အခန်း (၃၄၉-၃၅၀)

အခန်း (၃၄၉) မုဆိုးကြယ်

လုံချန်းနှင့် ကောင်းကင် အဆင့် ရုပ်သေးရုပ်တို့သည် အတော်ကြာအောင် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေကြသည်။ လုံချန်းဘက်မှ အသာစီးရနေသည်ဟု မဆိုနိုင်ဘဲ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များသာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးလာနေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လွန်ခဲ့သော ၇ ရက်အတွင်း လုံချန်းသည် သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပါရမီကို အသုံးချကာ ချီဖြည့်ဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ထားခဲ့သည်။ ထိုဆေးလုံးများသည် သူ၏စွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ ပြန်မဖြည့်ပေးနိုင်သော်လည်း တိုက်ပွဲကို ပိုမိုကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိစေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲသည် ၂ နာရီတိတိ ကြာမြင့်လာသောအခါ လုံချန်း သည် လုံလောက်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရုပ်သေးရုပ်မှာ ပို၍ပင် သန်မာလာသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ ထိုရုပ်သေးရုပ်မှာ အစကတည်းက အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးခြင်းလား သို့မဟုတ် တိုက်ပွဲကြာလာလေ ပိုသန်မာလာလေလား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာတော့ပေ။

'မုကျိန်း ဒီရုပ်သေးရုပ်ကို အနိုင်ယူနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ငါကြိုးစားကြည့်သမျှအရ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါဆိုရင် ဒီစမ်းသပ်မှုက ဘယ်သူက ပိုကြာကြာ ခံနိုင်လဲဆိုတာကို ကြည့်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်'

'မုကျိန်း က အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း ခန်းမထဲမှာ တစ်နာရီပဲ နေခဲ့တာ၊ ငါကတော့ ၂ နာရီကျော်သွားပြီ။ ငါနိုင်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ အလကားနေရင်း ဒဏ်ရာရအောင် ထပ်လုပ်ဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ချီဖြည့်ဆေးလုံး တွေလည်း အရှိန်မလိုက်နိုင်တော့ဘူး' သူက ရေရွတ်ကာ ဘယ်ဘက်နံရံရှိ ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။

ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်နှင့် ရုပ်သေးရုပ်မှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။ ထွက်ပေါက်တံခါး ပွင့်လာသဖြင့် လုံချန်း အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ လူများ၏ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သူ အထဲမှာ ၂ နာရီကျော်အောင် နေခဲ့တာပဲ။ ဒါကတော့ သူနိုင်တာ ထင်ရှားနေတာပဲ" မဟာအကြီးအကဲတစ်ဦးက ဆိုသည်။

"မသေချာသေးပါဘူး။ သူက မြေကမ္ဘာအဆင့် ရုပ်သေးရုပ်ကိုပဲ ၂ နာရီကြာအောင် တိုက်နေပြီး အခုထိ မနိုင်သေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ။ မနက်ဖြန် ရလဒ်ထွက်လာမှပဲ ဘယ်သူနိုင်လဲဆိုတာ အဖြေပေါ်မှာပါ" မဟာအကြီးအကဲ ချူးက ပြောသည်။

လုံချန်းသည် လန်ကျင်းထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူအောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အရိပ်အယောင်ပြသည့်အနေဖြင့် အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လန်ကျင်းကလည်း ပြန်လည် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မည်သူ့ကိုမျှ စကားမပြောဘဲ လုံချန်း နှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

"ဟက်... သူ ရှုံးသွားမှန်း သိလို့ ရှက်ပြီး မနေရဲဘဲ ထွက်သွားတာ ရှင်းနေတာပဲ" မုကျိန်း က လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ရလဒ်ကြည့်ပြီးရင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ဆုံးဖြတ်မယ်။ အဲဒီကျမှ လုံချန်း၊ မုကျိန်း နဲ့ ချူးမြောင် တို့အပြင် ကျန်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ရွေးချယ်မယ်" အဓိက မဟာအကြီးအကဲက မဟာအကြီးအကဲ ချူးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အဓိက မဟာအကြီးအကဲ သည် မဟာအကြီးအကဲများထဲတွင် အသန်မာဆုံးဟု ဆိုကြသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ထက်ပင် ပိုမိုသန်မာသည်ဟု ကောလာဟလများ ရှိသော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ရာထူးအား မမက်မောဘဲ ဂိုဏ်း၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ ဂရုစိုက်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ပင်လျှင် ကြောက်ရွံ့ရိုသေရသူဖြစ်ပြီး သူမ အမှားမလုပ်မိစေရန် ထိန်းကျောင်းပေးနေသူဟု ဆိုလျှင်လည်း မမှားပေ။

သူ ရှိနေသောကြောင့်သာ မုကျိန်း ဒဏ်ရာရစဉ်က ဂိုဏ်းချုပ်သည် လုံချန်းကို တိုက်ရိုက် အပြစ်မပေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်း၏ ဥပဒေအရ လုံချန်းသည် မိစ္ဆာအဆင့်တပည့် ဖြစ်သဖြင့် အမှားမရှိပေ။ ဂိုဏ်းချုပ်သာ တစ်ခုခုလုပ်လျှင် အဓိက မဟာအကြီးအကဲက မလွဲမသွေ ကန့်ကွက်ပေလိမ့်မည်။

အကြီးအကဲများ အားလုံးသည် မနက်ဖြန်ထွက်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်ကို မျှော်လင့်ရင်း မိမိတို့၏ နေအိမ်ဝင်းများဆီသို့ ပြန်သွားကြလေတော့သည်။

လန်ကျင်းသည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောဘဲ လာခဲ့ပြီး လုံချန်း၏ နေအိမ်ဝင်းအနီး ရောက်မှသာ စကားစပြောသည်။

"မင်း ကောင်းကင် အဆင့် အထွတ်အထိပ် ရုပ်သေးရုပ်နဲ့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ တိုက်ခဲ့လဲ"

"၂ နာရီဝန်းကျင်လောက် ထင်တယ်" လုံချန်း က ပြန်ဖြေသည်။

"အင်း... ကောင်းပြီ။ ဒါဆို မင်းနိုင်တာပဲ။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ မင်းရဲ့ သားရဲဆီ ခေါ်သွားမယ်" လန်ကျင်းက ဆိုသည်။

"ရလဒ်ထွက်တဲ့အထိ မစောင့်တော့ဘူးလား" လုံချန်း အံ့သြသွားသည်။

"မလိုပါဘူး။ မင်း လိမ်နေတာဆိုရင် ငါ သားရဲကို ပြန်သိမ်းလို့ရသေးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း တကယ်လိမ်တာဆိုရင်တော့ ငါ သားရဲကို ပြန်သိမ်းရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းမျက်စိရှေ့မှာတင် သူ့ကို သတ်ပြမယ်" လန်ကျင်းက ကြောက်စရာကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အတောင်ပံပါ ခြင်္သေ့တစ်ကောင် သူတို့ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထိုခြင်္သေ့ပေါ်သို့ တက်စီးလိုက်ကြပြီး ခြင်္သေ့မှာ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူတို့သည် လန်ကျင်း၏ နေအိမ်ဝင်းဆီသို့ သွားနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကျော်လွန်ပျံသန်းသွားကြောင်း လုံချန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စွန့်ပစ်ထားသည့် အဆောက်အဦးဟောင်းတစ်လုံးနားတွင် ခြင်္သေ့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အဆောက်အဦးထဲသို့ ဝင်သွားကြသည်။ အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မုဆိုးကြယ်က တစ်နေရာတွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ကို အတားအဆီး တစ်ခုဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။

'ဒီအတားအဆီးကြောင့်ပဲ ငါ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို အာရုံမခံနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်း တွေးလိုက်သည်။

အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် မုဆိုးကြယ်သည် လွတ်လပ်သွားပြီး လန်ကျင်းကို သတ်ရန် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် လန်ကျင်းနှင့်ယှဉ်လျှင် အလွန်အားနည်းနေသေးသဖြင့် လန်ကျင်း က သူ့လည်ပင်းကို အလွယ်တကူ ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။ မုဆိုးကြယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။

"လွှတ်လိုက်စမ်း" လုံချန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် မုဆိုးကြယ် နာကျင်နေသည်ကို မကြည့်ရက်ပေ။

"မင်းရဲ့ သားရဲက တော်တော်လေး ကောင်းသားပဲ။ မင်းက သူ့ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေတာ နှမြောစရာပဲ" လန်ကျင်းက ပြုံးလျက်ဆိုကာ မုဆိုးကြယ်ကို လုံချန်းဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဟေ့ ကောင်လေး... စိတ်အေးအေးထားပါ။ မင်း လွတ်ပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းကို နာကျင်အောင် မလုပ်စေရဘူး" လုံချန်းက မုဆိုးကြယ်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ချော့မော့လိုက်သည်။

မုဆိုးကြယ်သည် လုံချန်း၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် စိတ်အေးသွားပြီး သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်ကြည့်သည်။ လုံချန်းသည် သားရဲအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့်ဟန် ဆောင်ကာ မုဆိုးကြယ်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲရှိ သားရဲနယ်မြေသို့ ပို့လိုက်သည်။

လန်ကျင်းက လုံချန်းကို သူ၏ နေအိမ်ဝင်းသို့ ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။

'မကြာခင်မှာ လန်ကျင်း ငါ့ကို ဘာခိုင်းချင်လဲဆိုတာ သိရတော့မယ်။ ကြီးမားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေ အားလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေရအောင် ဘာတွေများ အရေးကြီးနေလို့လဲ။ ကောင်းကင်ဘုံ လက်နက် တစ်ခုခု ပေါ်လာတော့မှာလား' လုံချန်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောနေမိသည်။

ရွှင်း ပြောထားသည့်အတိုင်း လန်ကျင်းကို သတ်ပြီးနောက် သွေးမျိုးဆက် ကျောင်းတော်တွင် သူ၏ အဆိပ်ကို ကုသနိုင်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အခန်း (၃၅၀) သားရဲနယ်မြေအတွင်းမှ ဆုံတွေ့မှု

လုံချန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆန္ဒမှာ ပိုမိုသန်မာလာရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကောင်းကင်ဘုံ လက်နက်ကို ရရှိခဲ့လျှင် လန်ကျင်းအား သတ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပိုများလာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ မှန်းဆချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် စိတ်မလောဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်တက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရပြီး မကြာခင်မှာပင် မြေကမ္ဘာ အဆင့် ၃ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

သားရဲနယ်မြေသည် ဆေးပင်များနှင့် သိပ်သည်းသော ချီစွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နေရာတစ်နေရာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရုံမျှဖြင့် သားရဲတစ်ကောင်အတွက် ပိုမိုသန်မာလာရန် လုံလောက်သည်။ ဤသာယာလှပသော နယ်မြေမှာ လုံချန်း၏ ရှေးဟောင်းလက်စွပ် အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး သူ၏ သားရဲများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော မုဆိုးကြယ်မှလွဲ၍ လုံချန်း၏ သားရဲများအားလုံး စုံစုံလင်လင် ရှိနေကြသည်။

နှင်းခဲလေးမှာ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် အိပ်မပျော်သေးဘဲ ရှိနေပြီး နှလုံးစားပိုးကောင်ကတော့ သစ်ရွက်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကတော့ အနီးနားရှိ လှပသော ရေကန်မှ ရေကို သောက်နေသည်။

အမည်းရောင်ချိုပါသော သံချပ်ကာကြံ့နှင့် မြွေဘုရင်တို့မှာ အတူတူ ရှိနေကြသည်။ မြွေဘုရင် က ကြံ့ကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပြောပြနေပုံရသည်။

"အဲဒီမှာ ငါက ကောင်းကင်ဘုံ ဧကရာဇ်ကို ပြောလိုက်တာပေါ့... မင်းရဲ့သမီးကို ငါလက်မထပ်နိုင်ဘူးလို့။ သူက ဒီဘုရင်နဲ့ယှဉ်ရင် အရမ်းရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်။ သနားစရာကောင်းတဲ့ အဲဒီလူကြီးက ငါ့ကို ဒူးထောက်တောင်းပန်ရှာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို တစ်ချက်တည်း ကန်ထုတ်လိုက်တာ နံရံကိုတောင် သွားဆောင့်တာပဲ" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောနေသည်။

"အူး... အား..." သံချပ်ကာကြံ့က အသံလေးပြုလိုက်သည်။

"ဘာ၊ ငါ့မှာ ခြေထောက်မရှိလို့ သူ့ကို ကန်နိုင်တယ်ဆိုတာ မယုံဘူး ဟုတ်လား။ ဒီဘုရင်က ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး။ ကန်ဖို့အတွက် ခြေထောက်ရှိရမယ်လို့ ဘယ်အရူးက ပြောလဲ။ ငါ့အမြီးနဲ့ ကန်တာလေ" မြွေဘုရင်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သံချပ်ကာကြံ့က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းပြီ။ မင်းက ကြည့်ရသလောက်တော့ မအ,ပါဘူး။ ကဲ... ငါ ဆက်ပြောမယ်။ အဲဒီနောက် ငါ နန်းတော်က ထွက်လာတော့ ဧကရာဇ်ရဲ့သမီးက ငါ့နောက်ကို ပြေးလိုက်လာတယ်။ သူမက ငါ့ကိုပဲ ထာဝရစောင့်နေပါ့မယ်၊ တခြားသူကို ဘယ်တော့မှ လက်မထပ်ပါဘူးတဲ့" မြွေဘုရင်က ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

သူက သံချပ်ကာကြံ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကြံ့ မှာ မှင်သက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကို အံ့သြသွားတာလား။ ဒါက သဘာဝပါပဲ။ မင်းရဲ့သခင်လည်း ငါ့ကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းက ဒီလိုပဲ" သူက ဂုဏ်ယူနေစဉ်မှာပင် ကြံ့ က ရုတ်တရက် ထရပ်ပြီး တစ်နေရာသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

"ဟင်... သူ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဧကရာဇ်သမီးတော်နေရာကနေ သရုပ်ဆောင်ပြီး ဘယ်လိုပြေးရမလဲဆိုတာ ပြနေတာလား" မြွေဘုရင် တွေးနေမိသည်။

သူသည် ကြံ့ ပြေးသွားသော ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "နေဦး... အဲဒါ ဘယ်သူလဲ" မြွေဘုရင်က ရေရွတ်လိုက်သည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ လျှောက်လာသော မုဆိုးကြယ်ကို သူ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သံချပ်ကာကြံ့သည် မုဆိုးကြယ် ရှေ့တွင် ရပ်ကာ တစ်ခုခုပြောနေပုံရပြီးနောက် နှစ်ကောင်သား အတူတူ လျှောက်လာကြသည်။ မုဆိုးကြယ်သည် နှင်းခဲလေးထံသို့ သွားသည်။ နှင်းခဲလေး နိုးလာပြီး မုဆိုးကြယ်ကို မြင်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ ထို့နောက် မုဆိုးကြယ်က နှလုံးစားပိုးကောင်နှင့် နေဝါးမျိုလင်းယုန် တို့ကိုလည်း လိုက်နှုတ်ဆက်သည်။

သူသည် သူတို့နှင့် ခွဲခွာနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ မုဆိုးကြယ်သည်လည်း ထိုအကျဉ်းထောင်ထဲမှ လွတ်မြောက်ပြီး သူ၏ မိသားစုထံ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာနေရှာသည်။

မြွေဘုရင်ကတော့ မုဆိုးကြယ် လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဤနေရာတွင် မည်သူက ဆရာကြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသရန်အတွက် ခေါင်းကို မာန်ပါပါ မော့ထားလိုက်သည်။

"အာ..."

"မဟုတ်ဘူး... ငါက မင်းသခင်ရဲ့ သားရဲအသစ် မဟုတ်ဘူး။ ငါက မင်းသခင်ရဲ့ သားရဲဖြစ်တာတော့ မှန်ပေမဲ့ ဒီဘုရင်က အဲဒီထက် အများကြီး ပိုသာတယ်။ ငါက ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ လက်မည်းကြီးပဲ" မြွေဘုရင်က ပြန်ဖြေသည်။

"အာဂူး..."

"ဘာပြောတာလဲ။ ငါ့မှာ လက်မရှိလို့ လက်မည်းကြီး မဖြစ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ ဒီက သားရဲတွေက ဘာလို့ စကားလုံးအတိုင်း အတည် ယူနေကြတာလဲ။ ဒါက စကားပုံလေ။ ငါက တကယ့် ဆရာကြီးလို့ ပြောတာ။ မင်းတို့က နှင်းခဲလေးကို ဆရာကြီး ထင်နေကြပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ တကယ့်ဘုရင်က ငါပဲ။ ငါက သူမကို ကိစ္စတွေ စီမံခိုင်းထားရုံပဲ" မြွေဘုရင်က ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

မုဆိုးကြယ်က မြွေဘုရင်ကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် အသံလေး ပြုလိုက်သည်။

"ဒီဘုရင်က ရူးနေတာလားလို့ မင်းက ဘယ်လိုတောင် မေးရဲတာလဲ။ ချမလား ဟေ့ကောင်။ လာလေ၊ မင်းကို တကယ့် ဘုရင်ရဲ့ အစွမ်း ပြပေးမယ်" မြွေဘုရင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အော်သံကြောင့် နှင်းခဲလေး နိုးလာပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် မြွေဘုရင် ချက်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

"ဟွန်း... မင်းက ဒီကို အခုမှ ရောက်လာတဲ့သူမို့လို့ ငါက ခွင့်လွှတ်လိုက်တာနော်" မြွေဘုရင်က မုဆိုးကြယ်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မုဆိုးကြယ်ကတော့ သူ့ကို ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားဖို့ လက်လျှော့လိုက်ပုံရသည်။ သူသည် နှင်းခဲလေး အနားသို့ ပြန်သွားပြီး လဲလျောင်းကာ အနားယူလေတော့သည်။

တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားပြီး မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လုံချန်းသည် တစ်ညလုံး ကျင့်ကြံခဲ့သော်လည်း အဆင့် မတက်နိုင်သေးပေ။ သို့သော် သူသည် အဆင့်တက်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလိုသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားရသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် အဆင့် ၃ သို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

နံနက်စောစောတွင် သူသည် သူ၏ နေအိမ်ဝင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မကြာခင်မှာပင် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

လုံချန်း အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း ခန်းမသို့ ရောက်သောအခါ မဟာအကြီးအကဲများနှင့် ဝတ်ရုံနက် အကြီးအကဲ အများစု ရောက်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ရလဒ်များ မထွက်သေးကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် လန်ကျင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေလိုက်သည်။

သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်နက်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမမှာ ကောလာဟလများ အတိုင်းပင် ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပသော်လည်း မိုးကြိုးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သူဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က လုံချန်း သူမကို ကြည့်နေသည်အား သတိပြုမိသဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ လုံချန်းက အကြည့် လွှဲလိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အပြုံးဖြင့် ရပ်နေသည့် မုကျိန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ရမှတ်တွေ ပြောင်းနေပြီ" အကြီးအကဲတစ်ဦးက အော်ပြောလိုက်သဖြင့် အားလုံး၏ အာရုံမှာ ဘုတ်ပြားဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

လုံချန်းနှင့် မုကျိန်း တို့၏ ရမှတ်များ မြင့်တက်လာသည်ကို အားလုံး တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်က သူတို့၏ ရမှတ်မှာ ၃၀၀ ပင် မပြည့်သော်လည်း ယခုအခါ ၄၀၀ ကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်သည်။

မုကျိန်း ၏ ရမှတ်မှာ ၄၀၂ တွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း လုံချန်း၏ ရမှတ်မှာ ဆက်လက် တိုးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ၅၀၀၊ ၆၀၀... နောက်ဆုံးတွင် လုံချန်း ၏ ရမှတ်မှာ ၇၁၉ တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် အပြတ်အသတ် အောင်နိုင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း ခန်းမမှာ တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ သူ လိမ်ထားတာ" မုကျိန်းက ဟစ်အော်လိုက်သည်။

အခြား အကြီးအကဲများက သူ့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။ သူသည် လက်တွေ့ဘဝကို လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေကြောင်း သူတို့ မြင်နိုင်ကြသည်။

"တိတ်စမ်း" ဂိုဏ်းချုပ်က မုကျိန်းကို ငေါက်လိုက်သဖြင့် သူ ပါးစပ်ပိတ်သွားသော်လည်း သူ၏ အမုန်းတရားပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကတော့ လုံချန်းဆီမှ မခွာပေ။

"ဆုံးဖြတ်ချက် ကျသွားပြီ။ လုံချန်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ဖြစ်မယ်။ ကျန်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေကို ရွေးဖို့ မနက်ဖြန် အားလုံး ပြန်ဆုံကြမယ်" ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောကာ မုကျိန်းကို ခေါ်၍ ထွက်သွားသည်။

"ကောင်းတယ်" လန်ကျင်းကလည်း လုံချန်း ကို ချီးကျူးကာ အဓိက မဟာအကြီးအကဲ နှင့်အတူ ထွက်သွားသည်။ အခြား အကြီးအကဲများလည်း ထွက်ခွာသွားကြပြီး အများစုမှာ လုံချန်းကို ဂုဏ်ပြုရန် မမေ့ခဲ့ကြပေ။ ဂုဏ်မပြုခဲ့သူ ၂ ဦးသာ ရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ မဟာအကြီးအကဲ ချူးနှင့် လုံချန်း အရင်က အရိုက်ခံခဲ့သော တပည့်၏ ဆရာ ဝတ်ရုံနက် အကြီးအကဲတို့ ဖြစ်သည်။

လုံချန်းလည်း သူ၏ နေအိမ်ဝင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော အဖွဲ့ဝင်များကို ဂိုဏ်းက ဆုံးဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူတို့သည် ဤတာဝန်က မည်သည်ဖြစ်ကြောင်း အသေးစိတ် အသိပေးမည် ဖြစ်သည်။

အခုလောလောဆယ်တွင် သူ ပြန်သွားပြီး အဆင့်တက်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်တက်ရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီဖြစ်ရာ ယနေ့သာ ဤနေရာသို့ မလာရလျှင် သူ အဆင့်တက်ပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။