အခန်း (၄၂၈)

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ချင်းရှောင်းကော မနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ကြက်ဥတစ်ခြင်းနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် သူမကိုယ်တိုင်ချုပ်ထားသော အထူစားစောင်နှစ်ထည်ကို ယူဆောင်ကာ ယန်အမျိုးသမီးထံသို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်းကော လာတယ်"

ယန်ကျားက တံခါးဖွင့်ပေးသူဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူတို့မိသားစုတစ်ခုလုံးက ရှောင်းကောကို အသက်သခင်ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် သူမအပေါ် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောက ပြုံးလျက်ပြန်ထူးပြီး၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ကလည်း သူ့ကို "အစ်ကိုကျား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

အိမ်ထဲရောက်သောအခါ ရှောင်းကောက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ယန်ကျားက -"ကျွန်တော့်အမေက မနက်စောစောကတည်းက မြို့ထဲသွားတယ်။ မရီးအတွက် အားရှိအောင် ကြက်မကြီးတစ်ကောင်ဝယ်ပြီး စွပ်ပြုတ်လုပ်ပေးမလို့တဲ့" ဟု ပြောသည်။

ယန်ကျားသည် ရှောင်းကောတို့နှင့် စကားပြောရင်း အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့သော်လည်း အတွင်းခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူက ရပ်လိုက်ပြီး "မရီးက အထဲမှာရှိပါတယ်။ ဝင်သွားလိုက်ပါ" ဟု ဆိုသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးများကြားတွင် အနေရခက်မည်စိုးသဖြင့် ရှောင်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှောင်းကော သိလိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ယန်အမျိုးသမီးက ကလေးနို့တိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်နှာလေး ပြန်လည်စိုပြည်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရှောင်းကော စိတ်အေးသွားရသည်။

"အစ်မ၊ ကျွန်မပြောသားပဲ... အမြွှာမွေးမှာပါလို့။"

မနေ့မနက်ကတည်းက ရှောင်းကောက အမြွှာဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ယန်အမျိုးသမီးက အကြိမ်ကြိမ်ငြင်းခဲ့သည်။ ယခုတော့ ကြည့်စမ်းပါဦး။

ယန်အမျိုးသမီးက သူမကို ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အေးပါ၊ အေးပါ... ညည်းက တော်ပါတယ်။"

ရှောင်းကောသည် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို အသာအယာပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုယန်တော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ပျံနေတော့မှာပဲ။"

"ဟင်း... သူက မနေ့က ထွက်သွားကတည်းက ပြန်မလာသေးဘူး။ ငါကလေးမွေးတာကို သူ လုံးဝသိဦးမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ့အလုပ်တွေက သူ့မိန်းမထက် ပိုအရေးကြီးနေလား မသိပါဘူး။"

ယန်အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် စိတ်ကောက်နေပုံရသည်။ အိမ်ပြန်မလာနိုင်လျှင်တောင် အကြောင်းကြားဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် အလုပ်များနေတာလား?

"အစ်ကိုက အစ်မ မွေးတာကို မသိလို့ပါ။ သိရင်တော့ ညတွင်းချင်းတင် အပြေးပြန်လာမှာပေါ့။"

ယန်ဖုန်းသည် သူ့ဇနီးကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ပြီး ချစ်တတ်သူဖြစ်သည်။ သူအပြင်ရောက်နေတုန်း သူ့ဇနီး ကလေးမွေးသည်ကို သိပါက တွားသွားပြီးဖြစ်ဖြစ် ပြန်လာမည့်သူမျိုးဖြစ်သည်။

ယန်အမျိုးသမီးက တဟီးဟီးရယ်သော်လည်း အံကြိတ်ကာ "သူပြန်လာမှ အမှတ်ရအောင် ဆုံးမရမယ်!" ဟု ဆိုသည်။ ရှောင်းကောကတော့ သူမစကားကို အတည်မယူဘဲ ပြုံးနေမိသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ နို့ဝသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးအဝိုင်းသားလေးများဖြင့် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေကြသည်မှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ ကလေးချီချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ယန်အမျိုးသမီးက ကလေးများကို ချပေးလိုက်သည်နှင့် သူတို့က ချက်ချင်းပွေ့ချီလိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသော်လည်း ခဏအတွင်းမှာပင် ကလေးချီနည်းကို တတ်မြောက်သွားကြပြီး ကျွမ်းကျင်စွာပင် သိပ်တတ်လာကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့ရင်ခွင်ထဲ၌ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။

"ဒါနဲ့ အစ်မ၊ ကလေးတွေအတွက် ကျွန်မချုပ်လာတဲ့ စောင်လေးတွေကို ကြည့်ပါဦး။"

ရှောင်းကောက ယူလာသော စောင်များကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ယန်အမျိုးသမီးသည် အဝတ်အစားပြန်ဝတ်ကာ ရှောင်းကောဆီမှ စောင်များကို ယူလိုက်ပြီး မြတ်မြတ်နိုးနိုးဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။

"တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ..."

ယန်အမျိုးသမီးက စောင်လေးကို သူမ၏ကိုယ်နှင့် ပွတ်ကြည့်ကာ "သိပ်နူးညံ့တာပဲ။ အထဲမှာ ဂွမ်းတွေ အများကြီး ထည့်ထားတာဖြစ်မယ်။"

ရှောင်းကောက ပြုံးလျက် "ကျွန်မရဲ့ တူလေးနှစ်ယောက်အတွက်ပဲ... အများကြီးသုံးရလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။ ယန်အမျိုးသမီးမှာ ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

ရာသီဥတု မအေးမီကတည်းက ရှောင်းကောသည် ပိတ်စများနှင့် ဂွမ်းအများအပြားကို ဝယ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စောင်များချုပ်ပြီးချိန်တွင် ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။ သူမက အလဲအလှယ်သုံးရန် စောင်နှစ်ထည် ချုပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ ကလေးတစ်ယောက် တစ်ထည်စီဖြင့် အကွက်ကျသွားတော့သည်။

"ရှောင်းကော၊ ငါ ညည်းကို ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး။"

ယန်အမျိုးသမီးက သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားသော စောင်များကို ဘေးတွင်ချကာ ရှောင်းကောကို လှမ်းပြောသည်။

"တူလေးတွေအတွက် စောင်နှစ်ထည်ပေးတာကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး အစ်မရဲ့"

ယန်အမျိုးသမီးက ပြုံးပြီး ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မနေ့က ငါ့ကလေးတွေကို မွေးပေးခဲ့တာအတွက် ကျေးဇူးတင်တာ။ ညည်းရယ်၊ ယွီလင်းနဲ့ ရှောင်ကျူးရယ်က ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ကြတာ။"

ရှောင်းကောက ကျေးဇူးတင်စရာမလိုကြောင်း ပြောရန်ပြင်သော်လည်း ယန်အမျိုးသမီးက သူမလက်ကိုဆုပ်ကိုင်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "ညည်း မသိပါဘူး၊ မနေ့က ငါ တကယ်ကို ကြောက်နေခဲ့တာ။ မွေးနေတုန်း ငါ အသက်ရှူကျပ်ပြီး သေတော့မယ်လို့တောင် ထင်မိတာ။"

ယန်အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ရှောင်းကော ခဏတာ မှင်တက်သွားရသည်။ မနေ့က သူမ အလွန်တည်ငြိမ်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်နေခဲ့မည်ဟု ရှောင်းကော မသိခဲ့ပေ။

"ကလေးတွေက ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်လာတော့ ငါတို့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဘာမှမပြင်ဆင်ထားရသေးဘူး။ ရေမြွှာပေါက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရင်ထဲ အေးစက်သွားတာပဲ။ ရှောင်းဟွာနဲ့ ရှောင်းဟူတို့ ငိုနေတဲ့အသံကို ကြားရတော့ ပိုပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ သူတို့ကို ချော့ချင်ပေမဲ့ နာလွန်းလို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ့ဘဝ ဒီမှာတင် ပြီးပြီလို့တောင် ထင်မိတာ" ဟု ပြောရင်း ယန်အမျိုးသမီးက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။

"ညည်းသာ မရှိရင် ငါ သေရင်သေသွားမှာ။ ညည်း ရှိနေတာ ငါ့အတွက် သိပ်ကံကောင်းတာပဲ။ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ယွီလင်းနဲ့ ရှောင်ကျူးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ နေပြန်ကောင်းလာရင် ညည်းတို့နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ပန်းပွင့်ဂါဝန်လေးတွေ ချုပ်ပေးမယ်။"

ရှောင်းကောက ပြုံးလိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေသော မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ "ညည်းတို့တော့ ကံကောင်းပြီ။ အစ်မက အဝတ်အစားချုပ်ရာမှာ ဆရာကြီးပဲ" ဟု ဆိုသည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တအင့်အင့်နှင့် အသံပြုလာသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော မိခင်ဖြစ်သူ ယန်အမျိုးသမီးက ကလေးများ အီးပါလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းသိလိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ ကလေးအနှီးလဲသည်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ယန်အမျိုးသမီးဘေးတွင် ထိုင်ကာ သေသေချာချာ သင်ယူကြသည်။

ရှောင်းကောသည် မေတ္တာအပြည့်ဖြင့် ပြုံးနေသော ယန်အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။ မည်သည့်အမျိုးသမီးမဆို ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ရလျှင် မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ ယန်အမျိုးသမီးမှာ ကျန်းမာသဖြင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်းက ချောမွေ့ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က အရေးပေါ်အခြေအနေဖြစ်ပြီး ရှောင်းကောကသာ ကူညီပေးနိုင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ရွေးချယ်ခွင့်ရလျှင်ပင် သူမသည် ယန်အမျိုးသမီးကို ကူညီရန်သာ ရွေးချယ်ဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေစရာ မလိုတော့ပေ — အမှန်တော့ သူမသည် ကောင်းမှုတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

ဖတ်... ဖတ်... ဖတ်...

အခန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အသံများနှင့်အတူ အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘေးတွင် တဟားဟားရယ်နေသော ယန်အမျိုးသမီးမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော သုံးယောက်မှာ ထိုအနံ့ကြောင့် မူးဝေသွားကြသည်။

အဝေးဆုံးတွင် ထိုင်နေသော ရှောင်းကောပင်လျှင် ထိုအနံ့ဆိုးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလေးအီးအောက်သိုးသိုးအနံ့က မနံဘူးလို့ ဘယ်သူပြောသလဲ? လူကြီးတွေထက်တောင် ပိုနံသေးသည်။

ရှောင်းကော အကြာကြီး မနေတော့ပေ။ သူမသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မြို့ထဲသို့သွားကာ စာပို့တိုက်သို့ စာသွားပို့ချင်သေးသည်။ ထို့နောက်တွင် ဆိုင်ကို သွားစစ်ဆေးရဦးမည်။

နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သူမသွားစဉ်က ပြုပြင်မှုများက ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သေးငယ်သော အသေးစိတ် အချက်အလက်လေးများသာ ကျန်တော့သည်။ တစ်ပတ်ခန့် ကြာသွားပြီဖြစ်ရာ အားလုံး ပြီးစီးလောက်ပြီဟု သူမ ထင်သည်။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် ရှောင်းကောသည် မြို့ထဲသို့သွားရန် ပြင်ဆင်သည်။ သူမ ငွေများကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ပြုပြင်မှုများ ပြီးစီးပါက နောက်ဆုံးပေးချေမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာလည်း အပြင်မထွက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။

သူတို့အားလုံး အရင်ဆုံး စာပို့တိုက်သို့ သွားကြသည်။ စာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် နှစ်ထပ်တိုက်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ အခန်းထဲတွင် စားပွဲများကို သုတ်နေသည်။

ဤကာလအတွင်း အဆောက်အအုံအတွင်းရှိ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းများမှာ ပြီးစီးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ရှောင်းကော မှာယူထားသော စားပွဲများလည်း ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်သမားများက စားပွဲများကို စောစီးစွာ ပို့ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်မှုများမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖုန်မှုန့်များမှာ စားပွဲမျက်နှာပြင်များပေါ်တွင် တင်နေတော့သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်သည် နေ့စဉ် စားပွဲများကို သုတ်လိုက်၊ အဝတ်ကို ရေလျှော်လိုက်ဖြင့် မနားတမ်း လုပ်နေရရှာသည်။

နောက်ဆုံးစားပွဲကို သန့်ရှင်းပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရက်များကို ရေတွက်ကြည့်သည်။ သူက "ဘာလို့ ရှောင်းကောက ဒီနေရာကို အခုထိ လာမကြည့်သေးတာလဲ?" ဟု တစ်ကိုယ်တည်း ညည်းတွားမိသည်။

ရှောင်းကော အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ လာမကြည့်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ပြုံးကာ "ကျွန်မ ရောက်လာပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် အံ့အားသင့်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ သူက စိတ်ထဲရှိတာကို ထုတ်ပြောမိသွားခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ သူမကို ကတိဖျက်သည်ဟု မဝေဖန်မိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သူမသာ ကြားသွားပါက သူ့ကို နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက် ရိုက်ဦးမည်လား မသိပေ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူ့ပါးက နာလာသလို ခံစားရသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ ရှောင်းကောနောက်မှ လိုက်လာရင်း တဟိဟိရယ်နေကြသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်သည် သူတို့၏ လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာများကို မြင်ရသောအခါ အတော်လေး စိတ်ညစ်သွားရသည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် လူကြီးရော လူငယ်ပါ သူ့ကို ဝိုင်းနှိပ်စက်နေကြခြင်းပင်။

"ဟင်း..."

ရှောင်းကောကတော့ သူတို့သုံးဦးကြားက အပြန်အလှန် လှုပ်ရှားမှုများကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် ဒုတိယထပ်သို့ တက်သော လှေကားဆီသို့ တိုက်ရိုက်လျှောက်သွားသည်။ ယခင်လှေကားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သဖြင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေခဲ့သည်။ ယခု ဖျက်သိမ်းပြီး အသစ်ပြန်ဆောက်လိုက်သောအခါ အဆောက်အအုံတွင် အသစ်စက်စက် လှေကားတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ လှေကားမှတစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။ လက်သမားများမှာ နောက်ဆုံးလက်ရာများကို ထွင်းထုနေကြသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ လက်ရန်းများ၏ ဒီဇိုင်းမှာ ယန်အမျိုးသမီး၏ ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ၊ ယုံဟိုင်မှ လုပန် ကိုယ်တိုင် ဒီဇိုင်းထုတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ အချောသတ်လက်ရာမှာ တကယ်ကို လှပလှသည်။ ယခု လုပ်ရမည့်အရာမှာ လက်ရန်းတိုင်းတွင် တူညီသော ပန်းပွင့်ဒီဇိုင်းများကို ထွင်းထုရန်သာ ကျန်တော့သည်။ လက်ရန်းများ တပ်ဆင်ပြီးပါက ပြုပြင်မွမ်းမံမှုအားလုံး ပြီးဆုံးမည်ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် လက်သမားများကို အနှောင့်အယှက် မပေးပေ။ သူမသည် သူတို့၏လက်ရာများကို ကြည့်ရင်း ပိုကျေနပ်အားရနေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ အိပ်မက်ထဲက ဆိုင်လေးပင် ဖြစ်သည်။