အခန်း (၄၃၂)

ကလေးငယ်မှာ အိပ်ပျော်သွားပုံရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် လက်သုတ်ပုဝါကို ယူဆောင်၍ အခန်းထဲမှ မထွက်ခွာမီ ကျွမ်းကျွမ်းကို စောင်သေသေချာချာ ပြန်ခြုံပေးခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အခန်းထဲမှ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်ကို ကြားရသောအခါမှ မျက်လုံးကို တိတ်တဆိတ် ဖွင့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ခိုးသုတ်လိုက်သည်။

သူ မငိုရဘူး။ သူက လိမ္မာတဲ့ကလေး ဖြစ်ရမယ်။ ရှောင်းဟွာနဲ့ ရှောင်းဟူတို့ လက်ဆောင်ရတာဟာ မှန်ကန်တဲ့ကိစ္စပဲ။ သူ မနာလိုမဖြစ်သင့်ဘူး။ မနာလိုဖြစ်စရာ အကြောင်းလည်း မရှိဘူး။

သို့သော်လည်း သူသည် ဝမ်းနည်းမှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ အိပ်ပျော်နေရင်း စကားပြောသလို ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ မပျော်ရွှင်မှုကို ဖော်ပြမိခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ပိုတွေးလေလေ၊ မျက်ရည်များ ပိုကျလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ကောင်လေးသည် မျက်ရည်များကို အတင်းအကျပ် သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က ရှိုက်သံများကို အောင့်ထားရန် ကြိုးစားနေသည်။ အကယ်၍ ချင်းရှောင်းကော အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြန်ဝင်လာလျှင် တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ကို ရိပ်မိသွားမှာ သူ စိုးရိမ်နေသည်။

'သူက ကလေးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။ သူက အခုဆိုရင် လူကြီးလေး ဖြစ်နေပြီမို့ လူကြီးတွေကို ဒုက္ခပေးတာမျိုး၊ ဂျီကျတာမျိုး မလုပ်သင့်တော့ဘူး။'

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ချင်းရှောင်းကောသည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။ သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

'ဒီထုံအတဲ့ ကောင်လေးက မကြာခင် ရောက်တော့မယ့် အထူးနေ့ရက်လေးကို တကယ်ပဲ မေ့နေပုံရတယ်...'

"ငါ့မှာ... ဒီလို ထုံအတဲ့ သားလေး ရှိတာ တကယ်ပဲ... ဝမ်းသာစရာပဲ!"

"ငါ့သားလေး၊ ငိုချင်သလောက်သာ ငိုထားလိုက်စမ်းပါ။ အခု မင်းခံစားနေရတဲ့ မပျော်ရွှင်မှုတွေ အားလုံးဟာ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမှာပါ! ငိုထားလိုက်စမ်းပါ လူလေးရယ်..."

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေမိသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ကြားသွားမှာ စိုးသဖြင့် သူမသည် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့၏ အခန်းဆီသို့ အမြန်သွားလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ယောက်မှာ တစ်ခုခုကို တိုင်ပင်နေကြစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားသဖြင့် စကားကို ဖြတ်လိုက်ပြီး အချင်းချင်း ငြိမ်ငြိမ်နေရန် အချက်ပြလိုက်ကြသည်။

"အိပ်နေကြပြီလား?"

အစ်မ ချင်းရှောင်းကော အသံမှန်း သိလိုက်သောအခါမှ သူတို့ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

"မအိပ်သေးပါဘူး..."

မကြာမီမှာပင် တံခါးပွင့်သွားသည်။ ချင်းရှောင်းကော အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ အော်ရယ်လိုက်တော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ နားမလည်သော မျက်နှာပေးများကို မြင်သောအခါမှ သူမသည် ရယ်သံကို ရပ်လိုက်ပြီး ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့မွေးနေ့ကို တကယ်ပဲ မေ့နေပုံရတယ်။ အခုပဲ သူက ဘယ်သူမှ သူ့ကို မချစ်ကြတော့ဘူး၊ သူ့အတွက် လက်ဆောင်တွေလည်း မပြင်ဆင်ကြဘူးဆိုပြီး ပြောပြီး ငိုနေတာလေ။"

ယွီလင်းက မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ၊ ကလေးတွေက များသောအားဖြင့် သူတို့မွေးနေ့ဆိုရင် အရမ်း အကဲဆတ်ကြတာ မဟုတ်လား? ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင် နှစ်တိုင်း မွေးနေ့မတိုင်ခင် ရက်ပေါင်းများစွာကတည်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလေ။"

"ဟုတ်တယ်၊ ညီမတို့လည်း အခုပဲ သူ့ကို ဘာလက်ဆောင်ပေးရမလဲဆိုတာ တိုင်ပင်နေတာ။"

ရှောင်ကျူးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ခပ်တိုးတိုး မေးခဲ့သည်။"အစ်မရှောင်းကော၊ အစ်ကိုကျန်းတန်းဟယ်က အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာပါ့မလား?"

"ရောက်မှာပါ"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ ပို့တဲ့စာထဲမှာတော့ မွေးနေ့ရက်မှာ အမှီပြန်လာမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။"

"ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ? မီးရှူးမီးပန်းတွေ ဘာတွေ ဝယ်ရမလား?"

ယွီလင်းက ပါတီပွဲမျိုး တစ်ခါမျှ မလုပ်ဖူးသဖြင့် အတော်လေး စပ်စုချင်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး... မိတ်ဆွေတွေနဲ့အတူ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထမင်းလက်ဆုံ စားကြရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်အားလုံးကို ကျွမ်းကျွမ်း မသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားရမယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ အမျိုးသမီးယန်အိမ်ကို သွားပြီး အကြောင်းကြားထားလိုက်မယ်။ ကျွမ်းကျွမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ သတိပေးပေး၊ မေးမေး၊ တို့တွေကတော့ သူ့မွေးနေ့ကို လုံးဝ မသိတဲ့ပုံစံပဲ ဖမ်းရမယ်။ အဲဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့အခါမှ သူ့ကို အကြီးအကျယ် အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ကြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောသည် တွေးရင်းနှင့် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ ထိုနေ့တွင် ကျွမ်းကျွမ်း၏ တုံ့ပြန်ပုံကို မြင်ယောင်ရင်း သူမ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မနည်း ထိန်းထားရသည်။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ! အံ့အားသင့်စရာ ပါတီပေါ့? အရမ်း ပျော်စရာကောင်းမှာပဲ..."

ယွီလင်းသာ ကျွမ်းကျွမ်းကို နိုးသွားမှာ မစိုးရိမ်လျှင် သူမသည် လက်ခုပ်တီးပြီး အော်ဟစ် အားပေးမိပေလိမ့်မည်။ မွေးနေ့ကို ဤကဲ့သို့ ကျင်းပနိုင်သည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ အလွန် ပျော်စရာ ကောင်းလှသည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ အစ်မကကော ကျွမ်းကျွမ်းကို ဘာပေးမှာလဲ?"

ရှောင်ကျူးသည်လည်း အလွန်ပျော်နေသော်လည်း မွေးနေ့လက်ဆောင်အတွက် စဉ်းစားရသည်မှာ ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် ဘာဝယ်ပေးရမှန်း မသိသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောထံမှ အကြံဉာဏ်အချို့ ရလိုရငြား မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမလည်း ဘာမှမသိသေးကြောင်း လွှတ်ခနဲ ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးများကို မြင်သောအခါမှ သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး သူတို့ကို ရယ်ချင်ပတ်ကျိ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့ ငါ့ကို လှည့်စားမလို့လား? မဖြစ်နိုင်တာ။"

ရှောင်ကျူးသည် ခြောက်သွေ့နေသော မျက်လုံးများကို စိုစွတ်သွားအောင် မျက်တောင် အကြိမ်ကြိမ် ခတ်လိုက်သည်။"ဟိဟိ... ကျွန်မက စပ်စုချင်လို့ပါ..."

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မတို့က စပ်စုချင်တာရော၊ အကြံဉာဏ် ရမလားလို့ရောပါ..." ယွီလင်းက ချက်ချင်း ဝင်ထောက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော မယုံမှာ စိုးသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း ပြသရန် မျက်တောင်များကို အမြန်ခတ်ပြကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သံသယရှိသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို နင်တို့ကကော ဘာလက်ဆောင်တွေ ပြင်ထားလဲ?"

သူမသည်လည်း သူတို့ထံမှ အကြံဉာဏ် တစ်ခုခု ရလိုရငြား မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ "အာ... ငါ အိပ်ချင်လာပြီ။ တို့တွေ အိပ်ကြတော့မလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! အဲဒါ အမှန်ပဲ!"

ရှောင်းကျူးသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သမ်းဝေလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါဦး၊ မျက်ရည်တွေတောင် ထွက်လာပြီ။ အစ်မလည်း မြန်မြန် သွားအိပ်တော့လေ..."

"..."

ယွီလင်းသည် အမူအရာ ပျက်ယွင်းခြင်း မရှိသော ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်ရင်း တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်မတို့လည်း ဘာပေးရမှန်း မသိသေးလို့ပါ..."

ယွီလင်းက အရင်ဆုံး ဝန်ခံလိုက်သည်။ ရှောင်ကျူးကလည်း ထပ်တူလိုက်ကာ ချင်းရှောင်းကောကို သနားစဖွယ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ငွေကြေးလည်း မရှိ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုလည်း ဘာမှ မရှိပေ။ သူတို့ တတ်ကျွမ်းသည်မှာ အတွင်းခံအင်္ကျီများနှင့် ပိုက်ဆံအိတ်များ ချုပ်လုပ်ခြင်းသာ ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အဝတ်အစားများ ချုပ်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ လက်ရာမှာ ထိုအဆင့်ထိ မရောက်သေးပေ။ အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်လျှင် ခါးပတ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်းကောက နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူမ သိသားပဲ။ ဒီမိန်းကလေးတွေမှာလည်း သူမလိုပဲ ဘာအကြံမှ မရှိကြဘူးဆိုတာ...

ဒါက ကျွမ်းကျွမ်းကို အရာရာ ပြည့်စုံအောင် ထားပေးခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အမှားပဲ။ ကောင်လေးမှာ ဘာမှ လိုလေသေးမရှိ ဖြစ်နေသည်။ ဘောပင်၊ စက္ကူ၊ မင်၊ အဝတ်အစားနဲ့ ဖိနပ်တွေကအစ အကုန်ရှိသည်။ သူပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အရာများစွာမှာ အသစ်စက်စက် အသုံးမပြုရသေးသည်များ ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည်လည်း အရင်က ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးများနှင့် လက်ကောက်များကို ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကောင်လေးသည် ထိုအသုံးအဆောင်များမှာ မိန်းကလေးများအတွက်ဟု ခံစားရသဖြင့် တစ်ခါမျှ မဝတ်ဆင်ခဲ့ပေ။ စားသောက်ကုန်များမှာလည်း လိုလေသေးမရှိ။

ထို့ကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို ဘာပေးရမှန်း သူမ တကယ် မသိတော့ပေ။

"ငါ သူ့ကို ဝက်လက်ကြီးတွေပဲ အများကြီး ဝယ်ပေးလိုက်ရမလား မသိဘူး?"

ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့ နီးကပ်လာသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောမှာ ဘာလက်ဆောင် ပေးရမည်ကို အကြံမရသေးပေ။ သို့သော် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာမူ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိသွားပုံရပြီး ချင်းရှောင်းကော ကွယ်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည်လည်း ပို၍ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ဘာအကြံမှ မရှိသေးသလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ဘဝကိုတော့ ဆက်ဖြတ်သန်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း နေပြန်ကောင်းလာသည်နှင့် သူမသည် သူ့ကို ဆရာခုံး၏ အိမ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်သည်။

ကောင်လေးမှာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သို့မဟုတ် ရိုးရိုးတန်းတန်းပင်၊ လူရှေ့တွင် သာမန်အတိုင်း နေသော်လည်း သီးသန့်ရှိချိန်တွင်မူ အမြဲတမ်း သက်ပြင်းချကာ မိမိဘာသာ ညည်းညူနေတတ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ဤသည်ကို သတိပြုမိပြီး တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေမိသည်။

ကလေးလေးမှာ သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသော်လည်း ရောက်ရှိလာတော့မည့် အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်အတွက် ကျွမ်းကျွမ်းသည် အရင်ဆုံး အနည်းငယ် စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်လေးသည် သူ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို လွယ်ကာ မြည်းလှည်းပေါ်မှ ဝန်လေးစွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်း လျှောက်ပြီးနောက် သူသည် ရပ်လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူပြောချင်သည့် စကားများစွာ ရှိပုံရသော်လည်း မည်သို့ စတင်ရမှန်း သူ မသိပေ။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိပြီး၊ သူမက သူ့ကို အရင်လို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ပေးမည်ကို မျှော်လင့်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းပြင်မိသော်လည်း အားတင်းကာ နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။ အားလုံးက ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အကြာကြီး ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သူမအနေဖြင့် အားလုံး၏ ကြိုးပမ်းမှုကို ဖျက်ဆီး၍ မဖြစ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျန်းတန်းဟယ်သည်လည်း အိမ်သို့ အမြန်ရောက်အောင် လမ်းပေါ်တွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ သူမသည် သူ၏ အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်များကို မဖျက်ဆီးသင့်ပေ။

သူမသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို မကြည့်မိစေရန် ခေါင်းကို တင်းတင်းမာမာ လွှဲထားလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ဂရုမစိုက်သလို ဟန်ဖြင့် လက်ပြလိုက်သည်။

"ဝင်တော့လေ။ အမေ ပြန်တော့မယ်..."

"အမေ... နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင်..."

"အော်၊ အမေ သိပါတယ်။ နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် နေသာမယ့်နေ့ပဲ။ အမေ အဝတ်တွေ အားလုံး လျှော်ထားလိုက်မယ်။ စိတ်မပူနဲ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် မြည်းလှည်းပေါ်သို့ အမြန်တက်ကာ မောင်းထွက်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆက်ရှိနေလျှင် သူမ စိတ်ပျော့သွားပြီး အရာအားလုံးကို ပြောပြမိမှာ သူမ စိုးရိမ်နေသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မြည်းလှည်း မောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးထဲက ပျော်ရွှင်မှုများမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး ဗလာဖြစ်နေသော လမ်းမကြီးကို ကြည့်နေမိသည်။

"မဟုတ်ဘူး... နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆိုရင် ကျွန်တော့် မွေးနေ့လေ..."

ဆရာကတော်ခုံးသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။ သူ့ဘာသာသူ ထိုနေရာတွင် ဆက်ရပ်နေသည်ကို သူမ မကြည့်ရက်တော့ပေ။ သူမသည် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူမနောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားပြီး အနည်းငယ် မှိုင်တွေနေပုံရသည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူသည် သူမကို လှမ်းကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဆရာကတော်ခုံးက သူမ အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် အကြားအာရုံ မှားယွင်းသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စိတ်ထဲ မထားလိုက်ပေ။

ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို အဆင်အခြင်မဲ့သော အလုပ်တစ်ခု လုပ်မိစေတော့မည့်အရေးကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

ထိုညနေခင်းတွင် ရုတ်တရက် နှင်းများ အကြီးအကျယ် ကျလာတော့သည်။ ညစာသင်ကြားမှုများ ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကျွမ်းကျွမ်း အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် အခန်းထဲတွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေများကို အထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။

ပါးလွှာသော အင်္ကျီတစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် ကလေးလေးအတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် ဖယောင်းတိုင်မီးကို ကိုင်ကာ သူ့အခန်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ သူမ ရောက်ရောက်ချင်း ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ရန် အမြန် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးမှု ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါမှ ကျွမ်းကျွမ်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြတင်းပေါက် ပိတ်နေသော ဆရာကတော်ခုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်သော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

"ဆရာကတော်?"

"ဟူး၊ ဘာလို့ ပြတင်းပေါက်တွေ ဖွင့်ထားရတာလဲ? မင်း နှာစေးချောင်းဆိုး ဖြစ်ရာကနေ အခုမှ ပျောက်တာလေ။ ထပ်ပြီး ဖျားလို့ မဖြစ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်းအမေက အရမ်း စိုးရိမ်နေတော့မှာ။"

ဆရာကတော်ခုံးသည် သူ့အတွက် စိုးရိမ်စွာဖြင့် ပြောရင်း ပြတင်းပေါက်များကို ပိတ်ပေးလိုက်တော့သည်။