အခန်း (၄၂၇)

ကျန်ရှိနေသော အလုပ်များကို အဖွားဝမ်ထံ လွှဲအပ်ခဲ့သည်။ အချင်းနှစ်ခုလုံးမှာ သားအိမ်အတွင်းမှ အောင်မြင်စွာ ကွာကျထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်ဆက်တည်း မွေးဖွားခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ယန်အမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါ အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော အိမ်ပြန်ချင်သော်လည်း ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေနေဆဲဖြစ်ကာ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်သေးပေ။ သူမသည် ခွန်အား ပြန်လည်စုဆောင်းရန် ဘေးရှိ ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင်သာ ထိုင်နေနိုင်တော့သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းကို ကြည့်ရင်း ရှောင်းကော၏ ရင်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။"ကျွန်မရဲ့ လေးစားရတဲ့၊ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဇီဝဗေဒ ဆရာမကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် ရှောင်ကျူးသည် ရှောင်းဟွာနှင့် ရှောင်းဟူတို့ကို ခေါ်၍ ဝင်လာသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့အမေအတွက် စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ မို့အစ်နေသည်အထိ ငိုထားကြရှာသည်။ သူတို့သည် ယန်အမျိုးသမီး၏ ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်ကာ အိပ်ပျော်နေသော ညီလေးနှစ်ယောက်ကို ဂရုတစိုက် တို့ထိကြည့်နေကြသည်။

ရှောင်းဟူမှာ ပို၍ ဆိုးသောကလေး ဖြစ်သည်။ သူ့အမေ ဘာမှမဖြစ်တော့သည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များ ထွက်လာတော့သည်။ လူကြီးများ သတိမထားမိခိုက်တွင် သူသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပတ်ထားသော စောင်လေးကို မလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း! သူတို့မှာလည်း ငါ့လိုပဲ ငှက်ပျောသီးလေးတွေ ပါတယ်!"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူသည် အားလုံးကို ပြရန် သူ၏ ဘောင်းဘီကိုပါ ချွတ်ချရန် ပြင်လေသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ရှောင်းဟူကဲ့သို့ သွက်လက်လွန်းသော ကလေးနှင့် တွေ့သောအခါ အလွန်ရှက်သွားကြသည်။ သူ ဘောင်းဘီချွတ်ရန် ပြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြတော့သည်။

အဖွားဝမ်ကို လိုက်ပို့ပြီး ပြန်ဝင်လာသော မေမေယန်သည် ရှောင်းဟူ၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ တင်ပါးကို ချက်ချင်း ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒီကလေးစုတ်၊ ထပ်ပြီး ဆိုးနေပြန်ပြီ။"

ရှောင်းဟူမှာ အရေထူသူဖြစ်သဖြင့် အရိုက်ခံရသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုပင်။ ဘောင်းဘီကို ပြန်ဆွဲတင်ကာ သူ့ဘာသာ တဟီးဟီး ရယ်နေတော့သည်။

ရှောင်းဟွာမှာမူ ပို၍ လိမ္မာသည်။ သူမသည် မောင်လေးနှစ်ယောက်ကို စောင်ဖြင့် သေသေချာချာ ပြန်ဖုံးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ကလေးဖြင့် မေးထောက်ကာ သူတို့ကို စပ်စုကြည့်နေမိသည်။ ကလေးလေးများမှာ အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးနေသော်လည်း အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

"ဟိဟိ..."

ရှောင်းဟွာသည် မောင်လေးများအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ အချစ်ကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ သူမသည် သူတို့ကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် မကြာခဏ တို့ထိနေမိသည်။

မေမေယန်သည် ရှောင်းကောဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည်။ "မင်းသာ ဒီမှာ ရှိမနေရင် အဲဒီသုံးယောက် ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး..."

သူမသည် စကားပြောရင်း အပြစ်ရှိသလို ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ အပြင်ထွက်ရတာလဲ? ကလေးအမေက ဘယ်အချိန်မဆို မွေးနိုင်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ ဒီအချိန်မှ သွားမိရတာလဲ? ဟင်း..."

အဒေါ်ဖြစ်သူက စကားစလာသဖြင့် ရှောင်းကောက အခွင့်အရေးယူကာ မေးလိုက်သည်။ "အဒေါ်၊ ယန်ကျား ပြောတာတော့ အဒေါ်က အဖွားဝမ်ကို သွားရှာတာဆို? ဘာလို့ ဒီလောက် အကြာကြီး ကြာသွားတာလဲ?"

"ဟင်း... ငါ ဒီနေ့ အဖွားဝမ်ဆီ သွားတာက ကလေးမွေးဖို့ ကူညီပေးဖို့ သွားပြောတာ။ လမ်းမှာ ဝေ မိသားစုက ချွေးမကလည်း ကလေးဗိုက်နာနေတာနဲ့ တိုးရော။ အဖွားဝမ်က ငါ့ကို အဖော်လိုက်ခဲ့ဖို့ အတင်းခေါ်နေတာနဲ့။ ငါကလည်း ကလေးအမေက ဒီနေ့ မွေးဦးမှာ မဟုတ်သေးပါဘူးဆိုပြီး အဖွားဝမ်ဆီက ပညာလေး ဘာလေး ရမလားလို့ လိုက်သွားမိတာ။ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ၊ သူက ဒီနေ့ပဲ စောပြီး မွေးလာလိမ့်မယ်လို့?"

အပြင်မှာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေသော ယန်ကျားမှာ အခြေအနေအရ စောစောက အထဲမဝင်ရဲခဲ့ပေ။ ယန်အမျိုးသမီးက သားယောက်ျားလေး နှစ်ယောက် မွေးသည်ဟု ကြားသောအခါ သူ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ခရိုင်ထဲရှိ အစ်ကိုဖြစ်သူကို သွားပြောမည်ဟု ဆိုသော်လည်း အဒေါ်ဖြစ်သူက ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် အခန်းထဲက အခြေအနေများကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေရင်း အမြန် ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော် အဖွားဝမ် အိမ်ကို သွားပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့ဘူး။ တစ်ရွာလုံး ပတ်မေးနေရတာ အကြာကြီးပဲ၊ နောက်ဆုံး ဝေအိမ်မှာ ရှိနေတာ သိရတာ။ အဲဒါကြောင့် နောက်ကျသွားတာပါ"

"ကံကောင်းတာက အစ်မရှောင်းကော ဒီမှာ ရှိနေလို့ပါ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့် မရီးနဲ့ တူလေးနှစ်ယောက်..."

ဤနေရာတွင် ယန်ကျား စကားရပ်သွားပြီး မျက်ရည်များကို အောင့်ထားရင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူ၏ မရီးသည် ဤမိသားစုအတွက် များစွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို သူ၏ ဒုတိယအမေကဲ့သို့ပင် ရင်ထဲမှ သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ စောစောက အဖွားဝမ်ကို ရှာမတွေ့သောအခါ သူသည် စိတ်ပျက်အားငယ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ရှောင်းကော ရှိနေခဲ့ခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်...

ယန်ကျား၏ စကားကို ကြားသောအခါ မေမေယန်မှာလည်း မျက်ရည်ဝဲလာရသည်။ သူမသည် ရေဆေးထားသော လက်ကိုင်ပဝါလေးကို ကိုင်ကာ ရှောင်းကော၏ လက်ပေါ်ရှိ အစွန်းအထင်းများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးရင်း - "မင်းကို ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်ရမလဲ မသိတော့ပါဘူး..." ဟု ငိုကာ ပြောရှာသည်။

သူတို့၏ အမူအရာများကြောင့် ရှောင်းကောမှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။

သူမသည် ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ လုပ်ရဲကိုင်ရဲ ရှိခဲ့ခြင်းလားဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေးမိသည်။ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါမှသာ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ပြန်ဝင်လာသည်။ ကလေးမွေးပေးရန် သူမ မည်သည့်နေရာမှ သတ္တိများ ရလာခဲ့ပါသနည်း? အကယ်၍ သူမသာ စက္ကန့်ပိုင်းလောက် နောက်ကျခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိခဲ့လျှင် ယန်အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်လုံး အသက်ဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူမ...

ရှောင်းကော၏ အတွေးများမှာ ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။ သူမသည် ယန်မိသားစု၏ ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်မှုကို ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး မိန်းကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထဲရောက်သည်နှင့် ရှောင်းကောမှာ ခြေကုန်လက်ပန်းကျကာ မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသဖြင့် ဘေးရှိ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ လန့်သွားကြသည်။

"အစ်မရှောင်းကော!"

"အဆင်ပြေရဲ့လား၊ အစ်မရှောင်းကော?!"

သူတို့နှစ်ဦးက သူမကို ကူပြီး ထူရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှောင်းကောက တကယ်ပင် မလှုပ်ချင်တော့ပေ။ သူမသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "ငါ အဆင်ပြေပါတယ်။ ခဏလောက် နားလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ" ဟု ပင်ပင်ပန်းပန်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက "အိမ်ထဲ ဝင်ကြလေ" ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ ရှောင်းကောသည် သူတို့နှစ်ဦးကို အိမ်ထဲသို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ မထွက်သွားချင်ကြပေ။ သူမကို ဤနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို ထားခဲ့နိုင်ပါမည်နည်း?

"ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ အိမ်ထဲကို မြန်မြန် ဝင်ကြပါ။ ငါ စိတ်အေးအေးထားဖို့ လိုလို့ပါ"

စောစောလေးကတင် လူသားသုံးဦး၏ အသက်မှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူမ မခံစားရသော်လည်း၊ ယခု စိတ်လျှော့လိုက်ချိန်တွင်မူ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

ရှောင်ကျူးက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ် ယွီလင်းက သူမကို အမြန် တားလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းယမ်းပြကာ ရှောင်ကျူးကို အိမ်ထဲသို့ အတင်းဆွဲခေါ်သွားသည်။

"ယွီလင်း?"

"ရှူး... တိုးတိုး"

ရှောင်ကျူးမှာ မထွက်သွားချင်သေးသော်လည်း ယွီလင်းက အတင်းဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်းကော သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်များမှာ စေးကပ်နေဆဲဟု ခံစားရပြီး စောစောက မြင်ကွင်းမှာ မျက်စိထဲတွင် မြင်ယောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်နေရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လုံးဝ မတည်ငြိမ်ဘဲ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေမိသည်။

"ဟင်း..."

ရှောင်းကောသည် တစ်ယောက်တည်း အချိန်ယူကာ စဉ်းစားချင်သော်လည်း၊ နောက်က လူနှစ်ယောက်ကတော့ ထိုသို့ အခွင့်အရေး မပေးပေ။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ တံခါးဝတွင် ပုန်းအောင်းကာ သူမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"အစ်မရှောင်းကော ငါတို့ ဒီမှာ ရှိနေတာကို မသိဘူး မဟုတ်လား?"

"မသိလောက်ပါဘူး။ အသံကိုပဲ တိုးတိုးထားကြရအောင်။"

"အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတာပဲ။ သူ့ကို အထဲဝင်ဖို့ ခေါ်သင့်လား?"

"ခေါ်လည်း ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အအေးမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"အေးလေ။ စောစောက သူ ချွေးတွေ အများကြီး ထွက်ထားတာ။"

"ငါတို့ ရေနွေးတစ်အိုး တည်ရအောင်။ အစ်မရှောင်းကော အခု တော်တော် နေလို့ မကောင်း ဖြစ်နေမှာ။"

"အဲဒါ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ!"

"ဒါဆို သူ့ကို အရင်ဆုံး အထဲဝင်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ကောင်းပြီ!"

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် ရှောင်းကောကို အိမ်ထဲဝင်လာအောင် အကြံထုတ်နေကြသည်။ ရှောင်းကောကိုယ်တိုင်လည်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေရင်း၊ ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသော မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဘာမှမတတ်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။

"တကယ်ပါပဲ... သူတို့က လျှို့ဝှက်ချက် လုပ်နေကြတာဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အသံလေး တိုးသင့်တာပေါ့။ ငါက မကြားချင်ယောင် ဆောင်ပေးရမလား၊ မဆောင်ပေးရဘူးလား?"

နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ ဦးနှောက်ခြောက်အောင် စဉ်းစားသော်လည်း ဘာအကြံမှ မထွက်လာပေ။ အစ်မရှောင်းကောမှာ အလွန်ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး ပေါင်းလျှင်ပင် သူမကို မမီပေ။

အဆုံးတွင် ရှောင်းကောကိုယ်တိုင်ပင် ထရပ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်လာသောအခါ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ မည်မျှ ဝမ်းသာသွားကြသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသာ အပြင်တွင် ဆက်ထိုင်နေလျှင် သူတို့ စိတ်ပူ၍ သေကုန်ကြပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ကြောင့် ရှောင်းကောသည် ရေနွေးနွေးလေးဖြင့် ရေချိုးလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းသွားရသည်။ သူမ၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများ ပြေလျော့သွားချိန်တွင် အိပ်ချင်စိတ်က လွှမ်းမိုးလာသော်လည်း ညစာကိုတော့ အားတင်းကာ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။

သတိမထားမိဘဲ ယန်အမျိုးသမီး၏ ကလေးမွေးပေးခြင်းမှာ တစ်နေ့တာ၏ ထက်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ညစာစားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။

ခုတင်ပေါ် လှဲလိုက်သည်နှင့် သူမ ချက်ချင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ လဲလျောင်း၍ မရပေ။ အကယ်၍ သူမ၏ ခံစားချက်များကို ယခု မမျှဝေလိုက်ရလျှင် နောက်ရက်များတွင် သူမ စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မဖြစ်ဘူး!"

ရှောင်းကောသည် အလောတကြီး ထလိုက်ပြီး စုတ်တံနှင့် စက္ကူကို ယူကာ စာရေးတော့သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ်၊ ဒီနေ့ နေ့လယ်က ကျွန်မ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာကောင်းပြီး မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင် စိတ်ကူးတောင် ယဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မ ပြောပြရင်တောင် ရှင် ယုံဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

"ဒီနေ့ နေ့လယ်က အစ်မယန် ရုတ်တရက် မွေးတော့တာ။ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ ယန်ကျားနဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ယန်ကျားမှာ ကျွန်မကို လာရှာတာကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ရွာထဲက တခြားအိမ်မှာလည်း မွေးနေတဲ့သူရှိတော့ လက်သည် အဖွားဝမ်နဲ့ ယန်အမျိုးသမီးကြီးတို့က အဲဒီအိမ်ကို သွားနေကြတာ။ အစကတော့ ကျွန်မက အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီး အဖွားဝမ် လာမှာကိုပဲ စောင့်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးက အဲဒီမှာတင် ထွက်လာချင်နေတော့ ကျွန်မတို့အားလုံး အငိုက်မိသွားရတယ်။"

"ဒါက ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ကလေးမွေးပေးဖူးတာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာပေါ့။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မ ဘယ်က သတ္တိတွေ ရလာမှန်း မသိဘဲ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို မွေးပေးလိုက်နိုင်တယ်။ အော်... ဟုတ်သားပဲ၊ မရီးက အမြွှာမွေးတာလေ။ ကျွန်မကတော့ သူ့မှာ အမြွှာရှိနေတယ်လို့ အရင်ကတည်းက ပြောဖူးသား၊ သူက မယုံဘူး။ သူ နိုးလာရင်တော့ ဒါကို ပြန်ပြောရဦးမယ်။ ဟိဟိ။"

"ကြည့်စမ်းပါဦး၊ ကျွန်မ စကားတွေ လမ်းချော်နေပြန်ပြီ..."