အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း ၆၅ - မံမီအလောင်း၏ ဦးနှောက်

သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အဆုံးအစမရှိသော၊ မှောင်မိုက်နေသည့် ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကြီးပင်။

အာကာပြင် အတွင်းတွင် လေထဲ၌ လွင့်မျောနေသောကျောက်တုံးစင်မြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ စင်မြင့်တစ်ခုစီ၏ အပေါ်တွင် ထက်ဝက်စက်ဝိုင်းပုံစံ အခန်းငယ်လေးတစ်ခုစီ ရှိနေ၏။

အောက်သို့ အရင်ဆင်းသွားသော အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း နှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ အရှေ့ဘက်ရှိ လွင့်မျောနေသောစင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြပြီး၊ ချန်လော့တို့ ရပ်နေသော စင်မြင့်နှင့် ကြားတွင် လုံးဝ ပြတ်တောက်နေသောဟင်းလင်းပြင် ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ခြားနေသည်။

မှောင်မိုက်နေသော ထိုဟင်းလင်းပြင်တွင် တံတားများ သို့မဟုတ် သံကြိုးများ မရှိသဖြင့် ကူးဖြတ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူတို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ဂူသင်္ချိုင်းဖောက်တွင်းပေါက်မှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူတို့၏ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကြောင်း လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြောင့် လူငယ်များမှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားကြ၏။

"ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားကြနဲ့။ ဒီနေရာက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ အောက်ကို ပြုတ်ကျသွားရင် သေဖို့ပဲ ရှိတယ်။"

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းက သူတို့ အောက်သို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"ဆရာဦးလေး၊ ဒါက တကယ်ပဲ မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီး ဟုတ်ရဲ့လား" တုသဲ နှင့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုတို့သည် သူတို့ရှေ့ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ခြေထောက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကြ၏။

သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေပြီး၊ သူတို့နောက်ရှိ အခန်းငယ်လေးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါက ဤနေရာသည် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်များကြောင်း သူတို့ကို အဆက်မပြတ် သတိပေးနေသည်။

အကယ်၍ ဒါဟာ တကယ့်ကို မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီး တစ်ခုဆိုရင်...ဒီလောက် ကြီးမားခမ်းနားတဲ့ သင်္ချိုင်းအဆောက်အအုံကြီးကို ဘယ်လို တည်ရှိမှုမျိုးက တည်ဆောက်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို သူ တွေးတောင် မတွေးရဲတော့ပေ။

"စိတ်ကို ငြိမ်ငြိမ်ထား၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မကြည့်နဲ့"

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း ပြန်မဖြေမီ သူ၏ဘေးရှိ အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ရှင်းဟော့ က မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဒေါသတကြီး ဆူပူလိုက်သော ထိုအသံကြောင့် တုသဲနှင့် အခြားသူများမှာ ချက်ချင်း သတိဝင်လာကြ၏။

"ပထမဆုံး သေတ္တာတွေထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်ထုတ်ပြီးကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖြန့်ခင်းလိုက်" ဟု ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါးကလည်း သတိပေးလိုက်သည်။

အသံကြားသည်နှင့် လူအနည်းငယ်မှာ ချက်ချင်း အလုပ်ရှုပ်သွားကြ၏။ လုပ်စရာအလုပ် ရှိသွားသဖြင့် သူတို့၏ အာရုံလွှဲသွားပြီး အကြောက်တရားလည်း နည်းသွားကြသည်။

ချန်လော့ကတော့ ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။

သူသည် အစောပိုင်း လေ့ကျင့်မှုများတွင် မပါဝင်ခဲ့သဖြင့် ဤအနက်ရောင် သံပြားများကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မသိသောကြောင့် အလုပ်မရှိဘဲ အားနေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ပြင်ပဦးနှောက်များမှာ ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း တက်ကြွနေပြီး၊ အိမ်ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။

'၁၅ ဒီဂရီ ထောင့်ချိုးမှာ ရှိတဲ့ လွင့်မျောနေတဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ရှိတယ်။'

'ညာဘက်အနောက်ပိုင်းမှာ အပြာရောင်အလင်းတန်းလင်းလက်နေတယ်၊ ကျင့်စဉ် တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်။'

'ခြေအောက်က ကြမ်းပြင် အုပ်ကြွပ်ပြားတွေရဲ့ ပစ္စည်းအမျိုးအစားကို မသိရဘူး၊ လက်နက် သန့်စင်တဲ့သတ္တု ဖြစ်နိုင်တယ်။'

အတွေးတစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယင်းကပင် ချန်လော့၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို အခြားသူများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားစေ၏။ သူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသည့်အပြင် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို လေ့လာရန်ပင် အချိန်ရနေသေးသည်။

ဤနေရာသည် မှောင်မိုက်နေသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီးထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား လွင့်မျောနေသော ကျွန်းငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခြေအောက်တွင် မီးခိုးရင့်ရောင် စတုရန်းပုံ အုပ်ကြွပ်ပြားများရှိပြီး အပ်ကြောင်းမထင် ဆက်စပ်ထားသဖြင့် အဝေးမှကြည့်လျှင် မှန်ချပ်ကြီး တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ အနီးကပ် သေချာကြည့်လျှင်မူ မှန်ကဲ့သို့ ပြောင်လက်နေသော ထိုကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သိမ်မွေ့သော ပန်းကွက်ပုံစံများ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရမည်။

အစီအရင် တစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း အလွန်နက်နဲလွန်းလှ၏။ သူ အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေသော်လည်း နားမလည်နိုင်သေးပေ။

စင်မြင့်၏ အနောက်ဘက်တွင် ကျောက်ခန်းတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံအရ ကျင့်ကြံသူများ တရားထိုင်ရန် သီးသန့်ပြုလုပ်ထားသော လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် တူနေသည်။

သို့သော် ယခု ထိုအခန်းထဲတွင် တရားထိုင်နေသူမှာ သေဆုံးနေသော အလောင်းတစ်လောင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါ တကယ့် မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီးပဲ။"

ချန်လော့သည် စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်၏။

သူ ခုနက စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးပြီ၊ စင်မြင့်၏ အတိုင်းအတာ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ လုံခြုံသည်။

ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန်မှာမူ မသေချာပေ၊ ထို့ကြောင့်ပင် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းက ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်မသွားရန် သတိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စင်မြင့်၏ နယ်ပယ်ပြင်ပသို့ ထွက်သွားပါက အစီအရင်တစ်ခုကို အသက်ဝင်သွားစေရန် အခွင့်အလမ်းများပြီး၊ ဘာဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"စင်မြင့်တွေ ဒီလောက် အများကြီးဆိုတော့၊ သင်္ချိုင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲ"

ချန်လော့က ခေါင်းလှည့်ကာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်ရှိ အဆုံးအစမရှိသော စင်မြင့်များကို ကြည့်လိုက်၏။

စင်မြင့်တစ်ခုစီတွင် ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုစီ ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ထိုအထဲတွင် သေဆုံးသူများ အားလုံးရှိနေပါက အရေအတွက်မှာ တွေးကြည့်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှပေမည်။

ထိုကြောင့်လည်း အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းက ဤအရာကို ဧရာမဂူသင်္ချိုင်းကြီးဟု ခေါ်ခြင်းဖြစ်မည်။

ဟိုဘက်တွင်လည်း အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ စတင် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စီစဉ်ထားသော အနက်ရောင်သံပြားများကို ချိတ်ဆက်လိုက်မှသာ အသက်ဝင်လာမည့် ပုံပေါ်သည်။

ချန်လော့သည် စင်မြင့်ကို လေ့လာပြီးနောက် မူလ ဂူသင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် သင်္ချိုင်းတံခါးကို တွန်းကြည့်ရာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ ပွင့်သွားခဲ့သည်။

'ဘာအကာအကွယ်မှ မရှိဘူးလား'

ချန်လော့သည် အလုပ်ရှုပ်နေသေးသော လူအနည်းငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ မနေ့ညက အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း ပြသခဲ့သော မဟာသင်္ချိုင်း မှတ်တမ်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ သူ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်စေလိုက်၏။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

အထဲရှိ နေရာမှာ မကြီးမားလှပေ၊ ငါးစတုရန်းမီတာခန့်သာရှိပြီး နံရံများမှာ နေရာတိုင်းတွင် ချောမွေ့နေသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဆီမီးခွက်များ၏ အရာများကို တွေ့ရသော်လည်း အားလုံး ငြိမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် ခြောက်သွေ့ပြီး ကုန်းကိုင်းနေသော အလောင်းတစ်ခု တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေ၏။

နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာခဲ့ပြီကို မည်သူမျှ မသိသော်လည်း ဤအလောင်းမှာ သေဆုံးခါနီး အခြေအနေအတိုင်းပင် ရှိနေသေးပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း ပျက်စီးနေခြင်း မရှိပေ။

ချန်လော့သည် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော သင်္ချိုင်းဖောက်သူများ၏ အထူးလက်အိတ်များကို ရင်ဘက်ထဲမှ ထုတ်၍ စွပ်လိုက်၏။

အလောင်းကို ထိတွေ့ခြင်း ဆိုသည့် အစီအစဉ်မှာ ဤနေရာသို့ မလာမီကတည်းက သူ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အန္တရာယ်များကို ကာကွယ်ရန် သူသည် ထိုလက်အိတ်များကို မသေမျိုးအက္ခရာဖြင့် ပြုပြင်ထားသေးသည်။

'[သေဆုံးသူ၏ဦးနှောက်လှိုင်းများနှင့် ထိတွေ့မိပါသည်၊ ၉၉% ပျက်စီးနေပါသည်။ သင် ဖတ်ရှုလိုပါသလား]'

ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာပြင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ် ပျက်စီးမှုအဆင့်ကို ဖတ်ရှုရာတွင် ခဏတာ ထစ်ငေါ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသဖြင့် ချန်လော့ သိပ်မတွေးတော့ပေ။

'တကယ် အလုပ်ဖြစ်တာပဲ'

မျက်နှာပြင်မှ ပြန်လည်ပေးပို့သော အချက်အလက်များကို ခံစားရပြီးနောက် ချန်လော့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ တက်ကြွသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း စုပ်ယူရန်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် မီးခိုးရောင် စွမ်းအင်တစ်စသည် ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချန်လော့၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးလေးလံသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး နှာခေါင်းထဲမှ သွေးများ ချက်ချင်း ပန်းထွက်လာသည်။

အနိုင်ဝန်ထန်းခြင်း

မူလက ချန်လော့သည် ချီသန့်စင်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီးနောက် ပြင်ပဦးနှောက် အရေအတွက်အပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှာ များစွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ဦးနှောက်ဆိုလျှင် အခု ၃၀၀ အထိ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ယခု ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်း၏ ဦးနှောက် ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက် ဤအရေအတွက်မှာ ချက်ချင်းကန့်သတ်ချက်အထိ ရောက်သွားပြီး သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် ကို ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။

'သိုင်းလောကသားတွေရဲ့ ဦးနှောက် ၁၀ ခုကို စွန့်ပစ်မယ်။'

အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသော ချန်လော့သည် ချက်ချင်းပင် နေရာလွတ်ရှင်းရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ချက်ချင်းပင်။

သိုင်းလောကသား ဦးနှောက် ၁၀ ခုကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ဖိအားမှာ ချက်ချင်း သိသိသာသာ လျော့ကျသွားသော်လည်း ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်း၏ ဦးနှောက်ကို ခံနိုင်ရည် မရှိသေးပေ။ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ချန်လော့သည် ဆက်လက် စွန့်ပစ်ရန်သာ ရွေးချယ်ရတော့သည်။

'နောက်ထပ် ၁၀ ခုကို ထပ်စွန့်ပစ်'

"ဆက်လုပ်..."

ချန်လော့သည် ဦးနှောက် ၅၀ ကို စွန့်ပစ်လိုက်မှသာ ဤမူးဝေနေသော ခံစားချက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယင်းအစား အရင်က တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော ကြည်လင်ပြတ်သားမှုမျိုး ဝင်ရောက်လာ၏။

မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ သူနှင့် သူစိမ်းမဆန်တော့ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။

ဤသည်မှာ သူသည် ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်း၏ ဦးနှောက်ကို အသက်မသွင်းရသေးဘဲနှင့်ပင် ဤမျှထူးခြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှင် ရှင် ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သင်္ချိုင်းဝင်ပေါက်တွင် အစီအရင် ပြင်ဆင်ပြီးခါစ ရှဲ့ရွှမ်းမှာ သင်္ချိုင်းအခန်းထဲတွင် အလောင်းကို ထိတွေ့နေသော ချန်လော့ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ လောကအမြင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လန်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် ဤနေရာသို့ လာရာတွင် ပါးလွှာသော ရေခဲပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ သတိထားနေရပြီး ဟိုဟိုဒီဒီပင် မကြည့်ဝံ့ကြပေ။

ဒါပေမယ့် ဒီစီနီယာအစ်ကိုချန် ကတော့ တိုက်ရိုက်ကို သွားကိုင်နေတာပဲ။ သူက ဆရာဦးလေး ချန်ချင်းရဲ့တပည့်အဖြစ် လက်ခံခံရတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး။

အလောင်းတွေအပေါ် ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်နေတာကို ကြည့်ရင် သူက သင်္ချိုင်းဖောက်သူဖြစ်ဖို့ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။

"သူများပိုင်နက်ထဲ ရောက်ရင် အိမ်ရှင်ကို နှုတ်ဆက်ရတာ ထုံးစံပဲလေ။ အလန့်တကြား လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။"

ချန်လော့သည် ခြောက်သွေ့နေသောအလောင်း၏ ဦးနှောက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြောင်းအလဲများနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထွက်လာသော နှာခေါင်းသွေးများကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် တိတ်တဆိတ်အငွေ့ပျံသွားစေပြီး သမင်သားရေ လက်အိတ်များကို ရင်ဘက်ထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဤနေရာမှ ထွက်သွားပြီးနောက် လုံခြုံသော နေရာတစ်ခု ရှာကာ အသစ်ရရှိထားသော ဤဦးနှောက်၏ စွမ်းရည်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် သူ စီစဉ်ထား၏။

ဤသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်သည် အသက်ရှင်စဉ်က မည်သို့သော နောက်ခံမျိုး ရှိခဲ့သည်ကို သူ မသိသော်လည်း လက်ရှိ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သေချာပေါက် သာမန်ဇာတ်ကောင် မဟုတ်ပေ။

ဤအရာက ကြီးမားသည့် အမြတ်တစ်ခုပင်။

ဤအကြောင်းကို တွေးမိရင်း သူ၏ အကြည့်သည် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦး ရပ်နေသော စင်မြင့်ဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွား၏။

အဲဒီအပေါ်မှာလည်း သင်္ချိုင်းတစ်ခု ရှိတယ်။

အထဲမှာလည်း သေဆုံးနေတဲ့ အလောင်း တစ်လောင်း ရှိရမယ်။

"ဒီလူတွေက အသက်ရှင်စဉ်က ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ဦးနှောက်တွေကို အကုန်စုပ်ယူလိုက်ရင် ငါ တစ်လှမ်းတည်းနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သေချာသည်မှာ ဤအတွေးသည် ခဏတာ တွေးမိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ ခံနိုင်ရည် ရှိ/မရှိ ဆိုသည်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီး၏ အစီအရင် တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ကို သတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာ အတွင်းကတည်းက ဤအရာကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်၊ လုံခြုံသော နေရာမှာ စင်မြင့်၏ နယ်ပယ်အတွင်းသာ ဖြစ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်နှင့် သေချာပေါက် သေမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဒုတိယတပည့်မှာ ဤနည်းဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်လော့ အတွေးလွန်နေစဉ်မှာပင် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ နောက်ဆုံးတွင် အစီအရင် ပြင်ဆင်မှုကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့၏။

ဝှစ်

အစီအရင် ပုံပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ယခင်က သတိမထားမိခဲ့သော ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပန်းကွက်ပုံစံများမှာ ချက်ချင်း လင်းလက်လာသည်။

"အသက်သွင်းတာ အောင်မြင်သွားပြီ လမ်းကြောင်းဖွင့်ဖို့ သော့ချက်က တကယ်ပဲ အချိန်ဖြစ်နေတာပဲ။"

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

အခန်း ၆၆ - ဂူ

'ဒါက အစီအရင်ပညာရှင် တစ်ယောက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ပေါက်ပဲ။'

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းအသက်သွင်းလိုက်သော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ရင်း ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာ၏။

ဤအရာဟာ မံမီ ဦးနှောက်ဆီက ကျန်ရှိနေသည့် အသိပညာသာ ဖြစ်သည်။ ဤဦးနှောက်မှာ အခြားသာမန်ဦးနှောက်များနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ကွာခြားလှ၏။

အပြည့်အဝ အသက်မဝင်သေးသည့်တိုင် ပြင်ပလောက၏ ပြောင်းလဲမှုများကို အာရုံခံနိုင်သည်။

အလင်းတန်းများ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ ဆက်သွယ်ထားသောစင်မြင့်နှစ်ခုကြားရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် စက်ဝိုင်းပုံစံ အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုပုံစံများမှာ အလွန်တရာ ရှုပ်ထွေးလှပြီး ချန်လော့တစ်လုံးမှ နားမလည်သော စာသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ဤအစီအရင်သည် အန္တရာယ်မရှိကြောင်း သူ ခန့်မှန်းနိုင်၏။

ဤနေရာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်နှင့် သူစုဆောင်းထားသော အသိပညာများမှာ လမ်းခွဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဗဟိုချက်ပေါ်ကို မြန်မြန်တက်ရပ်ကြ"

ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါးနှင့် ဆရာဦးလေး ရှင်းဟော့တို့က သူတို့၏ တပည့်များကို တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏ တပည့်များကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာရခြင်းမှာ မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီးမှ ထွက်ခွာပြီး ပြင်ပရှိ စစ်မှန်သော ကမ္ဘာသစ်ကို ရှာဖွေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

ခေါ်သံကို ကြားသည်နှင့် လူအနည်းငယ်မှာ အပေါ်သို့ အမြန်တက်ရပ်လိုက်ကြ၏။ ချန်လော့လည်း မနှောင့်နှေးဘဲ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

"သေတ္တာကို မမေ့နဲ့ဦး။"

ချန်လော့ကို မြင်သောအခါ အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းက အထူးတလည် သတိပေးလိုက်သည်။

"စိတ်ချပါ ဆရာ။"

ချန်လော့က ပစ္စည်းကို ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့လည်း စမ်းကြည့်ရအောင်၊ တကယ်လို့ ထွက်သွားလို့ ရရင်ရော"

သူတို့၏ တပည့်များအားလုံး လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါးနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ စိတ်အေးသွားကြသည်။

ဆရာဦးလေး ရှင်းဟော့မှာ သူကိုယ်တိုင် ထွက်ခွာနိုင်မလား သိနိုင်ရန် အစီအရင်၏ ဗဟိုသို့ လျှောက်သွား၏။

သူတို့သည် မဟာဂူသင်္ချိုင်းကြီးမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန်အတွက် တစ်ဘဝလုံး ပင်ပန်းကြီးစွာ အားထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန်မှာ ရက်စက်လှပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဘဝဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘဝဝက်စာ အားထုတ်မှုမှာ နောင်လာနောက်သားများအတွက် လမ်းခင်းပေးရုံသာ ရှိခဲ့သည်။

'အရိုးသက်တမ်း မကိုက်ညီဘူး၊ မူလနေရာကို ပြန်ပို့ခံရမယ်။'

ချန်လော့၏ အကြည့်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ရောက်သွားပြီး ထိုပြတ်တောင်းခံစားချက်မှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။ အလောင်းခြောက်ကောင် ဦးနှောက်က နောက်ထပ် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အလင်းတန်းများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင် တုန်ခါမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ မူးဝေနောက်ကျိသော ခံစားချက်က သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ သူသည် ဝဲဂယက်တစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားကာ အခြားအရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ ဆွဲငင်ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

'တည်နေရာ‌ရွေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်ပဲ၊ အစီအစဉ်ကတော့ နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းတယ်။'

ချန်လော့ သတိလစ်မသွားမီ အလောင်းခြောက် ဦးနှောက်ဆီမှ နောက်ဆုံး ပေးပို့လိုက်သော အတွေးတစ်ခုမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းနှင့် အခြားသူများ တစ်ဘဝလုံး အချိန်ပေး သန့်စင်ခဲ့သောအနက်ရောင် သံပြားများမှာ လမ်းကြောင်းပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

မသေမျိုးအက္ခရာများမှာ ပျက်စီးသွားပြီး အဆောင်များမှာလည်း ပေါက်ကွဲကုန်သည်။

ပျက်စီးနေသော အစီအရင်အပိုင်းအစတစ်ခုမှတစ်ဆင့်ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားသည့် ဤနည်းလမ်းမှာ မဟာအစီအရင်ကြီး၏ ထောက်လှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည် ပြုပြင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လူငယ်ခြောက်ဦးစလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းတို့ အဘိုးကြီး သုံးဦးမှာမူ ပြန်လည် ကန်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရ၏။

အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ လေထဲမှ မြေပြင်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်ကျလာတော့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပါလား။"

ရလဒ်ကို ကြိုတင်သိထားကြသော်လည်း လက်တွေ့ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိကြ၏။

"ငါတို့ ဒါကို ကြိုတွေးထားပြီးသား မဟုတ်လား"

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ရှင်းဟော့ကလည်း လက်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ထရပ်ကာ အဝတ်အစားများကို ခါလိုက်ပြီး အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။

"ပြန်ကြစို့၊ ငါတို့ ကြာနေရင် ဒီတူးထားတဲ့ တွင်းက ပျောက်သွားလိမ့်မယ်။"

ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါးက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသော တွင်းပေါက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေထဲသို့ပေါ့ပါးစွာ ပျံတက်ပြီး မဟာသင်္ချိုင်းကြီးထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ရှင်းဟော့လည်း မနှောင့်နှေးဘဲ သူမနှင့်အတူ ပျံထွက်သွား၏။ အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းမှာ နောက်ဆုံးမှ ထွက်ခွာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ စင်မြင့်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

'ကျင့်ကြံခြင်းလောက ကြီးရာ...'

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းသည် ချန်လော့ ပျောက်ကွယ်သွားသော အရပ်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ထိုသက်ပြင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် နောင်တအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို၊ စီနီယာအစ်ကို ချန် ထပါဦး။"

နားအနီးမှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းမှာ ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါး၏ တပည့် ရှဲ့ရွှမ်း ဖြစ်သည်။

ချန်လော့သည် မူးဝေနောက်ကျိစွာဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်၏။ အလောင်းခြောက် ဦးနှောက်ကို စုပ်ယူထားခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲဆိုးကျိုးများ ပြန်ပေါ်လာပြီး စိတ်စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် သူသည် အခြားသူများထက် နောက်ကျမှ နိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု နိုးလာသည့်တိုင်အောင် သူ၏ အခြေအနေမှာ မကောင်းသေးပေ။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ မနားခဲ့ရသလို ခံစားနေရပြီးခေါင်းထဲတွင် ယိမ်းခါနေကာ ခြေလှမ်းများမှာလည်း လေးလံနေသည်။ မျက်စိထဲတွင်လည်း ပုံရိပ်များမှာ နှစ်ထပ်မြင်နေရသည်။

သူသည် ထိုမသက်မသာ ဖြစ်မှုများကို အတင်းအကျပ်နှိမ်နင်းလိုက်ပြီး အစစ်အမှန် မသေမျိုးကျမ်းကို တစ်ကြိမ် လည်ပတ်လိုက်မှ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

"ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"

ချန်လော့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

သူတို့ နေရာရွေပြောင်းရောက်ရှိလာသော နေရာမှာ မှောင်မည်းနေသောဂူတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်ကာ အလင်းရောင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။

စွန့်ပစ်ထားသော လေကြောင်းကာကွယ်ရေး ကျင်းတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။

နံရံများတွင် စာအုပ်စင်အချို့ ရှိသော်လည်း ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်းကြောင့် စာအုပ်များမှာ ပိုးစားကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

စင်များမှာလည်း ဆွေးမြည့်နေသည့် အနံ့များ ထွက်နေပြီး လက်နှင့် ထိလိုက်ရုံဖြင့် ပြိုကျတော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ စီနီယာအစ်ကို တုသဲ နဲ့ တခြားသူတွေကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားကြည့်ကြတယ်၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။"

ရှဲ့ရွှမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ပေါ်လာ၏။

ချန်လော့နှင့် မတူဘဲ ရှဲ့ရွှမ်းမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါး၏ မွေးစားခြင်းကို ခံခဲ့ရသူဖြစ်ပြီး ဆရာမ၏ ဘေးမှ တစ်ခါမျှ မခွာဖူးပေ။

ယခု ရုတ်တရက် ခွဲခွာလိုက်ရခြင်းက သူမကို မိသားစုကစွန့်ပစ်လိုက်သလိုမျိုး ခံစားရစေကာ အလွန် မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ ဤခံစားချက်ကြောင့်ပင် သူမသည် ချန်လော့နှင့် တုသဲတို့ကို ပို၍ ရင်းနှီးသလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ အမြင်တွင် သူမသည် သူတို့ကို အရင်းနှီးဆုံးမိသားစုဝင်များအဖြစ် မသိစိတ်က သတ်မှတ်ထားမိသည်။ တကယ်တော့ ရှဲ့ရွှမ်းကိုယ်တိုင်က ယွဲ့နိုင်ငံမှ မထွက်ခွာချင်ခဲ့ပေ။

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်များ ရှိကြသည်၊ ရှဲ့ရွှမ်းကတော့ သူမ၏ ဆရာမဘေးတွင်သာ နေထိုင်ပြီး အေးချမ်းသော ဘဝတစ်ခုကိုသာ လိုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဆရာဒေါ်လေးတို့၏ မျိုးဆက်တွင် အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒမှာ ယွဲ့နိုင်ငံ၏ မဟာသင်္ချိုင်းကြီးမှ ထွက်ခွာရန်ဖြစ်ရာ၊ ရှဲ့ရွှမ်းနှင့် လူငယ်မျိုးဆက်များကို သူတို့ကဲ့သို့ လမ်းဟောင်းအတိုင်း မလိုက်စေချင်ကြပေ။

ရှဲ့ရွှမ်းသည်လည်း သူမ၏ ဆရာမကို စိတ်မပျက်စေချင်သဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ထုတ်မပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး အရင်ကြည့်ရအောင်။"

ချန်လော့သည် ယခုအခါ အတော်လေး ပြန်လည်သက်သာလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း ပေးလိုက်သော ဝိညာဉ်ကမ္ပည်းပြားကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

'ရှိနေသေးတာပဲ။'

သူသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ လူနှစ်ဦးမှာ ဂူအဝင်ဝဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။

ဂူအပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် နှစ်ဦးစလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်လာသော ဂူမှာ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်တွင် ရှိသည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် အဆုံးမရှိသောတောအုပ်ကြီးကို မြင်ရပြီး စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များမှာ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ ရှည်လျားနေသည်။

ဝေးကွာသော နေရာတွင်မူ တောင်တန်းကြီးများက တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို နဂါးတစ်ကောင် ခွေနေသကဲ့သို့ ဝန်းရံထားပြီး အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထား၏။

"ဒါ ကျင့်ကြံခြင်းလောကလား"

ရှဲ့ရွှမ်းက မသိစိတ်က ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါးနှင့် အခြားသူများမှာ ပြင်ပလောက မည်သို့ရှိသည်ကို မသိကြသဖြင့် သူမကိုလည်း မသင်ကြားပေးနိုင်ခဲ့ကြပေ။

"ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ သူတို့ အပြင်ထွက်သွားတာ သေချာလား"

ချန်လော့သည် သူ၏ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာလိုက်၏။ တောင်ကုန်းလေးမှာ မမြင့်လှဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆူးချုံပင်များနှင့် ချုံပုတ်များစွာ ရှိသည်။

ဂူအဝင်ဝမှာလည်း ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်ခြောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့် ခြေရာလက်ရာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။

"ကျွန်မလည်း မသိဘူး။"

ရှဲ့ရွှမ်းက ခေါင်းခါပြ၏။ တုသဲနှင့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို သုံးဦးမှာ အရင်ဆုံး နိုးလာကြသူများ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ရွှမ်း နိုးလာသောအခါ တုသဲကိုသာ တွေ့ရပြီး ကျန်သုံးဦးမှာ အပြင်သို့ အရင်ထွက်သွားနှင့်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ သိထားသော အချက်အလက်များမှာ တုသဲ မထွက်ခွာမီ ပြောပြသွားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"အမှတ်အသားတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရအောင်၊ ပြီးရင် ငါတို့လည်း သူတို့ကို သွားရှာမယ်။"

ချန်လော့သည် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ဂူအဝင်ဝတွင် မသေမျိုးအက္ခရာတစ်ခုကို ရေးလိုက်၏။

ဝိညာဉ်ချီကို အသုံးပြုလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် မူးဝေလာပြန်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ချန်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား"

ချန်လော့၏ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ရှဲ့ရွှမ်းက မေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူမသည်လည်း ပြင်ပလောကနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ရွှမ်းသည်လည်း ဘာမှမသိသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ဆရာဒေါ်လေး အမြဲစိမ်းဝါး၏ ရွေးချယ်ခြင်းကို ခံရသူဖြစ်ရာ ရှဲ့ရွှမ်းတွင်လည်း ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

"ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချန်လော့သည် လက်ဖြင့် သူ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်၏။

သူသည် လက်ရှိတွင် မည်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို မသေချာပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲနေသည်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားရသည်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ ပါရမီပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်မျှအထိ ပြောင်းလဲသွားသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ လောလောဆယ် စစ်ဆေးစရာ ကိရိယာ မရှိသဖြင့် ခံစားချက်ဖြင့်သာ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

'ဒါက ကောင်းတဲ့ အပြောင်းအလဲဖြစ်မှာပါ၊ ပိုဆိုးသွားစရာတော့ အကြောင်းမရှိဘူး မဟုတ်လား'