အခန်း (၄၃၅)

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် မြင်းလှည်းနှစ်စီးမှာ မသိမသာ စတင်ရွေ့လျားလာတော့သည်။ သူတို့ကို အကာအကွယ်ပေးရန်အတွက် အရိပ်ကြည့်အစောင့်တပ်သား ဆယ်ဂဏန်းကျော်မှာလည်း အမှောင်ထဲမှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ယခုတစ်ခေါက် အိမ်သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ သူနှင့်အတူ ဖယ်ထုတ်၍မရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ထပ်ပါလာခဲ့သည်။

သူသည် ဤသူကို ခေါ်လာရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ထိုသူ၏ ဇွတ်အတင်း ပြောဆိုမှုနှင့် ရှောက်ကျန့်၏ ဖိအားပေးမှုကို မတွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ သူသည် ဤလူကို ပြန်မခေါ်လာပါက၊ အိမ်ပြန်ဖို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ပါနှင့်တော့။

ထို့ကြောင့် သူသည် သဘောတူလိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဤလူသာ ပါမလာပါက သူသည် မနေ့ကတည်းက ရောက်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော နန်းတွင်းအစောင့်တပ်သားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဝေါယာဉ်အတွင်း၌ မည်သူရှိနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

ယခုအချိန်တွင် ရှောက်ယိသည် သူ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးအတွင်း ရှာဖွေရင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

"စုတ်တံ၊ ကျားရုပ်လေး၊ ရုပ်ပြစာအုပ်၊ ရွှေရောင်စက္ကူ၊ လက်ခုပ်ဗုံ၊ ယုန်မွှေး၊ နှံကောင်..."

ရှောက်ယိသည် ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး လက်ထဲက နှံကောင်လှောင်အိမ်လေးကို လှုပ်ခါကြည့်လိုက်သည်။ စောစောက အသက်ရှင်နေသော အင်းဆက်လေးမှာ ယခုမူ လှုပ်ရှားမှု မရှိတော့ပေ။ သူ လှောင်အိမ်ကို လွှဲလိုက်သောအခါ နှံကောင်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်မှာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက "နှံကောင် သေသွားပြီ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လှောင်အိမ်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ပေးရန် စီစဉ်ထားသော လက်ဆောင်များအကြောင်းကိုသာ ဆက်လက် စဉ်းစားနေတော့သည်။ သူသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ပေးရန်အတွက် ဤပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ပေးခဲ့ရသည်။

အခြေခံအားဖြင့် သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို တစ်ခုခု လိုသွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် နေ့တိုင်း စစ်ဆေးလေ့ရှိသည်။ ဒါတွေက သူ ကြိုးစားအားထုတ်ထားသမျှ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် တွေ့သောအခါ ကိုယ်တိုင် လက်ရောက် ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းကို တွေးလိုက်မိရုံနှင့် ရှောက်ယိမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ အကျယ်ကြီး ရယ်မောမိသွားသည်။

မြင်းလှည်းအပြင်ဘက်က လူများသည် ထိုအသံကို ကြားသောအခါ နားမလည်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် မြင်းလှည်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မင်းသားငယ်လေးမှာ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တစ်ယောက်တည်း ရယ်နေရသလဲဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ယောက်သာ ဘာမှမကြားသလို ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် အိမ်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုသည်ကို သူ တကယ် ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် အိမ်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရန်သာ ရှိတော့သည်။

"အမေ... မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော်..."

ချင်းရှောင်းကော လန့်သွားပြီး ကျွမ်းကျွမ်း ဆက်ပြောမှာကို စိုးရိမ်သွားသည်။ သူမသည် စကားကို မည်သို့ ဖြတ်ရမည်မှန်းမသိဘဲ ပျာယာခတ်နေစဉ်မှာပင် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ဘာသာ စကားရပ်လိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း... မနက်ဖြန် ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သို့သော်လည်း ချင်းရှောင်းကောသည် သတ္တိမွေးကာ ထိုမေးခွန်းကိုပင် ထပ်မေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ ထိုအကြောင်းကို ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အမေ။ ကျွန်တော် အိပ်တော့မယ်..."

"အင်း အင်း၊ အိပ်တော့လေ။"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ လှဲနေလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် လှည့်လိုက်ပြီး ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ အခန်းထဲတွင် အိပ်စက်ရန် ပို၍ ကောင်းမွန်သော အလင်းရောင်တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကောင်လေး၏ ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း အိပ်ပျော်အောင် ချော့မြှူပေးလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျွမ်းကျွမ်း၏ အသက်ရှူသံမှန်မှန်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ နဖူးလေးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းလိုက်သည်။ ထပ်မံ၍လည်း နမ်းလိုက်မိပြန်သည်။

အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းမှာမူ မပြုံးမိအောင် အစွမ်းကုန် အောင့်ထားရသည်။ ချင်းရှောင်းကော ရိပ်မိသွားမှာ စိုးသဖြင့် သူသည် တစ်ဖက်သို့ အမြန်လှည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အရာအားလုံးကို သိရှိသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ကျွမ်းကျွမ်း နိုးနေသေးသည်ကို သူမ သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ စောစောကတင် သူမ သူ့ကို အမှန်တကယ် အိပ်ပျော်သွားပြီဟု အထင်မှားခဲ့သည်။

"အိပ်တော့နော်။ အမေ ယွီလင်းတို့ဆီ သွားကစားလိုက်ဦးမယ်။"

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောသည်။ "ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ပထမတွင် ကျွမ်းကျွမ်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာလေးမှာ ထိုခဏမှာပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။

'သူ့အမေက သူ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာကို သိသွားပြီ။ ရှက်စရာကြီး။'

ချင်းရှောင်းကောက ရယ်မောပြီး သူ့ဖင်လေးကို ပုတ်ပေးကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့၏ အခန်းတံခါးဝသို့ သွားခဲ့သည်။ တံခါးခေါက်လိုက်ပြီး ပွင့်လာသည်နှင့် သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အခု သူတို့ကို သွားရှာတော့မယ်၊ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ ကျွမ်းကျွမ်းကိုတော့ နင်တို့ဆီ လာတယ်လို့ ပြောထားတယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့အတွက် ဖုံးဖိပေးထားကြဦးနော်။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ!"

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ ချင်းရှောင်းကော ထွက်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တံခါးပိတ်ပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်ကြသည်။ မနက်ဖြန်အတွက် လိုအပ်သည့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို အမြန်ဆုံး အပြီးသတ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် အနည်းငယ် မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အိမ်တွင် အပိုရှိနေသော အိမ်သုံး မီးအိမ်အချို့မှာ ယခုအချိန်တွင် အသုံးတည့်နေသည်။

သူမသည် မီးအိမ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးနောက် လမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် လူလုံးထွက်ပြ၍ မရသေးသဖြင့် ရွာသူကြီး ဝမ်ကို သူ့အတွက် ယာယီတည်းခိုရန် အိမ်လွတ်တစ်လုံး ရှာခိုင်းထားသည်။

မမှောင်မီကပင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို လာတွေ့ရန် လူလွှတ်အကြောင်းကြားထားသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာသည့် အံ့အားသင့်စရာအပြင်၊ ရှောင်းယိပါ သူနှင့်အတူ ပါလာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းကို အိပ်ရာထဲ ထည့်ပြီးနောက် သူမသည် သူတို့ကို ရှာရန် အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့တစ်စုမှာ ရွာထဲရှိ အိမ်တစ်လုံးတွင် တည်းခိုနေကြသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် တစ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ရောက်ရှိသွားသည်။

တံခါးဝတွင် မြင်းလှည်းနှစ်စီးနှင့် မြင်းအချို့ ရပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

မြင်းတစ်ကောင်မှာ ချင်းရှောင်းကောကို မှတ်မိပုံရသည်။ ၎င်းသည် သူမဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာပြီး အမြီးကို ဝေ့ယမ်းပြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မီးအိမ်အကူအညီဖြင့် ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိသွားသည်။ ထိုမြင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အနီရောင် အမွှေးအစုလေး ရှိနေသည်။ ဒါ ကျန်းတန်းဟယ်၏ 'လေနောက်လိုက်သူ' မဟုတ်လား?

ထိုမြင်းကို အမည်ပေးခဲ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ပြန်လာစဉ်က သူနှင့်အတူ ခရီးသွားရာတွင် အမြဲပါလေ့ရှိသော မြင်းမှာ နာမည်မရှိကြောင်း သိရသဖြင့် သူမက 'လေနောက်လိုက်သူ' ဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ မြင်းပြေးသောအခါ ၎င်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ အနီရောင်အမွှေးစုလေးမှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြောင်မြောက်လှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ၎င်း၏ လည်ဆံမွှေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ လေနောက်ပြေးသူလေး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ နင့်ကို မြက်ကောင်းကောင်းတွေ ကျွေးမယ်နော်။"

တံခါးဝက အစောင့်နှစ်ယောက်မှာ ချင်းရှောင်းကောကို မြင်သောအခါ မတားဘဲ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။

အမှောင်ထဲက လူတစ်ယောက်သည် သူ့ဘေးက 'ခေါင်းဆောင်ကြီး' ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ယောက် ဝင်သွားပြီ။ ငါတို့တွေ သွားစစ်သင့်လား?"

'ခေါင်းဆောင်ကြီး' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသူမှာ အခြားအစောင့်ကို စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ "ဘာသွားစစ်မှာလဲ? အဲဒါ စစ်သူကြီးကတော်လေ။ မင်းသာ သူ့ကို ထိမိရင် သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့!"

ထိုလူသည် နာကျင်သွားသဖြင့် ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မှ မသိတာ..."

"နံပါတ် ၆ က ဘာလို့ ဒီလောက် အစားမက်နေရတာလဲ? သူ အခု တာဝန်ကျနေရမှာကို၊ ဒါကို ထမင်းသွားစားနေတယ်လေ။"

"ဟေ့... နံပါတ် ၂!"

'နံပါတ် ၆' ဟု သိကြသော လူသည် ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ဒေါသများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ငြိမ်းအေးသွားသည်။ သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့သော်လည်း သူ့မျက်လုံးများကတော့ နံပါတ် ၂ ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နံပါတ် ၂ က သူ့ကို တမင်သက်သက် ရန်စသည့်အနေဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်သည်။ သူသည် နံပါတ် ၆ ဒေါသကို ထိန်းထားရသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အလွန် ပျော်စရာကောင်းနေပုံရသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် အကြည့်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။ "ဆက်စောင့်နေကြ။"

ထိုသို့ပြောပြီး သူ ထွက်သွားရန် ပြင်သည်။

"ဟေ့... ခေါင်းဆောင်၊ ဘယ်သွားမလို့လဲ?"

နံပါတ် ၂ နှင့် နံပါတ် ၆ တို့က တပြိုင်နက်တည်း မေးလိုက်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ခေါင်းပင်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ထမင်းသွားစားမလို့။"

"..."

နံပါတ် ၂ နှင့် နံပါတ် ၆ တို့မှာ သူ့ကို ဆွံ့အစွာ ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

"ဟဲ... ဒီလူကတော့..."

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ် ရှိရာ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် တံခါးမှာ သူ့အလိုလို ပွင့်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ ချင်းရှောင်းကော စကားမပြောရသေးမီမှာပင် သူသည် သူမကို ပွေ့ချီပြီး အထဲက အခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် လက်ထဲက မီးအိမ်ပင် ပြုတ်ကျတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က ၎င်းကို အမြန်ဖမ်းလိုက်ပြီး ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြည်နူးစရာ ကောင်းလာခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အကြည့်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းပြလှသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမအနားသို့ ပို၍ ပို၍ တိုးကပ်လာနေသည်။ သူ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်တော့မည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက အမြန်မေးလိုက်သည်။ "ရှောက်ယိကော ဘယ်မှာလဲ?"

"..."

ကျန်းတန်းဟယ်သည် လှုပ်ရှားမှုကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး သူမကို သူနှင့်အတူ ထိုင်ရန် ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

"သူ ဘေးခန်းမှာ ရှိပါတယ်။"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှောက်ယိ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤကလေးသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ချင်းရှောင်းကောကို မြင်လိုက်သောအခါ၊ သူ့ခြေထောက် ဆေးနေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ဖိနပ်များကို လက်တွင်ကိုင်ကာ အမြန်ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ အမှန်တကယ် မပြေးနိုင်မီ၊ သူ့ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး၊ ခြေထောက်ဆေးပြီးမှသာ ထွက်ခွာခွင့် ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ ကိစ္စမရှိပေ။ သူ၏ အရှိန်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ပါ။

သူသည် တံခါးကို အကျယ်ကြီး တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ချိုချိုသာသာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒေါ်ဒေါ်..."

သူတို့နှစ်ဦး စာများ အပြန်အလှန် ရေးကြပြီးကတည်းက ရှောင်းယိသည် သူမကို "ဒေါ်ဒေါ်" ဟု စတင် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမနှင့် ပို၍ ရင်းနှီးချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရှိ ဇနီးမောင်နှံမှာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ အချင်းချင်း မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ မည်မျှ ကံကောင်းခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် အလွန် အနေရခက်သော အခြေအနေနှင့် တိုးပေလိမ့်မည်။

"ရှောက်ယိ... မြန်မြန်ဝင်ခဲ့၊ အပြင်မှာ အေးတယ်။"

ချင်းရှောင်းကော သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှောက်ယိကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာကာ ကောင်လေး တွန်းဖွင့်ခဲ့သော တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ရှောက်ယိသည် ချင်းရှောင်းကော ထိုင်ခဲ့သော နေရာတွင် နီမြန်းနေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် မျက်နှာသိပ်မကောင်းလှသော ကျန်းတန်းဟယ်ကို ကြည့်ရန် အချိန်ရတော့သည်။ သို့သော် သူသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ချင်းရှောင်းကောဘက်သို့သာ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒေါ်ဒေါ် ရှောင်းကောကတော့ လှပပြီး နူးညံ့နေတုန်းပါပဲ။

"ကျွန်တော်တို့ မနက်ဖြန် ကျွမ်းကျွမ်းရှေ့မှာ 'လက်ခနဲ' ပေါ်လာရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် 'ဘုန်းခနဲ' ပေါ်လာရမလား?"

ရှောက်ယိ ရောက်လာသည့် ခဏမှာပင် ကျွမ်းကျွမ်းရှေ့တွင် မည်သို့ ပေါ်ထွက်ပြရမည်ကို စတင် စီစဉ်နေတော့သည်။