အခန်း (၃၃၃)
Vol. 31 Ch. 333
မဟာရှနိုင်ငံ နန်းတော်အတွင်း၌.....
“ဒီစစ်ပွဲမှာ ဘယ်သူနိုင်မယ်လို့ ထင်သလဲ”
အပြင်ကပြန်ရောက်လာတဲ့ ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်နဲ့အတူ သစ်သီးစားရင်း ဒီအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အခုအခါမှာတော့ ကြင်ယာတော်ဖြစ်နေပြီဖြစ်တဲ့ ဟန်ချူးချူးက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်မထင်တာတော့ မဟာဖုန်းက နိုင်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူတို့မှာက ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အသာစီးရသလို ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ ထောက်ခံမှုလည်း ရှိနေတာပဲလေ။ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေးက အများကြီးပဲ”
“မဟုတ်ဘူး... မဟာလော့က နိုင်မှာ”
ယောင်ယောင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း - “ဘာလို့လဲဆိုတော့ မဟာလော့ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ တာအိုဂိုဏ်းတင်မကဘူး၊ စုန့်ယွီဖေးဆိုတဲ့ မိန်းမလည်း ရှိနေတယ်။ သူမကို အထင်မသေးနဲ့၊ သူမက အရမ်းပါးနပ်ပြီး အကွက်လည်း စေ့တယ်။ ငါတောင် သူ့လက်အောက်မှာ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာပြီ။ သူတို့ကသာ စစ်တိုက်ဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီဆိုရင် နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
ဟန်ချူးချူးက ခေါင်းယမ်းကာ - “ကျွန်မတော့ မယုံဘူး”
ယောင်ယောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး - “ဒါဆိုရင် လောင်းကြမလား။ ရှုံးတဲ့လူက နိုင်တဲ့လူကို ငွေ တစ်သန်းပေးကြေး၊ ဘယ်လိုလဲ”
“သဘောတူတယ်... ဒါက သဘောတူညီချက်ပဲ” ဟန်ချူးချူးက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်စလုံးက လင်းပိုင်ဖန်ဘက်သို့ ပြိုင်တူလှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်ကြသည် - “ ရှင်က ဘယ်သူ့ဘက်ကလဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် - “ငါကတော့ နှစ်ဖက်လုံး အရှုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ထင်တယ်”
“နှစ်ဖက်လုံး ရှုံးမယ် ဟုတ်လား” အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်စလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည် - “ဟုတ်တယ်... နှစ်ဖက်လုံး အထိနာကြလိမ့်မယ်။ မဟာဖုန်းက အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်မှာဖြစ်သလို မဟာလော့ကလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ... သူတို့ရဲ့ စစ်တပ်တွေက မဟာဖုန်းမြေမှာပဲ မြေမြုပ်ခံလိုက်ရပြီး ပြန်မလာနိုင်တော့တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
ဟန်ချူးချူးက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ - “ကျွန်မတော့ မယုံဘူး၊ အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ အနည်းဆုံးပဲ”
ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်အနားကို တိုးကပ်လာပြီး စိန်ခေါ်လိုက်သည် - “ငတုံးဧကရာဇ်လေး၊ ရှင်ကော လောင်းရဲလား။ ရှုံးတဲ့လူက နိုင်တဲ့လူကို ငွေ တစ်သန်းပေးကြေးပေါ့”
“ပိုက်ဆံလောင်းတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး၊ အဲဒီအစား အခြေအနေတစ်ခုကိုပဲ လောင်းကြတာပေါ့။ ရှုံးတဲ့လူက နိုင်တဲ့လူ ခိုင်းတာကို သူ့စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိသမျှ လုပ်ပေးရမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ” လင်းပိုင်ဖန်က ပြန်လည်စိန်ခေါ်လိုက်သည်။
“သဘောတူတယ်... ဒါက သဘောတူညီချက်ပဲ” ယောင်ယောင်က စိတ်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်သွားကာ ချက်ချင်း လက်ခံလိုက်သည်။
‘ငါသာ ဒီပွဲကို နိုင်လိုက်လို့ကတော့ အရင်က အကြွေးဟောင်းတွေကို ကျေရုံတင်မကဘူး၊ သူ့ဆီကနေ သန်း ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာလောက်အထိ တောင်းပစ်ဦးမယ်။ ငါလေးကတော့ တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတယ်၊ ဟိဟိ...’
ဟန်ချူးချူးကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်မြှောက်ကာ - “ဒါက ပျော်စရာကောင်းပုံပဲ၊ ကျွန်မလည်း ပါမယ်”
“ကောင်းပြီလေ” လင်းပိုင်ဖန်က ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ပြောင်လိုတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းပိုင်ဖန်က သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ ချန်းကို တိတ်တဆိတ် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။
“ကိုယ်တော့်အတွက် အလုပ်တစ်ခု ကူလုပ်ပေးစမ်းပါဦး”
“အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး”
လင်းပိုင်ဖန်ရဲ့ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက် အကြီးအကဲ ချန်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် မဟာဖုန်းမင်းဆက်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့စစ်တပ်များသည် မြို့များကို ဆက်တိုက် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ကာ ရိက္ခာများကို လုယူနေကြသည်။ မြို့တိုင်းတွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေကြပြီး ပြည်သူများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြရသည်။
“မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့”
“စစ်သည်တော်တို့ရယ်... ကျွန်တော်က သာမန် ပြည်သူတစ်ယောက်ပါ”
“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဦးချပြီးတောင် တောင်းပန်ပါတယ်”
မဟာလော့စစ်သည်များက အေးစက်ရက်စက်စွာပင် - “ရိက္ခာကိုသာ အပ်စမ်း၊ ဒါဆိုရင် မင်း အသက်မသေဘူး”
“ဒါက ကျွန်တော့်အသက်ကို တောင်းနေတာပဲဗျ။ ဒီနှစ်က ရိက္ခာထွက်နှုန်းက မကောင်းဘူး၊ တစ်မိသားစုလုံးလည်း ငတ်ပြတ်နေကြတာ။ အခု ရိက္ခာကိုသာ ယူသွားရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုမှ အသက်ဆက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ တောင်းပန်ပါတယ်... သနားကြင်နာပေးကြပါဦး”
“အဲဒါတွေက ငါတို့ စဉ်းစားပေးရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး”
မဟာလော့စစ်သည်က အေးစက်စက် လည်လှီးဓားကို မြှောက်လိုက်ရင်း - “မင်းသာ ရိက္ခာကို မအပ်ရင်တော့ မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ ငါလည်း စစ်အမိန့်ကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘူး၊ ငါ့ကို အကြပ်ရိုက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့”
အတိအကျပင် ထိုအချိန်တွင် ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်လာလေသည်။
သူက မဟာလော့စစ်သည်များရှေ့တွင် မကြောက်မရွံ့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြည်သူများကို ကရုဏာမျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်ကာ - “အောမီထောဖော... သင်တို့သာ မြတ်စွာဘုရားကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်ပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့ တပည့်သားတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်၊ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ဘုရားရှင်ထံ အပ်နှံမယ်ဆိုရင် ဒီဘေးဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
ပြည်သူများက ချက်ချင်းပင် ဦးချလိုက်ကြကာ - “အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်တို့ ဘုရားကို ယုံကြည်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်တင်ပေးတော်မူပါ”
တပည့်အသစ်အချို့ ရရှိသွားပြီးနောက် ထိုဘုန်းကြီးက ကျေနပ်သွားကာ မဟာလော့စစ်သည်များကို ပြောလိုက်သည် - “အောမီထောဖော... ဒကာတော်တို့၊ ဒါတွေက ဗုဒ္ဓရဲ့ တပည့်သားတွေပဲ။ ဒါကြောင့် သနားကြင်နာမှု ထားပြီး သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ”
မဟာလော့စစ်သည်က ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် - “အော်... ဒါတွေက ဗုဒ္ဓရဲ့ တပည့်တွေ ဖြစ်ကုန်ပြီပဲ၊ ဆုတ်ကြဟေ့”
ဤသို့ဖြင့် ထိုပြည်သူများမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားကြတော့သည်။
ဤဖြစ်ရပ်က လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အခြားသူများကလည်း ထိုအတိုင်း လိုက်လုပ်ကြတော့သည်။ ပြည်သူများစွာမှာ ဗုဒ္ဓကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်လာကြပြီး အိမ်ရှေ့တွင် ဘုရားရုပ်ပွားတော်များကို ပူဇော်ကာ လက်အုပ်ချီလျက် “အောမီထောဖော” ဟု ရွတ်ဆိုနေကြသည်။ အချို့ကလည်း ဘုန်းကြီးကျောင်းများသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ ဗုဒ္ဓတပည့်သားများ ဖြစ်လာကြသည်။
ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ အင်အားမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
မဟာဖုန်းပြည်သူများသည် အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေ့သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူတို့က ခုခံလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ လက်လျှော့လိုက်ကြသည်။ မဟာဖုန်းစစ်သည် အများအပြားလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြုမူကြသည်။
ထို့ကြောင့် မဟာလော့စစ်တပ်မှာ မည်သည့်တားဆီးမှုမျှ မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ချီတက်နိုင်ခဲ့ကာ အစိုးရရုံးများမှ ရိက္ခာအမြောက်အမြားကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။
ဤသတင်းသည် မဟာဖုန်းဧကရာဇ်၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူ့မှာ အလွန် ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။
“ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကတော့ တကယ့်ကို အကွက်စေ့လွန်းတယ်”
“ငါ့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်ဘေးဒုက္ခကို အသုံးချပြီး မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို တိုးချဲ့နေတာလား။ တကယ့်ကို အလွန်အကျွံပဲ... တကယ့်ကို အလွန်အကျွံပဲ”
“ငါ့လက်ထဲမှာသာ ဓားရှိရင် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းက ဘုန်းကြီးတွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်မယ်”
ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် တာအိုဂိုဏ်းကိုရော ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းကိုပါ မဆန့်ကျင်ရဲချေ။
မဟာလော့စစ်တပ်က မြို့တော်ဆီကို ရောက်ဖို့ နီးကပ်လာတာကို မြင်တော့ သူက နောက်ဆုံးမှာတော့ လက်လျှော့လိုက်ရပြီး - “အမြန်သွားပြီး... ကိုယ်တော် ကျဲထန်ကို ပင့်လိုက်စမ်း”
နာရီဝက်ပင် မပြည့်သေးခင်မှာပဲ ကိုယ်တော် ကျဲထန်က တည်ငြိမ်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး - “အောမီထောဖော... အရှင်မင်းကြီး စဉ်းစားပြီးပြီလား။ ဗုဒ္ဓဘာသာထဲကို ဝင်ပြီး တရားတော်တွေကို ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ဖို့ ဆန္ဒရှိပြီလား”
မဟာဖုန်းဧကရာဇ်က ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် - “ကိုယ်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ဖို့ ကျွန်တော်နဲ့ နန်းတွင်းအရာရှိအားလုံး သဘောတူပါတယ်”
“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် သင်္ကန်းဝတ်ရမယ့် ရက်ကို ရွေးကြတာပေါ့”
မဟာဖုန်းဧကရာဇ်မှာ ကြောင်အမ်းသွားကာ - “ကျွန်တော်က ဘာလို့ ခေါင်းရိတ်ရဦးမှာလဲ”
“ခေါင်းရိတ်ပြီး ရဟန်းဝတ်တယ်၊ ဗုဒ္ဓဘာသာထဲကို ဝင်တယ်ဆိုတာက စစ်မှန်တဲ့ သဒ္ဓါတရားကို ပြသတာပဲလေ” ကိုယ်တော် ကျဲထန်က ကရုဏာရှိဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။
သို့သော် မဟာဖုန်းဧကရာဇ်အဖို့တော့ ထိုအပြုံးသည် အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းနေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် နန်းတွင်း၌ အရာရှိများရှေ့မှာပင် ကိုယ်တော် ကျဲထန်က မဟာဖုန်းဧကရာဇ်၏ ဦးခေါင်းကို ရိတ်ပေးလိုက်သည်။ အခြားအရာရှိများလည်း ခေါင်းရိတ်ကာ သင်္ကန်းများကို ဝတ်ဆင်လိုက်ကြရသည်။
ဒါက ခေါင်းရိတ်ရုံ သက်သက်ဆိုပေမဲ့ အချုပ်အခြာ အာဏာသည်လည်း ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ အောက်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သင်္ကေတပြလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။ ယခုမှစ၍ မဟာဖုန်းနန်းတော်သည် ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ လက်အောက်ခံသာ ဖြစ်တော့သည်။
မကြာမီမှာပင် မဟာလော့စစ်တပ်သည် မဟာဖုန်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် နန်းတွင်းနှင့် မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းမှာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်များ ဖြစ်ကုန်ကြပြီဖြစ်သဖြင့် မဟာလော့စစ်တပ်သည် ရိက္ခာအချို့ကိုသာ ယူပြီး ကျန်တာကို ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။
ခေါင်းတုံးပြောင်ပြောင်ဖြင့် မဟာဖုန်းဧကရာဇ်သည် ပြောင်လပ်နေသော ရိက္ခာတိုက်များကို ကြည့်ကာ၊ နန်းတွင်းထဲက ခေါင်းတုံးပြောင်တွေကို ကြည့်ရင်း နောင်တကြီးစွာဖြင့် ရင်ထုမနာ ဖြစ်နေတော့သည်။
“မဟာဖုန်းက... ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြီး ခေါင်းမော့နိုင်တော့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
အဲဒီနောက် မဟာလော့စစ်တပ်သည် မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ချီတက်ကာ ရိက္ခာများကို ဆက်လက်လုယူခဲ့သည်။
တစ်လခွဲခန့်အကြာတွင် သူတို့သည် တာဝန်ပြီးဆုံးသဖြင့် နေရပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတောင်းစားဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲ အချို့သည် သူတို့ ပြန်မည့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနေကြသည်ကိုတော့ သူတို့ လုံးဝ မသိခဲ့ကြပေ။