အခန်း (၃၃၆)
Vol. 31 Ch. 336
လင်းပိုင်ဖန်သည် ‘အင်ပါယာ မြေပုံ’ မှတစ်ဆင့် နန်းတော်အတွင်းရှိ နန်းဆောင်တစ်ခုတွင် ယောင်ယောင်တစ်ယောက် သစ်သီးစားနေသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ သို့သော် ယောင်ယောင်သည် လင်းပိုင်ဖန်ကို မြင်မြင်ချင်းပင် နောက်လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က လှမ်းအော်လိုက်သည် - “ယောင်ယောင်... ရပ်လိုက်စမ်း၊ ငါ မင်းကို မြင်ပြီးသားနော်”
ယောင်ယောင်သည် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီးမှ နောက်လှည့်ကြည့်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးဖြင့် - “ ငတုံးဧကရာဇ်လေး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ဘာမှမရှိရင် ကျွန်မ ကျင့်စဉ်သွားကျင့်တော့မယ်၊ နောက်မှတွေ့မယ်”
“မသွားနဲ့ဦး... မင်းကို ရှာတာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရှိလို့ပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က အနားသို့ တိုးသွားပြီး - “မဟာလော့မှာ ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲဆိုတာ မင်း ကြားပြီးပြီ မဟုတ်လား”
ယောင်ယောင်မှာ နားမလည်ဟန်ဖြင့် - “မဟာလော့မှာ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဟန်ဆောင်နေလိုက်... မင်းကို ငါ အကုန်မြင်နေရတယ်”
လင်းပိုင်ဖန်က အားလုံးကို သိနေသည့်အလား ကြည့်ရင်း - “ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက မသိဘူးဆိုတာ ငါ မယုံဘူး။ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်နှိုးပေးဖို့ လိုသေးလား”
ယောင်ယောင်က သူမရဲ့ နဖူးကို လက်ဝါးနဲ့ ရိုက်လိုက်ပြီး - “ဪ... မှတ်မိပြီ။ ငလျင် အကြောင်းကို ပြောတာကိုး။ မဟာလော့စစ်သည်တွေ အပြန်လမ်းမှာ မြေပြိုမှုနဲ့ တိုးပြီး စစ်သည် တစ်သန်းကျော် ကျင်းကြီးထဲ ကျသွားတာလေ၊ အသေအပျောက်ကတော့ အတော်များတာပဲ။ သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တာပါပဲလေ။ အဲဒီမိန်းမတော့ အခုလောက်ဆို ဒေါသတွေ ထွက်နေတော့မှာပဲ၊ ဟားဟား...”
“အတိအကျပဲ... အဲဒီကိစ္စပဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က ဆက်ပြောသည် - “အဲဒီတုန်းက ငါတို့ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ကြတယ်လေ။ ချူးချူးက မဟာဖုန်းနိုင်မယ်လို့ လောင်းတယ်၊ မင်းက မဟာလော့ဘက်က လောင်းတယ်၊ ငါကတော့ နှစ်ဖက်စလုံး ရှုံးလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဖြေက ရှင်းနေပြီပဲ။ ငါတို့ ကတိအတိုင်းဆိုရင် မင်း ငါ့ကို အခြေအနေတစ်ခု လိုက်လျောပေးရတော့မယ် မဟုတ်လား..”
“တကယ်ပဲ အဲဒီလို လောင်းခဲ့လို့လား” ယောင်ယောင်က ဝေခွဲမရသလို ကြည့်နေလိုက်သည်။
လင်းပိုင်ဖန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် - “လောင်းခဲ့တာပေါ့၊ မင်းသာ ကတိဖျက်မယ်ဆိုရင် နောက်ခါ မင်းနဲ့ လောင်းကြေးမထပ်တော့သလို၊ ငါနဲ့အတူ ပိုက်ဆံရှာဖို့ အခွင့်အရေးလည်း ပေးတော့မှာမဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ကတိမတည်လို့ပဲ”
ပိုက်ဆံရှာရမည့် အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ယောင်ယောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အလျော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။
သူမက လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ အသံချိုချိုဖြင့် - “ကဲပါ... ကဲပါ၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မရှုံးတယ် ဟုတ်ပြီလား။ ရှင် အခြေအနေတစ်ခု တောင်းဆိုနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လွန်လွန်ကဲကဲတော့ မဖြစ်စေနဲ့ဦး”
“စိတ်မပူပါနဲ့... လုံးဝ မလွန်စေရဘူး” လင်းပိုင်ဖန်က သူမရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ယောင်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်ချည်း နီမြန်းသွားပြီး အံကြိတ်ကာ - “ဒီလူယုတ်မာ၊ မလွန်ဘူးလည်း ပြောသေးတယ်၊ ကျွန်မ မင်းကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မယ်”
လင်းပိုင်ဖန် - “အား... အား... နာတယ်...”
“တခြား တစ်ခုခု တောင်းဆိုလိုက်”
လင်းပိုင်ဖန်က အလျှော့မပေးဘဲ - “ဒါပဲ... ဒီတစ်ခုတည်းပဲ။ သဘောတူရင်တူ၊ မတူရင်လည်း ငါတို့ လမ်းခွဲကြတာပေါ့”
ယောင်ယောင်က လင်းပိုင်ဖန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း - “ကောင်းပြီ၊ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့”
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျောက်ဆောင်အတုများ၏ နောက်ကွယ်သို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ခန့်အကြာတွင် နှစ်ယောက်သား ပြန်ထွက်လာကြသည်။ ယောင်ယောင်၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းနေပြီး၊ လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေသည်... သို့သော် အနမ်းခံထားရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငတုံးဧကရာဇ်လေး... ကျွန်မ ကတိတည်ပြီးပြီ၊ ငါတို့ အကြွေးကျေပြီနော်” ယောင်ယောင်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တွေးမိတိုင်း သူမ ရှက်လွန်း၍ သေတော့မည့်အတိုင်းပင်၊ ဒီလူယုတ်မာက ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို တောင်းဆိုရဲတယ်လို့...။
‘ဒီယောင်ယောင်လေးရဲ့ လက်ထဲကိုသာ တစ်နေ့နေ့ ပြန်ရောက်ကြည့်ဦး၊ ရှင့်ကို ကျွန်မအကြောင်း သိစေလိုက်မယ်’
“ဒါပေါ့”
လင်းပိုင်ဖန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် - “ဒါပေမဲ့ ယောင်ယောင်... နောက်ခါ ဒီလိုမျိုး ထပ်လုပ်ချင်သေးတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေး လာခဲ့နော်။ ငါကတော့ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုနေမှာပါ”
“ဒီငတုံးဧကရာဇ်ကတော့” ယောင်ယောင်က သူ့ကို ထပ်မံ ဆွဲလိမ်ပြန်သည်။
လင်းပိုင်ဖန် - “အား... အား... အား...”
စိတ်တိုနေသော ယောင်ယောင်မှာ ကျင့်စဉ်ကျင့်ရန် ထွက်သွားပြီး၊ လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ ဟန်ချူးချူးကို ရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
“ချူးချူး... ငါတို့ ကတိအတိုင်းဆိုရင် မင်း ရှုံးပြီနော်။ မင်း တတ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို လိုက်လျောပေးရမယ် မဟုတ်လား” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ပြောလိုက်သည်။
ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံသည့်အနေဖြင့် ဟန်ချူးချူးက - “အရှင်မင်းကြီး... ဘာကို လိုချင်ပါသလဲ”
လင်းပိုင်ဖန်က သူမအနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည် - “ဒီည... ငါတို့ ပုံစံအသစ်လေးတွေ စမ်းကြည့်ရအောင်...”
“အင်း...” ဟန်ချူးချူးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။
ထိုညသည် နောက်ထပ် အိပ်စက်ခြင်းမရှိသော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့ပြန်သည်။
ဤအချိန်တွင် နန်းတွင်းစာမေးပွဲနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ရွေးချယ်မှုများ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဤစာမေးပွဲမှတစ်ဆင့် မဟာရှနိုင်ငံသည် အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် စာပေပညာရှင် ၃၀၀ ကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။ အင်ပါယာ၏ အတိုင်းအတာနှင့် လူဦးရေအရ ဤပမာဏမှာ များပြားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လုံလောက်မှု မရှိသေးပေ။
သို့သော် လင်းပိုင်ဖန်က အလောတကြီး မလုပ်ဘဲ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် သို့မဟုတ် နှစ်ကြိမ် စာမေးပွဲများ ကျင်းပကာ လူငယ်များအား မျှော်လင့်ချက်ပေးရန်နှင့် ထူးချွန်သူများကို ဆက်တိုက် ဆွဲဆောင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။
စစ်ဘက်ဆိုင်ရာတွင်မူ လင်းပိုင်ဖန်က သတ်မှတ်ချက်များကို လျှော့ပေါ့ပေးခဲ့ပြီး လူ ၂၀၀ ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ဒုတိယတန်းစား အဆင့်ရှိသူများဖြစ်ပြီး ၃၀ ကျော်မှာ ပထမတန်းစား အဆင့်အထိ ရှိကြသည်။ ထို့ပြင် စစ်ဗျူဟာပိုင်းတွင်လည်း အတော်အတန် အသိပညာရှိကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
စာမေးပွဲကြီးနှစ်ခုအပြီးတွင် လီလင်းဖူက လင်းပိုင်ဖန်၏ မူဝါဒအသစ်ကို ချက်ချင်း ကြေညာလိုက်သည်။
ယခုမှစ၍ စာပေပညာတွင် အဆင့်မြင့်အဆင့် ရှိသူများသာ နန်းတွင်းစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုခွင့်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကယ်၍ သူတို့သည် မဟာရှနိုင်ငံတော်တွင် နေထိုင်ကာ ဆရာအဖြစ် ပညာသင်ကြားပေးမည်ဆိုပါက သတ်မှတ်ချက်ကို လျှော့ပေါ့ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ပညာတော်သင်အဆင့် ရှိသူများပင် ပါဝင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဤမူဝါဒမှာ အလွန်ပင် ရိုက်ခတ်မှု ကြီးမားလှသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာမေးပွဲလာဖြေသူ အများစုမှာ ပညာတော်သင်အဆင့်များ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခြားနိုင်ငံများတွင်မူ သူတို့၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အသိပညာဖြင့် နန်းတွင်းစာမေးပွဲ ဖြေဆိုခွင့်ပင် ရရှိမည်မဟုတ်ပေ။
စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ အများစုမှာ အလေးအနက် စဉ်းစားကြပြီးနောက် မဟာရှနိုင်ငံတော်တွင် ဆရာအဖြစ် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အခြားနိုင်ငံများတွင် အခွင့်အရေးမရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ အနည်းဆုံးတော့ အခွင့်အလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။
ဤသို့ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံသည် လူတော်လူကောင်း အမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
“အမိန့်တော် - ဒီနေ့ကစပြီး နိုင်ငံတော်ရဲ့ ပညာရေးကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ မြှင့်တင်မယ်။ ကလေးတိုင်း ကျောင်းတက်နိုင်ပြီး နိုင်ငံတော်ကို အကျိုးပြုနိုင်ရမယ်”
“မြို့တိုင်းမှာ ကျောင်းတွေ ဆောက်မယ်၊ အသက်မှီတဲ့ ကလေးတိုင်း ကျောင်းဝင်ခွင့်ရမယ်၊ ပညာသင်ကြေး ပေးစရာမလိုဘူး၊ ထူးချွန်တဲ့ ကျောင်းသားတွေကိုလည်း ပညာသင်ဆုတွေ ချီးမြှင့်ပေးမယ်”
ဤသတင်းက တစ်နိုင်ငံလုံးကို လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။
ရှေးခေတ်ကာလတွင် ပညာရေးသည် အလွန်အရေးကြီးသလို အလွန်လည်း ကုန်ကျစရိတ် များပြားလှသည်။ စာအုပ်၊ စုတ်တံ၊ စက္ကူတို့မှာ အလွန်ဈေးကြီးပြီး သာမန်မိသားစုများ မတတ်နိုင်ကြပေ။ အထူးသဖြင့် ဆရာတစ်ယောက်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ခံယူရန်မှာ ပညာသင်ကြေး အမြောက်အမြား ပေးရလေ့ရှိသည်။
သို့သော် ယခုအခါ မဟာရှနိုင်ငံတော်က အခြေခံပညာရေးကို အခမဲ့ သင်ကြားပေးမည်ဟု ကြေညာလိုက်သောကြောင့် ဆင်းရဲသား ကလေးငယ်များစွာအတွက် ကျောင်းတက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကြီး ရရှိသွားတော့သည်။