အခန်း (၃၃၄)
Vol. 31 Ch. 334
အကြီးအကဲ ချန်းယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင် မြေပြင် အနေအထားကို သေချာစွာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသယောင်ရှိသော ကျောက်တောင်ငယ်တစ်ခုအနားသို့ တိုးကပ်သွားကာ ပြောလိုက်သည် - “ဒီနေရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အရှင်မင်းကြီး မိန့်ကြားတာကတော့... ငါတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ဒီကျောက်တောင်ကို ဖြိုချလိုက်ရင် မိုင် ၁၀ ကျော်အကွာမှာရှိတဲ့ လော့ဖုန်း လမ်းမကြီးပေါ်မှာ မြေပြိုမှုတွေ ဖြစ်လာပြီး မဟာလော့စစ်တပ်ကို အရှင်လတ်လတ် မြေမြုပ်ပစ်နိုင်လိမ့်မယ်တဲ့”
အမြင့် ပေ ၇၀ ခန့်သာရှိသော ကျောက်တောင်ငယ်ကို ကြည့်ပြီး အကြီးအကဲ လိုင်က - “တကယ်ပဲ ပြိုကျပါ့မလား၊ ငါတော့ နည်းနည်း သံသယဖြစ်မိတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အကြီးအကဲ ချန်းက သက်ပြင်းချရင်း - “ငါလည်း မသိဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ပဲဆိုတော့ ငါတို့လည်း လိုက်နာရုံပဲပေါ့”
ကျန်ရှိသော သူတောင်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံကြသည် - “ဟုတ်တယ်၊ အမှန်ပဲ”
ထို့နောက် သူတို့သည် မဟာလော့စစ်တပ် ရောက်လာမည့်အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
နှစ်နာရီခန့်အကြာတွင် အကြီးအကဲတစ်ဦးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် - “လာပြီ... မဟာလော့စစ်တပ် လာနေပြီ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ စစ်ကြောင်းကြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
စစ်တပ်သည် မဟာလော့မင်းဆက်၏ အလံတော်များကို လွှင့်ထူထားပြီး ထူးခြားသော သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ရိက္ခာများ၊ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများကို အပြည့်အစုံတင်ဆောင်ကာ အောင်ပွဲခံ၍ ပြန်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အကြီးအကဲ ချန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် - “အားလုံး အသင့်ပြင်ထားကြ။ မဟာလော့စစ်တပ် အနားကို ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့ ဒီကျောက်တောင်ကို ရိုက်ခွဲမယ်။ သူတို့ကို လုံးဝ ပြန်မသွားနိုင်အောင် လုပ်ရမယ်”
“ကောင်းပြီ” အားလုံးက ပြိုင်တူပြန်ဖြေပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် မဟာလော့စစ်တပ်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်နေဆဲဖြစ်သည်။
စစ်ကြောင်း၏ အလယ်တွင် စတုရန်းပုံမျက်နှာနှင့် အရပ်အမောင်း မြင့်မားထည်ဝါသော၊ ငွေဖြူရောင် သံချပ်ကာကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးရှိသည်။ သူ၏အမည်မှာ လီစီဖန်းဖြစ်ပြီး အင်ပါယာချီအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
သူသည် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများစွာရှိပြီး အင်အားကြီးမားကာ သစ္စာစောင့်သိသူတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မဟာလော့ဧကရာဇ်က သူ့ကို မြောက်ပိုင်း စစ်ဆင်ရေးအတွက် ဗိုလ်ချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။
လက်ဝဲစစ်သူကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် - “ဗိုလ်ချုပ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ ဒီလို သာမန်ဖျားနာမှုမျိုး ဘယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ”
ဗိုလ်ချုပ်လီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်လက်စူးစမ်းရင်း - “ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိဘူး၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ခံစားနေရတယ်။ အားလုံး သတိနဲ့နေကြ၊ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာ ခံရနိုင်တယ်”
“ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာ ဟုတ်လား” လက်ဝဲစစ်သူကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး - “ ဗိုလ်ချုပ်... အပိုတွေ စိုးရိမ်နေတာ ထင်ပါရဲ့။ ဒီနေရာကို ကြည့်ပါဦး၊ အားလုံးက ကွင်းပြင်ကြီးတွေပဲ၊ ဘာမှ ပုန်းစရာမရှိဘူး။ တောင်တွေ တောတွေ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် လမ်းမကြီးနဲ့ အဝေးကြီးမှာလေ။ ရန်သူက ဘယ်လိုလုပ် ချောင်းတိုက်နိုင်မှာလဲ”
ဗိုလ်ချုပ်လီ၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ကြည်နေဆဲဖြစ်ပြီး - “ငါလည်း မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ငါယုံတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အမိန့်ထုတ်လိုက်... အားလုံးကို သတိဝီရိယနဲ့ နေကြဖို့ ပြောလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်”
လက်ဝဲစစ်သူကြီးက ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ဗိုလ်ချုပ်ရဲ့ အမိန့်... ဒီနေရာက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်၊ အားလုံး သတိနဲ့နေကြ၊ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ဂရုစိုက်ကြ”
ထိုအမိန့်သည် စစ်တပ်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ စစ်သည်တိုင်းသည် သူတို့၏ ဓားနှင့် လှံများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြပြီး အပြင်ဘက် တပ်ဖျားတွင် ရှိသူများကလည်း ဒိုင်းလွှားများကို မြှင့်ကာ အလွန်အမင်း သတိထား၍ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ချီတက်ကြသည်။ ထို့အပြင် ကင်းထောက်အမြောက်အမြားကိုလည်း ပတ်ဝန်းကျင်သို့ စေလွှတ်လိုက်သည်။
အဝေးမှ စောင့်ကြည့်နေသော သူတောင်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
“စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို သတိပေးချက် ထုတ်လိုက်တာလား။ လီစီဖန်းက ငါတို့ကို ရိပ်မိသွားတာများလား”
“ငါတို့က ဒီလောက် သေချာဖုံးကွယ်ထားတာ၊ ရိပ်မိဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါက သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အင်အားကြီးတဲ့ လူတွေမှာ အလိုလိုသိတဲ့ အသိစိတ် ရှိတတ်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် စစ်မြေပြင်မှာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်လာတဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင် ဒီအသိစိတ်က ပိုပြီး စူးရှတတ်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်... လီစီဖန်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ။ မဟာလော့ဧကရာဇ်က သူ့ကို အားကိုးတာ မဆန်းဘူး”
“ငါတို့ စိတ်မလောကြနဲ့ဦး၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရအောင်”
“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ်ပဲ အောင်မြင်ပါ့မလား”
တစ်နာရီခန့် ကုန်လွန်သွားသော်လည်း ဘာမှ ထူးခြားမလာပေ။ စေလွှတ်ထားသော ကင်းထောက်များပင် ဘာမှ မတွေ့ရှိဘဲ ပြန်လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် စစ်တပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း သတိလက်လွတ် ဖြစ်လာကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ် လီစီဖန်း တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုမိုကြီးထွားလာပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - “သတိနဲ့ ဆက်နေကြ၊ လုံးဝ မပေါ့ဆကြနဲ့။ အမိန့်ကို ဖီဆန်တဲ့သူကို စစ်ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်” စစ်တပ်က ပြန်လည် ထူးလိုက်ကြသည်။
“ပြီးတော့ မင်းတို့ရောပဲ”
ဗိုလ်ချုပ်လီက သူ့ဘေးတွင်ရှိသော ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူအချို့ကို လှည့်ပြောလိုက်သည် - “ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားပြီး စူးစမ်းပြီး၊ တစ်ခုခု တွေ့နိုင်မလားဆိုတာ ကြည့်ခဲ့ကြ”
“ဗိုလ်ချုပ်... ကျွန်တော်တို့ပါ တကယ်သွားဖို့ လိုလို့လား” ထိုကျွမ်းကျင်သူများက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ်လီက ငေါက်ငမ်းလိုက်သည် - “သွားဆို သွားလိုက်စမ်း၊ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ကျွမ်းကျင်သူ လေးဦးသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
တစ်ဦးမှာ သူတောင်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများ ပုန်းအောင်းနေသည့် ဘက်သို့ ဦးတည်လာသည်။ သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ပုန်းအောင်းနေပါက အဆင့်တူ အချင်းချင်းတောင် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အလွန်ခက်ခဲပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ထိုလေးဦးလုံး ပြန်ရောက်လာပြီး ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိကြောင်း သတင်းပို့ကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ်လီ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည် - ‘ငါပဲ အထင်မှားနေတာလား...
အတိအကျပင် ထိုအချိန်၌ မဟာလော့စစ်တပ်သည် လော့ဖုန်းလမ်းမကြီးသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤလမ်းသည် မဟာလော့နှင့် မဟာဖုန်းကို ဆက်သွယ်ထားသည့် လမ်းဖြစ်ပြီး ကုန်သည်များ အမြဲဖြတ်သန်းသွားလာရာ လမ်းမကြီးဖြစ်သည်။ လမ်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြန့်ပြူးပြီး ခံတပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသည်။
ဤနေရာမျိုးတွင် ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သယောင် ထင်ရသော်လည်း သူတောင်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများအတွက်မူ ဤနေရာသည် အကောင်းဆုံး နေရာပင်ဖြစ်သည်။
သူတို့ စောင့်မျှော်နေသော အချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
“လုပ်တော့”
သူတို့အားလုံး စုပေါင်းပြီး ကျောက်တောင်ငယ်ကို အစွမ်းကုန် ရိုက်ချလိုက်ကြသည်။
“ဝုန်း”
ကျောက်တောင်ငယ်မှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် ဟန်ချက်တစ်ခု ပျက်ယွင်းသွားသကဲ့သို့ မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ လော့ဖုန်းလမ်းမကြီးမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါလာတော့သည်။
“ ဝုန်း... ဝုန်း...”
မဟာလော့စစ်သည်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြသည် - “ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ၊ မြေကြီးက ဘာလို့ တုန်နေတာလဲ”
“မြေနဂါး လှည့်တာများလား” (ငလျင်လှုပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်)
“ဒီနေရာမှာ ငလျင်လှုပ်ခဲပါတယ်၊ ဒါ အန္တရာယ်ရှိတယ်”
မြင်းများမှာလည်း လန့်ဖျပ်ပြီး ရမ်းသန်း ပြေးလွှားကြသဖြင့် လူများစွာမှာ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရကုန်ကြသည်။
ဗိုလ်ချုပ်လီက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် - “ဒါ သာမန် ငလျင်လှုပ်တာပဲ၊ အားလုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေကြ။ မြင်းတွေကို မြန်မြန် ထိန်းကြစမ်း”
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပြန့်ပြူးနေသော လမ်းမကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားပြီး အောက်သို့ ပြိုကျသွားတော့သည်။ လမ်းပေါ်ရှိ စစ်သည်များသည် မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားကြသည်။
“ကယ်ကြပါဦး... ကျွန်တော် ပြုတ်ကျနေပြီ”
“တစ်ယောက်ယောက် လက်တွဲပေးကြပါဦး”
“ကျွန်တော် မသေချင်သေးဘူး၊ ဆွဲတင်ပေးကြပါဦး”
စစ်သည်များနှင့် မြင်းများ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်လီမှာ ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ကယ်ကြစမ်း... မြန်မြန် ကယ်ကြစမ်း”
သို့သော် သူ၏ အကန့်အသတ်ရှိသော အင်အားဖြင့် လူမည်မျှကို ကယ်နိုင်ပါမည်နည်း။ သူဦးဆောင်လာသော စစ်သည်များမှာ တစ်သိုက်ပြီး တစ်သိုက် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို သူ လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်မှာပင် လမ်းမကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်များပါ စတင်ပြိုကျလာပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။
ဗိုလ်ချုပ်လီသည် သူ၏ အင်အားတောင့်တင်းသော စစ်တပ်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဟုတ်ဘူး!!!” ဟု နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
ခဏအကြာတွင် အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားလေသည်။
တစ်ချိန်က ခန့်ညားခဲ့သော လော့ဖုန်းလမ်းမကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လူပေါင်းများစွာကို မြေမြုပ်ထားသည့် အဆုံးမရှိသော ချောက်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်လီနှင့် အင်အားကြီးသော စစ်ဗိုလ်အချို့သာ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိတော့သည်။
အဝေးမှနေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေသော သူတောင်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။
“ဘုရားရေ... စစ်သည် တစ်သန်းလောက် တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ပျောက်သွားတာလား”
“ငါတို့က ဒီမှာ ကျောက်တောင်လေး တစ်ခုပဲ ဖျက်ဆီးလိုက်တာကို...”
“ဒါက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖို့ ကောင်းလွန်းတယ်။ ငါ့ဘဝမှာ ဒီလောက် လူအများကြီးကို တစ်ခါမှ မသတ်ခဲ့ဖူးဘူး”
“စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပျောက်သွားပြီဆိုတော့... မဟာလော့မင်းဆက်တော့ ဒုက္ခရောက်ပြီပဲ”
“ငါတို့ အစီအစဉ် အောင်မြင်ပြီ။ ပြန်ပြီး အရှင်မင်းကြီးကို သတင်းကောင်း သွားပို့ရအောင်”
“အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့ကို ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးမှာ သေချာတယ်၊ ဟားဟား…”
သူတောင်းစားဂိုဏ်း အကြီးအကဲများသည် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုများနှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။