အခန်း (၃၂၉-၃၃၀)

အခန်း (၃၂၉) - လုပ်ကြံရန် ကြိုးပမ်းမှု

နောက်ထပ် ၃ ရက်ခန့် ပျံသန်းပြီးနောက် လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါနိုင်ငံ နယ်နိမိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ထိုနိုင်ငံ၏ တော်ဝင်မြို့တော်ဖြစ်သော လသာသို့ ရောက်ရှိရန် ၆ နာရီခန့် ထပ်မံအချိန်ယူခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါနိုင်ငံသည် ရွေမျိုးနွယ်စုက အုပ်ချုပ်သော ပထမတန်းစားနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံဖြစ်သည်။

မူလက ရွေမျိုးနွယ်စုသည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု မဟုတ်ပေ။

ထိုစဉ်က ရွေမျိုးနွယ်စုသည် ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါနိုင်ငံ၏ တတိယမြောက် အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က အင်အားအကြီးဆုံးမှာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုလည်းဖြစ်သော ဝူမျိုးနွယ်စုဖြစ်ပြီး ဒုတိယအင်အားအကြီးဆုံးမှာ မူမျိုးနွယ်စု ဖြစ်သည်။

၁၅ ဆက်မြောက် ဘုရင်အုပ်ချုပ်စဉ်အတွင်း ဤရာထူးအဆင့်ဆင့်မှာ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ထိုဘုရင်တွင် ညီအစ်ကို ၄ ယောက်ရှိပြီး ညီမ တစ်ယောက်မျှမရှိပေ။ သူသည် မိမိ၏ ထီးနန်းအတွက် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသူဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုအားလုံးကို ကွပ်မျက်ပစ်ခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ညီအစ်ကိုများမှ မွေးဖွားလာသော ကလေးများ ကြီးပြင်းလာပါက လက်စားချေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထိုကလေးများကိုပါ သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုတွင် ဘုရင်တစ်ပါးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူ ဤသို့လုပ်ဆောင်ချိန်တွင် အသက် ၂၄ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။

အသက် ၂၆ နှစ်တွင် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် အခြားနိုင်ငံတစ်နိုင်ငံသို့ နိုင်ငံရေးကိစ္စဖြင့် သွားရောက်စဉ် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူအချို့၏ လုပ်ကြံခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထိုနိုင်ငံတွင် အစွမ်းထက်သော မျိုးနွယ်စုများ၏ ကျောထောက်နောက်ခံမရှိသည့် မိဖုရားကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် သူမသည် နိုင်ငံအတွက် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွေမျိုးနွယ်စုနှင့် မူမျိုးနွယ်စု နှစ်စုစလုံးက မိဖုရားကြီးကို လက်ထပ်ရန် သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်များကိုယ်တိုင် လျှို့ဝှက်ကမ်းလှမ်းခဲ့ကြသည်။

မူမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်သည် ရွေမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ထက် ပို၍ ပါရမီရှိပြီး ထက်မြက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူသည် ရုပ်ရည်မချောမောပေ။ သူသည် အသက် ၃၅ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အသက် ၅၀ ကျော်ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်ပေါက်နေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွေမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်သည် မူမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ထက် ပို၍ ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း အခြားကဏ္ဍများတွင် အားနည်းချက်ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိဖုရားကြီးသည် ရုပ်ရည်ကိုကြည့်ကာ ရွေမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်ကို လက်ထပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ရွေမျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်သည် ဘုရင်အသစ် ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း မိဖုရားကြီးကသာ အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်ပြီး သူမသည် ယခင်ဘုရင်နှင့် လက်ထပ်စဉ်ကပင် ဝူမျိုးနွယ်အမည်ကို ခံယူထားသဖြင့် ဝူမျိုးနွယ်စုကသာ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

ဘုရင်အသစ်နှင့် မိဖုရားကြီးတို့တွင် သားတစ်ယောက် ထွန်းကားခဲ့သော်လည်း ထိုကလေး အသက် ၁ နှစ်သားအရွယ်တွင် မိဖုရားကြီးသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုအခါ ဘုရင်အသစ်နှင့် သူ၏သားသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မိဖုရားကြီး သေဆုံးပြီးနောက် ဘုရင်အသစ်သည် အာဏာအားလုံးကို ရရှိသွားခဲ့ပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ်စု အမည်ကို ပြောင်းလဲကာ ရွေမျိုးနွယ်စုကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုသစ်အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်လေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုဘုရင်၏ မြစ်တော်စပ်သူက နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် လသာမြို့၏ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းတစ်လမ်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး နေဝါးမျို လင်းယုန်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

သူသည် မြို့ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာစဉ် မြို့ထဲတွင် ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည်အမြောက်အမြားကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤမြို့မှာ တော်ဝင်မြို့တော်ဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကင်းလှည့်နေသော စစ်သည် အလွန်အမင်း များပြားနေခြင်းမှာ ထူးဆန်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လမ်းမေးကြည့်ပြီးနောက် တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် အနီးဆုံး တည်းခိုခန်းတစ်ခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ထိုတည်းခိုခန်းနှင့် တော်ဝင်နန်းတော်မှာ လမ်းလျှောက်လျှင် မိနစ် ၃၀ ခန့်သာ ဝေးသည်။

ဟိုတယ်အမည်မှာ လုရှမ်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြို့တွင် ဈေးအကြီးဆုံး တည်းခိုခန်းဟု ဆိုကြပြီး တစ်ညအိပ်လျှင် ငွေဒင်္ဂါး ၂ ပြား ပေးရသည်။

လုံချန်းအတွက်မူ တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် အလွန်နီးကပ်သဖြင့် ဤဈေးနှုန်းမှာ မထူးဆန်းပေ။

သူ့တွင် ပိုက်ဆံအမြောက်အမြားရှိသဖြင့် ငွေကိစ္စကိုလည်း စိတ်မပူပေ။

"တစ်ဆိတ်လောက်ဗျာ... ကျွန်တော် အခန်းတစ်ခန်း လိုချင်လို့ပါ" လုံချန်းက တည်းခိုခန်း ဧည့်ကြိုကောင်တာမှ မိန်းကလေးကို ပြောလိုက်သည်။

ဧည့်ကြိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်ရှိပြီး သူမသည် တတိယအဆင့် ရွှေအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း လုံချန်း မြင်နိုင်လေသည်။

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ တည်းခိုမှာလဲရှင်။ အချိုဆုံးအခန်းက တစ်ရက်ကို ငွေဒင်္ဂါး ၂ ပြား ကျသင့်ပါမယ်" ဧည့်ကြိုမလေးက ပြောသည်။

"ဒါဆို အကောင်းဆုံး အခန်းကရော" လုံချန်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တစ်ရက်ကို ငွေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား ကျသင့်ပါမယ်ရှင်" သူမက ပြန်ဖြေသည်။

"ကောင်းပြီ... အကောင်းဆုံးအခန်းကို ၁၀ ရက်စာ ပေးပါ။ လိုအပ်ရင် ထပ်တိုးတာပေါ့" ထိုသို့ ဆိုကာ လုံချန်းက ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို သူမ၏ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

"အာ... ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်၊ ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်" မိန်းကလေးက ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ ပို၍ ချိုသာလာသည်ကို လုံချန်း မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး အခန်းသော့ကို ယူလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းရဲ့အခန်းက ၃ ထပ်မှာပါ။ အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ ပါ။ သက်သောင့်သက်သာ တည်းခိုနိုင်ပါစေရှင်" သူမက ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးပါ"

လုံချန်းသည် အနီးရှိ လှေကားမှတစ်ဆင့် ၃ ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ" အခန်းထဲ ရောက်သည်နှင့် လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခန်းမှာ အခန်းတစ်ခန်းထက် စာလျှင် ခန်းမကြီးတစ်ခန်းနှင့် ပိုတူသည်။ အခန်းအလယ်တွင် လူ ၃၀ ကျော် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်နိုင်လောက်သော ခုတင်ကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။

ဆိုဖာများအပြင် နံရံတွင်လည်း ရှေးဟောင်းပန်းချီကားများစွာ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ အခန်းထဲတွင် အရက်ကောင်တာ တစ်လုံးပါရှိပြီး အနည်းဆုံး အရက်ပုလင်း တစ်ရာခန့်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ဝရန်တာသို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသော တော်ဝင်နန်းတော်၏ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။

'ဒါဆို အဲဒီနေရာပေါ့။ လုံခြုံရေးကတော့ တော်တော်တင်းကျပ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်' လုံချန်းက နန်းတော်ဝင်ပေါက်ကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ထပ်မံသွားခဲ့သည်။

"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လားရှင်။ အခန်းမှာ ပြဿနာရှိလို့လား" မိန်းကလေးက မေးသည်။

"အာ... မဟုတ်ပါဘူး။ သိချင်တာလေး တစ်ခုရှိလို့ လာမေးတာပါ။ မင်းကိုမေးရင် သိနိုင်မလားလို့" လုံချန်းက ပြန်ဖြေသည်။

"မေးလို့ရပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မ သိသလောက် ပြန်ဖြေပေးပါ့မယ်"

"ကျွန်တော် ဒီမြို့ကို ရောက်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ မြို့ထဲမှာ ကင်းလှည့်နေတဲ့ စစ်သည်တွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာကို တွေ့တော့ အံ့သြသွားလို့။ ဒါက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် အထူးအခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား" လုံချန်းက စပ်စုလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းက ဒီကို အသစ်ရောက်တာဆိုတော့ မသိတာ မဆန်းပါဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့လို့ အခုလို ဖြစ်နေတာပါ" ဟု သူမက ပြောပြသည်။

"ထူးထူးခြားခြား ဟုတ်လား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ" လုံချန်းက အံ့သြဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ယောက်က နန်းတော်ထဲကို ဝင်ပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့လို့ပါ။ တော်ဝင် သက်တော်စောင့်တွေ အချိန်မီ ရောက်လာလို့ ဘုရင်မင်းမြတ် ဘေးကင်းသွားပေမဲ့ လုပ်ကြံသူကတော့ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီကတည်းက အခုလိုမျိုး လုံခြုံရေး တင်းကျပ်နေတာပါ" သူမက ရှင်းပြသည်။

"ဪ... လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူလား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဒီနေရာတစ်ခုလုံး ဒီလိုဖြစ်နေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလုပ်ကြံသူကတော့ တကယ့်ကို တုံးတာပဲ။ အလုပ်ကို အကြီးအကျယ် ရှုပ်သွားအောင် လုပ်သွားတာပဲ" လုံချန်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။

"ဟုတ်ပါ့ရှင်၊ သူက ဘုရင်မင်းမြတ်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ဆိုတော့။ မကြာခင်မှာ သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး သတ်ပစ်ကြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်" မိန်းကလေးက ပြောသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... အခုထိ အဖမ်းမခံရသေးဘူးဆိုတော့ သူ မြို့ထဲကနေ ထွက်သွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။

'သူ လုပ်လိုက်လို့ ငါ့အတွက် အလုပ်တွေ ပိုခက်ကုန်ပြီ' လုံချန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

"အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲရှင်"

"ဒါနဲ့... အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုအပြီးမှာ ဘုရင်မင်းမြတ် အဆင်ပြေရဲ့လား။ လုပ်ကြံသူက တစ်ခုခု ခိုးသွားသေးလား" သူက ဆက်မေးသည်။

"ဘုရင်မင်းမြတ်ကတော့ လုံးဝ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိပါတယ်ရှင်။ ခိုးသွားသလား ဆိုတာကတော့... ဘုရင်မင်းမြတ်က သူရဲ့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာပဲ သိမ်းထားတာပါ။ အဲဒီထဲကနေ ခိုးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ" မိန်းကလေးက အပြုံးလေးဖြင့် ဆိုသည်။

"ခိုးဖို့ ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်တာလဲ။ အဲဒီမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိလို့လား" လုံချန်းက ထပ်မံစပ်စုလိုက်သည်။

"ရှိတာပေါ့ရှင်။ တစ်ခုတင်မကဘူး၊ အများကြီးပဲ။ ကျွန်မတို့ ဘုရင်မင်းမြတ်က အဲဒီဘဏ္ဍာတိုက်ကို အရမ်းဂုဏ်ယူတာမို့ ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားဘူး။ တော်ဝင်မြို့တော်က လူတိုင်းနီးပါး အဲဒါ ဘယ်လောက် ထူးခြားသလဲဆိုတာ သိကြပါတယ်" သူမက ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလေတော့သည်။

အခန်း (၃၃၀) မိစ္ဆာကျင့်စဉ်

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ အဲဒီအကြောင်းလေးတွေကို ကျွန်တော် သိပါရစေ" လုံချန်းက သူမကို ပြောလိုက်သည်။

"သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဂျေဒိုက်သတ္တုနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာပါ။ အဲဒါက ကျွန်မတို့နိုင်ငံမှာ တွေ့ရတဲ့ အမာကျောဆုံး ပစ္စည်းလို့ ဆိုကြတယ်။ ကောင်းကင်အဆင့်ရဲ့ ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် အဲဒါကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးလေ" သူမက ဆိုသည်။

"ဪ... ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အထဲဝင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်ရှင်"

"ဒါတင်မကသေးဘူး။ အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးက အဲဒါကို ဖွင့်ရတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ အဲဒါကို သားရဲခန်းမ ရဲ့ အတော်ဆုံး ဝင်္ကပါဆရာကြီးက ပုံစံထုတ်ပေးထားတာလို့ ပြောကြတယ်"

"ဘဏ္ဍာတိုက်ရဲ့ အဝင်ဝမှာ ဝင်္ကပါအသေးစားလေး တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒီဝင်္ကပါက လက်ဝါးရာကို ဖတ်နိုင်ပြီး ဘုရင်မင်းမြတ်ရဲ့ လက်ဝါးရာနဲ့မှ ပွင့်မှာပါ။ တခြား ဘယ်နည်းနဲ့မှ ဝင်လို့မရဘူး" သူမက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ သားရဲခန်းမက ဒီကနေ တော်တော်ဝေးတာပဲ။ ဘာလို့ သူတို့ရဲ့ ဝင်္ကပါဆရာကြီးက ဒီကိုလာပြီး မင်းတို့ဘုရင်အတွက် အဲဒီဝင်္ကပါကို ခင်းကျင်းပေးရတာလဲ" လုံချန်းက စဉ်းစားရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးရှင့်။ ကြားရသလောက်တော့ ဘုရင်မင်းမြတ်က သားရဲခန်းမက ဆရာကြီးကို တစ်ခုခု ကူညီပေးခဲ့ဖူးလို့တဲ့။ အဲဒီကျေးဇူးကို ဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အဲဒီဆရာကြီးက ဒီဝင်္ကပါကို ခင်းကျင်းပေးခဲ့တာပါ"

"သားရဲခန်းမက ဆရာကြီးတစ်ယောက်က ဘာလို့ နိုင်ငံငယ်လေးက ဘုရင်ရဲ့ အကူအညီကို လိုရတာလဲ။ သားရဲခန်းမဆိုတာ အင်ပါယာအတော်များများထက်တောင် အင်အားကြီးတာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒါက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်လို့ ပြောကြတယ်" သူမက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုမျိုးလဲ" လုံချန်းသည် သားရဲခန်းမအကြောင်းကတည်းက စိတ်ဝင်စားနေသော်လည်း အခု ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် အာရုံစိုက်သွားမိသည်။

"သားရဲခန်းမက ဆရာကြီးက ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်နေတာ။ အဲဒီကျင့်ကြံသူရဲ့ ခြေရာပျောက်သွားချိန်မှာ ကျွန်မတို့ ဘုရင်မင်းမြတ်ကြောင့်သာ အဲဒီလူကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီလိုနဲ့ ဖြစ်လာတာပါပဲ"

"ဪ... ဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သားရဲခန်းမနဲ့ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းက ရန်ငြိုးကြီးတယ်လေ။ ဆရာကြီးက ဘုရင်ကို ဆုလာဘ်ပေးတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ

"ဒါဆို အဓိကအချက်ကို ပြန်သွားရရင်... ဘဏ္ဍာတိုက်က ဘုရင်ကိုယ်တိုင်မှ ပွင့်မှာပေါ့။ တခြားနည်းလမ်း လုံးဝမရှိဘူးလား။ တကယ်လို့ ဘုရင်သေသွားရင် ဘဏ္ဍာတိုက်က ဘာဖြစ်သွားမလဲ" သူ တွေးတောစွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူးရှင်။ တခြားနည်းလမ်းတွေလည်း ရှိရင်ရှိမှာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် ဘုရင်က တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို ခွင့်ပြုချက်ပေးထားလို့ တခြားသူရဲ့ လက်ဝါးရာနဲ့လည်း ပွင့်နိုင်တာမျိုးပေါ့။ အခုချိန်မှာတော့ လူကြီးမင်းထင်သလိုပဲ ကျွန်မလည်း ခန့်မှန်းရုံပါပဲ"

"ဟုတ်ပါပြီ။ ရှင်းပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် အနားယူလိုက်ဦးမယ်" လုံချန်းက ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်ကာ မိမိအခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အစီအစဉ်တစ်ခုကို စတင်စဉ်းစားသည်။ အခြေအနေက သူထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူပေ။ ဤကဲ့သို့ လုံခြုံရေးမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။

သူသည် စစ်သည်များကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း နန်းတော်ထဲ ရောက်သွားလျှင်ပင် ဘဏ္ဍာတိုက်ကို မည်သို့ဖွင့်မည်နည်း။

"ဘုရင်ရဲ့လက်ကို ဖြတ်ယူသွားရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူလေ။ ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လုပ်နိုင်ပါ့မလား မသေချာဘူး။ သူက လန်ကျင်းလောက် တုံ့ပြန်မှု မမြန်နိုင်ပေမဲ့ ငါ စွန့်စားမှုတော့ မလုပ်ချင်ဘူး" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တခြားနည်းလမ်း တကယ်ပဲ မရှိတော့ဘူးလား" မျက်မှောင်ကြုတ်နေစဉ်...

'အော်... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ သူ့ကို သုံးလို့ရတာပဲ' လုံချန်း၏ မျက်နှာတွင် အကြံတစ်ခုရသွားဟန်ဖြင့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ငါ သူ့အကြောင်းကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့တာပဲ"

"ဘုရင်က အစွမ်းထက်ရင် ထက်ပါစေ၊ သူ့ရဲ့ အနီးကပ်ဆုံးလူကို ငါ ထိန်းချုပ်လို့ရတာပဲ။ ဘုရင့်မှာ သားသမီးတွေ ရှိမှာပဲ။ တကယ်လို့ သားသမီးမရှိရင်လည်း အမတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် အစေခံတွေကို သုံးလို့ရတယ်။ ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရ... ငါ့ရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်အုပ်စိုးရှင်ကို ရအောင်ယူမယ်" သူက တိုးတိုးဆိုလိုက်သည်။

ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် လုံချန်းသည် သူ၏အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်း မစတင်သေးဘဲ ယနေ့အတွက် အနားယူကာ မနက်ဖြန်မှ အားသစ်လောင်း၍ စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် ရေချိုးပြီးနောက် တရားထိုင်သည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်ကို တစ်ခါမျှ မရပ်နားခဲ့ပေ။ မည်မျှပင်ပင် အလုပ်များနေပါစေ မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံရန် အမြဲတမ်း အချိန်ဖယ်ထားလေ့ရှိသည်။

သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာ နိုးထလာပြီးနောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာသည်။ အကောင်းဆုံးအချက်မှာ သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာက သူ့ကို တစ်ခုခုလုပ်ရန် အတင်းအကျပ် မစေခိုင်းခြင်းပင်။ သူသည် စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များကို အောင်းမထားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ကြီးမားသော အခက်အခဲများနှင့်လည်း မရင်ဆိုင်ရသေးသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ကတည်းက လုံချန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အနှောင့်အယှက်ပေးလျှင် မည်သည့်အခါမျှ နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ တပည့်ပင် ဖြစ်ပါစေ သူ လမ်းဖယ်မပေးခဲ့။ ထိုအချက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သလို သူ မသိသေးသော အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။

သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာသည် လုံချန်း သိုင်းဝိညာဉ်၏ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းကို မြင်တွေ့ထားသဖြင့် အသေးအဖွဲကိစ္စများတွင် သူ့ကို လွှတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လုံချန်းသာ သူ၏ဆန္ဒများနှင့် ဆန့်ကျင်လာပါက နှလုံးသားမိစ္ဆာသည် လျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ထိုဆန္ဒများကြောင့် တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ သဘာဝ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး ၎င်းအား သူ၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာက မိစ္ဆာစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။ ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးပြီး ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးသည်။

မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်စဉ်တွင်လည်း ကျင့်ကြံမှုအဆင့်များကဲ့သို့ သီးခြားအဆင့်များ ရှိသည်။

ပထမအဆင့်တွင် ခြေလှမ်း ၅ လှမ်းရှိသည်။ ပထမခြေလှမ်းမှာ အရိုးစုစည်းခြင်းဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အရိုးများကို အဓိကထားရသည်။ ဒုတိယခြေလှမ်းမှာ အကြောအာဟာရကျွေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ပထမအဆင့်မှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ အဓိကထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ပထမအဆင့်ကို အောင်မြင်ပြီးဖြစ်သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မသုံးဘဲနှင့်ပင် အဆင့်နိမ့် ကမ္ဘာမြေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သန်မာနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် ခန္ဓာကိုယ် သွန်းလုပ်ခြင်းဟု ခေါ်သော ဒုတိယအဆင့်ကို စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ဤအဆင့်တွင် သဘာဝ စွမ်းအင်ကို မိစ္ဆာစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသော်လည်း ၎င်းကို ခန္ဓာကိုယ်က တိုက်ရိုက်မစုပ်ယူပေ။ ထိုအစား မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံသူ၏ အသားနှင့် အရိုးများထဲတွင် သိုလှောင်ထားရသည်။ လိုအပ်သည့်အခါမှ ထိုစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အဝေးတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း မိစ္ဆာစွမ်းအင်ကို သုံးစွဲရသဖြင့် ပို၍ အန္တရာယ်များသည်။

ဤခန္ဓာကိုယ် သွန်းလုပ်ခြင်း အဆင့်တွင် အပိုင်း ၁၀ ပိုင်းရှိပြီး လုံချန်းက ပထမပိုင်းသို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

ရွှင်း ပြောပြချက်အရ ခန္ဓာကိုယ် သွန်းလုပ်ခြင်း အဆင့် ၁၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အဆင့်နိမ့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူကဲ့သို့ သန်မာလာမည်ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ထိုအဆင့်သို့ အမြန်ဆုံးရောက်ရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။

သူသည် မိစ္ဆာဘုရင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ၂ နာရီခန့် ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ကျင့်ကြံသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်အရ လုံချန်းသည် ကမ္ဘာမြေအဆင့် ဒုတိယအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကမ္ဘာမြေအဆင့် ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို အေးအေးဆေးဆေး တိုက်ခိုက်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်မှာ အဆင့်တူညီနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည် ကျရောက်လာသည့် အချိန်မှသာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သမ်းဝေလိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အစီအစဉ်ကို စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေလေတော့သည်။