အခန်း (၃၀၃-၃၀၄)

အခန်း (၃၀၃) ရှန်းဝူ ခြေလှမ်းကိုးသွယ်

"ဪ... နံပါတ် ၂ ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ မမှတ်မိလို့ အားနာပါတယ်။ ကျုပ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းကို သေချာ မကြည့်ဖြစ်လိုက်လို့ပါ" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"နင့်ရဲ့ အဆင့်ကို သိရအောင် စာရင်းကို မကြည့်ဘူးလား" သူမက အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

"ဟင့်အင်း... တစ်ယောက်ယောက်က လာပြောပြလို့ သိတာ" သူက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"နင်က တကယ့် လူထူးလူဆန်းပဲ။ တခြားသူတွေဆိုရင် သူတို့အဆင့်ကို ကြည့်ဖို့ တအား စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာ။ ဒါနဲ့... နင် ဘာပညာရပ် လိုချင်တာလဲ။ ဓာတ်သဘာဝ ပညာရပ်လား၊ ကိုယ်ခံပညာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်စဉ်လား။ ကဏ္ဍတစ်ခုချင်းစီအလိုက် နေရာခွဲထားပေးတယ်" သူမက မေးလိုက်သည်။

"ကျုပ် ပညာရပ်ဟင်းလင်းပြင် ထဲကိုပဲ ဝင်ချင်ပါတယ်" လုံချန်းက သူမကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

"နင်က ပညာရပ်ဟင်းလင်းပြင်ထဲ ဝင်ချင်တာလား။ သေချာရဲ့လား။ အဲဒီမှာ ကောင်းတဲ့ပညာရပ် ရနိုင်ခြေရှိသလို၊ ညံ့တဲ့ပညာရပ် ရဖို့က ပိုများတယ်။ အမှတ် ၂၀ဝ၀ ပေးပြီး ဝင်သွားပေမဲ့ တကယ်တမ်း ၁၀ မှတ်ပဲတန်တဲ့ လူသားအဆင့် ပညာရပ်မျိုးနဲ့ ပြန်ထွက်လာရနိုင်တယ်။ သေချာ စဉ်းစားဦးနော်" မိန်းကလေးက လုံချန်းကို သတိပေးသည်။

"ရပါတယ်။ အမှတ် ၂၀ဝ၀ ပဲဟာ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ပညာရပ်တစ်ခု လိုချင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သာမန်ပညာရပ်တစ်ခု ရယူခြင်းထက် အလွန်ကောင်းမွန်သော ပညာရပ်တစ်ခု ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းသည်ဟု သူ ယူဆသည်။

"ကောင်းပြီလေ။ အမှိုက်လို ပညာရပ်မျိုး ရလာလို့တော့ ငိုပြီး ထွက်မလာနဲ့ဦး။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့" သူမက ဆိုကာ လှေကားဆီသို့ စတင် လျှောက်သွားသည်။

လုံချန်းသည် သူမနောက်မှ ဒုတိယထပ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သံတံခါးရှိသော အခန်းငယ်တစ်ခန်း ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"အမှတ် ၂၀ဝ၀ လွှဲလိုက်တော့" သူမက ဆိုသည်။ လုံချန်းသည် သူမပြောသည့်အတိုင်း သူ၏ ကျန်ရှိသော အကျိုးပြုမှတ်များကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

သူမသည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ လုံချန်းကို အထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။ အခန်းမှာ တော်တော်လေး သေးငယ်ပြီး ၃ မီတာ ၅ မီတာခန့်သာ ရှိသည်။ အခန်းအလယ်တွင် သစ်သားစားပွဲငယ် တစ်လုံးရှိပြီး စားပွဲရှေ့၌ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိသည်။ သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင်မူ စက်ဝိုင်းပုံစံ ဝင်္ကပါ အသေးလေးတစ်ခု ဆွဲထားသည်။

"အဲဒီ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ လက်ကို ဝင်္ကပါပေါ် တင်လိုက်ပါ။ ဒါဆိုရင် ပညာရပ်ဟင်းလင်းပြင်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်"

"ဒီနေရာက တစ်ယောက်တည်းရှိမှ အလုပ်လုပ်တာဆိုတော့ ငါ အပြင်ထွက်ပေးမယ်။ ပြီးသွားရင် ငါ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ဦး" ထိုသို့ ဆိုကာ သူမသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ ဝင်္ကပါပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ သူ၏လက်က ဝင်္ကပါပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ တောက်ပစွာ စတင် လင်းထိန်လာတော့သည်။

ရုတ်တရက် လုံချန်း၏ အသိစိတ်မှာ ထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုအတွင်းသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်အလွတ်တစ်ခုအတွင်း ဝဲပျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုနေရာတွင် အရောင်အသွေးစုံလင်သော ရတနာလုံးပေါင်း ထောင်ချီ၍ လွင့်မျောနေကြသည်။

'ဒီအလုံးတွေက ပညာရပ်တွေ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်ခုခုက ငါ့ကို ရွေးချယ်လာအောင် စောင့်ရမှာပေါ့လေ' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်အစွမ်းထက်သော ပညာရပ်တစ်ခု ရရှိရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။

သူသည် ထိုနေရာတွင် စောင့်နေသော်လည်း မည်သည့်အလုံးမျှ သူ့ထံသို့ ရောက်မလာပေ။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ တစ်ခုမှ ငါ့ဆီ မလာတာလဲ။ အမှိုက်လို့ခေါ်တဲ့ ပညာရပ်တွေကတောင် ငါ့ကို မလိုချင်ကြဘူးလား" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ အဆိုပါ စွမ်းအင်လုံးများမှာ သူ ရှိနေသည်ကိုပင် အသိအမှတ် မပြုသကဲ့သို့ပင်။

"ဒီပညာရပ်တွေက ငါ့ကို သူတို့နဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ယူဆနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင်က ငါနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါက နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ဆက်ခံသူပဲ။ ဒီလိုမျိုး မအောင်မြင်လို့ မဖြစ်ဘူး" လုံချန်းက ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရင်း ကောင်းမွန်သော ပညာရပ်တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသည်။ အလုံးတိုင်းမှာ အရှိန်အဝါ မရှိဘဲ အရွယ်အစားနှင့် ပုံစံတူညီနေကြသဖြင့် ခွဲခြားရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ကွာခြားချက်မှာ အရောင်များသာ ဖြစ်သည်။

"ဟိုတစ်ခုပဲ" လုံချန်းက အနီရောင် ရတနာလုံး တစ်လုံးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

သူ ထိုအလုံးဆီသို့ မရွေ့လျားမီမှာပင် သူညွှန်ပြလိုက်သော စွမ်းအင်လုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ထံသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းလာသည်။ ၎င်းမှာ ရွေးချယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

"ဘာလဲဟ..." လုံချန်းသည် အနီရောင်အလုံးက သူ့ကို ဝန်းရံပျံသန်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"အနည်းဆုံးတော့ မင်းက ငါ့ကို လိုက်မဖမ်းခိုင်းလို့ တော်သေးတာပေါ့" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ထိုအလုံးကို ထိလိုက်သည်။

သူထိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ လုံချန်းသည် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း ယခုအခါ ဝင်္ကပါနှင့် သူ၏လက်ကြားတွင် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ် ရောက်ရှိနေသည်။

သူသည် စာအုပ်ကို ကောက်ယူကာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်ကြည့်သော်လည်း စာအုပ်ပေါ်တွင် အမည်ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်သည့်အခါ အမည်အသေးလေးတစ်ခုကို တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားသဖြင့် သူ ဖတ်၍မရပေ။

"ရွှင်းရေ... ဒီနာမည်ကို ဘာသာပြန်ပေးနိုင်မလား" သူက ရွှင်းကို တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

ရွှင်းသည် သူ၏ဘေးတွင် ပေါ်လာပြီး စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ နာမည်ကို ဖတ်လိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒီပညာရပ်ရဲ့ နာမည်က ရှန်းဝူ ခြေလှမ်းကိုးသွယ်တဲ့" သူမက ပြောပြသည်။

"ရှန်းဝူ ခြေလှမ်းကိုးသွယ် ဟုတ်လား။ ရွေ့လျားမှု ပညာရပ်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်။ နေဦး... ရှန်းဝူ ဟုတ်လား။ အဲဒါ သူတော်စင်ဘုရင် ရှန်းဝူကို ပြောတာလား" လုံချန်းက အံ့သြသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာတော့ ဟုတ်ပုံရတယ်။ သူက ရှေးဟောင်း ဘာသာစကားကို သိတဲ့သူဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါလည်း ၁၀ဝ ရာခိုင်နှုန်းတော့ မသေချာဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

"ကြည့်ရတာ ငါတော့ ဒီအခွင့်အရေးကနေ တကယ်ပဲ အမြတ်ထွက် သွားပြီထင်တယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချူးမြောင်သည် သူ့ကို အပြင်၌ စောင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "ဘယ်ပညာရပ် ရခဲ့လဲ" သူမက မေးသည်။

'ဒါပဲလေ' လုံချန်းက သူမကို ပြသလိုက်သော်လည်း စာအုပ်ကိုတော့ လက်ထဲ၌သာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဒီအမှိုက်စာအုပ်လား။ နင် တကယ့်ကို အခွင့်အရေးကို ဖြုန်းတီးလိုက်တာပဲ။ ဒီပညာရပ်က ဘာမှနားမလည်နိုင်တဲ့ စာလုံးတွေနဲ့ ရေးထားတာဆိုတော့ အကျိုးပြုမှတ် ၅ မှတ်တောင် မတန်ဘူး။ ဘယ်သူမှလည်း ဖတ်လို့မရဘူး။ သနားပါတယ် မောင်လေးရာ" သူမက ခပ်ရယ်ရယ် ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ရပါတယ်။ ကျုပ် ဘာမှ နောင်တမရပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ထိုပညာရပ်ကို ၅ မှတ်ဖြင့် ရနိုင်သည်ဆိုလျှင်ပင် သေချာပေါက် ရရှိမည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သူ ၎င်းကို ရှာတွေ့ရန် သို့မဟုတ် ရရှိရန် မည်သည့် အာမခံချက်မှ မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏အမြင်တွင်တော့ ယခုလိုရလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

"နင်က ပါးစပ်ကသာ ပြောနေတာပါ။ နင် စိတ်ပျက်နေမှာကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒါနဲ့... ငါ နင့်ကို တစ်ခုခု ကျွေးရမလား။ ဂိုဏ်းထဲမှာ တပည့်တွေ ကိုယ်တိုင်ဖွင့်ထားတဲ့ စားသောက်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှိတယ်" သူမက လုံချန်းကို နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ပုခုံးပေါ် လက်တင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲ... မိန်းကလေးက အလုပ်မရှုပ်ဘူးလား။ ဒီနေရာကို တာဝန်ယူထားရတာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ့ဆရာရဲ့ တခြားတပည့်တစ်ယောက် လာလွှဲယူနေပြီ။ ငါ့တာဝန်ပြီးပြီ။ လာ... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။ နင် စိတ်ပျော်အောင် ငါ လုပ်ပေးမယ်" သူမက ပြုံးလျက် ဆိုကာ လုံချန်း၏ လက်ကိုဆွဲ၍ သူမနောက်သို့ ခေါ်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၃၀၄) မုကျိန်း

လုံချန်းသည် သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရရှိရန် အခွင့်အကောင်းဖြစ်သဖြင့် ထိုမိန်းကလေးနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာနှင့် မည်မျှဝေးကွာသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို ယခုထိ မသိသေးပေ။

လုံချန်းသည် မိန်းကလေးနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းလာစဉ် သူမသည် အတော်လေး စကားများသူဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး မရပ်မနား စကားပြောနေခဲ့သည်။ သူမပြောသော အကြောင်းအရာများမှာလည်း သိပ်တော့ စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းလှပေ။

လုံချန်း အမှတ် ၂၀ဝ၀ အသုံးပြုခဲ့သည့်အတွက် ထိုအမှတ်များဖြင့် ရရှိနိုင်မည့် အခြားသော ပညာရပ်များအကြောင်း သူမက တတွတ်တွတ် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို မယူခဲ့သည့်အတွက် လုံချန်းကို နောင်တရစေရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

လုံချန်းကမူ သူသိလိုသည်များကို မေးမြန်းရန် အခွင့်အရေးကောင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် အဆောက်အအုံငယ် တစ်လုံး ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းအတွင်း၌ပင် ရှိသော်လည်း ဗဟိုချက်နှင့် တော်တော်လေး ဝေးကွာပြီး လူသူကင်းဝေးသော နေရာတွင် ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးနေရတာလဲလို့ နင် သိချင်နေမှာပဲ။ အကြောင်းပြချက်က ရိုးရိုးလေးပါ။ အကြီးအကဲ အချို့က လူစည်ကားတဲ့ နေရာတွေမှာ ဒီလိုဆိုင်မျိုး ဖွင့်တာကို မကြိုက်ကြဘူး။ ဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်မယ်လို့ သူတို့ ယူဆကြတယ်။ နင့်ရဲ့ဆရာကလည်း အဲဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ အမှန်တော့ သူတို့က ဒါကို ဖွင့်ဖို့ ခွင့်တောင် မပြုချင်ကြဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အကြီးအကဲ အချို့က ထောက်ခံပေးခဲ့ကြလို့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကန့်သတ်ချက် တချို့နဲ့ ခွင့်ပြုချက် ရခဲ့တာပေါ့" ချူးမြောင်က ရှင်းပြသည်။

ထိုနေရာမှာ သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီးများ ရှိကာ လှပသော စားသောက်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်နှင့် တူသည်။ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် လူ ၁၀ဝ ခန့်သာ ဆံ့မည်ဟု ထင်ရသည်။

လုံချန်းသည် သူမနောက်မှ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်ရာ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် တော်တော်လေး ကွဲပြားနေသည်။ ဆိုင်ထဲတွင် စက်ဝိုင်းပုံ သစ်သားစားပွဲ ၅၀ ရှိပြီး စားပွဲတစ်လုံးစီ၌ ကုလားထိုင် ၃ လုံးစီ ရှိသည်။ ကောင်တာ နှစ်လုံးရှိရာ တစ်လုံးမှာ အရက်အတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လုံးမှာ အစားအစာအတွက် ဖြစ်သည်။

"အစ်မမြောင်... ရောက်လာပြီလား။ မတွေ့တာ တော်တော်ကြာပြီနော်။ ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ"

ကြယ်လေးပွင့်တံဆိပ် တပ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦး သူတို့ထံ လာရောက်နှုတ်ဆက်သည်။

"ဪ... သူ့ကို မမြင်ဖူးရင်တောင် သူ့အကြောင်းတော့ သေချာပေါက် ကြားဖူးမှာပါ။ အခုလောလောဆယ် ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ တက်သစ်စကြယ်ပွင့်လေးလေ" ချူးမြောင်က အရိပ်အမြွက် ပြောလိုက်သည်။

"တက်သစ်စကြယ်ပွင့် ဟုတ်လား။ ညီလေး... မင်းက ခွန်အားအဆင့်မှာ နံပါတ် ၃ ရထားတဲ့ လုံချန်းလား" ထိုလူငယ်က အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အံ့သြစရာပဲ။ မင်း ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်လာတာဆိုတော့ ကြိုက်တာမှာလို့ ရတယ်။ မင်းတို့အတွက် အလကားပဲ" ထိုလူငယ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"တိုင်ဟူ တို့ကတော့ လုပ်ပြီ။ စီးပွားရေးလုပ်တတ်သလို လူမှုရေးလည်း တော်တော်လေး နားလည်တာပဲ" ချူးမြောင်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့... ငါက သူ့ကို ကျွေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နင်က အလကားကျွေးမယ် ဆိုတော့လည်း ပိုကောင်းတာပေါ့။ သူ ဒီနေ့ တော်တော်လေး စိတ်ညစ်စရာတွေ ကြုံထားရလို့" သူမက လုံချန်း၏ ပုခုံးပေါ် လက်တင်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဝိညာဉ်အားဖြည့် အရက် ယူလာပေးမယ်။ စိတ်ကြည်လင်သွားပြီး ခွန်အားတွေလည်း ပြည့်လာလိမ့်မယ်။ ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ထိုင်ကြပါ" တိုင်ဟူက ဆိုကာ ထွက်သွားသည်။

ချူးမြောင်နှင့် လုံချန်းတို့သည် ပြတင်းပေါက်နားရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြပြီး ညာဘက်ရှိ ကြည်လင်သော မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့နေရသည်။

"ဒီကို ကြယ် ၃ ပွင့်နဲ့ ကြယ် ၄ ပွင့်တပည့်တွေပဲ လာလို့ရတာ။ တိုင်ဟူက ဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပေါ့" ချူးမြောင်က ပြောပြသည်။

"မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာ အကြောင်း သိလား" လုံချန်းက သူသိလိုသော အဓိက အကြောင်းအရာကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အင်း... အဲဒီအကြောင်း နည်းနည်း ကြားဖူးတယ်။ အဲဒီမှာ သားရဲခန်းမ ဌာနခွဲတစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား။ ငါ့ဆရာက တခြားအကြီးအကဲ တစ်ယောက်နဲ့ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေတာ ကြားလိုက်တာ။ သားရဲခန်းမရဲ့ ဘယ်ဌာနခွဲကို တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာ သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြတာလေ" သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာလို့ မေးတာလဲ" သူမက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မြောက်ပိုင်း လအင်ပါယာမှာ ရှိနေတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက် ရှိလို့ပါ။ အဲဒီ အင်ပါယာက ဒီကနေ ဘယ်လောက် ဝေးမလဲဆိုတာ သိချင်လို့" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"အကွာအဝေး အတိအကျတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီကိုသွားဖို့ ၃ ရက်လောက် ကြာမယ်လို့ ဆရာပြောတာ ကြားလိုက်တယ်" သူမက ပြန်ဖြေသည်။

'၃ ရက်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ အတောင်ပံပါ ခြင်္သေ့တွေရဲ့ အရှိန်နဲ့ ပြောတာဖြစ်ရမယ်။ အဲဒါတွေက ခွန်အားနဲ့ အရှိန်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ မြေကမ္ဘာအဆင့် သားရဲတွေပဲ။ ဘယ်လောက်ဝေးမလဲဆိုတာ ငါ ယေဘုယျအားဖြင့် ခန့်မှန်းလို့ ရသွားပြီ' လုံချန်းက စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

တိုင်ဟူသည် အရက် အပြည့်ထည့်ထားသော ဖန်ခွက်ကြီး ၃ ခွက် ပါသည့် လင်ဗန်းကို ကိုင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူသည် လင်ဗန်းကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ သူတို့ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"နင်ကိုယ်တိုင် လာပို့နေဖို့ မလိုပါဘူး။ နင် ကြယ် ၃ ပွင့်တပည့် အချို့ကို ခိုင်းထားတာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့ကို လုပ်ခိုင်းလို့ ရတာပဲကို" ချူးမြောင်က တိုင်ဟူကို ကြည့်ရင်း ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ အထူးဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတာပဲလေ။ အဆင့် ၂ နဲ့ အဆင့် ၃ တစ်ပြိုင်တည်း ရောက်နေတာ။ မုကျိန်းတစ်ယောက်သာ ပါလာရင်တော့ ဒီလူစွမ်းကောင်း သုံးယောက်စုံသွားပြီ" တိုင်ဟူက ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။

"ဟက်... အဲဒီလူက ဒီကို လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေကို ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့သူပဲ။ သူ ပျော်အောင် ဘယ်လိုနေရမလဲ ဆိုတာတောင် သိမယ်မထင်ဘူး" ချူးမြောင်က ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မုကျိန်းက ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

တိုင်ဟူသည် ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။ "ညီလေး... ငါ့ကို နောက်နေတာလား။ မုကျိန်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာ" သူက မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

"သူ လိမ်နေတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ငါ့နာမည်ကို ပြောပြတာတောင် သူ ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလေ။ ဒီကောင်လေးက အပြင်လောကကို စိတ်မဝင်စားတဲ့ပုံပဲ" ချူးမြောင်က ပြုံးလျက် ဝင်ပြောသည်။

"ကဲ... ငါ ပြောပြမယ်။ မုကျိန်းဆိုတာ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ တိုက်ရိုက်တပည့်ပဲ။ သူက ခွန်အားအဆင့်မှာ နံပါတ် ၁ ရထားတဲ့ ကြယ် ၄ ပွင့်တပည့်ပေါ့။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ သူက ပန်းပဲပညာရှင် အဆင့်မှာလည်း နံပါတ် ၁ ပဲ" သူမက ရှင်းပြသည်။

"အဆင့် နှစ်ခုလုံးမှာ ထိပ်ဆုံးက လူပေါ့လေ။ ဒါဆို သူ မိစ္ဆာအဆင့် ထဲကိုရော ဝင်နိုင်လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါကတော့... စီနီယာ မုကျိန်းက မိစ္ဆာအဆင့်ကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ ကျရှုံးခဲ့တယ် ထင်တာပဲ။ သူ မိစ္ဆာအဆင့်ထဲ မဝင်နိုင်ခဲ့ဘူး" တိုင်ဟူက ရှင်းပြလိုက်သည်။ လုံချန်းက မုကျိန်းအကြောင်းကို တကယ်မသိခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။