တဲ့အချိန် လာခဲ့ပါရှင်၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မအိမ်မှာ မိဘတွေ မရှိသလို ခင်ပွန်းလည်း မရှိပါဘူး၊ အဘွားလို သဘောကောင်းပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ လူကြီးသူမတစ်ယောက်နဲ့ ခင်မင်ခွင့်ရတာ ကျွန်မအတွက် ကံကောင်းခြင်းပါ"

ထိုအခါမှ ဝူတာ့ညန် စိတ်ချလက်ချ ပြန်သွားတော့သည်။ သူမ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်နှင့် လေထင်က ထလိုက်သွားရန် ပြင်ရာ သူမက လှမ်းတားလိုက်သည်။ လက်ကို အားကုန် ဝှေ့ယမ်းပြီး လိုက်မလာရန် တားမြစ်လိုက်သည်။ "ပြန်တော့... ပြန်တော့"

လေထင်သည် နေရာတွင် တွေဝေစွာ ရပ်တန့်နေပြီးမှ "ဝုတ်... ဝုတ်..." ဟု ဟောင်သံပြုလိုက်လေ၏။

ဝူတာ့ညန်က လိမ်ပြောနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှန်မြောင် သေချာသွားခဲ့သည်။ ဤခွေးကြီးသည် ကြည့်လျှင် ကြောက်စရာကောင်းသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ကောင်းစွာ လေ့ကျင့်ပေးထားခြင်း ခံရသည်။

ထိုနေ့က လူကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့ခြင်းမှာ မတော်တဆမှုသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝူတာ့ညန်၏ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်ရတော့သော်လည်း လေထင်သည် ရှန်မြောင်နှင့်အတူ ခြံထဲသို့ မဝင်ဘဲ ရှန်မြောင် တံခါးဝတွင် ပန်းအိုးတင်ထားသော စင်မြင့်ဘေးတွင် ထိုင်နေလေသည်။ ထိုင်ရတာ ညောင်းလာသောအခါ စင်မြင့်အောက်တွင် ခွေခွေလေး ဝင်အိပ်နေသည်။ ဝူတာ့ညန်က ဤနေရာမှ မခွာရဟု မှာထားခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသကဲ့သို့ လိမ္မာစွာ စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။

ရှန်မြောင်လည်း အတင်းအကျပ် မခေါ်တော့ဘဲ ဝူတာ့ညန် ယူလာပေးသော အိပ်ရာကို စင်မြင့်အောက်တွင် ခင်းပေးကာ ခွေးကြိုးကို တံခါးကွင်းတွင် ချည်နှောင်ပြီး ခွေးစာထည့်ပေးကာ အိမ်ထဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ အိမ်ရှိ ခွေးပေါက်လေးမှာမူ လေထင်၏ အနံ့ကို ရသည်နှင့် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားပြီး "ဝှစ်" ခနဲ ကြက်အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပုန်းနေလေရာ ရှန်းအာ မည်သို့ပင် ဆွဲထုတ်ထုတ် မထွက်လာတော့ပေ။

ရှန်းအာသည်လည်း လေထင်ကို သွားမကြည့်ရဲပေ။ ညဘက်တွင် ရှန်မြောင်ကို ဖက်ထားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "လေထင်က ကြောက်စရာကြီး၊ သမီးကို ကိုက်မှာ ကြောက်တယ်"

ရှန်မြောင်က လေထင်၏ ဇာတ်လမ်းကို ပြောပြလိုက်ရာ ရှန်းအာသည် စောင်ကို ကိုင်ထားရင်း နားထောင်ပြီးနောက် ဘာမှ မပြောဘဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်လေသည်။ ရှန်မြောင်က သူမ ဘာပြောမလဲဟု စောင့်ကြည့်နေစဉ် ခေါင်းစောင်းကာ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ခေါင်းချတာနဲ့ အိပ်ပျော်တယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ပုံကြီးချဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။

ကျိအာသည် ဝင်လာပြီး စာအုပ်သိမ်းကာ မီးအိမ်ငြိမ်းလိုက်၏။ လေထင် ရောက်လာတာ ကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ "လေထင် ရှိနေတော့ ဘယ်သူမှ ကျွန်တော်တို့အိမ်နား မကပ်ရဲတော့ဘူး၊ နောက်ဆို ရင်းနှီးသွားရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ခွေးပေါက်လေးကိုပါ အိမ်စောင့်တတ်အောင် သင်ပေးလို့ ရတာပေါ့၊ မကြီး ကြည့်ပါလား၊ မကြီးရဲ့ ခွေးပေါက်လေးက ကြက်အိမ်ထဲက မထွက်တော့ဘူး"

ရှန်မြောင်လည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဝယ်တုန်းကတော့ သတ္တိကောင်းသလိုလိုနှင့်။ လေထင်က ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြီးမားပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်လျှင် လူတစ်ရပ်လောက် ရှိနိုင်ကာ စစ်ခွေးကြီး တစ်ကောင်လို ဖြစ်နေသဖြင့် ခွေးပေါက်လေးက ခြေထောက်လောက်သာ ရှိရာ ကြောက်လန့်သည်မှာ ဆန်းတော့ မဆန်းပေ။

နောက် ကြီးလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။

သို့သော် လေထင် ရောက်လာပြီး ဒုတိယနေ့တွင် ရှန်မြောင်၏ အိမ်ရှေ့သို့ ချောင်းကြည့်သူများ နည်းပါးသွားသည်ဟု ခံစားရသည်။

အထူးသဖြင့် လီထျောင်ဇီ၏ မိန်းမ၊ အဒေါ်လီဆိုလျှင် ခွေးကြောက်တတ်သဖြင့် သူမ၏ အိမ်ရှေ့မှ ကွေ့ပတ်သွားရလေရာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျရာမှ ကောင်းကျိုး ရရှိသည်ဟု ဆိုရမည်။

နောက်ပိုင်း ရက်များတွင် ရှန်မိသားစုအိမ်သည် တူသံ၊ ဆောက်သံများဖြင့် ဆူညံနေပြီး ရှန်မြောင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း ဈေးထွက်၊ ရှဲ့အိမ်တော်သို့ ဟင်းချက်နည်း သွားသင်၊ စန်းပြောင် ကြောင်ကြီးသည်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ကြက်ဥကြော် လာစားရင်း နောက်ထပ် ကြောင်ဝါ တစ်ကောင်ကိုပါ အဖော်ခေါ်လာတတ်သေးသည်။ လေထင်သည် ပုံမှန်အတိုင်း အိမ်ထဲ မဝင်၊ ခွေးပေါက်လေးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ကြက်များနှင့် ကစားကာ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များ မရှိခဲ့ပေ။

အိမ်ဆောက်ပြီးခါနီးအချိန်တွင် တော်ဝင်ကျောင်းတော်မှလည်း မကြာမီ စာမေးပွဲ ကျင်းပမည့်အကြောင်း မောင်းကြေးနင်းခတ် ကြေညာစာ ကပ်လေသည်။

ဤသည်ကား ကိစ္စကြီး တစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ပြန့်ကျင်းမြို့ တစ်မြို့လုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွား၏။

ရှန်မြောင်သည် ယခင်က ကျိအာကို ခေါ်သွားပြီး စာရင်းပေးသွင်းခဲ့ဖူးသည်။ ဖိယုံးစာသင်ကျောင်း ဝင်ခွင့်ဖြေဆိုရန်အတွက် တရားဝင် စာရွက်စာတမ်းများ စစ်ဆေးခံရပြီး ပြန့်ကျင်းမြို့သား ဖြစ်မှသာ ဖြေဆိုခွင့် ရှိသည်။ စာမေးပွဲကြေး ဝမ် ၂၀၀ ပေးသွင်းရသည်။ ထို့ကြောင့် လာရောက်သူ များပြားသော်လည်း စစ်ဆေးမှု အောင်မြင်သူ မများလှပေ။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် လူရာချီ ဝင်ရောက်ဖြေဆိုကြသည်ဟု ကြားသိရသဖြင့် ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သည်ဟု ဆိုရမည်။

ယခုတစ်ခါ သူမသည် ခုံနံပါတ် သွားယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖိယုံးစာသင်ကျောင်းသည် မြို့ပြင်တွင် တည်ရှိပြီး ဧရိယာ အလွန်ကျယ်ဝန်းကာ ဧက ၅၀ ခန့် ရှိသည်ဟု ကြားသိရသည်။ နှစ်စဉ် စာမေးပွဲ ကျင်းပချိန်တွင် ဘောလုံးကွင်း၊ မြင်းစီးကွင်း၊ မြားပစ်ကွင်းများတွင် ဝါးတဲများ ထိုးကာ စာစစ်ခန်း ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး ကလေးများသည် ခုံနံပါတ်ဖြင့် စာစစ်ခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရသည်။

ကလေးများအတွက် သည်စာမေးပွဲသည်လည်း အတော်ပင် ခမ်းနားကြီးကျယ်သည်။ တစ်နေကုန် ဖြေဆိုရပြီး စာရေးကိရိယာများ ကိုယ်တိုင် ယူဆောင်ရရုံသာမက အစားအသောက်ပါ ပြင်ဆင်သွားရသည်။

သို့သော် စာစစ်ခန်း တဲများမှာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပြီး သုံးဖက်ကာထားကာ စားပွဲတစ်လုံး၊ ထိုင်ခုံတစ်လုံးသာ ရှိပြီး အခြား ဘာမှ မရှိပေ။ အခန်းတိုင်းသည် အကျဉ်းထောင် အခန်းကျဉ်းလေးများနှင့် တူညီပြီး ရေနွေးသာ တိုက်ကျွေးသည်။ ယူဆောင်ခွင့်ပြုသော ပစ္စည်းများကိုလည်း တင်းကြပ်စွာ ကန့်သတ်ထားသည်။ စာမေးပွဲ လာဖြေသော ကလေး အများစုသည် ရေနှင့် မုန့်ခြောက်လောက်သာ ယူဆောင်လာနိုင်ကြပြီး ဗိုက်ဝအောင် စားနိုင်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ရှန်မြောင်တွင်တော့ ဝမ်းလည်းဝ၊ အဆင်လည်းပြေစေမည့် လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်ခု ရှိလေသည်။ သူမသည် ကျိအာအတွက် စောစီးစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်တော့သည်။

...

အပိုင်း (၄၆) စာမေးပွဲသွားဖြေခြင်း

မောင်နာရီ (နံနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) အချိန်လွန်ပြီးစတွင် အရှေ့ဘက်မှ နေလုံးကြီးသည် ထွက်ပေါ်လာကာ လမ်းထိပ်ရှိ မိုးမခပင်ကြီး၏ သစ်ကိုင်းဖျားတွင် ကြက်ဥအနှစ်ကြီးနှယ် တွဲခိုနေလေသည်။ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှ အမှောင်ထုကို တစ်လွှာချင်း ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ယန်လျိုအရှေ့လမ်းကြားထဲရှိ ပြွတ်သိပ်ကာ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ရှိနေသည့် အိမ်ခေါင်မိုးများကို နူးညံ့သည့် အစိမ်းရောင်သမ်းသော မည်းနက်ရောင်အဆင်းတို့ဖြင့် တောက်ပနေစေတော့သည်။

ပြန့်မြစ်ပေါ်ရှိ စိမ်းစိုနေသည့် ရေပြင်ကျယ်သည်လည်း ဝိုးတဝါး တလက်လက်တောက်ပနေသည့် လှိုင်းဂယက်များ ထနေလေသည်။

အဒေါ်လီတို့၏ ကြွေထည်ဖာထေးသည့်ဆိုင်သည် ထူးထူးခြားခြား စောစောစီးစီး တံခါးမဖွင့်ပေ။ လီထျောင်ဇီသည်လည်း သူ၏ ကြွေထည်ဖာထေးသည့် ထမ်းပိုးကို ထမ်းကာ လမ်းကြားများထဲသို့ လှည့်လည်သွားလာခြင်းမရှိဘဲ တံခါးဝတွင် အိမ်က အသစ်လုပ်ထားသည့် ဘီးနှစ်ဘီးတပ် မြေလှည်းကို တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေလေသည်။

လီထျောင်ဇီသည် ရေစိုအဝတ်ဖြင့် လှည်းခေါင်းမှ လှည်းဘီးအထိ တိုက်ချွတ်ဆေးကြောနေရင်း နှမြောလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ထောင့်များပင် တွန့်ချိုးသွားရလေသည်။ အိမ်က မိန်းမသည် ရှန်မိသားစု၏ ဘီးနှစ်ဘီးတပ်လှည်းအသစ် ကောင်းမွန်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမလည်း တစ်စီးလောက် လုပ်ပေးရန် ပူဆာနေခဲ့သည်။ သူမက နောက်ပိုင်း ဈေးထဲတွင် ကြက်ပေါက်များနှင့် ကြက်ဥများ သွားရောင်းလျှင် ပိုပြီး အဆင်ပြေလိမ့်မည်ဟု ဆိုလေသည်။

လီထျောင်ဇီမှာ သူမကို မလွန်ဆန်နိုင်သဖြင့် လိုက်လျောလိုက်ရတော့သည်။ သည်လှည်းကို လုပ်ခ ၃၂၀ ဝမ် ပေးလိုက်ရသည်။ ရှန်မိသားစုက ငွေဘယ်လောက်ပေးပြီး လုပ်ခဲ့သည်ကိုတော့ မသိပေ။

လီထျောင်ဇီသည် စကားပြော မသွက်လက်ပေ။ အဒေါ်လီက ရှန်မိသားစု၏ လှည်းနှင့် ယှဉ်ပြီး လုပ်ချင်နေသည်။ ယန်လောင်ဟန့်သည် မူလက နှုတ်မှုအရာတွင် ထုံထိုင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့က အိမ်တိုင်ရာရောက် လာမေးကြသည့်အခါ ယန်လောင်ဟန့်သည် လူလဲလိုက်သည့်အလား စကားများကို ရေပက်မဝင် ပြောဆိုတော့သည်။

"ဒီလှည်းက ငြိမ်လည်းငြိမ် ပေါ့လည်းပေါ့တယ်၊ မိန်းမသားတွေ အသုံးပြုဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ ရှန်သာ့ကျဲအာတို့အိမ်က လှည်းကို မြင်တယ်မလား၊ အဲဒါ ဒီအဘိုးကြီး ကျွန်တော့် လက်ရာပဲလေ"

"အခုချက်ချင်း ဝယ်မယ်ဆိုရင် ခြင်းတောင်းနှစ်လုံးနဲ့ ထီးတစ်လက် လက်ဆောင်ထပ်ပေးဦးမှာ၊ တစ်နှစ်အတွင်း လှည်းပျက်သွားရင်လည်း အခမဲ့ ပြင်ပေးဦးမယ်ဗျာ"

"ကျွန်တော်က ရှန်မိသားစုအိမ် ဆောက်တာ ပြီးခါနီးပြီ၊ နောက်ရက်နည်းနည်းလောက်နေရင် အားပြီဆိုတော့ လုပ်ပေးလို့ရပြီ၊ ခင်ဗျားတို့ အခုပဲ မှာထားလိုက်ရင် လဝက်လောက်ဆိုရင် ပြီးလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ကို ဝမ် ၂၀ လောက် လျှော့ပေးလိုက်မယ်၊ ဒီဈေးက တခြားလူတွေကို ပေးတဲ့ဈေးမဟုတ်ဘူးနော်၊ အပြင်ကို လျှောက်မပြောနဲ့ဦး"

ထိုစကားများက အိမ်ကမိန်းမကို မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားစေပြီး သူမကိုယ်သူမ အမြတ်ကြီးထွက်သွားပြီဟု ခံစားသွားရစေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက မှာယူလိုက်တော့သည်။ ယခု လှည်းလုပ်ပြီး၍ ရောက်လာချိန်တွင် လှည်းက အရင်လှည်းဟောင်းများထက် ပိုကောင်းကာ တွန်းရသည်မှာ အဆင်ပြေပြီး သာမန်မြေလှည်းများထက် လက်ရာပိုသေသပ်သော်လည်း လီထျောင်ဇီသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း သဘောပေါက်လာတော့သည်။ ဘီးတစ်ဘီးတပ်လှည်းက ဝမ် ၁၀၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိသည်ကို ဘီးတစ်ဘီးပိုပါပြီး ခြင်းတောင်းနှစ်လုံး ပိုပါကာ ဆေးသုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဝမ် ၃၀၀ ကျော် ကျသင့်သည်တဲ့လား။ ကြည့်ရတာ ဘာအမြတ်မှ မထွက်လိုက်သလိုပင်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် တခြားနည်းလမ်းလည်း မရှိတော့သဖြင့် အောင့်သက်သက်သာ ခံလိုက်ရတော့သည်။ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ခြံတံခါးသည် ကျွီခနဲ ပွင့်သွားပြီး အဒေါ်လီသည် သူမ၏အသည်းညှာ သားဖြစ်သူ လီကိုအာကို ဆွဲကာ လှည်းနားသို့ ရောက်လာလေသည်။ လီကိုအာက လှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်တွင် အဒေါ်လီသည် တခြားသူများအပေါ်ထားသည့် စိတ်ဓာတ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားသွားကာ လီကိုအာကို အလွန်ကြင်နာသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏လက်ထဲတွင် ဆွဲထားသည့် ကြိမ်စာအုပ်သေတ္တာကို လှည်းပေါ်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ကောင်းကောင်းထုပ်ပိုးထားသည့် ပန်ကိတ်များကို ထုတ်ကာ လီကိုအာအတွက် သေတ္တာပေါ်တွင် ချည်နှောင်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကိုအာ သား ကောင်းကောင်းဖြေနော်၊ ဗိုက်ဆာရင် ပန်ကိတ် စားလိုက်၊ အမေ ဒီနေ့ မနက်အစောကြီးထပြီး လုပ်ထားတာ၊ ဂျုံနယ်တုန်းက ဘဲဥငန်အနှစ်တွေတောင် ထည့်နယ်ထားတယ်"

အဒေါ်လီသည် ပြီးခဲ့သည့်ရက်ပိုင်းက ကိုယ့်အိမ်ရှေ့တွင် အပူရှောင်နေစဉ် စာသင်သားတစ်ယောက် ရှန်မိသားစုအိမ်သို့ ရောက်လာပြီး ပဲနီဌာပနာမန်ထို လာမှာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှ ရှန်သာ့ကျဲအာသည် သူမအိမ်သို့ ဘဲဥငန်များ မကြာခဏ လာဝယ်သည်မှာ ဘာလုပ်ဖို့လဲဆိုသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမက ထိုပဲနီဌာပနာမန်ထိုသည် မည်သို့ပုံစံရှိမှန်း သေချာမသိပေ။ အကြောင်းမှာ ရှန်သာ့ကျဲအာသည် အိမ်တိုင်ရာရောက်လာသည့် စီးပွားရေးကို ငြင်းပယ်လိုက်သောကြောင့်ပင်။

'ဒါက သူများရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်လေ၊ ကျွန်မ ကိုယ့်ဘာသာလုပ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာစားတာက ကိစ္စမရှိပေမယ့် ခိုးပြီး ရောင်းလို့တော့ မဖြစ်ဘူး' ဟု ဆိုကာ ငြင်းလိုက်လေသည်။ အဒေါ်လီသည် နားစွင့်ပြီး ကြိုးစားနားထောင်လိုက်ရာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်မိသည်။

'အလိုလေး... ခိုးလုပ်လိုက်တော့ရော ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ၊ လာဝယ်တဲ့သူနဲ့ သဘောတူထားပြီး အသံမထွက်ခိုင်းရင် ဘယ်သူက သိမှာမို့လို့လဲ၊ ဒီ ရှန်သာ့ကျဲအာက ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ပါးနပ်ပုံပေါ်ပါတယ်၊ ဒီကိစ္စကျမှ ဘာလို့ ခေါင်းမသုံးတတ်ရတာလဲ'

ကလေးမျက်နှာနှင့် စာသင်သားလေးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်သွားရတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပြောသည့်စကားသံမှာ မကျယ်လွန်းသဖြင့် အဒေါ်လီသည် တိုးတိုးတိတ်တိတ်သာ ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် အနားသို့ မကပ်ရဲပေ။ ရှန်သာ့ကျဲအာ၏ တံခါးဝတွင် ခွေးဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို ချည်ထားလေသည်။ သူမသည် ယခုတလော ရှန်မိသားစုအိမ်ရှေ့သို့ သွားရမည့်အစား ဘေးလမ်းကြားမှ ကွေ့ပတ်ပြီး အိမ်ပြန်ဖို့သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။ ရှန်သာ့ကျဲအာ၏ အိမ်စောင့်ခွေးသည် ဟောင်လည်းမဟောင်၊ လှုပ်လည်း သိပ်မလှုပ်ဘဲ နေ့တိုင်း ကြိုးနှင့် ချည်ထားသော်လည်း သူမကတော့ လမ်းအရာရှိများနှင့် သွားရောက်တိုင်ပင်ရန် စိတ်ကူးနေမိသည်။ မတော်တဆ လူကို ကိုက်လိုက်လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သူမသည် လီထျောင်ဇီကို ထိုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ညည်းညူခဲ့သော်လည်း လီထျောင်ဇီက ခေါင်းခါကာ တရားမျှတသည့်စကားကို ဆိုလေသည်။

"လမ်းအရာရှိ ရဲမက်တွေက မင်းရဲ့ ဒီလိုကိစ္စသေးသေးမွှားမွှားလေးကို ဘယ်လိုလုပ် ဂရုစိုက်မှာလဲ၊ ပြန့်ကျင်းမြို့က အိမ်တိုင်းလိုလို ခွေးမွေးပြီး အိမ်စောင့်ခိုင်းကြတာပဲ၊ အများစုက ခွေးမွေးထားပြီး ကြိုးတောင်မချည်ဘဲ ခွေးတွေကို လျှောက်သွားခိုင်းထားကြတာ၊ ဒီသာ့ကျဲအာက ခွေးကို လျှောက်သွားခိုင်းထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းလည်း ပြဿနာ သွားမရှာပါနဲ့၊ နောက်ဆို အိမ်နီးချင်းအချင်းချင်း မျက်နှာပျက်စရာတွေ ဖြစ်ကုန်လိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ သူက အရင်တုန်းက မင်းဆီက ဘဲဥငန်တွေ ကြက်ဥတွေ အမြဲလာဝယ်ပေးနေတာလေ၊ ငါတို့မိသားစုအတွက်လည်း ဝင်ငွေမနည်းရပါဘူး၊ ငါတို့က ကျေးဇူးကန်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ"

အဒေါ်လီသည် ကိုယ့်ယောက်ျား၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး "ရှင်က သူများဘက်ကပဲ ပါနေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ ပြဿနာ ထပ်မရှာတော့ပေ။ သို့သော် အဒေါ်လီသည် ရှန်မိသားစုအိမ်သို့ စားသောက်ဖွယ်ရာများ လိုက်ဝယ်သည့် သူများရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အတွေးဝင်နေမိသည်။ စာသင်သားလေး၏ သွားရည်ကျမတတ် ပြောဆိုပုံများကို နားထောင်ကြည့်လျှင် ထိုပဲနီဌာပနာမန်ထိုသည် အလွန်စားကောင်းပုံရသည်။ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ရှန်သာ့ကျဲအာသည် နှုတ်လုံလွန်းသဖြင့် ငြင်းပယ်ပြီးနောက် ဘာမှဆက်မပြောတော့ခြင်းပင်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကိုယ့်ဘာသာ စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ပြီး ယနေ့ မုန့်လုပ်ရာတွင် ဘဲဥငန်အနှစ်များကို ဂျုံထဲထည့်နယ်ပြီး လီကိုအာအတွက် ပန်ကိတ် လုပ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် လီကိုအာ၏လက်ကို မလွှတ်တမ်းဆွဲထားပြီး တတွတ်တွတ် မှာကြားနေတော့သည်။

"ကိုအာ သား စာမေးပွဲဖြေတဲ့အခါ သတိရနော်၊ စာလုံးကို ဖြည်းဖြည်းရေး၊ တစ်ချက်ချင်းစီ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင်ရေး၊ ရတာတွေကို အရင်ဖြေ၊ စိတ်မလောနဲ့၊ ငါတို့က စာမေးပွဲကြေး ဝမ် ၂၀၀ တောင် ပေးထားရတာ၊ သားက အမေတို့ မျက်နှာပန်းလှအောင် ကြိုးစားပေးရမယ်နော်၊ ငါတို့ပိုက်ဆံတွေ သဲထဲရေသွန် မဖြစ်စေနဲ့၊ သားရဲ့ ခုံနံပါတ်က လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတယ်နော်၊ မပျောက်စေနဲ့"

လီကိုအာသည် နေ့တိုင်း အဒေါ်လီ၏ ပွစိပွစိပြောဆိုခြင်းကို ခံရသဖြင့် သည်အချိန်တွင် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ "တော်ပါတော့ အမေရာ၊ တော်ကြာ သား နောက်ကျနေပါဦးမယ်"

"အေးပါ အေးပါ၊ သွားကြ သွားကြ"

အဒေါ်လီသည် ယောက်ျားဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ပြီး ထပ်မှာလိုက်ပြန်သည်။

"လှည်းကို ဖြည်းဖြည်းတွန်းနော်၊ မှောက်မသွားစေနဲ့"

လီထျောင်ဇီလည်း သူ့မိန်းမ၏ ပူညံပူညံပြောဆိုခြင်းကို သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် လှည်းလက်ကိုင်ကို မကာ ထွက်သွားတော့၏။

ထိုအခါမှ အဒေါ်လီသည် ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး လှည်းဘောင်ကို ကိုင်ကာ ဆံပင်ပုံစံကို ပြင်လိုက်ပြီး သတ္တိမွေးကာ လမ်းထိပ်အထိ လိုက်ပို့ရန် ပြင်လိုက်သည်။ လမ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားပြီး ကွေ့ပတ်မသွားပါက လီမိသားစုသည် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ရန်အတွက် ရှန်မိသားစုအိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုခွေးကြီးကို မလွဲမသွေ တွေ့ရပေမည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှန်မိသားစုအိမ်တံခါး ပွင့်လာခဲ့သည်။

တံခါးမပွင့်ခင်မှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်နေသည့် ခွေးနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ အမွှေးများကို ခါလိုက်လေသည်။

ရှန်မိသားစုအိမ်နှင့် ပိုနီးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အဒေါ်လီသည် လီထျောင်ဇီ၏လှည်းနှင့် ကပ်နေအောင်တိုးပြီး တခြားတစ်ဖက်သို့ ဝင်ပုန်းလိုက်၏။

လီထျောင်ဇီက "မကြောက်ပါနဲ့၊ မကြောက်ပါနဲ့၊ ခွေးက ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ၊ ငါတို့အိမ်က ကလေးနာမည်တောင် 'ခွေးလေး(ကိုအာ)' လို့ ပေးထားသေးတာပဲ၊ မင်းက ခွေးကြောက်နေရတယ်လို့" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သော်လည်း အဒေါ်လီမှာ နားမဝင်ပေ။ လမ်းလျှောက်သည်မှာ ခြေလှမ်းပင် မှားချင်နေပြီဖြစ်သည်။

ယန်လျိုအရှေ့လမ်းကြားတစ်ခုလုံးတွင် ရှန်မိသားစုနှင့် လီမိသားစုသာ စာမေးပွဲသွားဖြေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တချို့အိမ်များတွင် အရွယ်ရောက်သည့် ကလေးမရှိကြပေ။ တချို့အိမ်များတွင် ရှိသော်လည်း ကလေးကို ကျောင်းထားပြီး စာမေးပွဲဖြေခိုင်းရန် အစီအစဉ်မရှိကြပေ။ တစ်ခါဖြေလျှင် ဝမ် ၂၀၀ ပေးရသည်။ ဝင်သွားပြီးလျှင်လည်း တစ်နှစ်လျှင် ကျောင်းလခ ဘယ်လောက်ပေးရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ကျရှုံးနေသည့် စာသင်သားဖွင့်ထားသည့် စာသင်ဝိုင်းလောက်တွင် စာသွားသင်ပြီး စာလုံးအနည်းငယ်လောက် တတ်အောင်သင်ကာ ကုမိသားစုလိုပင် သားက အဖေအလုပ်ကို ဆက်ခံခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။ အိမ်က ဆိုင်ကို ကူလုပ်ပေးနိုင်ပြီး စာမတတ်ပေမယ့် ကန်းသူမဖြစ်လျှင် ပြီးတာပဲလေ။

လီထျောင်ဇီနှင့် အဒေါ်လီတို့သည် မတူကြပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဆွေမျိုးငါးဆက်မကွာသည့် မောင်နှမဝမ်းကွဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သည်လိုခေတ်တွင်တော့ ဒါသည် ဆွေမျိုးအဆင့်အတန်းချင်း တူညီပြီး ဆွေမျိုးရင်းချာချင်း လက်ထပ်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ပိုမိုရင်းနှီးသည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ စုန့်ခေတ်တွင် "ဆွေမျိုးသော်လည်းကောင်း၊ မျိုးရိုးတူလျှင်သော်လည်းကောင်း လက်ထပ်ခွင့်မရှိ၊ လိုက်နာရန်ပျက်ကွက်ပါက ထောင်ဒဏ် နှစ်နှစ်ချမှတ်မည်" ဟု ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းထားသော်လည်း အမေဘက်မှတော်သည့် "မောင်နှမဝမ်းကွဲ" များကိုတော့ ကန့်သတ်ထားခြင်း မရှိပေ။ တချို့ဒေသများတွင် "အဒေါ်၏သမီးသည် ဦးလေး၏သားနှင့် လက်ထပ်ရမည်" ဟူ၍ပင် ဆိုရိုးစကား ရှိကြလေသည်။

သူတို့တွင် မူလက သားသုံးယောက် သမီးတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် မွေးကင်းစတွင် ဆုံးပါးသွားခြင်း သို့မဟုတ် လေးငါးနှစ်အရွယ်ရောက်မှ ဖျားနာပြီး ဆုံးပါးသွားခြင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် လင်မယားနှစ်ယောက်သည် အသက် ၄၀ ကျော်မှ လီကိုအာ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ အဖတ်တင်အောင် မွေးထားနိုင်ခဲ့သည်။ ကလေးအသေအပျောက် များလွန်းသဖြင့် သူတို့အိမ်က ကလေးကို သည်လို နာမည်နှိမ့်ပြီး ပေးထားခြင်းဖြစ်ကာ သည်ကလေးအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကလည်း သာမန်မဟုတ်ပေ။ ဝမ် ၂၀၀ မဆိုထားနှင့် ငွေ ၂ လျန် (၂၀၀၀ ဝမ်) ပေးရလျှင်တောင် လီထျောင်ဇီက အံကြိတ်ပြီး သားကို ကျောင်းထားပေးမည် ဖြစ်သည်။

လီမိသားစု သုံးယောက်သား လှည်းတွန်းပြီး ထွက်လာချိန်တွင် ရှန်မြောင်တို့ မောင်နှမသုံးယောက်နှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ ဆုံမိကြလေသည်။ အဒေါ်လီသည် နှာခေါင်းအာရုံခံ ကောင်းသူဖြစ်ရာ ရှန်မိသားစုခြံဝင်းထဲမှ ပျံ့လွင့်လာသည့် လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်သော မွှေးပျံ့သည့်အနံ့ကို ချက်ချင်း ရလိုက်သည်။ အငန်ဓာတ်ကဲသည့် မွှေးပျံ့မှုအပြင် ကြက်ရိုးပြုတ်ရည်အနံ့များပါ ရနေသည်လား။

"ရှန်သာ့ကျဲအာ... မနက်စောစောစီးစီး ဟင်းရည်တွေ ဘာတွေ ချက်နေတာလဲ၊ လူငယ်တွေကတော့ တက်ကြွတာပဲ၊ အဒေါ်ဖြင့် မနက်စောစောထပြီး ပန်ကိတ်လုပ်ရတာနဲ့တင် မိုးလင်းသွားတာပဲ"

အဒေါ်လီသည် ကြောက်လန့်နေသဖြင့် အနားမကပ်ရဲသော်လည်း စပ်စုချင်စိတ်က သူမ၏ကြောက်ရွံ့မှုကို အနိုင်ယူသွားသဖြင့် မြေလှည်းကို ခြားထားလျက် လှည်းလက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ ရှန်မိသားစုအိမ်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မီးလောင်ထားသည့် ရှန်မိသားစုအိမ်သည် ယခုတော့ ပုံစံပြောင်းသွားလေပြီ။ အုတ်ကြွပ်မိုး အိမ်ကြီးသုံးလုံးက မတ်မတ်မတ်မတ် ဖြစ်နေပြီး တိုင်များထူကာ နံရံများလည်း ဆောက်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ အခုတော့ အမိုးမိုးဖို့သာ ကျန်တော့သည်။ သူတို့ခြံဝင်းထဲတွင် ရေကန်ငယ်လေး တူးထားပြီး ကြက်အိမ်၊ ခွေးအိမ်များ ဆောက်ထားကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စိုက်ခင်းနှစ်ခင်းကိုလည်း ပြုပြင်ထားလေသည်။ အဒေါ်လီ တချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ရင်ထဲတွင် စပ်ဖျင်းဖျင်း ဖြစ်သွားတော့၏။ အိမ်သစ်ကြီးက နံရံသစ်၊ အုတ်ကြွပ်သစ်များနှင့်မို့ တကယ်ကို လှပလိုက်တာ။

အထူးသဖြင့် ဒီရှန်သာ့ကျဲအာက ငွေသုံးကြမ်းလှသည်။ အိမ်ကို တရုတ်ဗိသုကာလက်ရာ ဒေါက်တိုင်များပင် ထည့်ထားပြီး အမိုးစွန်းများကို ကော့ညွှတ်နေအောင် လုပ်ထားရာ မိုးရွာလျှင် အိမ်ထဲ မိုးမပက်ဘဲ ရေမြောင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်စီးဆင်းသွားနိုင်သည်။ ကြည့်ရတာ တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာ ရှိမည့်ပုံပင်။

ဘေးပေါက်ဝင်ငွေလေး ရတာနဲ့ အိမ်ဆောက်ဖို့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်သုံးလိုက်တာလား။ အသက်က ငယ်သေးတော့ အိမ်မှုကိစ္စ ဘယ်လိုစီမံရမလဲဆိုတာ နားမလည်သေးဘူးပဲ။ အဒေါ်လီသည် သူမ၏ နှစ်သုံးဆယ်နီးပါး သက်တမ်းရှိနေပြီဖြစ်သော အိမ်ဟောင်းကြီးကို ပြန်တွေးမိလိုက်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်မွမ်းမံထားသော်လည်း မနာလိုစိတ်က ဗိုက်ထဲအထိ ပွက်ပွက်ဆူလာတော့သည်။

"အဒေါ်လီ၊ ဦးလေးလီ၊ မနက်စောစောစီးစီးပါလား၊ ကျွန်မလည်း စောစောမထပါဘူး၊ မနေ့ညကတည်းက ကြိုလုပ်ထားတာပါ၊ မနက်ကျမှ ပြန်နွှေးလိုက်ရုံပဲလေ"

ရှန်မြောင်က တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရင်း ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဘာစားသည်၊ ဘာလုပ်သည်ကိုတော့ ထုတ်မပြောပေ။

"ဦးလေးလီ၊ အဒေါ်လီ မင်္ဂလာပါ"

ကျိအာနှင့် ရှန်းအာတို့က သူမဘေးတွင် ရပ်လျက် ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံလေးများဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"မင်္ဂလာပါကွ"

လီထျောင်ဇီက ပြုံးရယ်ကာ ထူးလိုက်၏။ သူက ပုံမှန်ဆို လမ်းကြားထဲတွင် သိပ်နေလေ့မရှိသဖြင့် အဒေါ်လီ၏ မနာလိုဝန်တိုစိတ်များနှင့် ရပ်ကွက်ထဲက အိမ်တွင်းရေးများကို သိပ်မသိပေ။ သူ့တွင် သားသမီး အသေအပျောက်များသဖြင့် လမ်းကြားထဲက ကလေးများကို မြင်လျှင် မျက်နှာသာပေးတတ်ပြီး စကားပြောရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ သည်အချိန်တွင် ရှန်မြောင်က ခြင်းတောင်းတစ်လုံး လွယ်ထားပြီး ကျိအာက ရိုးရှင်းသည့် စာအုပ်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ ရှန်းအာက မုန့်အကြီးကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြင်နာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျိအာကို စာမေးပွဲသွားပို့တာမလား၊ ဘာလို့ လှည်းမတွန်းလာတာလဲ၊ ကျိအာကို ကိုအာနဲ့အတူတူ လိုက်စီးခိုင်းလိုက်မလား၊ ဦးလေး တစ်ခါတည်း တွန်းသွားပေးမယ်လေ"

လီကိုအာသည် ရှန်းအာကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လက်လှမ်းပြလိုက်၏။ သူသည် ကျန်းမာရေးမကောင်းသဖြင့် စိတ်နေသဘောထားကလည်း နည်းနည်း နွဲ့နှောင်းလေသည်။ ရွယ်တူယောက်ျားလေးများက သူနှင့် မကစားချင်ကြသဖြင့် သူက ရှန်းအာနှင့် ပိုပြီး ခင်မင်လေသည်။

ရှန်းအာသည် ပါးစပ်ထဲတွင် မုန့်များအပြည့်နှင့် ပါးဖောင်းနေလျက် မော့ကြည့်ကာ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ကိုအာ... ကိုအာ... နင်လည်း စာမေးပွဲမှာ အောင်မြင်ပါစေနော်"

ဒီစကားလုံးက ရှန်မြောင်ပြောသည်ကို ကြားဖူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက အတုခိုးပြီး အစ်မနှင့် အစ်ကို ပြောပြီးသည်နှင့် လီကိုအာကို လိုက်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှန်းအာ... ကိုအာက ညည်းအစ်ကို ကျိအာနဲ့ အသက်တူတူပဲ၊ ညည်းက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလီလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့၊ ကိုအာ ကိုအာနဲ့ ခေါ်နေတာ တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းတာပဲ"

အဒေါ်လီက လက်ပိုက်ကာ ဆုံးမလိုက်ပြီး မျက်နှာကလည်း မကောင်းပေ။ စောစောက လီထျောင်ဇီက ကျိအာကို လှည်းအတူစီးဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကျုတ်လိုက်ရာ လီထျောင်ဇီမှာ ကျောချမ်းသွားပြီး ပြောလက်စစကား တစ်ဝက်ကို အတင်းပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

ရှန်းအာကတော့ အဒေါ်လီကို မကြောက်ပေ။ သူမက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒါပေမယ့်... ကိုအာက ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ရတယ်လို့ ပြောထားတာပဲ"

"အင်း... ကျွန်တော် ပြောထားတာ၊ ရှန်းအာ ဘယ်လိုခေါ်ခေါ် ရပါတယ်"

လီကိုအာကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလေသည်။ အဒေါ်လီမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ လှန်သွားသော်လည်း ကိုယ့်သားက ပြောနေသဖြင့် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ လီထျောင်ဇီကိုသာ မြန်မြန်သွားရန် တိုက်တွန်းလိုက်ရတော့သည်။

လီထျောင်ဇီက ရှန်မြောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ထပ်မေးလိုက်၏။ "ဦးလေး တကယ် လိုက်ပို့ပေးစရာ မလိုဘူးလား"

ရှန်မြောင်က ဘေးမှနေ၍ ပြုံးကာ လက်ကာပြလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေးလီ၊ ကျွန်မတို့ မြင်းလှည်းဂိတ်ကို သွားပြီး ခရီးသည်တင်လှည်း စီးသွားမလို့ပါ၊ မလိုက်တော့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ ကျိအာကို လိုက်စီးခိုင်းလို့ မဖြစ်ပါဘူး၊ ဦးလေး လူနှစ်ယောက်တွန်းရရင် အရမ်းပင်ပန်းလွန်းပါတယ်"

အဒေါ်လီသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရမှ စိတ်ထဲတွင် သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

ရှန်သာ့ကျဲအာက အိမ်မှုကိစ္စ မကျွမ်းကျင်ပေမဲ့ အကဲခတ်တော့ တော်တော် တတ်တာပဲ။

....