အခန်း (၄၂၉)

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ရှောင်းကောနောက်မှ လိုက်လာပြီး နောက်ဖေးရှိ မြေကွက်လပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ စပ်စုလိုက်သည်။

"ဒီမြေကွက်မှာ ပန်းတွေ စိုက်မလို့လား?"

အကယ်၍ ပန်းတွေသာ အပြည့်စိုက်ထားလျှင် အလွန်လှပမည်ဖြစ်သော်လည်း ပျားတွေ ပိုများလာမလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။

"မြေကွက်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ပန်းစိုက်မယ်၊ ကျန်တဲ့တစ်ဝက်ကိုတော့ သစ်သီးတွေ စိုက်မယ်" ဟု ရှောင်းကောက ပုံးထဲရှိ ရေခဲများ သေသေချာချာ ခဲမခဲ စစ်ဆေးရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"နောင်မှာ ငါတို့လုပ်မယ့် အချိုပွဲတွေအတွက် သစ်သီးက အဓိကပါဝင်ပစ္စည်း တစ်ခုပဲလေ။ စတော်ဘယ်ရီတို့ ဘာတို့လို အသီးတွေကို ပိုစိုက်ရမယ်။"

မိမိဘာသာ စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ခြင်းက ကုန်ကျစရိတ်ကို သက်သာစေမည် မဟုတ်ပါလား။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မြေအောက်ခန်းထဲ ဆင်းကြည့်ချင်လား?"

"ရတာပေါ့။"

ရှောင်းကောက သူမလက်မှ ရေများကို ခါထုတ်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

စပ်စုချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်း တို့ကလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ ယွီလင်းမှာ မြေအောက်ခန်းသို့ မကြာခဏ ရောက်ဖူးသူဖြစ်သဖြင့် မတွန့်ဆုတ်ဘဲ လျှောက်သွားသော်လည်း၊ ရှောင်ကျူးမှာမူ တစ်ခါမှ မဝင်ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်ကာ ယွီလင်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က လမ်းပြရန် ဖယောင်းတိုင်ကို ရှေ့ကကိုင်ထားပြီး "သတိထားဦး၊ ချော်မလဲစေနဲ့" ဟု လှည့်၍ သတိပေးသည်။

ရှောင်းကောက သူမ၏ လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ထားသည်။ သူမ မှုတ်ထုတ်လိုက်သော အသက်ရှူငွေ့များမှာ သိသိသာသာ မြင်နေရသည်။ ဤနေရာက အပြင်ထက် များစွာ ပိုအေးသည်။

သူတို့ မြေအောက်ခန်း ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ရှုပေါ်ထုံက လိုက်ကာကို မလိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော လေလှိုင်းကြီးက သူတို့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ရှောင်းကောတို့ အငိုက်မိသွားကြပြီး ထိုလေအေးကို ရှူမိလိုက်သောအခါ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများပင် ခဏတာ ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယွီလင်းမှာ ဤကဲ့သို့ အထိအတွေ့မျိုးနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ရုတ်တရက် လေအေးရှူမိလိုက်သောအခါ မထိန်းနိုင်ဘဲ တောက်လျှောက် နှာချေတော့သည်။ ရှောင်းကောသည်လည်း သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ပွတ်ကာ လင်းထိန်နေသော မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ယွီလင်းက အထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဟိုဒီလျှောက်ကြည့်ရင်း "ဒီနေရာက ကျွန်းပေါ်က မြေအောက်ခန်းလိုပဲ လင်းနေတာပဲ။ အလင်းထွက်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေ ရှိတာပဲ..." ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။

ရှောင်ကျူးလည်း အံ့အားသင့်စွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်သည်။ တကယ့်ကို တောက်ပပြီး လှပလှသည်။

"ကျွန်တော်တို့သခင်မက တကယ်ကို တော်ပြီး အစွမ်းထက်တာပဲ။" ရှု့ပေါ်ထုန်က ပြုံးစိစိနှင့် ချက်ချင်းပင် မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ၊ ရှင့်ပါးစပ်က ကျွန်မနာမည်ကို ပြောရတာ သဘောကျနေတာ သိသာနေတာပဲ" ဟု ရှောင်းကောက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ "ဒါကိုတော့ ရှင်းအောင် ပြောရမယ်။ လူကွယ်ရာမှာ နာမည်ခေါ်လို့ ရပေမဲ့ အခြားသူတွေရှေ့ဆိုရင်တော့ မင်းက သခင်မပဲလေ..." ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က မြေအောက်ခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေရင်း သူ၏စကားကို ကြားသောအခါ "ညီမတို့ကလည်း အစ်မရှောင်းကောကို 'သခင်မ' လို့ ခေါ်ရမှာလား?" ဟု စပ်စုကြသည်။

"မလိုပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုဘူး။ အရူးတွေပဲ အဲဒီလို ခေါ်ကြတာ။"

အရူးဟု အပြောခံရသူကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပင် ကိုယ့်ဘာသာ တဟီးဟီးနှင့် ရယ်နေတော့သည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က ရှု့ပေါ်ထုန်ကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်ပိတ်၍ ရယ်ကြသည်။

ရှောင်းကောသည် အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး လင်းထိန်နေသော မြေအောက်ခန်းကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ အလင်းထွက်ကျောက်များ မည်သို့ ရောက်လာသနည်း? ၎င်းမှာ လတ်တလော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။

မြေအောက်ခန်း ပြီးစီးလုနီးပါးအချိန်တွင် နယ်စပ်မှ လာသော မြင်းလှည်းနှစ်စီးမှာ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ရှောင်းကော ရှိနေခဲ့သည်။ မြင်းလှည်းမောင်းသူ လူငယ်မှာ အဝတ်အစားများစွာ ထပ်ဝတ်ထားပြီး၊ သူမ၏ အထောက်အထားကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တံဆိပ်ပြကာ၊ ဤအလင်းထွက်ကျောက် နှစ်လှည်းမှာ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအတွက် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ရှောက်ကျန့်က ဤကိစ္စကို မည်သို့ သိသနည်းဟု ရှောင်းကော တွေးနေစဉ်မှာပင် ကျန်းတန်းဟယ်ထံမှ စာရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ဧကရာဇ်ကို တစ်ဆင့်စကား ပြောထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို ဧကရာဇ်က မည်သို့သိပြီး လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို အချိန်မီ ပို့ပေးနိုင်သနည်းဟု သူမ အံ့သြနေမိသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ဤတစ်ခါတော့ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ (တကယ်တော့ သူက အမြဲတမ်းလည်း ချစ်စရာကောင်းပါသည်...)

နွားမကြီး၏ ဗိုက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိုကြီးလာသည်။ ရာသီဥတုအရ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း နှင်းကျနိုင်ချေ ရှိသည်။ ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့၏ အကူအညီဖြင့် ရှောင်းကောသည် တိရစ္ဆာန်ခြံကို နွေးထွေးစေရန် ကောက်ရိုးများဖြင့် ဝိုင်းပတ်ကာရံလိုက်သည်။

အထဲရှိ တိရစ္ဆာန်ခြံများထဲတွင်လည်း ကောက်ရိုးများကို ပိုခင်းပေးလိုက်သည်။ အားလုံးပြင်ဆင်ပြီးသည့် ထိုညမှာပင် နှင်းများ တိတ်တဆိတ် စတင်ကျလာတော့သည်။

နောက်နေ့မနက် နိုးလာသောအခါ အပြင်လောကတစ်ခုလုံးမှာ နှင်းဖြူများ ဖုံးလွှမ်းကာ အလွန်လှပသော်လည်း အလွန်လည်း အေးစက်နေသည်။ ရှောင်းကောသည် ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာကို မကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်တက်သွားကာ စောင်ထဲသို့ ပြန်လည် အောင်းလိုက်ရသည်။ စောင်၏ အပူရှိန်ကမှ သူမကိုယ်ထဲက အအေးဒဏ်ကို ပြေလျော့စေသည်။

အိပ်ပျော်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းမှာလည်း အအေးဒဏ်ကို ခံစားမိပုံရကာ လူကို လိပ်စာတုံးလို လိပ်ထားရင်း မကျေမနပ် ညည်းတွားနေသည်။ ရှောင်းကောက တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကလေးငယ်၏ နီမြန်းနေသော ပါးလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ ကောင်လေးမှာ ခဏကြာ ညည်းနေပြီးမှ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ကာ ဆက်အိပ်တော့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကော မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမသည် ကလေးကို တင်းတင်းပွေ့ဖက်ထားရင်း မျက်လုံးပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ရှောင်းကောက လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ကျောင်းမှ ပြန်ခေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် အေးလာသဖြင့် ကောင်လေးမှာ အအေးမိသွားခဲ့သည်။ ဆရာခုံး အိမ်တွင် အနားယူနေသော်လည်း နေမကောင်းဖြစ်နေသဖြင့် ရှောင်းကောက စိတ်မချဘဲ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တော့ လမ်းမှာ ကလေး အအေးပိုမိမှာကို သူမ စိုးရိမ်သော်လည်း၊ နေမကောင်းဖြစ်နေသော ကလေးမှာ သူ့အမေကို အလွန်လွမ်းဆွတ်နေသဖြင့် ရှောင်းကော၏ နှလုံးသားက အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးကို လုံခြုံအောင် ထုပ်ပိုးကာ အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်မှာ ခုတင်ပေါ်တွင် အကြာကြီး တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ မတတ်သာဘဲ ထလာခဲ့ကြသည်။ ယနေ့သည် အမျိုးသမီးယန်၏ ကလေးနှစ်ယောက် တစ်လပြည့်သောနေ့ဖြစ်သည်။ ယန်အမျိုးသမီးက ရှောင်းကောကို ထမင်းမချက်ရန်နှင့် ယနေ့အတွက် သူမအိမ်တွင်သာ လာစားရန် မှာထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယမ်းဗြောက်သံများ ကြားရချိန်တွင် ရှောင်းကောတို့တစ်သိုက်မှာ လှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ အိမ်မှထွက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် သူတို့လေးယောက်လုံး ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များကို ယူရန် အိမ်ထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်ကြသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ညီလေးနှစ်ယောက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ရတော့မည်ဖြစ်၍ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်များက သူ အအေးမိနေသဖြင့် ရှောင်းကောက အပြင်မလွှတ်ခဲ့ပေ။ ပထမအချက်မှာ သူ အအေးမိမည်စိုး၍ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ ကလေးငယ်များမှာ ခုမှ မွေးကင်းစဖြစ်၍ ကိုယ်ခံအားနည်းမည် စိုးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သာ ယနေ့အထိ ကြန့်ကြာသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာပြန်ကြည့်ပြီး ရှောင်းကော လှမ်းခေါ်မှသာ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့လေးယောက်လုံးသည် ကိုယ်တိုင်ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဆောင်များကို ကိုင်ထားကြသည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က သူတို့ကိုယ်တိုင် ပန်းထိုးထားသော အနီရောင် ကလေးအတွင်းခံ အင်္ကျီနှစ်ထည်ကို ယူလာကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်း ပေးသော လက်ဆောင်မှာတော့ ကလေးများအတွက် နာမည်များ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆရာခုံးကို အကူအညီတောင်းကာ ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် နာမည်ပေးခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်းကောက သူ့ဆီ သွားတွေ့စဉ်က အဒေါ် ယန်မှာ ညီလေးနှစ်ယောက် မွေးထားကြောင်း ပြောပြခဲ့သဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းက ၎င်းကို စိတ်ထဲစွဲနေခဲ့သည်။ နေမကောင်းဖြစ်နေသည့်ကြားမှ ဆရာခုံးထံတွင် နာမည်နှစ်ခုကို အတင်းတောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာခုံး၏ လက်ရေးမူကို ရရှိရန်မှာ လူအများ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲသော ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဆရာကိုယ်တိုင် ပေးသော နာမည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ထူးခြားလှသည်။ နာမည်ဆိုသည်မှာ လူတစ်ယောက်အတွက် တစ်သက်လုံး ပါသွားမည့်အရာ မဟုတ်ပါလား။ ရိုးရိုးသားသား ရွာသူရွာသားများအတွက်မူ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဝမ်းသာလွန်း၍ ပျံတက်မတတ် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်သည်။

ယန်အမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်းသာလွန်းနေသည်။ သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ လက်ဆောင်ကို တလေးတစား လက်ခံလိုက်သည်။ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဝိုင်းကြည့်ကာ ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။ ထိုစာလုံး ခြောက်လုံးမှာ သူတို့အတွက် ရွှေစင်အကုန် ခြောက်ဆယ်နှင့်ပင် မလဲနိုင်လောက်အောင် တန်ဖိုးရှိလှသည်။

မေမေယန် မှာ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကောင်လေးကို ဒူးထောက်ကျေးဇူးတင်ရန်ပင် ပြင်နေတော့သည်။ ယန်ကျားမှာလည်း သူ အလေးစားရဆုံး ဆရာကြီး၏ လက်ရေးကို ဤဘဝတွင် မြင်တွေ့ခွင့်ရသဖြင့် မျက်ရည်ဝဲလျက် ရှိသည်။ သူ ယခု သေသွားလျှင်ပင် နောင်တရမည် မဟုတ်တော့ပေ...

ရှောင်းကောက သူမနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ကိုယ်စား ပေးသော လက်ဆောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ်က ကိုယ်တိုင်လာဖို့ စီစဉ်ထားပေမဲ့ တကယ်ကို မအားလို့ မလာနိုင်ဘူး။ သူ့ကိုယ်စား တောင်းပန်စကား ပြောပေးဖို့ မှာလိုက်တယ်"

"အို... ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ တန်းဟယ် အလုပ်များတာ ငါတို့ သိတာပဲ။ ငါတို့ သူ့ကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ပါဘူး။"

ရှောင်းကောက ပြုံးပြီး လက်ဆောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကျန်းတန်းဟယ်နဲ့ ကျွန်မက ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် ဝယ်ထားပေးတာပါ။"

ယန်အမျိုးသမီးသည် အသက်ရှည်ကျန်းမာသည့် သော့နှစ်ခုကို ယူလိုက်ပြီး ရှောင်းကောကို ဝမ်းသာအားရ ဖက်လိုက်သည်။

"အင်း! ကျေးဇူးပဲ၊ ကျေးဇူးပဲနော်!!"

ရှောင်းကောမှာ သူမ၏ အားဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် ရယ်မောရင်း ပြန်လည်ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယန်အမျိုးသမီးသည် ကလေးများကို အဝတ်အစားလဲပေးကာ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ ချုပ်ပေးသော အင်္ကျီများကို ဝတ်ပေးပြီး၊ အသက်ရှည်သော့ခတ်များကိုလည်း ဆွဲပေးလိုက်သည်။

"ယန်ယွမ်ကျစ်၊ ယန်လင်းယို"

ယန်အမျိုးသမီးက ဆရာခုံး ပေးထားသော နာမည်နှစ်ခုကို ရွတ်ဆိုရင်း တက်ကြွနေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်များမှာ သိနေသကဲ့သို့ပင် နာမည်ခေါ်လိုက်တိုင်း တစ်လှည့်စီ ရယ်ပြကြသည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းအုံကြည့်ကြပြီး၊ တိုက်ဆိုင်မှုလားဟု ထင်ကာ ယန်အမျိုးသမီးကို နာမည်ထပ်ခေါ်ခိုင်းနေကြလေသည်။