အခန်း (၄၂၁)

ရှောင်းကော စာပို့စခန်း၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်သည်နှင့် လူတိုင်း အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် စာပို့စခန်းရှိ လူများသည် အနည်းဆုံးတော့ ရံဖန်ရံခါ အနားယူနိုင်ကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အလုပ်များကို ပြီးစီးအောင် အသည်းအသန် လုံးပန်းနေကြရသည်။

အမြဲတမ်း တိတ်ဆိတ်နေလေ့ရှိသော စာပို့စခန်းသည် ယခုအခါ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။ စခန်းအတွင်းနှင့် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရထားလုံး အမျိုးမျိုး ရပ်ထားကြသည်။

စာပို့သမားများမှာ နဖူးမှ ချွေးများ တစက်စက်ကျလျက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ အေးချမ်းသော ရာသီဥတု ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းမှာ ပူအိုက်ပြီး ချွေးပြန်နေကြသည်။ သူတို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နွေရာသီ အလယ်ခေါင်သို့ ရောက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရနိုင်သည်။

ရှောင်းကောသည် လူအုပ်ကို ရှောင်ရှားရင်း သူမ၏ မြည်းလှည်းကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေမည့် နေရာတစ်ခုတွင် ရပ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ စခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့သည်။

ရှောင်းကော အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ ဤနေရာသည် ရုတ်တရက် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလုပ်ရှုပ်သွားရသနည်း။ အရေးကြီးသော ဧည့်သည်တော်များကို ဧည့်ခံနေခြင်းလော။ ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူမ ရောက်ရှိလာခြင်းက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်လား။

သူမ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသော လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှောင်ဟိုင်!"

ရှောင်ဟိုင်သည် ရှောင်းကောထံသို့ စာများ ပုံမှန်လာပို့ပေးနေကျ စာပို့သမား ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်သည်ကို ကြားလိုက်ရမှသာ သူ၏ နာမည်ကို သိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အခြားသူများကို လန့်သွားမည် စိုးသဖြင့် အသံအကျယ်ကြီး မထွက်ဘဲ သူ့ကို အသာအယာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူမ၏ အသံက တိုးလွန်း၍လားမသိ၊ တစ်ဖက်လူက ပြန်မထူးဘဲ သူ၏ အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေသည်။

အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် ရှေ့သို့သွားကာ စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟိုင်သည် သစ်သားသေတ္တာများကို ရွှေ့ပြောင်းရာတွင် အလွန်အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ရှောင်းကော သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိမပြုမိပေ။

သူမက သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်မှသာ သူ သူမကို မြင်သွားသည်။

"အာ... သခင်မ!"

ရှောင်ဟိုင်သည် သူမကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရသဖြင့် အလွန်အံ့သြသွားကာ လက်ယပ်ပြပြီး သေတ္တာများ ရွှေ့ရန် အကူအညီပေးမည့်သူတစ်ဦးကို ရှာလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် စကားပြောရန် အဆင်ပြေမည့် နေရာတစ်ခုသို့ ရှောင်းကောကို ခေါ်သွားသည်။

"အခုတလော အလုပ်တွေ အများကြီး ရှုပ်နေတာလား?"

ရှောင်ဟိုင်သည် သူမ မေးသည်ကို ကြားသောအခါ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ "မကြာသေးခင်ကစပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က စခန်းအားလုံး တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပါ" ဟု ပြောသည်။

သူ့အနေဖြင့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြရန် အဆင်မပြေကြောင်း ရှောင်းကော နားလည်သည်။ သူမသည် ပါးနပ်သူဖြစ်သဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပေ။

ရှောင်းကောက "မင်း... မြို့တော်အကြောင်းကို ရင်းနှီးလား?" ဟု ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

"မြို့တော်လား?"

ရှောင်ဟိုင်က သူမ ဆိုလိုသည်ကို သေချာနားမလည်သော်လည်း သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သေချာစဉ်းစားပြီးမှ "ကျွန်တော် ပြီးခဲ့တဲ့လကတင် မြို့တော်ကို ရောက်ခဲ့တာပါ" ဟု ပြောသည်။

"ဒါဆို... မြို့တော်မှာ ဘာထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုးရှိလို့လဲ?"

ရှောင်းကောသည် 'အပြောင်းအလဲ'ဆိုသည့် စကားလုံးအစား 'အဖြစ်အပျက်' ဟု လဲလှယ်သုံးနှုန်းလိုက်သည်။ စကားလုံးကို သေသေချာချာ မရွေးချယ်ပါက လူများက သူမ၏ မေးခွန်းကို နားလည်မှုလွဲပြီး သူမတွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်ဟု ထင်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အဖြစ်အပျက်လား?"

ရှောင်ဟိုင်က ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာဖြင့် "ဒါဆို သခင်မလည်း မြို့တော်က တည်ခင်းတဲ့ ပွဲတော် အကြောင်း ကြားဖူးတာပေါ့..."

"ဟင်? ဪ... ဟားဟား... ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်..."

ရှောင်းကောသည် မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ကျွမ်းကျင်သော သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း အသုံးချလိုက်သည်။ ပွဲတော်အကြောင်း သူမ ဘာမှ မသိသော်လည်း၊ မြို့တော်သည် အခုတလော အလွန်အလုပ်ရှုပ်နေမည်မှာ သေချာပုံရသည်။

"ကျွန်တော် မြို့တော်ကို သွားတဲ့အချိန်က ပွဲတော်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာ။ မြို့တော်ထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် စစ်ဆေးရေး သုံးကြိမ်တောင် ဖြတ်ခဲ့ရတယ်။ ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲဆိုတာတွေ အကုန်မေးတယ်။ လုံခြုံရေးက အရမ်း တင်းကျပ်တာ..."

မြို့တော်တွင် နောက်ထပ် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဖော်ပြချက်အရ ၎င်းသည် အထူးတလည် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး မကြုံစဖူးသော ပွဲမျိုး ဖြစ်ပုံရသည်။ ရာထူးကြီး အရာရှိတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုကဲ့သို့သော အခါသမယတွင် မပါမဖြစ် ပါဝင်ရမည်ဖြစ်ရာ၊ သူ အလုပ်ရှုပ်နေခြင်းမှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာပင်။

"ဪ..."

ရှောင်းကောသည် သူ ပြောသည်ကို နားထောင်ရင်း အာရုံစိုက်နေကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ရှောင်ဟိုင်သည် ရှောင်းကော အကြားချင်ဆုံး သတင်းကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့ သခင်မ၊ ကျွန်တော် စစ်သူကြီးကိုလည်း တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက တော်တော်လေး အလုပ်ရှုပ်ပုံရပြီး မြင်းစီးပြီးတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ ဒါက ဖြစ်သင့်တာပါပဲ။ ဒီလို အခါသမယမှာ စစ်သူကြီးက ဘယ်လိုလုပ် အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရမှာလဲ။ နိုင်ငံအသီးသီးက ဧကရာဇ်တွေနဲ့ သံတမန်တွေ အကုန်ရောက်နေကြတာဆိုတော့ ပွဲရဲ့ လုံခြုံရေးက အရမ်း အရေးကြီးတာပေါ့။ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုတွေတောင် လုပ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်..."

"ကျန်းတန်းဟယ်" ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်းကောသည် ချက်ချင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူ ဘေးကင်းနေသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါသည်။

"... ငါတို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ပညာရှိတဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ရှောက်နိုင်ငံက ပိုပြီးတော့ သာယာဝပြောလာတာ။ နိုင်ငံအသီးသီးက ဧကရာဇ်တွေလည်း ငါတို့နိုင်ငံကို ပိုပြီး မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်ကြတယ်။ ဒါဟာ ငါတို့ ရှောက်နိုင်ငံက အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ ထိပ်တန်းနိုင်ငံ ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ သက်သေပဲ..."

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ရှောင်ဟိုင်သည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားလာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုတော့သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရှောက်နိုင်ငံအတွက် ဂုဏ်ယူမှုနှင့် မျိုးချစ်စိတ်များဖြင့် အလွန် တောက်ပနေသဖြင့် ရှောင်းကော၏ မျက်လုံးများပင် အနည်းငယ် စူးသွားရသည်။

ရှောင်းကောသည် သူနှင့်အတူ လိုက်ပြုံးပေးရင်း သူမ ကြားခဲ့ရသော သတင်းများကို အမြန် စနစ်တကျ ပြန်စီစဉ်လိုက်သည်။

စိတ်သက်သာရာ ရသွားခြင်းအပြင် သူမသည် အနည်းငယ်လည်း စိတ်တိုမိသည်။

ဒီ ကျန်းတန်းဟယ်က တကယ်ပဲ အလုပ်တွေ ရှုပ်လွန်းလို့ သူမကိုတောင် မေ့သွားတာလား။ တကယ့်ကို မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ... သူ စာပြန်လာတဲ့အခါကျရင်တော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း နှိပ်စက်ပစ်ဦးမည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျန်းတန်းဟယ်၏ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်းကောသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ဟိုင်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် စာပို့စခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်အပေါ် စိတ်ထဲမှ အငြိုးလေး ထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမကို ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်အောင် လုပ်ရက်တယ်... တကယ့်ကို မုန်းဖို့ကောင်းတဲ့လူ...

သို့သော် ရှောင်ဟိုင်သည် ပြီးခဲ့သည့်လက မြို့တော်သို့ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို ရှောင်းကော မေ့နေခဲ့သည်။ ပွဲက မည်မျှပင် ခမ်းနားစေကာမူ တစ်လကျော်ကြာ ကျင်းပနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မြို့တော်တွင်မူ...

ပွဲကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ကျင်းပပြီးစီးခဲ့သည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဘုရင်များနှင့် ဝန်ကြီးများ ဘေးကင်းပျော်ရွှင်စွာ မိမိတို့အိမ်သို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက် မြို့တော်တွင် အေးချမ်းမှု ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သာမန်အရပ်သားများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ နန်းတော်အတွင်း၌မူ ရှောက်နိုင်ငံ၏ နောက်ထပ် "မိသားစု စားပွဲ" တစ်ခုကို ကျင်းပနေသည်။

မိမိ၏ နေရာတွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် စိတ်မပါသော ပုံစံဖြင့် မျက်နှာပျက်နေသည်။ သူ၏ ညာဘက်တွင် လီရှို့ကျီ ရှိပြီး၊ သူ၏ ညာဘက်မှစ၍ အရာရှိများမှာ အဆင့်အတန်းအလိုက် အစဉ်အတိုင်း ထိုင်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ မိသားစု စားပွဲ ဖြစ်သောကြောင့် စည်းကမ်းများစွာ မရှိပေ။ အခြေအနေမှာ ပို၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိသည်။

ရှောက်ကျန့်သည် အလယ်ဗဟိုရှိ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် တွေ့ရခဲသော မိဖုရားခေါင်ကြီး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ညာဘက်တွင် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိတစ်ဦး ထိုင်ပြီး ဘယ်ဘက်တွင် အရပ်ဘက် အရာရှိတစ်ဦး ထိုင်သည်။

မိသားစုရှိသော အချို့ အရာရှိများသည် သူတို့၏ ဇနီးများကို ပွဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသော်လည်း၊ အခါသမယအရ သူတို့သည် မလျော်ကန်သော အပြုအမူများ မလုပ်ဝံ့ဘဲ ဇနီးသည်များကိုသာ ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

မိသားစုမရှိသော ဝန်ကြီးများမှာမူ မိမိတို့၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း တစ်ယောက်တည်း သောက်နေကြရသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင်၊ ရောက်ရှိနေသော စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိ အများစုမှာ မိသားစုများ ပါမလာကြပေ။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေထိုင်တတ်သော အရပ်ဘက် အရာရှိများနှင့် မတူဘဲ၊ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အရာရှိများသည် သူတို့၏ နေ့ရက်အများစုကို လေတိုက်မိုးရွာထဲတွင် ကုန်ဆုံးကြရသည်။ နေ့စဉ်ဘဝတွင် သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော အမျိုးသားများကြားတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးကြသဖြင့် စစ်စခန်းအပြင်ဘက်ရှိ လောကနှင့် ထိတွေ့ရန် အချိန်မရှိကြပေ။

မိမိတို့၏ ခင်ပွန်းများကို အလွန်အကျွံ မသောက်ရန် ရံဖန်ရံခါ သတိပေးနေသော အမျိုးသမီးများ၏ အသံကို ကြားရသည့်အခါ စစ်ဘက်အရာရှိများမှာ အားကျနေကြသည်။

အရပ်ဘက် အရာရှိများ ထိုင်သောဘက်တွင် စားပွဲဟု ခေါ်နိုင်သော်လည်း၊ စစ်ဘက် အရာရှိများ ထိုင်သောဘက်တွင်မူ လူကြမ်းကြီးတစ်စု၏ ပါတီပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်နေသည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ သီချင်းနှင့် ကခုန်မှုများကပင် လေထုထဲရှိ မကျေနပ်ချက်များကို မဖျောက်ဖျက်နိုင်ပေ။

"ဒီ ငါးကြော်လေး ထပ်စားချင်သေးလား?"

"..."

"ကောင်းပြီ၊ ငါပဲ စားလိုက်တော့မယ်။"

လီရှို့ကျီသည် တစ်ယောက်တည်း စကားပြောရင်း သူ၏ ရှေ့မှ ငါးကြော်ပန်းကန်ကို ယူကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် စားပွဲပေါ်သို့ အကုန် ရွှေ့လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လီရှို့ကျီကို လှည့်ပင် မကြည့်ချင်ပေ။ ထိုလူက သူ၏ စားပွဲပေါ်မှ အရာအားလုံးကို ယူသွားသော်လည်း သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

"ကျွန်တော်တို့ထဲမှာ စစ်သူကြီး တစ်ယောက်ပဲ အိမ်ထောင်ရှိတာ။ သူက ဘာလို့ သူ့ဇနီးကို ခေါ်မလာတာလဲ?"

လီရှို့ကျီ၏ ဘေးက လူတစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့ ကိုင်းလာပြီး သူ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ မုတ်ဆိတ်မွှေး အပြည့်နှင့် အသားညိုသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး ဗလတောင့်သည်။ သူသည် လူလားမြောက်ခါစ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ အခြားသူများထက် ပို၍ စစ်သူကြီးနှင့် တူနေသည်။

လီရှို့ကျီက မနှစ်သက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ငါးကြော်ကို ဝါးရင်း "တမောက်၊ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုလည်း သတိထားဦး။ မုတ်ဆိတ်မွှေး ရိတ်ဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။ ငါနဲ့ စစ်သူကြီးက အပြင်သွားရင် မင်းကို သိပ်ခေါ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် သူတို့ သုံးယောက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်းကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ ပြီးရင် ငါနဲ့ စစ်သူကြီးကို ကြည့်။ ငါတို့ သုံးယောက်က တော်တော်လေး လိုက်ဖက်မှု မရှိဘူး။"

တမောက်ဟု အမည်ရသော လူငယ်လေးသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်ကာ "ဒါဆို ကျွန်တော်တို့က စစ်သူကြီးနဲ့ တူအောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ?" ဟု မေးသည်။

"ငါတို့က လုပ်ရမှာက... 'ငါတို့' ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? အဲဒါ မင်း၊ မင်း၊ မင်း၊ မင်း၊ မင်းပဲ! မင်းက ငါတို့နဲ့ လိုက်ဖက်မှု မရှိတာ!"

လီရှို့ကျီသည် ထိုလူကို အလေးအနက် အကြံပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုယ်သူ သူတို့နှင့် တစ်အုပ်စုတည်းဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ စိတ်မတိုဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဟာသပဲ။"

လီရှို့ကျီသည် ကျန်းတန်းဟယ်လောက် ရုပ်မချောသော်လည်း သူသည် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။ ထို့အပြင် သူသည် အိမ်ထောင်မရှိသေးသည့် ဗလတောင့်တောင့် လူငယ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

မြောင်ကျန်း သံတမန် ခေါ်လာသော အမျိုးသမီးကပင် သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း မျက်စပစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါက သူ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို သက်သေပြနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဘယ်သူက ဒီလူအနဲ့ တစ်အုပ်စုတည်း ဖြစ်ချင်မှာလဲ။

တမောက်ကို အရှည်ကြီး ဆုံးမပြီးနောက် လီရှို့ကျီသည် မောသွားသဖြင့် အရက်ကို သောက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ထိုလူကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်ရန်လည်း မမေ့ပေ။

"တကယ် စိတ်တိုဖို့ ကောင်းတယ်။ ဒီလူအကတော့!"