အခန်း (၃၀၇-၃၀၈)

အခန်း (၃၀၇) အစစ်အမှန် ခေါင်းဆောင်

လုံချန်းသည် သူ၏ နေအိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ဝိညာဉ်မြွေဘုရင်မှာမူ သားရဲနယ်မြေအတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသည်။

ထိုနေရာ တစ်နေရာလုံးတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေပြီး လှပသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ရှေးဟောင်းအပင်များကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းသည် သီးခြားကမ္ဘာသစ်တစ်လုံးနှင့် တူနေပြီး သားရဲများအတွက် နိဗ္ဗာန်ဘုံသဖွယ် မြင့်မြတ်သော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"အဲဒီလူသားက ငါ့ကို ဘယ်ပို့လိုက်တာလဲ။ သူက မှော်ဆရာလား" မြွေဘုရင်က ရှေ့သို့ တိုးသွားရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟိုမှာ ဝိညာဉ်နဂါးသီးပါလား။ အံ့သြစရာပဲ" သူသည် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အပင်တစ်ပင်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ထိုအပင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

မြွေသည် အပင်အနားသို့ ရောက်ခါနီးတွင် အနီးအနား၌ အခြားသားရဲတစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကြံ့တစ်ကောင်နှင့် တူသော သားရဲကြီးဖြစ်ပြီး လုံချန်း၏ တတိယမြောက် ယဉ်ပါးသားရဲ အနက်ရောင် ဦးချိုပါ သံချပ်ကာကြံ့ ဖြစ်သည်။

မြွေသည် အပင်ဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် သံချပ်ကာကြံ့က နဂါးသီးကို စားပွဲတင် စားပွဲချ စားပစ်လိုက်လေသည်။

"မင်းလို အားနည်းတဲ့ကောင်ကများ။ ဒီဘုရင်ကြီး ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာကို ယူစားရဲတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား" မြွေသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ အရွယ်အစားကို စတင် ကြီးထွားစေလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အထူ ၁ မီတာခန့်နှင့် အရှည် ၉၀ မီတာခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သံချပ်ကာကြံ့က ထိုဧရာမမြွေကြီးကို စူးစမ်းလိုသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ရိုး..." သူသည် မြွေကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံ ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဘာပြောတယ်။ မင်းကလည်း အဲဒီလူသားရဲ့ ယဉ်ပါးသားရဲ တစ်ကောင်ပဲ ဟုတ်လား။ အဲဒီလူသားက မင်းရဲ့ သခင်လည်း ဖြစ်နေတာလား" မြွေက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

သံချပ်ကာကြံ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဟူး... ကောင်းပြီလေ။ အဲဒီလူသားကို မျက်နှာထောက်ပြီး မင်းကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုကစပြီး ငါက ဆရာကြီးဆိုတာကိုတော့ မင်း မမေ့နဲ့ဦး" မြွေဘုရင်က ဆိုကာ သူ၏ မူလအရွယ်အစားသို့ ပြန်လည် သေးငယ်သွားသည်။

သံချပ်ကာကြံ့က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြနေသကဲ့သို့ နောက်ထပ် ထူးဆန်းသော အသံတစ်သံ ပြုလုပ်ပြန်သည်။

"မင်းရဲ့ အစ်မကြီးက ခေါင်းဆောင် ဟုတ်လား။ ဒီသခင်ကြီးဆီကနေ ဘယ်သူကများ အဲဒီရာထူးကို လာလုရဲတာလဲ။ ငါ့ကို သူ့ဆီ ခေါ်သွားစမ်း" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သံချပ်ကာကြံ့သည် လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း စတင် လျှောက်သွားပြီး မြွေငယ်လေးက နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။ မိနစ် ၅၀ ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အပင်တစ်ပင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

အပင်ရိပ်အောက်တွင် သေးငယ်သော ဝိညာဉ် လမင်းကြောင်လေး နှင်းခဲမှာ အိပ်မောကျနေသည်။ အပင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်ခေါင်းဖြတ်ပိုးကောင်နှင့် တူသော သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ကောင်းကင်တွင်မူ လှပသော သိန်းငှက်တစ်ကောင်မှာ လေနှင့်အတူ ပျံသန်းနေသည်။

"ဟို အကောင်သေးသေးလေးက ခေါင်းဆောင်လား" မြွေဘုရင်က ရွှေခဲကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ သံချပ်ကာကြံ့က ခေါင်းယမ်းပြသည်။

"ဘာလဲ၊ အဲဒီ အမွှေးပွကြောင်လေးက မင်းရဲ့ ခေါင်းဆောင်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်။ မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မရှက်ဘူးလား။ ဒီသခင်ကြီး သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်မယ်။ အခုကစပြီး မင်းက ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားပဲ" မြွေဘုရင်က ဝင့်ကြွားစွာ ဆိုကာ နှင်းခဲဆီသို့ တွားသွားလိုက်သည်။

"ဟေး... အမွှေးပွလေး၊ ထစမ်း။ ဒီသခင်ကြီး မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့" မြွေဘုရင်က နှင်းခဲနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အူး..." နှင်းခဲသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး မြွေငယ်လေးအား စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

နှင်းခဲ၏ မျက်လုံးများ သူ့ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြွေဘုရင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်တက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မြွေဘုရင်တွင် ရှေးဟောင်းသားရဲ သွေးပါရှိသော်လည်း ဤသွေးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်ရန် သတိပေးခံရခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

"မ-မင်း... မင်းက ဘာကောင်လဲ" မြွေဘုရင်က မေးလိုက်သည်။

"အူဝူး..." စနိုးက စူးစမ်းစွာဖြင့် ခေါင်းကို တစ်စောင်းလေး စောင်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း မဖြေချင်ဘူးပေါ့လေ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ... ငါ့ရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်ကိုပဲ နားထောင်ပြီး မင်းနဲ့ ရာထူးအတွက် မလုတော့ဘူး။ ဒီသခင်ကြီးရဲ့ သဘောထားကြီးမှုကို ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်း အမွှေးပွလေး" မြွေဘုရင်သည် သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်ခံလိုက်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွားဝါမှုကိုတော့ မေ့မထားခဲ့ပေ။

လက်တွေ့လောကတွင်မူ လုံချန်းသည် သူ၏ အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မြွေဘုရင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ် အတွင်းမှ မြွေငယ်လေးတစ်ကောင် ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

"ဟိုး... ဒီသခင်ကြီးကို ခေါ်လိုက်တာလား။ မင်း ဘာလိုအပ်လဲဆိုတာ ပြောပြစမ်း။ မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို ငါ စဉ်းစားပေးကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုသည်။

"ကြွားနေတာ တော်တော့။ မင်းကို နာမည်ပေးမလို့ ခေါ်လိုက်တာ။ မင်းမှာ နာမည်မရှိဘူး မဟုတ်လား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီသခင်ကြီးမှာ နာမည်မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ငါ့ကို အရှင်မင်းကြီးလို့ ရိုရိုသေသေ ခေါ်ကြတယ်။ မင်းလည်း အဲဒီလို ခေါ်ချင်ရင် ခေါ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါက မင်းကို ငါ့ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုထဲ ရောက်အောင် မလုပ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ မင်း လုပ်ချင်ရင်တော့ လုပ်နိုင်တာပေါ့" မြွေဘုရင်က ပြန်ဖြေသည်။

"မင်းရဲ့ ဒီလို အမူအရာတွေကို ကြည့်ပြီး ငါ ရယ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ပျက်ရမလားတောင် မသိတော့ဘူး" လုံချန်းက ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းအတွက် နာမည်တစ်ခု ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ မင်းက ထက်မြက်ပြီး စကားလည်း ပြောတတ်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ နာမည်က 'ဒေမီယွန်' (Dameon) ဖြစ်ရမယ်" ဟု လုံချန်းက ဆိုသည်။

"ဒေမီယွန်? မင်း အတည်ပြောနေတာလား? ဒီလောက် သာမန်ကာလျှံကာ နာမည်ကြီးလား? ငါက 'နဂါးဘုရင်' ဒါမှမဟုတ် 'နတ်ဘုရားဧကရာဇ်' လို နာမည်မျိုးနဲ့ ထိုက်တန်တာလေ။ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို သာမန်နာမည်ကြီး ပေးရသလား?" မြွေဘုရင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို အတိုကောက် 'ဒေမီ' (Dami) လို့ပဲ ခေါ်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

သူသည် ဤကောင်လေးကို တော်တော်လေး သဘောကျလာသည်။ သူက အနည်းငယ် ကြွားတတ်သော်လည်း သူနှင့် စကားပြောရသည်မှာ ဘယ်တော့မှ မပျင်းရပေ။

"ကဲ... အခု နာမည်ပေးတာ ပြီးပြီဆိုတော့ အဓိက အကြောင်းအရာကို ပြန်သွားရအောင်။ မင်း အဲဒီ သားရဲခန်းမထဲမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ငါ မိန်းမရှာနေတာ" နတ်ဆိုးက ဆိုသည်။

"အတည်ပြောစမ်း။ ငါ့ကို မင်းရဲ့ နာမည်ကို ချစ်စရာလေးလို့ ပြောင်းစေချင်တာလား။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ပြင်းထန်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲထဲမှာ ငါက မင်းကို ချစ်စရာလေးလို့ လှမ်းခေါ်လိုက်ရင် ရန်သူတွေက ဘယ်လောက်တောင် လှောင်ကြမလဲဆိုတာ။ မင်း အတည်မဖြေချင်သေးဘူးလား" လုံချန်းက နောက်ပြောင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီဘုရင်ကြီးကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ အဲဒီခြိမ်းခြောက်မှုက အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ မင်းထင်နေရင်... မင်း မှန်သွားပြီ။ ဒီဘုရင်ကြီးကို ရန်သူတွေရှေ့မှာ အရှက်မခွဲနဲ့" မြွေဘုရင်က လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... မင်းက အတည်ပြောနေတာလား၊ နောက်နေတာလားတောင် ငါ ခွဲမရတော့ဘူး။ ကဲ... မင်း အဲဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီသခင်ကြီးက တစ်ခုခုကို ရှာနေတာပါ။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါလည်း အတိအကျ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့သွေးက ဒီနေရာမှာ ငါလိုအပ်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ငါကတော့ တွေ့လိုတွေ့ငြား လျှောက်ရှာနေတာပဲ" မြွေဘုရင်က ဆိုသည်။

နတ်ဆိုး ပြောနေသည်မှာ အတည်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အခန်း (၃၀၈) ပျောက်ကင်းသွားပြီလား

"ဒီသခင်ကြီးက တစ်ခုခုကို ရှာနေတာပါ။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါလည်း အတိအကျ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့သွေးက ဒီနေရာမှာ ငါလိုအပ်တဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောနေတယ်။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။ ငါကတော့ တွေ့လိုတွေ့ငြား လျှောက်ရှာနေတာပဲ" မြွေဘုရင်က ဆိုသည်။

နတ်ဆိုးသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လိမ်ညာနေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း လုံချန်း ခံစားမိသည်။

"မင်းရှာနေတဲ့အရာ ဘယ်မှာရှိနိုင်မလဲဆိုတာ မင်းသိလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဒီသခင်ကြီး သိတာကတော့ အဲဒီအရာက ဒီချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာပဲ။ အနန္တတန်ခိုးရှင် နတ်ဘုရားဘုရင်ကြီး ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ အဲဒီနေရာ အတိအကျကိုတော့ ငါ မထောက်ပြနိုင်သေးဘူး။ ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အလှအပကို မနာလိုဖြစ်လို့ ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" မြွေဘုရင်က ကြွားဝါပြန်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... မင်း အထဲကို ပြန်ဝင်တော့။ ဪ... ဒါနဲ့ သားရဲနယ်မြေထဲက တခြားကောင်တွေနဲ့ မင်း တွေ့ခဲ့လာ?"

"သူတို့လား၊ အင်း... တွေ့ခဲ့သားပဲ။ သူတို့က ဒီသခင်ကြီးရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ငါ့ကို သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ဖို့ အပြေးအလွှား လာတောင်းဆိုကြတာပေါ့။ ငါက အဲဒီလို ရာထူးကို စိတ်မဝင်စားတာနဲ့ ဟို အမွှေးပွလေးကိုပဲ ခေါင်းဆောင်ခန့်ပေးလိုက်တယ်။ ငါကတော့ အနောက်ကွယ်ကနေ အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်လက်မည်းကြီးအဖြစ် နေရတာကို ပိုသဘောကျတယ်" သူက ပြန်ဖြေသည်။

"အမွှေးပွလေး ဟုတ်လား။ နှင်းခဲလေးကို ပြောတာလား။ ဟုတ်မှာပါ... သူက မိသားစုထဲမှာ အကြီးဆုံးပဲလေ။ ကောင်းပြီ... အထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေနော်" လုံချန်းက ဆိုကာ မြွေဘုရင်ကို လက်စွပ်ထဲ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကုတင်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲတွင် သူ၏ ဆေးမီးဖိုချရန် နေရာလပ် ပြုလုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တွင် နေမင်းအမှတ်အသားနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် လမင်းအမှတ်အသားပါသော ဆေးမီးဖိုကြီးကို သူ ထုတ်လိုက်သည်။

'ငါ့ဆီမှာ အဆိပ်တစ်ရာ ကုသဆေးရဲ့ ဖော်မြူလာပဲ ရှိတာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် ဒီဆေးဖိုရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အာနိသင်က အဲဒီဆေးကို အဆိပ်တစ်ထောင် ကုသဆေး ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ဒီနေ့လည်း အလုပ်ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးရင်း မီးစတင် မွှေးလိုက်သည်။

သူသည် အချိုးအစားကျနစွာ ပြင်ဆင်ထားသော ဆေးပင်များနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို ဆေးဖိုထဲသို့ စတင်ထည့်ကာ ဆေးလုံးဖော်စပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။ သူသည် ဆေးမီးဖိုနှင့် မီးအပူချိန်ကိုသာ အာရုံအပြည့်စိုက်ထားပြီး လိုအပ်ချက်အရ အပူချိန်ကို အမြဲမပြတ် ညှိနှိုင်းနေသည်။

အတော်လေး ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက်တွင် သူ အောင်မြင်သွားသည်။ ဆေးလုံး၏ လတ်ဆတ်သော ရနံ့ကို သူ စတင်ရရှိလာသည်။ သူ ဆေးဖိုအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ အနက်ရောင် ဆေးလုံး ၅ လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ယူကာ သေချာကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက တကယ်ပဲ အဆိပ်တစ်ထောင် ကုသဆေးပဲ" လုံချန်းက ကျေနပ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုသည်။

သူသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ချက်ချင်း မျိုချလိုက်ပြီး ကျန်သော ဆေးလုံး ၄ လုံးနှင့် ဆေးဖိုကို နောက်မှ သုံးရန် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ကုတင်ကိုလည်း မူလနေရာတွင် ပြန်ချလိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ထူးခြားမှု ဘာမှမခံစားရသေးသော်လည်း ဆေးလုံးက အလုပ်လုပ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ သို့သော် ၁၅ မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်မလာဘဲ ပို၍ ဆိုးရွားလာတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်မှာ ပို၍ လှုပ်ရှားလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်လာပြီး ဓားတစ်ထောင်ဖြင့် အသားများကို မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ခေါင်းများလည်း မူးဝေလာသည်။

သူ အမှားကြီး မှားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အဆိပ်တစ်ထောင် ကုသဆေးသည် ဤအထူးအဆိပ်ကို မကုသနိုင်ပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် လန်ကျင်း ပေးထားသော အထူးအဆောင်ကို ထုတ်ကာ သတင်းတစ်ခု ပေးပို့လိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

သတင်းပို့ပြီး ၅ မိနစ်ပင် မပြည့်သေးမီ လန်ကျင်းမှာ လုံချန်း၏ နေအိမ်ဝင်းရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် လုံချန်း၏ အခန်းတံခါးကို ရိုက်ချိုးကာ အလျင်အမြန် ဝင်သွားခဲ့သည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော လုံချန်းမှာ ကိုယ်ပူရှိန်တက်နေပြီး ချွေးများလည်း ပြန်နေသည်။

"ဒီအရူးကောင်၊ သူက အဆိပ်ဖြေဆေးလုံးတွေ သုံးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ အဲဒါက အဆိပ်ကို ပိုပြီး ကြွလာအောင် လုပ်ပေးတာပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အမြန်ထုတ်ကာ လုံချန်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ယခု သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံချန်းကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ပေးပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ဖတ်နေသည်။ "ဟူး... ဒီကောင်လေးကတော့ ငါ့ကို အေးအေးဆေးဆေး နားရတယ်လို့ မရှိဘူးပဲ" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

၅ နာရီခန့် ကြာသွားပြီးနောက် ညရောက်မှ လုံချန်း မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ရောက်နေပြီး နာကျင်မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

"သူ ငါ့သတင်းကို ရလို့ လာကယ်တာလား" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အပြင်ရောက်သည့်အခါ ဆိုဖာပေါ်တွင် စာအုပ်ဖတ်နေသော လန်ကျင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နေလို့ ကောင်းသွားပုံရတယ်" လန်ကျင်းက သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လာကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"မင်း အဲဒီ အဆိပ်ဖြေဆေးကို ဘယ်က ရတာလဲ" လန်ကျင်းက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်အဆိပ်ဖြေဆေးလဲ" လုံချန်းက ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"အပြစ်မရှိသလို ဟန်မဆောင်နဲ့။ ငါ့ရဲ့ အဆိပ်ထဲက ပါဝင်ပစ္စည်းတစ်ခုက ဝိညာဉ်နက်မြူပန်းပဲ။ အဲဒီပစ္စည်းကြောင့် အဆိပ်ဖြေဆေးတွေက အဆိပ်ကို ပိုပြီး ပြင်းထန်စေတာ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဖြေဆေး အစစ်အမှန်မှပဲ ဒီအဆိပ်က ပျောက်တာ" လန်ကျင်းက ဆိုသည်။

"ကဲ... ငါ့မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေစမ်း။ မင်း အဲဒီဆေးကို ဘယ်ကရတာလဲ"

"အဆိပ်ဖြေဆေးက အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုမှတော့ ပြောပြတာပေါ့။ ကျုပ် အဲဒီဆေးလုံးကို ကောက်ရတာပါ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူက ဆေးပညာရှင် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဆေးလုံးကို သူကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် မကြောက်သော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ မေးခွန်းများကို သူ စိုးရိမ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လန်ကျင်းသည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို မမြင်နိုင်သလို သူ့အား ဤနေရာသို့ ခေါ်လာစဉ်ကလည်း လုံချန်းတွင် ဆေးဖို မပါရှိခဲ့ပေ။ ဆေးဖို ဘယ်ကရသလဲဟု မေးလာပါက လုံချန်းတွင် ဖြေစရာ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအကြောင်း မပြောရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောက်ရတာ ဟုတ်လား။ မင်းက တော်တော် ကံကောင်းတာပဲနော်" လန်ကျင်းက ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"နောက်တစ်ခါ ဆေးလုံး ကောက်ရရင်တော့ အဲဒါကို မသောက်နဲ့။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ မင်းကို သေအောင်ပဲ ပစ်ထားလိုက်တော့မယ်" လန်ကျင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ စိတ်မပူနဲ့။ မန်ကုကို ငါ တစ်နေရာ ခိုင်းလိုက်လို့ သူ ငါတို့ စကားပြောတာကို မကြားလိုက်ဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ လန်ကျင်း ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။