အခန်း (၄၂၄)

ကျန်းတန်းဟယ် အမှောင်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

လီရှို့ကျီသည် မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ကို မယုံနိုင်သလို အကဲခတ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး"

သူ သိသားပဲ။ စောစောက သူ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်မှာ အကြာကြီး အော်ဟစ်ညည်းညူနေခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။ အမှန်တော့ သူက ဒီကို ရောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? ငါ့ဆီက ဘာလိုချင်လို့လဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူ့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ တိုးကပ်လာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ် နှုတ်ဆိတ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု လီရှို့ကျီ ထင်နေမိသည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် သူက ရှောင်းကောဆီက စာရပြီးရင် အခန်းထဲမှာပဲ အကြာကြီး အောင်းနေတတ်တာ။ ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ?"

လီရှို့ကျီသည် အပေါ်ယံတွင် ကျန်းတန်းဟယ်ကို စိုးရိမ်ပြနေသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကမူ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် တိုးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်နေမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လီရှို့ကျီ၏ အင်္ကျီကော်လာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲမလိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် "မကြောက်ပါနဲ့။ အကြွေးဟောင်းတွေ ရှင်းကြတာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လီရှို့ကျီသည် အခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ယခုမှာ ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ရာ တခြားစစ်သည်များကို မနှိုးမိစေရန် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း လီရှို့ကျီက ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်သည်။ "အကြွေးရှင်းမယ်? ဘာအကြွေးလဲ? ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အကြွေးတင်နေတာ ရှိလို့လား?"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ခွန်အားများကို စုစည်းနေသဖြင့် ထိုလူကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ လီရှို့ကျီသည် နောက်သို့ လန်ကျကာ လိုက်မသွားရန် ငြင်းဆန်နေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် သူ၏ နာကျင်မှု အာရုံခံစားမှုများက ကျန်းတန်းဟယ်နောက် လိုက်သွားလျှင် ကောင်းကျိုးရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ရုန်းကန်ပါစေ၊ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်းကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ထိုသို့ဖြင့် လီရှို့ကျီသည် ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာပေးဖြင့် နောက်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ မျက်ရည်ဝဲလျက် မြေကြီးပေါ်သို့ တွန်းချခံလိုက်ရချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖြတ်သွားဖြတ်လာရင်း သူ့ကို ကယ်တင်ပေးပါစေဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ သို့သော် ကျန်းတန်းဟယ်သည် သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ သူ၏ လက်ကြီးများဖြင့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်လေတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့်၊ သို့သော် ပေါ့ပါးသော အမူအရာဖြင့် အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ သိသိသာသာ ပေါ့ပါးနေတော့သည်။

ထိုလူရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လီရှို့ကျီသည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တံခါးပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ တစ်ချိန်က ခန့်ညားထည်ဝါခဲ့သော သခင်လေးမှာ ယခုအခါ ပန်းချီကားထဲက မြေဖုတ်ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် တူနေတော့သည်။

သူ၏ သပ်ရပ်သော ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။ ညိုမည်းသော မျက်နှာပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်၊ အမည်းရောင် အညိုအမည်းကွက်များ ရှိနေသည်။ အသိသာဆုံးအရာမှာ သူ၏ မျက်ကွင်းညိုကြီးများပင် ဖြစ်သည်။ လက်သီးထိုးသူသည် မည်မျှပင် တိကျလှသနည်းဆိုလျှင် ထွက်လာသော မျက်ကွင်းညိုနှစ်ဖက်မှာ အချိုးအစားကျနလွန်းလှသည်။

လီရှို့ကျီသည် ပါးစပ်ထဲမှ အဝတ်စကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူက လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေသည်။

"မြင်းတွေ ပြင်ထားကြ! ဒီကောင်တွေ ငါ့ကို လိမ်ပြောရဲတယ်ပေါ့။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ဒီကောင်တွေကြောင့် ငါ သေရတော့မှာပဲ..."

ထို့ကြောင့် ထိုညက စစ်တပ်အရာရှိများ၏ အိမ်များမှာ တစ်ညလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် စစ်စခန်းရှိ လူများသည် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ကြသည်။ အရာရှိများအားလုံးမှာ ဘာကြောင့် ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေရသနည်းဟု သူတို့ တွေးမရ ဖြစ်နေကြသည်။

"ဒါက တစ်စုံတစ်ရာသော အထူးတိုက်ခိုက်ရေး ဗျူဟာများလား?"

စစ်သည်များကြားတွင် အနေရခက်သော အခြေအနေ ဖြစ်နေရုံသာမက၊ အရာရှိများကြားက လေထုမှာလည်း အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် လီရှို့ကျီ၏ အာရုံစိုက်မှု အများစုမှာ အောက်ခြေစစ်သည်များအပေါ်တွင် ရှိနေသော်လည်း၊ သူ၏ ဘေးဘက်အမြင်ဖြင့် သူ့ဘေးက လူအချို့ကို မြင်နေရသည်။ သူသည် ဒေါသထွက်ထွက်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်ရာ၊ ဘေးက သန်မာသော ယောက်ျားကြီးများမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လည်ပင်းများကို ကျုံ့လိုက်ကြသည်။ လီရှို့ကျီ မျက်နှာလွှဲသွားမှသာ သူတို့ စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

ဒါက သူတို့ မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည် — သူတို့အားလုံး 'အသေကောင်' ဖြစ်သွားကြပြီ မဟုတ်ပါလား။ တမောက်သည် လီရှို့ကျီနှင့် အဝေးဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် သူက လီရှို့ကျီဘေးတွင် ရပ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ မနေ့ညက ကိစ္စပြီးနောက် သူသည် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေးတွင်နေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ လီရှို့ကျီကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နာကျင်လာသလို ခံစားနေရသည်။ လီရှို့ကျီမှာ သူတို့ ရန်မစရဲသော လူမျိုးဖြစ်သည်။

"အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ ဟူး ဟူး..."

ဤလူအချို့၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် ရေးခဲ့သမျှ စာများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရရှိလိုက်တော့သည်။ ထိုစာများ၏ ပါဝင်ချက်တစ်ခုချင်းစီမှာ တစ်စောင်ထက်တစ်စောင် ပို၍ လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် နေ့ညမပြတ် တမ်းတနေသော အမျိုးသမီးလေးမှာမူ ယခုအချိန်တွင် တိတ်တဆိတ် စိတ်ပူနေရသည်။

ရှာမတွေ့သည့်အဆုံး ရှောင်းကောသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဗီရိုထဲက အဝတ်အစားအားလုံးကို ထုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ထည်ချင်းစီကို ပြန်လည် စီစစ်လေတော့သည်။

ဤသို့လုပ်ရခြင်းမှာ နောက်ရာသီအတွက် အဝတ်အစား စီနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ပျောက်ဆုံးနေသော အဝတ်တစ်ထည်ကို ရှာနေခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါ ရေချိုးပြီးတော့ ဒီမှာပဲ ထားခဲ့တယ်ဆိုတာ သေသေချာချာ မှတ်မိပါတယ်..."

ရှောင်းကောသည် အဝတ်များကို ခေါက်ရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေသည်။ သူမသည် တစ်နေရာတည်းကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေနေရသဖြင့် စိတ်တိုလာရသည်။

စောစောကလည်း ရှာခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ တစ်ခုခုကို အတင်းလိုက်ရှာနေလျှင် ပို၍ ရှာမတွေ့တတ်ဟု ပြောကြသည် မဟုတ်ပါလား? ရှာတာကို ရပ်လိုက်လျှင် သူ့အလိုလို ပြန်ပေါ်လာတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပထမတစ်ခေါက် ရှာမတွေ့စဉ်က သူမ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက ပြန်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ စိတ်ပျက်စရာပင်။ အကယ်၍ သူမ အမှန်တကယ် ရပ်လိုက်လျှင် ထိုအရာမှာ သူမ၏ ဗီရိုထဲမှ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုအရာမှာ သူမပိုင်ဆိုင်သမျှထဲတွင် ဈေးအကြီးဆုံးနှင့် အလှဆုံး အထည်ဖြစ်နေသည်။ အထည်များစွာထဲမှ ဘာလို့ ဒါမှ ပျောက်သွားရတာလဲ?

မဟုတ်ဘူး၊ သူမ မည်သည့်အရာကိုမှ အပျောက်အဆုံး မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ အတွင်းခံပစ္စည်းများကို အမြဲ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းတတ်သူဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့် ဒီအတိုင်းကြီး ပျောက်သွားရတာလဲ? တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်...

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ အပြင်တွင် အပ်ချုပ်ရင်း အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားသံများကို နားထောင်နေကြသည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ ဘာရှာနေတာလဲ?"

"သူ့ရဲ့ ရင်ခံအင်္ကျီကို ရှာနေတာ ထင်တယ်"

ရှောင်ကျူးက မယုံနိုင်သလို မေးလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ရင်ခံအင်္ကျီလား?"

"ဒီလို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ပစ္စည်းမျိုးကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပျောက်အောင် လုပ်မိတာလဲ?"

ယွီလင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောသည်။ "အစ်မ ရှာနေတာ တော်တော်ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ အဲဒါက သူ အကြိုက်ဆုံးနဲ့ ဈေးအကြီးဆုံး အတွင်းခံလို့ ငါ ကြားတယ်"

"ဘယ်သူ့ဆီက ကြားတာလဲ?"

ရှောင်ကျူးက စပ်စုလိုက်သည်။ သူမ ဘာကြောင့် ဒါကို မသိရသနည်း? သူတို့က အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ အတူနေနေကြတာ မဟုတ်ပါလား။

"အစ်မရှောင်းကောပဲ စောစောက ပြောနေတာလေ။ နင် မကြားဘူးလား? အေးလေ... နင်က အပ်ချုပ်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတော့ ဘာမှ ကြားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ရှောင်ကျူး၊ ငါ ချုပ်ထားတဲ့ ချုပ်ရိုးတွေ မှန်ရဲ့လားဆိုတာ ကြည့်ပေးပါဦး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် ချုပ်ထားသော ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို ရှောင်ကျူးထံသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ရှောင်းကောထံမှ အပ်ချုပ်ပညာ သင်ယူနေသည်မှာ မကြာသေးပေ။ အစပိုင်းတွင် ရှောင်းကောက သူမ၏ လက်ရာမှာ သိပ်မကောင်းလှသဖြင့် မသင်ပေးချင်ဘဲ၊ ပညာရှင်တစ်ဦးကိုသာ ငှားပေးချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုနှစ်ယောက်က ချက်ချင်း ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ ပညာရှင်ဖြစ်ရန် မရည်ရွယ်ဘဲ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်းလေးများကို ချုပ်တတ်၊ ဖာတတ်ရုံသာ လိုချင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်းကောက သင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ သူမ၏ အိမ်သုံး အပ်ချုပ်လက်ရာမှာတော့ အဆင်ပြေလှသည် မဟုတ်ပါလား။

နှစ်ယောက်ထဲတွင် ယွီလင်းမှာ အသက်ကြီးသဖြင့် ပိုတော်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင် ရှောင်ကျူးက ပိုမြန်ပြီး ပို၍ စိတ်ပါဝင်စားသော ကျောင်းသူ ဖြစ်နေသည်။

ယွီလင်းသည် လက်သွက်သော်လည်း အပ်နှင့်ချည်ကို ကိုင်လိုက်လျှင် ခေါင်းကိုက်လာတတ်သည်။ သူမတွင် ထိုကဲ့သို့ စိတ်ရှည်ရသော အလုပ်မျိုးအတွက် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ပေ။ အပ်ချုပ်ခြင်းမှာ သူမအတွက် နှိပ်စက်ခြင်း ခံရသလိုပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ကျူးမှာ တစ်နေ့လုံး ထိုင်နေသော်လည်း ပင်ပန်းသည်ဟု မထင်ပေ။ ထိုကောင်မလေးမှာ အပ်ချုပ်ပညာတွင် ပါရမီပါပုံရသည်။ ရှောင်းကော တစ်ခုခု သင်ပေးလိုက်လျှင် သူမသည် ချက်ချင်း မှတ်မိရုံသာမက တခြားသော ချုပ်နည်းများကိုပါ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိတတ်သည်။

ရှောင်ကျူးသည် ယွီလင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ နားလည်သွားသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အပ်ချုပ်နေစဉ် အမြဲ အာရုံစိုက်နေတတ်သည်။ တစ်ခါ ချုပ်လိုက်လျှင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ မေ့သွားတတ်ပြီး ရှေ့က အပ်နှင့်ချည်ကိုသာ မြင်တော့သည်။

သူမသည် ယွီလင်းဆီမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ယူကာ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ကာ "ပြဿနာမရှိပါဘူး!" ဟု ဆိုသည်။

ယွီလင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ "တော်သေးတာပေါ့..." အကယ်၍ ချုပ်ရိုးများ မှားနေလျှင် သူမသည် အိတ်ကို ပြန်ဖြုတ်ကာ အစကနေ ပြန်ချုပ်ရမည်ဖြစ်ရာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ကျူးသည် တဟီးဟီး ရယ်မောရင်း လက်ထဲက အိတ်ကလေးကို ဆက်ချုပ်နေသည်။ သူမအတွက်တော့ ဤမျှ ပျော်စရာကောင်းသော အရာမှာ အဘယ်ကြောင့် နှိပ်စက်ခြင်း ဖြစ်နေရသနည်း? သူမကတော့ တစ်သက်လုံး ချုပ်နေချင်သည်။

အခန်းပြင်ပတွင် နေသာပြီး လေတိုက်နေသော်လည်း၊ အခန်းထဲတွင်မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် အဝတ်များကို အခါခါ ခေါက်နေရသဖြင့် ထုံထိုင်းလာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဗီရိုကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်သည့်အထိ စိတ်တိုနေသော်လည်း ရင်ခံအင်္ကျီကိုတော့ ရှာမတွေ့သေးပေ။ ထိုအစား ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဝှက်ထားသော ငွေပြားအချို့ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာမှ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး သူမသည် အဝတ်အားလုံးကို ဗီရိုထဲသို့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ ထိုအတွင်းခံလေးမှာ ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဆိုသည့် အချက်ကို သူမ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

အိမ်ထဲတွင် ပြင်ပလူလည်း မရှိပေ။ မည်သူက ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို ခိုးပါမည်နည်း? ထို့ကြောင့် သူမ၏ ခေါင်းထဲမှ သူခိုးခိုးသွားနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်ကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

ဒါဆိုလျှင် ကျန်ရှိနေသော ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုမှာ... သူမ ထိုရင်ခံအင်္ကျီကို ဘယ်မှာ သွားထိုးထည့်ထားမိပါသနည်း?!