အခန်း (၄၃၃)

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သစ်သားရုပ်လေးတစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တစ်နေရာတည်းတွင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေစဉ် ဆရာကတော်ခုံးက သူ့ကို အဝတ်အစားများ ထပ်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်... ပြတင်းပေါက်တွေ ပွင့်နေတာ မြင်လို့ပါ။ အဲဒါ ပိတ်မလို့ လုပ်နေတာ"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ သနားကြင်နာသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ကလေးသံလေးဖြင့် လိမ်ညာလိုက်သည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် ဘာမှ မသင်္ကာမဖြစ်ပေ။ သူမသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့အခန်းထဲရှိ မီးလင်းဖိုထဲသို့ မီးသွေးအနည်းငယ် ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းရဲ့ဆရာကို ပြတင်းပေါက်တွေ ချောင်နေလားဆိုတာ စစ်ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဆောင်းတွင်းမှာ ပြတင်းပေါက် ပျက်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်းဖျားသွားရင် မင်းလည်း ခံရခက်သလို မင်းအမေအတွက်လည်း ပိုဆိုးတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် မင်းဖျားတုန်းက မင်းက နေမကောင်းလို့ သတိမထားမိတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့၊ မင်းအမေ လာကြိုတုန်းက သူ့မျက်လုံးတွေ နီမြန်းပြီး ဖောင်းအစ်နေတာ။ မင်း ထမင်းမစား၊ အိပ်မပျော်တာကို သူ တကယ်ပဲ စိုးရိမ်နေရှာတာ"

ကျွမ်းကျွမ်း၏ နှာခေါင်းလေးမှာ တစပ်စပ်ဖြစ်လာပြီး မျက်ရည်များ ထပ်မံ ဝဲတက်လာပြန်သည်။ အရင်က သူနှင့် သူ့အမေ နှစ်ယောက်တည်း ရှိစဉ်က သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာ သူ့အပေါ်မှာသာ အမြဲ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် အခု သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများလာသောအခါ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ သူ့အပေါ်မှာသာ မရှိနိုင်တော့ပေ။ ထိုအချက်က သူ့ကို အလွန် ဝမ်းနည်းစေသည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ကို ခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ခေါ်သွားကာ လှဲနေသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ "မြန်မြန် အိပ်တော့နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက လိမ္မာပါးနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် ကောင်လေးအား စောင်ဖြင့် သေသေချာချာ ခြုံပေးပြီးမှ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သက်ပြင်းခပ်တိုးတိုး ချလိုက်မိသည်။

စောစောက ကောင်လေးကိုယ်တိုင် ပြတင်းပေါက် ဖွင့်လိုက်သည်ကို သူမ မြင်ခဲ့သည်။ သြော်... သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပြီး စိတ်မကောင်း မဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်ချင်ပါရဲ့။

ဆရာကတော်ခုံးသည် သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ပြီးမှ ပြန်ချလိုက်သည်။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူမ ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး။ ပြောလိုက်လျှင် အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်...

ကောင်လေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြချင်သည့် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်သွားပြီးမှ သူမ နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာပြန်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ ဆရာကတော်ပါ။ မင်းအမေက တစ်ခုခု မှာထားတာ ငါ မေ့တော့မလို့"

ဆရာကတော်ခုံးသည် အသက်ကို အောင့်ထားပြီး တံခါးနောက်က အသံကို သေသေချာချာ နားစွင့်နေသည်။ ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောသည်။

"မင်းအမေက နောက်နှစ်ရက်နေရင် မင်းကို လာကြိုမယ်တဲ့၊ မင်း သူ့ဆီမှာ ရက်အနည်းငယ် နေရမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာတော့ မပြောဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်မပူနဲ့။ စောစောနားတော့နော်၊ ငါ သွားပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးမှ ဆရာကတော်ခုံးသည် စိတ်သက်သာရာရစွာနှင့် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားတော့သည်။ သူမသည် လျှို့ဝှက်ချက်ကို မပေါက်ကြားစေခဲ့ပေ။ သတိပေးချက်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းအနေဖြင့် မိုက်မဲသော အပြုအမူမျိုး ထပ်မလုပ်တော့ရန် သူမ မျှော်လင့်သည်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အများကြီး တွေးပူနေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ၏ မျက်ရည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ရှင်းပြလို့ မရသည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကြောင့် သူသည် စောစောက ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖျားသွားလျှင် သူ့အမေက သူ့ကို ပိုပြီး အာရုံစိုက်လာလိမ့်မည်၊ ထိုအခါ သူသည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာပြန်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤမျှ မိုက်မဲသော အတွေးများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့အမေက သူ့ကို အမြဲချစ်ပြီး သူသည် သူမ၏ နှလုံးသား ဖြစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အာရုံကို ရရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် မလုပ်သင့်ပေ။

သူသည် လူတိုင်းကို မုန်းနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူ့အမေ၏ အာရုံကို သူ့ထံမှ ခွဲထုတ်ယူသွားသည့် မိသားစုဝင်အသစ်များနှင့် မရင်းနှီးသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမေနှင့် အကြာကြီး ခွဲနေရသည်ကိုလည်း အသားမကျသေးပေ။ အသားမကျသေးတာပါ... ဒါပါပဲ...

ပိုပြီး အရေးကြီးသည်မှာ ဆရာကတော်ခုံးက နောက်နှစ်ရက်နေလျှင် အမေက သူ့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်မည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ဒါဟာ သူ့မွေးနေ့ကြောင့်လား?

သူ့အမေနှင့် တခြားလူများက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် သူ့အပေါ် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ထားနေကြမှန်း မသိသော်လည်း၊ သူ့မွေးနေ့ကို မှတ်မိနေသရွေ့တော့ ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ပါ။

ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး "ရက်တွေ မြန်မြန် ကုန်ဆုံးပါစေ" ဟု စိတ်ထဲက ဆုတောင်းရင်း မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်တော့သည်။

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ယနေ့မှာ ကျွမ်းကျွမ်း မွေးနေ့မတိုင်မီ တစ်ရက်အလို ဖြစ်သည်။

မိုးမလင်းမီကပင် နှင်းများ ကျဆင်းခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် အိမ်အပြင်တွင် နှင်းလူရုပ် လုပ်နေကြသည်။ ချင်းရှောင်းကောကို မြင်သောအခါ သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ ကြည့်ပါဦး။ ယွီလင်းရဲ့ နှင်းလူရုပ်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နှင်းလူရုပ် ဘယ်ဟာက ပိုလှလဲ?"

ယွီလင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကော မပြောရသေးမီ ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောသည်။ "ကျွန်မဟာက ပိုလှတာပေါ့! ဟုတ်တယ်မလား အစ်မရှောင်းကော?"

သူမ၏ နှင်းလူရုပ်မှာ အတော်လေး လှပနေသည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်—၎င်းတွင် ခြေထောက်နှင့် လက်များပင် ပါသေးသည်။

"သစ်ကိုင်းတွေကို ခြေလက်လုပ်ထားတဲ့ ရှောင်ကျူးရဲ့ နှင်းလူရုပ်ထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုလှတယ်!"

ချင်းရှောင်းကောသည် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် အခက်တွေ့နေသလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နှင့် အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း သူမ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

သူမသည် ထိုနှင်းလူရုပ် နှစ်ခုကြားတွင် အနိုင်ရသူကို ရှာမတွေ့ပေ။ သို့သော် ရုပ်ဆိုးသည့် ဘက်မှာတော့ နှစ်ခုစလုံးက အတူတူပင်။

နှင်းလူရုပ် တစ်ခုမှာ သစ်ကိုင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ အာလူးနှစ်လုံးကို မျက်လုံးလုပ်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မဲမှောင်နေသည်။

အခြား နှင်းလူရုပ်မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်က ဝိုင်းဝိုင်းလေးနှင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ အရှည်ကြီး ဖြစ်နေကာ လက်တစ်စုံမှာလည်း မလိုက်ဖက်လှပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမ ကြည့်လေလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်နေသည်။

သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် စိတ်မထိခိုက်စေမည့် အဖြေတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

"နှစ်ခုစလုံး မလှဘူး"

ဟုတ်ပါသည်။ သူမက 'မလှဘူး' ဟုသာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 'ရုပ်ဆိုးတယ်' ဆိုသည့် စကားကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်နွေးထွေးစေသည့် အဖြေတစ်ခုပင်။

"အာ..."

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချင်းရှောင်းကော ပြောလိုက်သည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်း ညည်းတွားလိုက်ကြသည်။ ဒါ ဘယ်လိုအဖြေမျိုးလဲ...?

ချင်းရှောင်းကောက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ခဏနေရင် မြို့ထဲကို ကျွမ်းကျွမ်း သွားကြိုမလို့။ ငါနဲ့ လိုက်မလား?"

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းကို တပြိုင်နက်တည်း ခါယမ်းလိုက်ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် မည်သူ နိုင်လဲဆိုသည်ကို သိချင်နေကြသည်။ အဖြေတစ်ခု မထွက်မချင်း ဘယ်သူမှ ထွက်သွားကြမည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းတို့ ပြန်လာရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး နှင်းလူရုပ် ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ပြမယ်"

ယွီလင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ကျူးက ချက်ချင်း ပြုံး၍ လက်ခံလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်ရာပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ယွီလင်းက သူမကို စောင်းကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကြည့်ကြသေးတာပေါ့!"

"ဟွန့်!"

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ယောက် စကား တစ်ယောက် မယုံကြဘဲ၊ မိမိတို့၏ နှင်းလူရုပ်ကသာ အလှဆုံးဟု ထင်နေကြသည်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကျောခိုင်းပြီး တစ်ဖက်လူထက် ပိုကောင်းအောင် ပြုလုပ်ရန် သူတို့၏ နှင်းလူရုပ်များကို ဆက်ပြင်ဆင်နေကြတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျင်းရိစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ အရင်ဆုံး မနက်စာ သွားစားသင့်သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်သောအခါ ထိုနှစ်ယောက်မှာ နှင်းလူရုပ်များကို ဆက်လုပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါ သွားတော့မယ်။ ဟင်းတွေ မအေးခင် မြန်မြန် စားလိုက်ကြဦး"

"သိပြီ!"

"ဂရုစိုက်သွားဦးနော် အစ်မရှောင်းကော..."

သူတို့သည် နှုတ်ဆက်ရန် ခေါင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ နှင်းလူရုပ် လုပ်သည့် အလုပ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ပြန်လည် နှစ်မြှုပ်သွားကြပြန်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်ရင်း တံခါးကို ပိတ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းကို မကြိုမီ ချင်းရှောင်းကောသည် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ တစ်ခေါက် ဝင်ခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ ကျွန်မ ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အရမ်းလှတဲ့ အဝတ်အစားတစ်စုံ ဝယ်ထားတယ်..."

ရူယီက သူမ၏ လက်ဆောင်ကို အတော်လေး သဘောကျနေပုံဖြင့် ချင်းရှောင်းကောအား ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ပန်းရောင်သာ မဟုတ်ရင် ပြီးတာပဲ"

ချင်းရှောင်းကောက သူမကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းသာ ပန်းရောင်ကို မြင်ရင် သေချာပေါက် အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်လိမ့်မယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒီအဝတ်အစားတွေက ပန်းရောင် မဟုတ်ပါဘူး"

၎င်းတို့မှာ မက်မွန်ရောင်များ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ရူယီ၏ လှောင်ပြုံးကို ကြည့်ပြီး ကိစ္စများမှာ သေချာပေါက် ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မနက်ဖြန် နေ့လယ်စာအတွက် ရှု့ပေါ်ထုန်ကိုလည်း ခေါ်လာဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်"

ချင်းရှောင်းကော ပြောလိုက်သည်နှင့် ရူယီက ဝန်လေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "သူ့ကို ဘာလို့ ခေါ်လာရမှာလဲ? သူ့ကို သက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန် ပေးလိုက်ရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ"

ချင်းရှောင်းကောသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ရူယီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အကဲခတ်လိုက်သည်။

ရူယီသည် သူမ၏ အကြည့်ကြောင့် အနေရခက်လာသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ရူယီ၊ ငါ နင့်ကို တစ်ခု မေးချင်လို့"

ချင်းရှောင်းကောသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး စိုးရိမ်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "နင် ငါ့ရဲ့ ခယ်မ (ချင်းအန်းမင်၏ ဇနီး) ဖြစ်ချင်နေတုန်းပဲလား?"

"အစ်မရှောင်းကော..."

ရူယီသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း အုပ်လိုက်ပြီး ခုနကမှ လမ်းလျှောက်လာသည့် ချင်းအန်းမင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ချင်းရှောင်းကော၏ စကားကို မကြားကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ သူမက ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။

"ကျွန်မက ဖြစ်ချင်နေလည်း ဘာထူးမှာလဲ?"

"ငါ နင့်အတွက် စုံစမ်းပေးရမလား?"

သူမ၏ စကားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ချင်းအန်းမင်အပေါ် ခံစားချက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။ ဒါဆိုရင်တော့ ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားပြီ။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးမှာ တခြားတစ်ယောက်နှင့် ပါသွားပေလိမ့်မည်။

ရူယှက အရာရာကို သဘာဝအတိုင်းသာ ဖြစ်ပါစေတော့ဟု တွေးထားသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေသည့် ချင်းအန်းမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်၍ ချင်းရှောင်းကောအား သဘောတူညီချက် ပေးလိုက်သည်။

သူမသည် အစ်ကို အန်းမင်ကို ကြိုက်သော်လည်း သူက သူမနှင့် အမြဲတမ်း အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိသည်။ အကယ်၍ ကြားလူတစ်ယောက် မပါဝင်လျှင် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ဤအတိုင်းသာ ထာဝရ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

'သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို သိရတာက ကောင်းပါတယ်။ ဒါဆို အနည်းဆုံးတော့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားတာပေါ့။'

ဤအချက်တွင်မူ ရူယီသည် ချင်းအန်းမင်ထက် အများကြီး ပို၍ ရဲရင့်လှသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ချင်းအန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရူယီအပေါ် ခံစားချက်မရှိဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။ အကယ်၍ မရှိလျှင် စောစောက သူမဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူ ဘာကြောင့် ခြေလှမ်းတွေ မှားသွားရသလဲ?

"တစ်ခါတစ်ရံမှာ အောင်သွယ်တော် လုပ်ရတာကလည်း ပျော်စရာကောင်းသားပဲ။ ဟိဟိ..."

"ငါ သွားတော့မယ်"

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူမသည် ရှု့ပေါ်ထုန်ကို ရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် သူ့ကို အကြောင်းကြားရမည်။ မဟုတ်လျှင် သူမသာ သူ့ကို ချန်ထားခဲ့ပါက သူသည် အလွန် စိတ်ဆိုးပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ သူသာ ပါတီပွဲမှာ ချန်ရစ်ခဲ့မှန်း သိသွားပါက၊ သူသည် သူမနှင့် စာရင်းရှင်းရန် မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာအထိ လမ်းလျှောက်လာလိမ့်မည်ဟု ချင်းရှောင်းကော အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေသည်။ လိပ်စာ အတိအကျ မသိလျှင်ပင် သူသည် အိမ်တိုင်းစေ့ လိုက်ရှာနေပေလိမ့်မည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှု့ပေါ်ထုန်က ထိုကိစ္စမျိုးတွင် အလွန် ခေါင်းမာတတ်သည်။