အခန်း (၄၃၄)

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ချင်းရှောင်းကောကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် သူ့ကို ချန်မထားခဲ့ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင်။ မဟုတ်လျှင် သူ လမ်းလျှောက်သွားရပါစေဦးတော့၊ သူမကို ရှာတွေ့အောင်ရှာပြီး စာရင်းရှင်းမိပေလိမ့်မည်။

"မှတ်မိတယ်မလား?"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ စကားကို အကြိမ်ကြိမ် အဖန်ဖန် ပြောခဲ့သော်လည်း သူက ဘာမှ ပြန်မပြောသေးပေ။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် စိတ်တိုစရာ ကောင်းလှသည်။

"အေးပါ၊ သိပါပြီ။ ငါ သေချာပေါက် ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမဖြစ်သလို တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ သူ အတော်လေး ပျာယာခတ်နေသည်။ မနက်ဖြန် မွေးနေ့ပွဲကို သူ သွားရတော့မည်၊ သို့သော် လက်ဆောင်က အဆင်သင့် မဖြစ်သေးပေ။ ၎င်းမှာ သူတို့အိမ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာလည်ခြင်းဖြစ်ရာ လက်ဗလာနှင့် သွား၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့လည်း ဖြစ်သည်။ သူ ဘာယူသွားရပါ့မည်နည်း?

ချင်းရှောင်းကောသည် အတွေးလွန်နေသည့် အမျိုးသား၏ မျက်နှာရှေ့တွင် လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ မှိုင်တွေနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်ဝင်နေပြီး ဘာလက်ဆောင်ပေးရမလဲဆိုသည်ကိုသာ စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကော ထွက်သွားသည်ကို မြင်၊ မမြင်ပင် မသေချာပေ။ သူမကို မမြင်လိုက်လျှင်ပင် သူမက သူ့ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်လား။ ၎င်းမှာ အသေးအဖွဲကိစ္စသာ ဖြစ်သည်၊ သူ့အတွေးများကို မနှောင့်ယှက်သရွေ့ သူမ ထွက်သွားချင်လျှင် ထွက်သွားနိုင်ပါသည်။

သို့သော် သူမ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူက - "ကောင်းကောင်း ပြန်ပါဦး..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်းပါ"

ချင်းရှောင်းကောက ပြောရင်းနှင့် မရပ်မနားဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ငါ့ကို သစ်သားမက်မွန်သီးတစ်လုံး ပေးရင်၊ ငါ မင်းကို ကျောက်စိမ်းရတနာတစ်ခု ပြန်ပေးမယ်။ ဒါဟာ မင်းကို ကျေးဇူးဆပ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကောင်းကို ထိန်းသိမ်းတဲ့ နည်းလမ်းပဲ။"

"မင်း ငါ့ကို သစ်သားမက်မွန်သီး လက်ဆောင်ပေးလို့ ငါ မင်းကို လှပတဲ့ ကျောက်စိမ်းတစ်တုံးနဲ့ တုံ့ပြန်တာဟာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ငါ တန်ဖိုးထားလို့ပဲ။"

"လူတွေဟာ တခြားသူတွေနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့အခါ အမှတ်တရပစ္စည်းတွေ လဲလှယ်တတ်ကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက အဲဒီပစ္စည်းရဲ့ တန်ဖိုးမဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီနောက်ကွယ်မှာ ရှိနေတဲ့ ခံစားချက်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ အရေးပါမှုပဲ။"

ဆရာခုံးသည် သူ့ထိုင်ခုံမှနေ၍ အာဝဇ္ဇန်းရွှင်စွာ ဟောပြောနေသည်။ အောက်တွင် ထိုင်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းမှာမူ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခဏခဏ လှမ်းကြည့်နေပြီး စိတ်မပါသလို ဖြစ်နေသည်။

ဆရာကုန်းသည် ဤသည်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိသွားပြီး စာအုပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်သို့ စာအုပ်ချလိုက်သည့် ခပ်တိုးတိုးအသံကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ?"

ဆရာခုံးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ မနက်ခင်း အတန်းအတွက် ဒီလောက်ပါပဲ။ အခန်းကို ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားတော့၊ မင်းအမေ လာကြိုမှာကို စောင့်နေလိုက်"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့ဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

ပညာသင်ကြားခြင်းတွင် အဆင့်သုံးဆင့် ရှိသည်—ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေနှင့် ဈာန်ဝင်စားခြင်းအခြေအနေ တို့ဖြစ်သည်။

ပညာသင်ကြားခြင်းတွင် နှလုံးသား ခြောက်မျိုး ရှိသည်—ဖြူစင်သောနှလုံးသား၊ တောင့်တသောနှလုံးသား၊ တိတ်ဆိတ်သောနှလုံးသား၊ ကြည်လင်သောနှလုံးသား၊ အာရုံစူးစိုက်သောနှလုံးသားနှင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်တတ်သောနှလုံးသား တို့ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဤသွန်သင်ချက်များနှင့် မူဝါဒများကို လိုက်နာသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ သူ...

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ။"

ဆရာခုံးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက ငယ်သေးသလို ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်လည်း ဖြစ်သည်။ ကိစ္စမရှိပါပေ။

"ဒါနဲ့၊ ဒါက မင်းအတွက်ပဲ။"

ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျရောက်မည်ကို ဆရာခုံး သိရှိထားသော်လည်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် အံ့အားသင့်စရာ စစ်ဆင်ရေးကို ဆက်လုပ်ဆောင်ရန် သူ မမေ့လျော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနီရောင်အိတ်လေးကို ကြိုတင်ထုတ်ယူ၍ ကောင်လေးအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး ဖြေကြည့်ရန် ပြင်စဉ် ဆရာခုံးက အမြန်တားလိုက်သည်။ "အခု မဖြေနဲ့ဦး။ မနက်ဖြန်ကျမှ ဖြေကြည့်။"

"မနက်ဖြန်?"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဆရာခုံးကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာလို့ မနက်ဖြန်လဲ? မနက်ဖြန်က သူ့မွေးနေ့လေ။ ဒါက သူ့ရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင် ဖြစ်နိုင်မလား? ဒါပေမဲ့ ဆရာက ဘာလို့ အဲဒီလို မပြောတာလဲ?

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွမ်းကျွမ်း၏ မျက်လုံးများတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူ အရမ်း ပျော်သွားသည်...

"သွားတော့လေ။"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့အခန်းဆီသို့ အမြန်ပြေးသွားတော့သည်။ ဆရာခုံးသည် ရွှင်မြူးနေသော ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ကောင်လေး နောက်ဆုံးတော့ ပြုံးနိုင်သွားပြီ—ဒါဟာ တကယ့်ကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အိမ်ထဲပြန်ဝင်ပြီး သူပြင်ဆင်ပြီးသား အိတ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ဆရာခုံး ပေးလိုက်သည့် လက်ဆောင်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြတင်းပေါက်နှင့် တံခါးများကို ဂရုတစိုက် ပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ရှေ့တံခါးကြီးဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးသွားတော့သည်။ လမ်းတွင် ဆရာကတော်ခုံးကိုပင် နှုတ်ဆက်ရန် အချိန်ယူလိုက်သေးသည်။

တံခါးနားရောက်သောအခါ သူသည် ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ချင်းရှောင်းကော တံခါးမှ ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေသည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာပြီး သူ၏ မတ်နေသော ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ကာ တခိခိ ရယ်မောနေမိသည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ အထဲဝင်ပြီး ခဏစောင့်ပါဦး။"

ပုံမှန်အားဖြင့် တံခါးနားက ခုံတန်းလျားသည် ကျွမ်းကျွမ်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် တံခါးနှင့် တည့်တည့်တွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောကို အမြဲတမ်း ထိုခုံပေါ်မှာ စောင့်တတ်သည်။ သို့သော် အခုက ဆောင်းတွင်းဖြစ်သည်၊ အအေးဒဏ်ကြောင့် သူ့မျက်နှာလေး နီမြန်းနေသော်လည်း အပြင်မှာ ထိုင်စောင့်ရန်သာ သူ အတင်းအကျပ် လုပ်နေသည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် သူ အအေးမိနေသည်ကို မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် အထဲသို့ ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဆရာကတော်ခုံးကို စိတ်မပူစေချင်သဖြင့် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

အနွေးဓာတ် ယူနေစဉ်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ဝက်စာလောက်ရှိသည့် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ကောက်လွယ်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ပြေးသွားတော့သည်။

ပြေးသွားရင်းနှင့်လည်း သူက "အမေလား? အမေလား? အမေလား?" ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

"ဟေး... ကျွမ်းကျွမ်း!"

ချင်းရှောင်းကောသည် တံခါးအဟိုက်မှတစ်ဆင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို မြင်လိုက်ရပြီး ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါ်က စိုးရိမ်နေသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ရှေ့သို့တိုးကာ သူ့ကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။

ထိုခဏမှာပင် ကျွမ်းကျွမ်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူက သူ့အမေကို ငိုနေသည်ကို မမြင်စေချင်သဖြင့် မသိမသာ သုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး အိတ်ကို ယူပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဖင်လေးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ရာ သူ တခိခိ ရယ်မောသွားတော့သည်။

"စောင့်ဦးနော်။ ငါ မင်းရဲ့ ဆရာနဲ့ ဆရာကတော်ကို ဒါအရင် ပေးလိုက်ဦးမယ်။"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမလက်ထဲက မြေအိုးကို ပြလိုက်သည်။ ဒါတွေက ပြီးခဲ့တဲ့လက သူမ စိမ်ထားတဲ့ ဘဲဥငန်တွေ ဖြစ်သည်။ သူမဆီမှာ ဘဲဥတွေ အများကြီးရှိနေသဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးအတွက် သီးသန့် ပိုလုပ်ထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး သူမနောက်မှ လိမ္မာပါးနပ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။

ဆရာကတော်ခုံးသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ နောက်ကွယ် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တွင် ရှိနေသည်။ သူမ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့မှာ သူမဆီသို့ လျှောက်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါ အသက်ကြီးလာပြီ။ ခြေထောက်တွေက အရင်လို မသွက်တော့ဘူး။"

ဆရာကတော်ခုံးသည် အတော်လေး အားနာနေပုံရသည်။ သူမ သုံးလှမ်းလျှောက်ရသည့် အချိန်မှာ တခြားသူများ သုံးမီတာလောက် ပြေးနိုင်သည့် အချိန်ဖြစ်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြလိုက်ပြီး သူမစကားကို ပြန်မဖြေပေ။ ဘဲဥငန်များကို ထုတ်ယူကာ သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဆရာကတော်ခုံး၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် ချင်းရှောင်းကော လုပ်ပေးသည့် ဘဲဥငန်များကို အလွန်နှစ်သက်သည်။ အရသာမှာ ထူးဆန်းသော်လည်း အလွန်ပင် စားကောင်းလှသည်။

"မြန်မြန်... အထဲဝင်ပြီး ခဏလောက် အနားယူဦး။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဆရာကတော်ခုံးသည် ချင်းရှောင်းကောကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်သည်။ သို့သော် ချင်းရှောင်းကောတွင် အိမ်မှာ လုပ်စရာ အလုပ်အချို့ ကျန်နေသေးသဖြင့် လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူမသည် ကုန်းမိသားစုကို မွေးနေ့ပါတီသို့ ဖိတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း လူကြီးနှစ်ဦးအတွက် ကားဖြင့် အသွားအပြန် လုပ်ရန်မှာ အဆင်မပြေလှပေ။ သူတို့၏ ကျန်းမာရေးက ပိုအရေးကြီးသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအစီအစဉ်ကို သူမ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

"အမေ... သားတို့တွေ အိမ်ပြန်မှာလား?"

ကျွမ်းကျွမ်းက မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ကာ မေးသည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ပါးကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မပြန်သေးဘူး။ အမေ အစားအသောက် တချို့ သွားဝယ်ဦးမယ်"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ခေါင်းနှင့် မျက်နှာကို တခြားသူများ လာထိသည်ကို မကြိုက်သော်လည်း သူ့အမေနှင့်ဆိုလျှင်တော့ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သူ့အမေက သူ့မျက်နှာကို ထိတွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဆွဲခြင်းကို သူ အလွန်နှစ်သက်သည်။

"အိမ်မှာ စားစရာတွေ ကုန်သွားလို့လား?"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်အတွက် မလောက်မှာ စိုးလို့... စားစရာတွေ မလောက်မှာစိုးလို့ အမေ ထပ်ဝယ်ရမယ်။"

ချင်းရှောင်းကောသည် မနက်ဖြန် ကျင်းပမည့် အစီအစဉ်ကို လွှတ်ခနဲ ပြောမိတော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် လေသံပြောင်းကာ ဖုံးကွယ်လိုက်နိုင်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ထိန်းလိုက်ပြီး သူမ စကားကို မကြားလိုက်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ဟင်း... ဟင်း၊ ဟင်း... ဟင်း၊ ဟင်း..."

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို မသိမသာ ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက် ပျော်နေရတာလဲ? မနက်ဖြန်က အံ့အားသင့်စရာ ပါတီအကြောင်း သူ သိသွားပြီလား? သူမ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပေါက်ကြားအောင် လုပ်မိသွားပြီလား?

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ချင်းရှောင်းကော သူ့ကို ကြည့်နေသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် သူမကို အကြီးအကျယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး လေယူလေသိမ်း မမှန်သော သီချင်းကို ဆက်ဆိုနေတော့သည်။

သူ့ခြေထောက်လေးများမှာ ထိုင်ခုံမှ တွဲလောင်းကျနေပြီး သီချင်းစည်းချက်အတိုင်း လွှဲနေသည်။ သူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းဘေးက သူမ၏ နားကို တိတ်တဆိတ် ပိတ်ထားလိုက်သည်။ အမေတစ်ယောက်အနေဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ သီချင်းဆိုသံကို မသာယာသော်လည်း သာယာသလို ဟန်ဆောင်ပေးသင့်သည်၊ သို့သော် သူမ တကယ် မလုပ်နိုင်တော့ပါ...

"ချစ်သားလေးရယ်... အမေကို သနားပါဦး။ အမေ နားတွေ နာနေပြီ..."

ကျန်းတန်းဟယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ယုံဟိုင် ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် သူ့ယောက်ဖဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ရန် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဆရာခုံး၏ အိမ်သို့သွားကာ လူကြီးနှစ်ဦးအား ဂါရဝပြုခဲ့သည်။

ဆရာကတော်ခုံးက သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ချင်းရှောင်းကောတို့ ခုနကတင် ထွက်သွားကြတာ။ မင်း အနည်းငယ် စောရောက်ရင် သူတို့နဲ့ ဆုံဦးမှာ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ယေက်ဖကလည်း ခုနက ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့သည်။ ဘယ်လောက် တိုက်ဆိုင်လိုက်လဲ။ သူတို့နှင့် မဆုံခဲ့ခြင်းက ကံကောင်းခြင်းပင်။ မဟုတ်လျှင် အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

သူသည် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ချင်နေသဖြင့် ကုန်းမိသားစုထံသို့ လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ပြီးနောက် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ထွက်လာပြီး လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် သူသည် ဘေးတွင် စောင့်နေသော သာမန်ရိုးရိုး မြင်းလှည်းနှစ်စီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးလေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အတွင်းတွင် ထိုင်နေသော ကောင်လေး၏ စပ်စုလိုသည့် အကြည့်နှင့် ဆုံသွားခဲ့သည်။ သူ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်တော့သည်။"သွားကြစို့"