အခန်း (၄၃၇)

သူမ၏ ဖျောင်းဖျစကားများက ထိရောက်မှု ရှိမရှိတော့ မသိသော်လည်း ထိုနှစ်ယောက်မှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပုံရသည်။

စကားပြောရုံနှင့် အများကြီး မတတ်နိုင်မှန်း ချင်းရှောင်းကောသိသည်။ ထိုမိန်းကလေးများအနေဖြင့် ရှောက်ယိနှင့် အရင်ဆုံး ထိတွေ့ဆက်ဆံကြည့်ရန် လိုအပ်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့။ သူ ရောက်လာရင် ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ သူက ချစ်စရာကောင်းပြီး ကလေးဆိုးလေးလို ချွဲတတ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။"

သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းသာ မရှိရင် ရှောက်ယိဟာ အိမ်ရှေ့မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ထင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက် တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းကာ စိတ်ရင်းကောင်းတဲ့ ကောင်လေးဟာ မြင့်မြတ်တဲ့ ဧကရာဇ်မင်းရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားတော် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ပါ့မလဲ။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲက စိုးရိမ်စိတ်များကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။

သူတို့ကို ဤသို့ မြင်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် ရှောက်ယိ၏ အစစ်အမှန် အဆင့်အတန်းကို ပြောပြမိသည်ကို နောင်တရသွားသည်။ သိခဲ့လျှင် မြို့တော်မှာရှိသည့် ကျွမ်းကျွမ်း၏ သူငယ်ချင်းဟုသာ ပြောလိုက်လျှင် ပိုအဆင်ပြေမည်။

သူမ အိပ်လွန်းပြီး ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမည်။

ထိုသို့တွေးရင်း ချင်းရှောင်းကောသည် ခေါင်းကို ပွတ်ကာ အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အရင်ဆုံး ထမင်းသွားချက်လိုက်ဦးမယ်"

မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် မနေ့ညက ပြင်ဆင်ထားသည့် မုန့်စိမ်းတုံးကို ဖြေလိုက်သည်။ မုန့်စိမ်းကို ဆွဲဆန့်လိုက်သောအခါ ပျားအုံပုံစံ အကွက်လေးများ ပေါ်လာသည်။

မနေ့ညက ထုတ်ထားသည့် ဝက်သားသုံးထပ်သားကို ယူကာ အတုံးလေးများ တုံးလိုက်ပြီး ပဲငပိဖြင့် ဆီသတ်ကာ ဆားအနည်းငယ် ခတ်လိုက်သည်။ အသားများကို ကြော်ပြီးနောက် ခဏ အအေးခံရန် ဘေးတွင် ထားလိုက်သည်။

ထိုအလုပ် ပြီးသွားသောအခါ သူမသည် ပေါက်စီ စတင်လုပ်တော့သည်။ ခဏကြာလျှင် မုန်လာဥချဉ် တစ်ပန်းကန် ပြင်ရမည်။ ထို့နောက် ပေါက်စီများနှင့်အတူ ကန်စွန်းဥနှင့် မုန်လာဥနီများကိုပါ ပေါင်းလိုက်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ပြောင်းဖူးဆန်ပြုတ် တစ်အိုးနှင့် သူတို့ မနက်စာအတွက် မပါမဖြစ် ဥများကိုလည်း ပြုတ်ရမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရိုးရှင်းသော မနက်စာလေး အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် ချင်းရှောင်းကောနှင့်အတူ နေထိုင်လာကြကတည်းက အရပ်အတော်လေး ရှည်လာကြသည်။ ဒါဟာ ချင်းရှောင်းကောရဲ့ အစားအသောက်တွေက ဘယ်လောက် အာဟာရဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေပင်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောက်ယိသည် မိုးမလင်းမီကပင် နိုးနေခဲ့သည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို ကိုယ်တိုင်ဝတ်ကာ အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အစောင့်များမှာ အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူသည် အစောင့်များကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်၏ အခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။

အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ—ရှိနေရမည့်သူမှာ ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိရပါ။

သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီး အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို ရှာကြည့်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို သူ့ဘာသာသူ သွားရှာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ ပြန်အိပ်လို့ မရတော့သဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းဆီကို စောစောသွားပြီး အံ့အားသင့်အောင် လုပ်လိုက်မည်။ လူကြီးနှစ်ယောက်က သူ့အစီအစဉ်ကို သဘောမတူသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်တော့မည်။

သူ သူ့ကို အကြီးအကျယ် အံ့သြသွားအောင် လုပ်မှာ။ ဟားဟား!

အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ ရှောက်ယိသည် သူ့အခန်းသို့ ပြန်သွားကာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ကောက်လွယ်၊ တံခါးပိတ်ပြီး ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

တခြားသူများမှာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အိမ်ရှေ့မင်းသားလေးမှာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လွယ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားကြပေ။

ဒါပေမဲ့ စောင့်တပ်သားများကတော့ အပါအဝင် မဟုတ်ပါ။

"ခေါင်းဆောင်၊ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ရှေ့မင်းသားနောက် လိုက်ရမလား?"

"လိုက်ရမှာပေါ့။"

"မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား?"

"သိသိကြီးနဲ့ လာမေးနေတာပဲ။ ငါတို့တွေ နောက်က မလိုက်ရင် သူ ဘာလုပ်မှာလဲ?"

"နံပါတ် ၆၊ မင်းက မနေ့ညက ဝမ်းလျှောတော့ ဦးနှောက်ပါ ထွက်သွားတာလား?"

'နံပါတ် ၆' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသော အစောင့်သည် သူ့စကားကြောင့် ဤမျှ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ့ကို မလှောင်ပြောင်သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူဖြစ်သည့် သူ့ခေါင်းဆောင်ကို သူ မျက်ရည်ဝဲလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းဆောင်ကတော့ သူ့ကို ဂရုစိုက်ပါသေးတယ်...

"ခေါင်းဆောင်..."

"မင်းရဲ့ ဦးနှောက်က အသုံးမကျရင် လွှင့်ပစ်လိုက်။ အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းက ပေါ့သွားတာပေါ့။"

ခေါင်းဆောင်က လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စောင်ကို သေသေချာချာ ပြင်ခြုံလိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား..."

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲတွင် ရယ်သံများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

နံပါတ် ၆ သည် သူ့ထက် အသက်ကြီးသော ထိုလူများကို ဝမ်းနည်းစွာ ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ မကျေနပ်မှုကိုတော့ ထုတ်မပြောရဲပေ။

ရာထူးလည်းနိမ့်၊ အတွေ့အကြုံလည်း နည်းသဖြင့် သည်းခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

"ကဲ ကဲ၊ မြန်မြန် လိုက်သွားကြစို့။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါတို့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ကုန်မယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "နံပါတ် ၆ က ညဘက် တာဝန်ကျလို့ ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ တခြား တစ်ယောက်ယောက်ကို လိုက်ခိုင်းလိုက်။"

"ခေါင်းဆောင်..."

နံပါတ် ၆ သည် တာဝန် ဆက်ထမ်းဆောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ့ခေါင်းဆောင်က ဤမျှ ထောက်ထားညှာတာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုသူ၏ အပြုအမူက သူ့ကို တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။

တခြားသူများက နောက်ပြောင်နေကြသော်လည်း သူတို့အဖွဲ့၏ ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်မှာ အလွန်ခိုင်မာလှသည်။ ဤစီစဉ်မှုကို ကြားသောအခါ ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြပေ။ ထို့ကြောင့် လူသုံးယောက်မှာ အလိုအလျောက် ထွက်သွားကြပြီး ကျန်သူများမှာ အခန်းထဲတွင် နားနေကြတော့သည်။

ရှောက်ယိ၏ မက်မွန်ပွင့်ကျေးရွာအပေါ် မှတ်ဉာဏ်မှာ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေသည်။ သူ ဤနေရာသို့ မလာဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အပြင်မထွက်ခင်ကတော့ ကျွမ်းကျွမ်းအိမ်ကို သူ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့သော်လည်း လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက်တွင်မူ သူ တုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်။

လက်တွေ့ဘဝက သူ့မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?"

ရှောက်ယိသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်တွင် ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ရပ်နေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်၊ လမ်းကို ကြည့်လိုက်နှင့် ကြောက်လန့်နေပြီး ရှေ့ဆက်တိုးရန် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် သတ္တိမွေးကာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လမ်းကို စောင့်နေမည့်အစား လမ်းမှန်ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရမည် မဟုတ်လား။

ခဏအကြာတွင်...

"နံပါတ် ၃၊ အိမ်ရှေ့မင်းသားက ဘာလို့ တစ်နေရာတည်းမှာတင် လမ်းလျှောက်နေတာလဲ?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ? ခဏလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်ရအောင်။ သူ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လုပ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ။"

နောက်ခဏကြာသောအခါ...

"ဘာ? သူ တစ်မီတာတောင် မရောက်သေးဘူး။"

"သူ လုံးဝ မရွေ့ဘူး။"

"သူ လမ်းပျောက်နေတာလား?"

ဤအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြဿနာကို ထောက်ပြလိုက်သည်။

ထိုစကားပြောပြီးသည်နှင့် တခြားလူများမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"ဒီလောက် သိသာနေတဲ့အရာကို သူတို့ ဘာလို့ သတိမထားမိတာလဲ? သူက ဘာလို့ အကျယ်ကြီး ထုတ်ပြောရတာလဲ?! တကယ်ပဲ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ!"

"အဟမ်း။"

နံပါတ် ၃ က နံပါတ် ၄ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ နံပါတ် ၄ က ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးကို ကောက်ယူပြီး သွားရမည့် လမ်းမှန်ဘက်သို့ ပစ်လိုက်သည်။

ဗျာများနေသော ရှောက်ယိသည် သူ့ညာဘက်မှ အရာတစ်ခု ပျံသန်းသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ခဲလေးသည် လမ်းပေါ်သို့ ကျသွားပြီး လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်မသွားမီ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်သွားသည်။

ရှောက်ယိသည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါဟာ သေချာပေါက် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ အရိပ်အယောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တကယ်ကို အံ့သြစရာပါပဲ။

သူ ဒီလမ်းအတိုင်း သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ!

ထိုသို့နှင့် ရှောက်ယိသည် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာပြီး စောစောက ကြောက်ရွံ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသား ပြန်လည် လမ်းလျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အရိပ်ကြည့်အစောင့်များမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ သူတို့ ခြေထောက်တွေမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ရှေ့ဆက်လျှောက်အောင် လုပ်ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

သို့သော် ဤပျော်ရွှင်မှုမှာ ကြာရှည်မခံပေ၊ အကြောင်းမှာ မင်းသားလေးသည် မကြာမီမှာပင် ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားပြန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်...

"... နံပါတ် ၄..."

နံပါတ် ၄ မှာ တစ်ဖက်လူ ဘာမှပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ သူသည် အခြေအနေကို နားလည်ပုံဖြင့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကောက်ယူပြီး ရှေ့သို့ ပစ်လိုက်ပြန်သည်။

ရှောက်ယိသည် ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ကျောက်ခဲများကို ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ခံနေရသည့် ကံကောင်းသူတစ်ယောက်မှန်း သူ သိလိုက်ရသည်။

ကျောက်ခဲများနောက်သို့ လိုက်ရင်း ကျွမ်းကျွမ်းတို့အိမ်နှင့် အနီးဆုံး သစ်ပင်ကြီးရှေ့သို့ သူ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင်မူ သူ လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိသလောက် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ရှေ့က သစ်ပင်ကြီးကို သူ ကောင်းကောင်း မှတ်မိသည်။ ထိုစဉ်က ရှောင်းဟူက သူနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို ထိုအပင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ခေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။

နံပါတ် ၄ သည် သူ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်ရှေ့မင်းသား လမ်းပြန်ပျောက်သွားပြီဟု ထင်ပြီး ကျောက်ခဲ နောက်တစ်လုံး ပစ်ရန် အလိုအလျောက် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ လက်မမြှောက်မီမှာပင် နံပါတ် ၃ က သူ့ကို တားလိုက်သည်။ နံပါတ် ၃ က ရှေ့ကို ကြည့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

နံပါတ် ၄ သည် ထူးဆန်းစွာ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ပေါ်လာမှန်းမသိ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ လက်ပိုက်လျက် သစ်ပင်ကြီးကို မှီရပ်နေသည်။ သူသည် သူ့အရှေ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိနေသော ရှောင်းယိကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေသည်။

ရှောက်ယိသည် ခေါင်းမော့ကာ ဆက်လျှောက်လာသော်လည်း ရုတ်တရက် စိတ်ဓာတ်ကျသွားခဲ့သည်။ လမ်းကို မမှတ်မိသည့်အတွက် သူကိုယ်သူ အသုံးမကျဘူးဟု ခံစားနေရသည်။ ပိုဆိုးသည်မှာ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် သူ ဘယ်က လာခဲ့သည်ကို မေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ခုနကတင် ထိုလမ်းက လာခဲ့သည် မဟုတ်လား၊ ဒါကို သူ မေ့သွားပြန်ပြီ။

"ဟူး..."

"မြန်မြန်လာ။ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်တော့မယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်လေးကို အကြာကြီး ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်လေး ခဏခဏ ရပ်လိုက်၊ လျှောက်လိုက် လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် သူ စိတ်မရှည်တော့ပေ။

ရှောက်ယိသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော်လည်း ရုတ်တရက် ရင်းနှီးသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားတော့သည်။

သူ့ကို လာကယ်သည့် ကယ်တင်ရှင်ကြီးလို ဖြစ်နေသော ထိုအမျိုးသားကို မော့ကြည့်ရင်း သူက တွေးလိုက်မိသည်။

"ကျောက်ခဲလေးတွေက လူအစစ် ဖြစ်သွားပြီ။ ဘုရားသခင်က ငါ့ကို တကယ် စောင့်ရှောက်နေတာပဲ"

"ဒါနဲ့ သူ ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ? ဒေါ်ဒေါ် ရှောင်းကောက မနက်စာ ချက်နေပြီတဲ့လား?! ငါ အဲဒါကို အရမ်း လွမ်းနေတာ..."

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကောင်လေး ကြောင်တောင်တောင်ကြီး ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှောက်ယိသည် သူ့နောက်သို့ အမြန် လိုက်ပြေးလေတော့သည်။

ပြေးရင်းနှင့်လည်း သူက "နေဦး... နေဦး... ကျွန်တော့်ကို စောင့်ဦး..." ဟု အော်ဟစ်နေသည်။

ရှောက်ယိ ပြေးလိုက်သည်နှင့် သူ့အိတ်မှာ အထက်အောက် ခုန်နေပြီး ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သူ့ဖင်ကို ရိုက်နေတော့သည်။ ထိုသို့ ရိုက်နေခြင်းကပင် သူ၏ အသံကို ရှေ့သို့ ရောက်အောင် အားပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ့ကို ပြန်မထူးသော်လည်း ကောင်လေး၏ အော်သံကြောင့် ခြေလှမ်းများကို တိတ်တဆိတ် နှေးပေးလိုက်သည်။