အခန်း (၃၁၃-၃၁၄)

အခန်း (၃၁၃) အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များ

လုံချန်းသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ ထိုနေရာတွင် လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းအုံနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လူတွေအားလုံး ဒီမှာ စုနေကြတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မိစ္ဆာကောင် လာပြီဟေ့" လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်ပင် လူအုပ်ထဲ၌ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားပြီး လုံချန်း သွားမည့်လမ်းမှ ဖယ်ပေးရန် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွန်းဖယ်လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်းက ဘေးသို့ကပ်ပေးလိုက်သဖြင့် လုံချန်းအတွက် လမ်းပွင့်သွားတော့သည်။

"နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို မိစ္ဆာလို့ ခေါ်တဲ့အသံ ထပ်ကြားရင်... နောက်နေ့ မင်းတို့ စကားမပြောနိုင်တော့စေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးတယ်" လုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ဆိုရင်း လူအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ခန်းမဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ခန်းမ၏ ရှေ့တွင် အဆင့်များကို ပြသထားသည့် ကျောက်နံရံတစ်ချပ် ရှိသည်။ အဆင့်အားလုံးတွင် ထိပ်ဆုံး လူ ၁၀ဝ ကိုသာ စာရင်းသွင်းထားသဖြင့် တပည့် ၁၀ဝ သာ အဆင့်စာရင်းတွင် ပါဝင်နိုင်သည်။

လုံချန်းသည် ကျောက်နံရံရှေ့တွင် ရပ်တန့်ကာ ခွန်အားအဆင့်ကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက နံပါတ် ၃ နေရာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အပြောင်းအလဲ မရှိပေ။ သူ၏ ဒုတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှုတွင် မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘဲ လက်နက်ချခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် ပန်းပဲပညာရှင် အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ သူ အယုံကြည်ဆုံးဖြစ်သော ဆေးပညာရှင် အဆင့်ကို အရင်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးဖော်စပ်သူ အဆင့်စာရင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် လှပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဆေးဖော်စပ်သူ နံပါတ် ၁ နေရာတွင် လုံချန်း ဟူသော အမည်က နေရာယူထားပြီး ယခင် နံပါတ် ၁ မှာ အောက်သို့ လျောကျသွားသည်။

ဒုတိယနေရာတွင် ရှိနေသူမှာ ခွန်အားအဆင့်တွင် နံပါတ် ၄ ချိတ်ထားသော မိန်းကလေးပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လုံချန်းသည် သူမကို အဆင့်နှစ်မျိုးစလုံးတွင် မရည်ရွယ်ဘဲ အောက်သို့ တွန်းချလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

'ကောင်းပြီ။ အခုဆိုရင် ငါ မိစ္ဆာအဆင့်ခန်းမထဲကို ဝင်လို့ရပြီ' သူက တွေးလိုက်သည်။ အဆင့်နှစ်ခုတွင် နေရာရသွားပြီဖြစ်၍ မိစ္ဆာအဆင့်ခန်းမသို့ ဝင်ခွင့်ရသွားခြင်းက သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး တစ်ခုကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

သူ စိတ်အေးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ပန်းပဲပညာရှင် အဆင့် ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ သံသယရှိသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်တော့ မစွန့်သေးပေ။ 'သူတို့ ငါ့ရဲ့ ကြယ်တာရာသတ္တု ပန်းကန်ပြားကို သဘောကျပြီး ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ' ထိုသို့ တွေးရင်း စာရင်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။

သို့သော် စာရင်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ ဖတ်ကြည့်သော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏အမည်ကို မတွေ့ရပေ။

"ကြည့်ရတာ သူတို့ ငါ့ရဲ့ ပန်းကန်ပြားကို သဘောမကျကြဘူး ထင်တယ်။ သူတို့အတွက် ဆုံးရှုံးမှုပါပဲ။ ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ လက်ရာကို သူတို့ လက်လွှတ်လိုက်ရတာပဲ" ထိုသို့ ရေရွတ်ရင်း သူသည် စတုတ္ထမြောက်စာရင်း ဖြစ်သော သမားတော် အဆင့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

'သမားတော်တွေက ပိုပြီး ထက်မြက်ကြလို့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို အသိအမှတ်ပြုနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်' သူက တွေးသည်။ သူသည် နံပါတ် ၁ မှစတင်၍ အမည်များကို ဖတ်လာသည်။

"တိုင်ဟူတဲ့လား။ ဒါ ဟိုနားက စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင် ကောင်လေးရဲ့ နာမည် မဟုတ်လား" သူ အံ့သြတကြား ရေရွတ်မိသည်။

"စီနီယာ တိုင်ဟူလား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက အဲဒီဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ။ သူက ဂိုဏ်းထဲမှာ အတော်ဆုံး သမားတော်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ဂိုဏ်းက သူ့ကို ဆိုင်ဖွင့်ခွင့် ပေးထားတာပေါ့" မန်ကုက ရှင်းပြသည်။

"သူ့ကို ခွန်အားအဆင့်မှာလည်း တွေ့ခဲ့သလိုပဲ။ သူက အဆင့်နှစ်ခုမှာ ပါတာလား။ သူ မိစ္ဆာအဆင့်ကိုရော စမ်းသပ်ခဲ့သေးလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သူ စမ်းသပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှုံးသွားတယ်" မန်ကုက ဖြေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မုကျိန်းက မိစ္ဆာအဆင့်ကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်လို့ သူ ငါ့ကို ပြောတုန်းက၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အဆင့်နှစ်ခုမှာ ပါဝင်ပြီး မိစ္ဆာအဆင့်ကို ကြိုးစားခဲ့တာကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပေါ့" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါကိုယ်တိုင် သွားတော့မှာဆိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မေးနေစရာ မလိုတော့ဘူး" ထိုသို့ ဆိုကာ သမားတော် စာရင်းကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်" လုံချန်း အံ့သြတကြား အော်လိုက်မိသည်။ သူ၏ အမည်ကို ထိုစာရင်းထဲတွင် အမှန်တကယ် တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သမားတော် အဆင့်တွင် နံပါတ် ၉၉ ချိတ်နေသည်။

"ကောင်းပြီလေ... သမားတော်တွေထဲမှာတော့ ငါက အညံ့ဆုံး မဟုတ်သေးဘူးပေါ့" သူ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ် သခင်လေး။ သခင်လေးက အဆင့် ၃ မျိုးစလုံးမှာ ပါဝင်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒီလို စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့လူက အလွန်ရှားပါတယ်။ ဒီအတွက် နောက်ထပ် အကျိုးပြုမှတ် ၅၀ဝ၀ အပိုရဦးမယ် ထင်တယ်" မန်ကုက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

"ဆေးပညာရှင် နံပါတ် ၁ အတွက် ၁၀ဝ၀ဝ၊ သမားတော် နံပါတ် ၉၉ အတွက် ၅၀ နဲ့ ဆိုရင် စုစုပေါင်း အကျိုးပြုမှတ် ၁၅၀၅၀ ရှိသွားပြီ သခင်လေး" မန်ကုက ဆက်ပြောသည်။

"အင်း... အတော်လေး ကောင်းတာပဲ" လုံချန်းက သိနေသလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေက နောက်မှပေါ့။ အခု ငါ မိစ္ဆာအဆင့်ခန်းမကို သွားတော့မယ်။ မင်းမှာ ဘာအကြံပေးစရာ ရှိလဲ" သူက မေးသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး။ အဲဒီအကြောင်း ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရှိပါဘူး။ အထဲကို ဝင်သွားတဲ့သူတွေက အပြင်ပြန်ရောက်ရင် ဘာမှ မပြောကြဘူး။ ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာကတော့ သတိထားပါ သခင်လေး၊ အဲဒါက လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး" မန်ကုက ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ အေးဆေး ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

သူ အထဲဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူအုပ်ကြီးက စတင် ဆွေးနွေးကြတော့သည်။

"သူ မိစ္ဆာအဆင့်ကို စမ်းသပ်တော့မှာလား"

"သေချာပေါက်ပဲပေါ့။ သူ တခြားအဆင့်တွေ အကုန်စမ်းပြီးပြီလေ။ မိစ္ဆာအဆင့်အတွက် မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အထဲဝင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ အောင်မြင်နိုင်ပါ့မလား"

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ခွန်အားအဆင့် နံပါတ် ၁ စီနီယာ မုကျိန်းတောင် မအောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။ သူ့မှာ အခွင့်အရေး မရှိဘူး"

"သူက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာပဲလေ။ မိစ္ဆာမှသာ မိစ္ဆာအဆင့်ကို ဝင်နိုင်မှာပါ။ သူ အောင်မြင်နိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မမေ့နဲ့ဦး... သူက အကြီးအကဲ လန်ကျင်းရဲ့ တပည့်ပဲ။ အရင် တပည့်ဟောင်း စီနီယာ မုချန်းတောင် မိစ္ဆာအဆင့်မှာ ပါခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် စီနီယာ မုကျိန်းထက်တော့ သူက အခွင့်အရေး ပိုသာတယ်"

လူအုပ်ကြီးမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဒိုင်လူကြီးများသဖွယ် အားတက်သရော ငြင်းခုံနေကြသည်။

လူအုပ်ကြီး ငြင်းခုံနေစဉ်အတွင်း လုံချန်းသည် မိစ္ဆာအဆင့် အခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် အခန်းတစ်ခန်းနှင့် မတူဘဲ အောက်ဘက်သို့ ဆင်းသွားသည့် လှေကားထစ်များနှင့် ပိုတူသည်။ သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် နောက်ဘက်မှ တံခါးမှာ ပိတ်သွားသည်။ ယခင်က လင်းထိန်နေသော အခန်းမှာ အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

သူ့ကို အံ့သြစေသော အချက်မှာ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ အမှောင်ထုမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးပုံရသည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ အထူးအာရုံခံစားမှုများကြောင့် အမှောင်ထဲတွင် မြင်နိုင်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ သူ၏ ညဘက်အာရုံမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

"ရပါတယ်။ ငါ့မှာ မီးအနှစ်သာရ ရှိတာပဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ မီးဖန်တီးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုမီးတောက်မှာ နေရာကို လင်းအောင် မလုပ်နိုင်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အလင်းရောင်ကိုပင် အမှောင်ထုက ဝါးမြိုပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လုံချန်းသည် ဤနေရာတွင် သူ့ကို ကြည့်ခွင့်မပြုထားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ကာ လှေကားအတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။ မမြင်ရသော အန္တရာယ်များမှ ကာကွယ်ရန် သူ၏ အကြားအာရုံကိုသာ အသုံးချနေရသည်။

သူသည် မချော်လဲစေရန် လှေကားအတိုင်း ၅ မိနစ်ခန့် ဂရုတစိုက် ဆင်းလာပြီးနောက် မြေပြင်အပြန့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ဓားကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်လည်း တောင်ဖြိုဓားကို ကိုင်ထားသည်။

သူသည် လမ်းတွင် အတားအဆီး ရှိ မရှိ သိရန် တောင်ဖြိုဓားကို ရှေ့သို့ ဝေ့ယမ်းကြည့်ပြီး ဧကရာဇ်ဓားကိုမူ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားသည်။

ရှူး...

အသံကြားလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ညာဘက်သို့ ဓားအား အမြန် ဝေ့ယမ်းလိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မထိမှန်ပေ။ လုံချန်းသည် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်ကာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ခု သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက် အနားမှာ ရှိနေကြောင်း သူ ခံစားရသော်လည်း သူ လွဲချော်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုထူးဆန်းသော အသံ ထပ်ထွက်လာပြန်သဖြင့် သူ ဓားကို ထပ်မံ ဝှေ့လိုက်သော်လည်း လွဲသွားပြန်သည်။

"မင်း ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ သတ်ပစ်မယ်" လုံချန်းက အသံကြားတိုင်း ဓားကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ အကြိမ်တိုင်း လွဲနေသော်လည်း ထိုအရာ၏ လှုပ်ရှားမှု ပုံစံကို သူ စတင် ရိပ်မိလာသည်။

ထိုအရာသည် နေရာကို အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသော်လည်း ၎င်း၏ လှုပ်ရှားမှုတွင် ပုံသေနည်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် အရာအားလုံး လွယ်ကူသွားသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အသံကြားလိုက်သည့်အခါ သူသည် အသံကြားရာဘက်သို့ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ သူ၏ဓားမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

အီး...

သူ၏ ဘုရင်ဓားက တစ်စုံတစ်ခုကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သဖြင့် ကျယ်လောင်သော အော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

အခန်း (၃၁၄) သူမကို သတ်ပစ်လိုက်ပါ

ထိုအရာကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ၁၀ မိနစ်ကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အသံမှ ထပ်မကြားရတော့ပေ။

သူသည် ထိုအရာက ဘာလဲဆိုသည်ကို သိလိုသော်လည်း ဘာမှမမြင်ရပေ။ ၎င်းကို လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်၍ ရနိုင်သော်လည်း သူ မလုပ်ချင်ပါ။ ၎င်းက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ သူ့အတွက်တော့ အခုချိန်မှာ အလောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုအရာကို လက်နှင့်မထိဘဲ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရန်တော့ မမေ့ခဲ့ပေ။ အပြင်ရောက်မှသာ ၎င်းကို ကြည့်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ဂရုတစိုက် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရင်း ခရီးဆက်ခဲ့သည်။ အမှောင်ထုကတော့ မှောင်မြဲမှောင်နေဆဲပင်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပါစေ ဘာကိုမှ မမြင်ရသေးပေ။ မိနစ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်တွင် ခြေသံအချို့ကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ လူသားတို့၏ ခြေသံနှင့်တူပြီး သူ့အနားသို့ တိုးကပ်လာနေသည်။ သူတို့မှာ အနည်းဆုံး တစ်ယောက်ထက်မက ရှိနေကြောင်း ခြေသံများအရ သူ သိလိုက်ရသည်။

'ဒီမှာ တခြားလူသားတွေ ရှိနေတာလား။ သူတို့လည်း ဒီလိုပဲ အမှောင်ထဲမှာ ဘာမှမမြင်ရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မြင်နေရတာလား။ သူတို့က မြင်နေရတယ်ဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ရန်သူတွေ ဖြစ်ဖို့များလို့ပဲ' သူက တွေးတောနေမိသည်။

သူ ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိသဖြင့် ရပ်တန့်ကာ ထိုလူများ အနားသို့ ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

"အဲဒီမှာတင် ရပ်လိုက်စမ်း" အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ခြေသံများမှာ သူ့အရှေ့ ၃၀ မီတာခန့်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါက ရပ်ပြီးသားပါ။ လမ်းတောင် လျှောက်မနေဘူး" လုံချန်းက ခနဲ့ပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ကိုရော မြင်မိသေးလား။ ငါတို့ အဲဒီနောက်ကို လိုက်လာတာ" ရှေ့ဆုံးမှလူက အသံသြသြဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ငါ ဘာမှမမြင်မိဘူး။ မင်းတို့ ပြန်သွားလို့ရပြီ" လုံချန်းက ဆိုသည်။

"ငါတို့ ပြန်မသွားနိုင်ဘူး။ မင်း တစ်ခုခုကို ဝှက်ထားသလားဆိုတာ ငါတို့ဘာသာ ငါတို့ ကြည့်မယ်" သူတို့က ဆိုသည်။

"ဟူး... ဒါမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပါ" လုံချန်းက ဆိုကာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဓားများကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် မကြာမီ စတင်တော့မည့် တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ပြင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ခြေသံတစ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာကိုမှ မမြင်ရသဖြင့် လုံချန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အသံများမှတစ်ဆင့် ပြိုင်ဘက်၏ ပုံရိပ်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ လက်နက်များ လေထုကို ခွင်းသွားသည့် အသံပင်လျှင် သူ့နားထဲတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရသည်။

ဓားတစ်လက်က သူ့ရင်ဘတ်ဆီသို့ ဝှေ့ယမ်းလာသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ သူသည် တောင်ဖြိုဓားကို သုံး၍ ထိုဓားအား ခုခံလိုက်ပြီး ဘုရင်ဓားကို သုံး၍ ထိုလူအား ခုတ်ချလိုက်သည်။

"အား" လုံချန်း၏ ဓားက ရင်ဘတ်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သဖြင့် ထိုသူ၏ ပါးစပ်မှ အော်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း ငါတို့လူကို သတ်လိုက်တာလား။ မင်း သေရမယ်" တစ်ယောက်က ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

ထိုလူ အသတ်ခံလိုက်ရသည်နှင့် ကျန်ရှိသော လူအားလုံးက သူ့ဆီသို့ စုပြုံပြေးဝင်လာကြသည်။ ခြေသံများစွာ ဆူညံနေသဖြင့် ပုံရိပ်ဖော်ရန် ခက်ခဲလာသောကြောင့် လုံချန်းသည် သူတို့ အနားသို့ ရောက်လာသည်အထိ မစောင့်တော့ပေ။

သူသည် ဓားကွက်တစ်ကွက်ကို ပြင်လိုက်သည်။

"သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်၊ တတိယပုံစံ၊ ဖျက်ဆီးခြင်း"

လုံချန်းသည် သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ဘေးတိုက် အရှိန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ဓားသွားက လေထုကိုပင် ပိုင်းဖြတ်သွားသည်။ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်း ဓားမှ ထွက်ပေါ်သွားပြီး သူ့ဆီ ပြေးလာနေသော လူများဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ခြေသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ လုံချန်းသည် မည်သည့် အော်သံကိုမျှ မကြားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့တိုက်ကွက် ထိမှန်သွားသည်နှင့် ထိုလူများမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ပထမဆုံးလူ လဲကျသွားသည့် ရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြည့်ရာ ထိုနေရာတွင် အလောင်းမရှိတော့ပေ။

"ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" သူက ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ၁၀ မိနစ်ခန့် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းသော်လည်း မည်သည့်အသံမှ မကြားရပေ။ "ကြည့်ရတာ ဒါက စမ်းသပ်မှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူတို့ သေသွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးသွားတာပေါ့" သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ အတော်ကြာသည်အထိ ဘာကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုက ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲဟု သူ တွေးနေမိသည်။

နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက်တွင် အလင်းရောင်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ အမှောင်ထုက စတင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာတွင် အလင်းအရင်းအမြစ်တစ်ခု ရှိနေသည်။

သူသည် ထိုအလင်းရောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားရာ ၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် လိုဏ်ဂူပုံစံ ဥမင်လမ်းမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် လင်းထိန်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးတစ်ဆောင် အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ အလင်းနှင့် ကျင့်သားရရန် စက္ကန့်အနည်းငယ် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ သူ့အရှေ့ အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ခန့်ညားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် လှပသော ကြက်သွေးရောင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောဘက်တွင် သွေးရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံထားသည်။

"မရှုံးနိမ့်ဘဲ ဒီအထိ ရောက်လာတာ တော်တယ်။ မင်း အဆင့်စာရင်းထဲ ပါဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုမှ မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် စိန်ခေါ်မှုက စတော့မှာ။ အဲဒါကို လုပ်နိုင်ဖို့ မင်းမှာ ခွန်အားရှိမရှိ ငါ သိချင်နေပြီ" ထိုသူက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

သူသည် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ရာ လုံချန်းသည် သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးမှာ သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမတွင် အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာနှင့် ကြည်လင်သော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ သူမ၏ လက်များကို ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေသည်။

"ဒါက အရင် စိန်ခေါ်သူ ရှုံးနိမ့်သွားတဲ့ နေရာပဲ။ မိစ္ဆာအဆင့်မှာ ပါဝင်ဖို့ တကယ် အရေးကြီးတာ ဘာလဲ မင်းသိလား။ အဲဒါက မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေဖို့ပဲ။ မင်းရဲ့ ရင်ထဲအထိ ရက်စက်နေဖို့ လိုတယ်။ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ ပန်းတိုင်ကြားမှာ ရှိနေတဲ့သူ မှန်သမျှကို သတ်ဖြတ်ပစ်ရမယ်။ လူဆိုးနဲ့ အပြစ်ကင်းသူကြား ခွဲခြားမနေနဲ့။ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်နိုင်တဲ့ နှလုံးသား ရှိနေသရွေ့ မင်းက မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေမှာပဲ။ အဲဒါက မင်း အောင်မြင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အရာပဲ" ထိုသူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

လုံချန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ အံ့သြသွားမိသည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ တော်တော်လေး ထူးဆန်းလာသည်။

"ငါ့နောက်က မိန်းကလေးကတော့ အနီးနားက အင်ပါယာတစ်ခုကနေ ဖမ်းလာတဲ့ တကယ့်မိန်းကလေးပဲ။ သူမကို ဒီနှစ် စမ်းသပ်မှုတွေအတွက် သုံးတာ။ သူမသာ တစ်နှစ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ရင် လွတ်မြောက်ခွင့် ရလိမ့်မယ်" ထိုသူက ဆက်ပြောကာ သူမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့... မင်း သူမကို သတ်လိုက်တာနဲ့ မင်း အဆင့်ရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အဆင့်က သူမကို သတ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ကဲ... မင်းမှာ ဒါကို လုပ်နိုင်တဲ့ သန္နိဋ္ဌာန် ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရအောင်" ထိုသူက ဆိုကာ မိန်းကလေး၏ လက်များကို ဖြေပေးပြီး လုံချန်းဆီသို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။

ထိုသူက နောက်သို့ဆုတ်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

လုံချန်းမှာ ထိုသူပြောသမျှကို ကြားရပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။

"စမ်းသပ်မှုက အပြစ်မရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့လား။ ကျုပ်က ကလေးတစ်ယောက်ကို သတ်ရမှာလား" သူက ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လူကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ဒါက ရိုးရှင်းတဲ့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပါ၊ ဒါပေမဲ့ လူအများစု ရှုံးနိမ့်ကြတာ ဒီနေရာမှာပဲ။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဖြစ်ခြင်းရဲ့ အစစ်အမှန် အနှစ်သာရကို လူသိပ်မသိကြဘူး။ သူတို့ လုပ်သင့်တာကို သူတို့ မလုပ်နိုင်ကြဘူး။ မင်းမှာ ဒါကို လုပ်ရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရအောင်။ ငါပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပြီး အဲဒီမိန်းကလေးကို သတ်လိုက်စမ်း" ထိုသူက ဆိုကာ လုံချန်းထံမှ မျက်တောင်တစ်ချက် မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လုံချန်းသည် ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့မှ မိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

၎င်းသည် အစစ်လား၊ အတုလား သူ မသေချာသော်လည်း အစစ်နှင့် အလွန်တူနေသည်။ မိန်းကလေးမှာ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေသည်။

"မိစ္ဆာဆိုတာ တကယ်ပဲ အဲဒီလိုမျိုးလား။ သတ်ဖြတ်ခြင်း လက်နက်တစ်ခုလား" သူက မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

'ငါ သတ်လိုက်ရင် ငါလိုချင်တာကို ရမှာလား။ သန္နိဋ္ဌာန်၊ ခွန်အား၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု... အဲဒါက တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရိုးရှင်းနေတာလား။ အပြစ်ကင်းတဲ့သူကို သတ်ရမှာလား' သူက တွေးတောနေမိသည်။

"အစ်ကို တောင်းပန်ပါတယ် ညီမလေး" ထိုသို့ ဆိုကာ သူသည် မိန်းကလေးဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။

သူသည် မိန်းကလေးနှင့် တစ်လှမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ဓားကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များကတော့ တစ်စက္ကန့်မျှ မပြတ်ဘဲ ကျဆင်းနေဆဲ။

"ဒါက ငါ လုပ်ကိုလုပ်ရမယ့် အရာပဲ" ထိုသို့ ဆိုကာ သူ၏ ဘုရင်ဓားကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်လေတော့သည်။