အခန်း (၉၆၁-၉၆၂)
Vol. 97 Ch. 961-962
အခန်း (၉၆၁) စိတ်ကို တိုင်းတာရင် ပြည့်စုံသူ မရှ
ဟန်လင်းချူးဟာ စာပေနှံ့စပ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး နက်နဲတဲ့ စာပေအသိနဲ့ ဝိညာဉ်ကို မွေးမြူထားသူပါ။
ဒီချီထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့် သိုင်းသမားရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူလည်း အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။
"မင်းက... ကျုပ်တို့ကို ရက်စက်တယ်လို့ ပြောတာလား"
ဟန်လင်းချူးက သူကြားတာ မှားသလားဆိုပြီး ထပ်မံအတည်ပြုလိုက်ပါတယ်။
ဒီသိုင်းသမားဟာ စိတ်ထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို အံကြိတ်အောင့်အည်းရင်း
"စကားတစ်ခွန်း ပြောရုံနဲ့ ဒီနေရာက အရပ်သား ထောင်နဲ့ချီကို အကုန်သတ်ပစ်တာဟာ ရက်စက်တာမဟုတ်လို့ ဘာလဲ"
"ကျုပ်တို့က အစမှာ မင်းတို့ကို အကျိုးအကြောင်းနဲ့ ပြောနေတုန်းက မင်းတို့က ကျုပ်တို့ကို ဆေးမယ်အဖြစ် သုံးဖို့ လုပ်ခဲ့ကြတယ်၊ အခုကျမှ... မင်းက ကျုပ်တို့ကို အကျိုးအကြောင်းတွေ လာပြောနေတာလား"
ဟန်လင်းချူးက အံ့သြတသသ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ရိက အေးအေးဆေးဆေးပဲ
"သူနဲ့ စကားအများကြီး ပြောမနေနဲ့ ငါ ဓားလေ့ကျင့်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဒီလိုလူမျိုးတွေကို အများကြီး မြင်ဖူးတယ် မင်းရဲ့လက်သီးက သူ့ထက်သေးရင် သူက မင်းကို လက်သီးနဲ့ နှိမ်လိမ့်မယ်၊ မင်းရဲ့လက်သီးက သူ့ထက်ကြီးသွားရင်တော့ သူက မင်းကို အကျိုးအကြောင်းတွေနဲ့ လာနှိမ်လိမ့်မယ်"
သိုင်းသမားရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပါတယ်။
အစိမ်းရောင်ဝတ် ကျင့်ကြံသူကတော့ အသားနှစ်ဖြစ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ တုန်လှုပ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ
"ဒီနတ်ဆရာရဲ့ နောက်ခံက မသေးဘူးနော် မိုင် (၃၀၀) အကွာမှာရှိတဲ့ ယိုခုန်းတောင် က နတ်ဆရာပဲ သူတို့သာ မင်းတို့ ဒီနေ့လုပ်ရပ်ကို သိသွားရင် မင်းတို့ ဒီကနေ အရှင်ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"သူ့မှာ ဂိုဏ်းရှိသေးတာလား ငါက သူက တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ လို့ ထင်နေတာ"
ရွှီဖုန်းက အနည်းငယ် အံ့သြသွားပါတယ်။
"ဆရာ... ကျနော်နဲ့ ညီငယ်တို့ အဲဒီ ယိုခုန်းတောင် ဆိုတဲ့နေရာကို တစ်ခေါက် သွားလိုက်ပါ့မယ်"
ယဲ့ဝမ်ရှု က လက်အုပ်ချီကာ ခွင့်တောင်းပါတယ်။
"သွားလေ"
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
နှစ်ယောက်သားဟာ ချင်းကျိုးဓားဂိုဏ်း က ကျင့်ကြံသူတွေကို ခေါ်ပြီး အဲဒီသိုင်းသမားကိုပါ ဖမ်းဆီးကာ ယိုခုန်းတောင်ကို လမ်းပြခိုင်းပြီး ထွက်သွားကြပါတယ်။
ယဲ့ဝမ်ရှု တို့ တိမ်စီးပြီး ပျံသန်းသွားနိုင်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မြို့စားသိုင်းသမားဟာ စိတ်ဓာတ်တွေ လုံးဝ ကျဆင်းသွားပါတော့တယ်။
"မိတ်ဆွေဖန့်... မင်းရဲ့တပည့် သုံးယောက်က ဒီနေ့ သာမန်လူတွေ အများကြီးကို သတ်လိုက်တာဆိုတော့ သူတို့မှာ ကံအကျိုးပေးတွေ အရမ်းကပ်ပါသွားမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား"
ရွှီဖုန်းက ဖန့်ချန်ဘက်ကို လျှောက်လာပြီး စပ်စုလိုက်ပါတယ်။
"တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက ကံအကျိုးပေးတွေကို မကြောက်ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက ကံအကျိုးပေးကို မကြောက်ဘူး
အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။
ဒီလိုစကားမျိုးကို သူတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပါ။
တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းမှာ ကံအကျိုးပေးတွေကို ဖြေဖျောက်နိုင်တဲ့ အထူးနည်းလမ်းတွေ ရှိနေတာလား
လူတိုင်း စဉ်းစားနေကြတုန်းမှာပဲ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ စုဝေးလာကြပြီး ဖန့်ချန်တို့ဘက်ကို လှည့်ကာ ယုတ်ညံ့တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ တရစပ် ဆဲဆိုကြပါတော့တယ်။
ဖန့်ချန်က မြေပြင်ကို ခြေထောက်နဲ့ အသာအယာ ဆောင့်လိုက်တဲ့အခါ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖန့်ချန်ရှေ့မှာ ပေါ်လာပါတယ်။
"လီပါးတောင်း အရှင်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
လီပါးတောင်းက ဝတ်စုံအပြည့်နဲ့ လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်ပါတယ်။
"ဒီဝိညာဉ်တွေကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲကို ပစ်ချလိုက်"
ဖန့်ချန်က အမိန့်ပေးပါတယ်။
"အမိန့်အတိုင်းပါ"
လီပါးတောင်းက ဘာမှ ထပ်မမေးပါဘူး။
ယင်ချီတွေကို သံကြိုးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ဝိညာဉ် ထောင်ပေါင်းများစွာရဲ့ ပုခုံးရိုး တွေကို ထိုးဖောက် ချည်နှောင်လိုက်ပါတယ်။
ဝိညာဉ်တွေဟာ ဆဲဆိုတာတွေကို ရပ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုကာ လီပါ့တောင်းရဲ့ နောက်ကနေ ငရဲလမ်း ထဲကို ပါသွားကြပါတော့တယ်။
"မိတ်ဆွေဖန့်..."
ဟန်လင်းချူးက ရုတ်တရက် စကားပြောလာပါတယ်။
သူ့မျက်နှာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပြီး
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကို တားဆီးတာက ဒီလိုလူတွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဆိုရင်တော့... သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိသလိုပဲ"
"လုပ်ရပ်ကိုပဲ ကြည့်ပါ စိတ်ကို မကြည့်ပါနဲ့ စိတ်ကို တိုင်းတာရင်တော့ ပြည့်စုံသူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ဒီပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ နယ်မြေကို ကြည့်ပြီး
"ဒီလို အခြေအနေဆိုးကြီးထဲကို မကျရောက်ခဲ့ရင် အချို့လူတွေဟာ သူတို့စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတာတွေ ရှိနေရင်တောင် သေဆုံးတဲ့အထိ မကောင်းမှုတစ်ခုမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး"
ပြောပြီးတော့ သူက ပြုံးလိုက်တယ်
"မိတ်ဆွေတို့က ဒီကိစ္စကို မတန်ဘူးလို့ ထင်ရင်တော့ ကျုံးကျိုးကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီအကြောင်းတွေကို ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး မေ့ထားလိုက်ပါ မင်းသမီးရှန်ကျီကလည်း မင်းတို့ကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းသလို၊ ငါလည်း အတူတူပါပဲ"
"စိတ်ကို တိုင်းတာရင် ပြည့်စုံသူ မရှိဘူးလား..."
ဟန်လင်းချူးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သူ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်လာကာ ဖန့်ချန်ကို လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်တယ်
"မိတ်ဆွေဖန့်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျုပ်လည်း စိတ်ထဲမှာ မကောင်းတဲ့အတွေးတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ် ဒီကိစ္စက ကျုပ်ကို နှောင့်ယှက်နေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပါပြီ၊ ဒီနေ့တော့ ကျုပ် အကုန်လုံးကို နားလည်သွားပါပြီ"
"မိတ်ဆွေဖန့် ဒီလိုပြောမှပဲ ကျုပ်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ ခံစားလိုက်ရတော့တယ်"
ရွှီဖုန်းက သူ့မေးစေ့ကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း ပြောပါတယ်။
"မိတ်ဆွေဖန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာရော မကောင်းတဲ့အတွေးတွေ ရှိခဲ့ဖူးလား"
စူးလင်ကျူက စပ်စုလိုက်ပါတယ်။
"ရှိတာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ စစ်မြေပြင်မှာ ကျဆုံးတာကို မြင်လိုက်ရတုန်းက တစ်ဖက်နိုင်ငံကို သွေးချောင်းစီးအောင် သတ်ပစ်ပြီး ကြက်၊ ခွေးတောင် မချန်ခဲ့ချင်တဲ့အထိ ငါ နာကျည်းခဲ့ဖူးတယ်"
"မိတ်ဆွေဖန့်က တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလား"
ရွှီဖုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
တောင်သခင်ကျား တို့လည်း စိတ်ဝင်တစားနဲ့ နားထောင်နေကြပါတယ်။
"မလုပ်ခဲ့ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါပြတယ်
"ငါ မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး ငါ့မှာ အစွမ်းမရှိလို့ပါ အဲဒီတုန်းက ငါက မျက်စိကန်းနေတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက်ပဲလေ"
"အခုကော မိတ်ဆွေဖန့်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင်... အရင်က ရန်သူတွေက အားနည်းလွန်းနေပြီ မဟုတ်လား မိတ်ဆွေဖန့်က အရင်က ရန်ငြိုးတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ်..."
ဟန်လင်းချူးက စဉ်းစားရင်း မေးပါတယ်။
"ဘယ်မှာ စွန့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလဲ ငါ့လက်ထဲမှာ သေသွားတဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ကျင့်ကြံသူတွေ မနည်းပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း
အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြပါတယ်။
ဒီပုဂ္ဂိုလ် အရင်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။
ဒါကြောင့်လည်း ဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကို အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။
"လီရှောင် ကိစ္စမှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့တာဆိုတော့ မိတ်ဆွေဖန့်ကို သူတို့တွေ နာကျည်းနေကြမှာပဲ"
ရွှီဖုန်းက လှောင်ပြောင်ပြီး ပြောပါတယ်။
"ဒီကိစ္စတွေက သူတို့အတွက်တော့ အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလောက်တောင် မရှိပါဘူး အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ဆက်သွားကြတာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။
လူအချို့ အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။
သူတို့တွေ ဖန့်ချန်ရဲ့ စကားကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်း... သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက သူတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုပြီး တောင့်တင်းနေတာလားလို့ တွေးမိသွားကြပါတယ်။
နာရီအနည်းငယ်ကြာတော့ ယဲ့ဝမ်ရှု နဲ့ လျိုမု တို့ မြို့ကလေးကို ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာ သွေးစတွေ ပေကျံနေပြီး အချို့ဆိုရင် ဒဏ်ရာတောင် ရလာပါတယ်။
"ဆရာ... ယိုခုန်းတောင်မှာ အခြေတည်အဆင့် နှစ်ယောက်နဲ့ ချီသန့်စင်ခြင်း ၄၃ ယောက် ရှိပါတယ်အားလုံးကို နှိမ်နင်းခဲ့ပါပြီ"
ယဲ့ဝမ်ရှု က လက်အုပ်ချီပြီး အစီရင်ခံပါတယ်။
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"သွားကြစို့"
ကျုံးကျိုး၊ ချန်းတောက်နယ်မြေ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းမှာ တာအိုကြာဖြူ ကို စိုက်ပျိုးခဲ့တာကြောင့် ဒီနေရာရဲ့ အခြေအနေက နေ့တိုင်း ပြောင်းလဲတိုးတက်နေပါတယ်။
နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အရင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းပါးတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေဟာ အခုဆိုရင် ကျုံးကျိုးရဲ့ ထိပ်တန်းနေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပါပြီ။
ထူထဲတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေဟာ မနက်တိုင်း နှင်းစက်တွေအဖြစ် သစ်ပင်တွေပေါ်မှာ ကျနေပါတယ်။
သာမန် တောင်ကျစမ်းရေတွေက ဝိညာဉ်စမ်းရေ ဖြစ်လာပါတယ်။
သာမန် လယ်ကွင်းတွေက ဝိညာဉ်လယ်ကွင်းဖြစ်လာပါတယ်။
သာမန် သတ္တုတွင်းတွေက ဝိညာဉ်သတ္တုတွင်းဖြစ်လာပါတယ်။
တောထဲက အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေတောင် တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလာကြပါတယ်။
နတ်ဘုရားနိုင်ငံတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေတွေတောင် ဒီလောက် မကောင်းပါဘူး။
ဒီမှာ ကျင့်ကြံရတာဟာ အချိန်တိုင်း အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တွေကို စုပ်ယူနေရသလိုပါပဲ။
ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန် မြန်လာရုံတင်မကဘဲ ထူထဲတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက အဆင့်တက်ဖို့အတွက်လည်း အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်။
ဒါက အပြင်ဘက် နန်းဆောင်တွေမှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။
အတွင်းနန်းဆောင်တွေဆိုရင် အပြင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး စွမ်းအားကြီးပါတယ်။
"အားလုံးပဲ လက်ဖက်ရည် သောက်ကြပါဦး"
ကျိုးပုဖန်း က ခွက်ကိုမြှောက်ပြီး တခြားသူတွေကို တိုက်လိုက်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပါတယ်။ သူက အရသာခံရင်း သက်ပြင်းချလိုက်တယ်
"ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အရမ်းထူထဲတာပဲ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ အရင်က ၁၀ နှစ်ကျော် ကျင့်ကြံခဲ့တာထက် ပိုပြီး တိုးတက်လာသလို ခံစားရတယ်"
"ဟုတ်တယ်... ကျုပ်တို့ ခရမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်း ရဲ့ ဝိညာဉ်တောင်တွေတောင် ဒီနေရာရဲ့ တစ်ပုံတောင် မရှိပါဘူး အရင်က ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဘေးဒုက္ခက အခုတော့ အခွင့်အရေးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ"
ခရမ်းရောင်နေမင်းဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေက ရင်ဖွင့်ကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ကျင့်ကြံခွင့်ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
အခုတော့ ကံအကြောင်းမလှဘဲ (သို့) ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခွင့်ရနေတာကြောင့် လူတိုင်း တိုးတက်မှုတွေ ရှိနေကြပါတယ်။
"ဟွန့်... ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကောင်းတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ နေ့တိုင်း ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေကို သောက်နေရတာကို မင်းတို့က ကျင့်သားရနေပြီလား"
သူတောင်းစား တာအိုဆရာ က တရစပ် လှောင်ရယ်လိုက်တယ်
"ငါက လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရမှာကိုး၊ မင်းတို့ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်ပါ့မလား"
"ကျုပ်တို့ အကုန် မေးမြန်းစုံစမ်းပြီးပြီ အရင်တုန်းက မင်းကို တောင်ပေါ်ခေါ်လာတာက သာမန်လူတွေကို သတ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး မင်းဘာသာမင်း ဒီနေရာက သခင်ကို သွားပြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ အခုကျမှ ကျုပ်တို့ကို အပြစ်လာတင်နေတာလား"
သူတောင်းစားတာအိုဆရာ က ပြန်ဆဲဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြတ်သွားရင်း ငေါက်လိုက်တာကြောင့် အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပါတယ်။
"ဆရာ... ဒါတွေက ဂိုဏ်းက လူကြီးတွေလား"
လူတစ်စုဟာ တောင်တံခါးရှေ့ကို ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က ကျိုးပုဖန်း တို့ကို ကြည့်ပြီး လှမ်းမေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးပုဖန်း တို့ အံ့အားသင့်သွားကြပါတယ်။ နောက်ထပ် လူတွေ ရောက်လာပြန်ပြီလား
သူတို့တွေ အလှောင်ခံရဖို့၊ အနှိမ်ခံရဖို့ ပြင်ဆင်ထားကြပေမဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့... သူတို့တွေ တွေ့ချင်သလိုလို၊ မတွေ့ချင်သလိုလို ဖြစ်နေတဲ့ အဲဒီပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရပါတော့တယ်။
အခန်း (၉၆၂) အရသာရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည်
ရှီလုံ တို့ကတော့ ငရဲလောကကို ပြန်သွားကြပါပြီ။
ဟန်လင်းချူးတို့အဖွဲ့ကလည်း ကျုံးကျိုးကို ရောက်တာနဲ့ အသီးသီး ခွဲခွာသွားကြပါတယ်။
ဖန့်ချန်ကတော့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီနေရာရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကြောင့် အံ့သြသွားရပါတယ်။
တာအိုကြာဖြူ ရဲ့ အစွမ်းက ဒီလောက်အထိ ထက်မြက်လိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း တည်ရှိရာနေရာဟာ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတွေရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေ တစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ယဲ့ဝမ်ရှုတို့ဟာ တောင်တံခါးရှေ့မှာ နတ်ဘုရားဆန်ဆန် ပုံစံပေါက်နေတဲ့ ကျိုးပုဖန်းတို့အဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ဒီလို နတ်ဘုရားတွေ ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမျိုးမှာ၊ ဒီလောက်အထိ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာနဲ့ တောင်တံခါးရှေ့မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာဆိုတော့ သူတို့ဟာ ဂိုဏ်းက လူကြီးပိုင်းတွေ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။
အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓ အပါအဝင် မိစ္ဆာသုံးကောင်လုံးဟာလည်း ရိုသေတဲ့ မျက်နှာပေးတွေ ဖြစ်သွားပြီး ကျိုးပုဖန်းတို့ကို ကြည်ညိုလေးစားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
"သူတို့က တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ မဟုတ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ လူတိုင်းကို ခေါ်ပြီး ကျိုးပုဖန်းတို့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားပါတယ်။
"အားလုံးပဲ... ဒီမှာ နေရတာ ကျင့်သားရနေပြီလား"
ကျိုးပုဖန်းတို့ဟာ မသိစိတ်ကနေ ထရပ်လိုက်ကြပြီး လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်တယ်
"ကျုပ်တို့ မိတ်ဆွေဖန့်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
"ဒီလက်ဖက်ရည်က တစ်မျိုးကြီးပဲ..."
အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓရဲ့ အကြည့်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲကို ရောက်သွားပါတယ်။
လက်ဖက်ရည်က အနည်းငယ် နောက်ကျိနေပြီး အနှစ်တွေလည်း ရှိနေသလို၊ အနံ့ကလည်း ညှော်နံ့ (သို့) ဆီးနံ့လိုမျိုး ထွက်နေပါတယ်။
တကယ်ဆိုရင် ကျင့်ကြံသူတွေ သောက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဟာ နတ်ဘုရားအဆင့် မဟုတ်ရင်တောင် လူသားတွေထဲမှာတော့ အဆင့်မြင့်ဆုံး ဖြစ်သင့်ပါတယ်။
ဒီလို လက်ဖက်ရည်မျိုးဆိုရင် အရောင်က ကြည်လင်အေးမြပြီး အနံ့ကလည်း စိတ်ကို လန်းဆန်းစေရပါမယ်။
မသောက်ရသေးခင်မှာတင် အနံ့ကို ရှူလိုက်ရုံနဲ့ ချိုမြိန်တဲ့အရသာကို ခံစားရမှာပါ။
အခု မြင်နေရတဲ့ အရာနဲ့တော့ လုံးဝ မတူပါဘူး...
"နေသားကျသွားမှာပါ"
ဖန့်ချန်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လူတိုင်းကို ခေါ်ကာ နန်းဆောင်ထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
"မိတ်ဆွေဖန့်..."
သူတောင်းစား တာအိုဆရာ က အလျင်အမြန် ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
"ဘာပြောမလို့လဲ"
ဖန့်ချန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ကျုပ်... ကျုပ် ဒီမှာ လက်ဖက်ရည် ဘယ်လောက်အထိ ဆက်သောက်နေရဦးမှာလဲ"
သူတောင်းစား တာအိုဆရာက သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်တယ်
"ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျုပ် အမှားလုပ်ခဲ့တာကို သိသွားပါပြီ အမှားကို သိပြီး ပြင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲလို့ ဆိုရိုးရှိတာပဲ၊ ကျုပ်..."
"အမှားကိုသိပြီး ပြင်တာက လူကြီးတွေက ကလေးတွေကို ပြောတဲ့ စကားပါ ကျုပ်နဲ့ ခင်ဗျားက ဆွေမျိုးတော်တာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျား ပြင်တာ မပြင်တာက ကျုပ်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ဒီက လက်ဖက်ရည်ကို ခင်ဗျား မကျေနပ်လို့လား"
ဖန့်ချန်က တောင်တံခါးက ကျင့်ကြံသူအချို့ကို လက်လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်
"ဧည့်သည်က ကျုပ်တို့ လက်ဖက်ရည်ကို သိပ်မကျေနပ်ဘူးဖြစ်နေတယ်၊ မင်းတို့တွေ သေချာ ပြန်စစ်ဆေးကြဦး"
အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြပြီး ဝမ်းသာအားရနဲ့ ဖန့်ချန်ကို လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြပါတယ်။
သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူတောင်းစား တာအိုဆရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ တာအိုဆရာဟာ အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
"အရှင်... ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျုပ်တို့နေရာက လူ့ပြည်က နတ်ဘုရားဘုံလို ဖြစ်နေတော့ သာမန်လူတွေလည်း ဆွမ်းတော်တင်ဖို့ ရောက်လာတတ်ကြပါတယ် သူတို့တွေက ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရလို့ ခန္ဓာကိုယ်တွေ ပေါ့ပါးပြီး ရောဂါကင်းသွားကြတော့ လက်ဖက်ရည်ကလည်း အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူးလေ"
"တပည့် အခုကစပြီး ဒီဧည့်သည်တွေအတွက် ပိုပြီး အရသာရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည် တွေကို အဝေးကြီးအထိ သွားရှာပေးပါ့မယ် သူတို့တွေ အိမ်ရောက်နေသလို ခံစားရအောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်"
ကျိုးပုဖန်းတို့ကတော့ ဒီစကားကို ကြားပြီး ချွေးပြန်ကာ မျက်နှာတွေ ပျက်ကုန်ကြပါတယ်။
အချို့ဆိုရင် သူတောင်းစား တာအိုဆရာကို သတ်ချင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်နေကြပါပြီ။
သူတောင်းစား တာအိုဆရာလည်း သူ သတ္တိမွေးပြီး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားတဲ့ ရလဒ် ထွက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားပါဘူး။
အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓတို့လည်း အခုမှပဲ သဘောပေါက်သွားကြပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
ယဲ့ဝမ်ရှုတို့လည်း စိတ်ထဲကနေ အံ့သြနေကြပါတယ်။
ဒီလောက် နတ်ဘုရားဆန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အမှားလုပ်မိလို့ ဒီမှာ အပြစ်ပေးခံနေရတာကိုး...
"ကောင်းပြီလေ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လူတိုင်းကို ခေါ်ကာ နန်းဆောင်ထဲ ဝင်သွားပါတော့တယ်။
ဖန့်ချန် ပြန်ရောက်လာတဲ့သတင်းက တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ပြန့်သွားပါတယ်။
"အစ်ကို"
ပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ပြီး ရောက်လာပါတယ်။
မြေပေါ်မနင်းရသေးခင်မှာတင် ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်တာပါ။
မိစ္ဆာသုံးကောင်နဲ့ လျိုမုတို့လည်း ရောက်လာတဲ့သူကို မြင်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပါတယ်။
ဒီလူက သူတို့ရဲ့ ဆရာအဒေါ် ဖြစ်တဲ့ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ဖန့်ချန်ရှေ့မှာ ဆင်းသက်လိုက်ပါတယ်။
သူမဟာ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိ ဖြစ်နေပါတယ်။
"ဖက်ပါဦး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး လက်ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီတော့မှပဲ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်ဟာ စိမ်းသက်နေမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ပါတော့တယ်။
လီတာအိုဆရာတို့လည်း ရောက်လာကြပါတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ သူက လက်ကာပြလိုက်တယ်
"သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် စကားပြောပါစေဦး၊ ကျုပ်တို့ ဝင်မနှောင့်ယှက်ကြနဲ့"
ခဏအကြာမှာတော့ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က လက်ကိုလွှတ်ပြီး နောက်ကို နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဖန့်ချန်ကို သေချာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်နှာပေးက ထူးဆန်းလာပြီး
"အစ်ကို... နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားတာတောင် အစ်ကိုက ဘာလို့ အရင်အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ငယ်သွားသလိုပဲ"
အောင်မြင်ခြင်းဗုဒ္ဓတို့ သုံးယောက်လုံးကလည်း တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ကြပါတယ်။
အခု ဖန့်ကျစ်ရွှယ်ကို ကြည့်ရင် အသက် ၃၀ ကျော်လောက် ရှိနေပြီး အသက် ၁၀ ကျော်အရွယ်လောက်ပဲ ပေါက်နေတဲ့ ဖန့်ချန်ထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်ပုံရပါတယ်။
နှစ်ယောက် အတူရပ်နေရင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က အစ်မကြီးနဲ့တောင် ပိုတူနေပါတယ်။
"ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လာရင် သက်တမ်းကလည်း တိုးလာတာပဲလေ အဲဒီတော့ ပိုငယ်သလို ထင်ရတာပေါ့ မင်းလည်း ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျင့်ကြံတာ ပျင်းမနေဘူးပဲ"
ဖန့်ချန်က ဖန့်ကျိရွှယ်ကို အကဲခတ်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သွားပြီဆိုတော့ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ကို အခြေခံအားဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ပြီလို့ ဆိုရပါမယ်။
ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တုန်းကထက် ပိုပြီး ချောမွေ့ပါလိမ့်မယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ငရဲကူးပြီး ယင်သက်တမ်း တွေ ရှာနိုင်ရင်တော့ သူမရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိပါဘူး။
နှစ်ယောက်သား စကားပြောရင်းနဲ့ ဖန့်ချန်က မဟာရှကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားခဲ့တဲ့အကြောင်း သိသွားတော့ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က အလျင်အမြန် မေးပါတယ်။
"အဖေနဲ့ အမေ ဘယ်လိုနေလဲ"
"မတွေ့ခဲ့ရဘူး ဒါပေမဲ့ အဘိုးကြီး စီစဉ်ထားတာဆိုတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေနေကြမှာပါ"
ဖန့်ချန်က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမကလည်း တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းကို အခက်အခဲပေါင်းစုံ ကြားကနေ ဘယ်လို ရှာဖွေလာခဲ့ရတဲ့အကြောင်းတွေကို ဖန့်ချန်ကို ပြန်ပြောပြပါတယ်။
တကယ်တမ်း စဉ်းစားရင်... ဖန့်ကျစ်ရွှယ်ရဲ့ အဆင့်နဲ့ ဒီလောက်အဝေးကြီးကနေ ဒီကို ရောက်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ။
ဒါဟာ အဘိုးကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်က ကူညီမှုကြောင့်လို့ ဖန့်ချန် သံသယဖြစ်မိပါတယ်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်၊ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နန်းဆောင်မှာ...
လီတောက်ယဲ့က ဒီနှစ်တွေအတွင်း တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေဖြစ်တဲ့ တပည့်သစ် ဘယ်လောက်တိုးလာတယ်၊ ဒေသအသီးသီးက ဘယ်လို လက်ဆောင်တွေ လာပို့ကြတယ်ဆိုတာကို အစီရင်ခံပါတယ်။
ချင် မျိုးနွယ်စုနဲ့ လန်ယာ မျိုးနွယ်စုတွေကတော့ အတော်ဆုံးပါပဲ။
နှစ်တိုင်း အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ ဆေးမြစ်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေကို အမြောက်အမြား လာပို့ကြတာကြောင့် တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ အရင်းအမြစ်အတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး။
"ဆရာဘိုးဘေး ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် ကျုပ်တို့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက သူတို့ ကျွေးတာနဲ့ ဝဝဖြိုးဖြိုး ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေအတွက် ခေါင်းခဲနေစရာ မလိုတော့ဘူး"
လီတောက်ယဲ့ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောပါတယ်။
"အခြေအနေတွေက အချိန်မရွေး ပြောင်းလဲနိုင်တယ် ချင်မျိုးနွယ်စုက ဒီနေ့ အရင်းအမြစ်တွေ ပို့ပေးနေတာဟာ ငါ့မျက်နှာကြောင့်ပဲ အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ ငါသာ ပြဿနာတက်သွားရင် သူတို့က မင်းကိုတောင် သိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
အားလုံးရဲ့ မျက်နှာတွေ လေးနက်သွားကြပါတယ်။
ဖန့်ချန် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာဟာ သူတို့ကို
ဝိညာဥ်လောကသွားခြင်း သင်ပေးဖို့ပါ။
ဒီပညာရှိရင် လူ့ပြည်က အရင်းအမြစ်တွေ ကုန်သွားရင်တောင် ကျင့်ကြံလို့ ရနေဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... ကျယ်ပြောလှတဲ့ ငရဲလမ်း ပေါ်မှာ စပ်စုတတ်တဲ့ လူတစ်စု လျှောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့က ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နဲ့ ဝိညာဉ်တွေကိုတောင် စကားလှမ်းပြောနေကြတာကြောင့် ဝိညာဉ်တွေက သူတို့ကို ရှောင်နေကြရပါတယ်။
ဒီဝိညာဉ်တွေက သူတို့သေသွားတာကိုတောင် လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး "သေသွားပြီလား" လို့ မေးနေတာဆိုတော့ ဖန့်ချန်တို့အဖွဲ့ကိုသာ မကြောက်ရင် သူတို့တွေ ပေါက်ကွဲနေကြလောက်ပါပြီ။
"ဒါက ငရဲကူးတာပေါ့... တကယ် မထင်ထားဘူး ကျုပ်တို့ မောင်နှမတွေ အသက်ရှင်နေတုန်းမှာ သရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားရလိမ့်မယ်လို့လေ ငရဲပြည်က ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲ မသိဘူး"
ချင်ဖုန်း က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပါတယ်။
ချင်ရွှမ် က စဉ်းစားရင်း
"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ ငရဲကူးတဲ့အခါ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က လူ့ပြည်ကအတိုင်းပဲ ရှိနေတာနော် ဒီဝိညာဉ်တွေထက် အများကြီး ပိုသန်မာတာပဲ"
ချင်ဖုန်းလည်း သူမ ပြောမှ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်တော့ ငရဲပြည်မှာလည်း သူ့ရဲ့ အတတ်ပညာတွေကို သုံးလို့ရတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
လူတိုင်း သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ရှေ့က မြင်ကွင်းက ကျယ်ပြန့်လာပြီး မြူတွေဖုံးနေတဲ့ မြစ်ကြီးတစ်စင်း ပေါ်လာပါတယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ အကြည့်က တစ်နေရာကို ရောက်သွားပါတယ်။
ဝိညာဉ်တစ်စုဟာ မြစ်ကူးဖို့ လှေစောင့်နေကြပုံရပြီး အဲဒီထဲမှာ တစ်ယောက်ကတော့ တခြားသူ မဟုတ်ပါဘူး... ချန်းတောက်နယ်မြေရဲ့ နယ်စားမင်း ချီကျန့် ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။