အခန်း (၄၃၉)

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မျက်တောင်တခတ်ခတ်လုပ်ပြီး မျက်လုံးများကို အားရပါးရ ပွတ်လိုက်သည်။

ယုံကြည်ရခက်သော်လည်း သူ့ဖခင်မှာ ဤသို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒါဟာ အစစ်အမှန်သက်သက်ပါပဲ။ လျော့တာ ပိုတာ လုံးဝမရှိပါဘူး။

(အဟမ်း... စကားလမ်းကြောင်းလွဲသွားတာ တောင်းပန်ပါတယ်)

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အံ့သြသွားရာမှ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီးနောက်၊ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အချိန်အကြာကြီးနေလျှင် ထိုနှစ်ယောက်ကို နိုးသွားစေမည်ကို သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အလင်းထွက်ကျောက်ကို ပြန်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေရမည့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း၏ လက်မှာ တုန်သွားပြီး နှလုံးမှာလည်း ထိတ်လန့်သွားမှုကြောင့် ထုံကျဉ်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ဖခင်၏ မျက်လုံးများမှာ မှိတ်ထားဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံး လုံးဝ မဖွင့်ခဲ့ပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ချလိုက်မိသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ဤသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ဆောင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သောကြောင့် အနည်းငယ် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စိတ်ကို ပြန်လည်ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျွမ်းသည် အလင်းထွက်ကျောက်ကို မူလနေရာတွင် ပြန်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောင်ထဲသို့ ပြန်တိုးဝင်ကာ အိပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ လုံးဝ အိပ်မပျော်တော့ပေ။

ဉာဏ်ကောင်းလှသော ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ဖခင် ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာသည့် အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစား၍ မရနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ 'သူ ငါ့မွေးနေ့အတွက် ပြန်လာတာလား...?'

ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကောင်လေးမှာ စိတ်ထဲက ပျော်ရွှင်မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဤကာလအတွင်း သူ့အမေနှင့် တခြားသူများ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းသည် အရာအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။

"ဒါကြောင့်ကိုး!"

သူ တကယ်ကို၊ တကယ်ကို၊ တကယ်ကို အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

စောစောက သူ့ကို တမင်နောက်ချင်သဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ပြခဲ့သော ကျန်းတန်းဟယ်သည် ယခုအချိန်တွင် မျက်လုံးပြန်မှိတ်ထားသည်။ သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ကောင်လေး၏ လှုပ်ရှားမှုအသေးအမွှားလေးများကို နားစွင့်နေသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး အူကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ သားလေးပဲ"

စကားမစပ်၊ ရှောက်ယိကတော့ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း ထလိုက်ပြီး အဝတ်အစားဝတ်၊ မျက်နှာဖုံးနှင့် ဖိနပ်များကို ချွတ်ပေးကာ စောင်ခြုံပေးလိုက်သည့်တိုင်အောင် သူ့ဘက်မှ ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

ကျွမ်းကျွမ်း မထွက်သွားမီ ရှောက်ယိကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကို... ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးပြီးပြီနော်။ ထားလိုက်ပါတော့။ ကောင်းကောင်းပဲ အိပ်လိုက်ပါ။ ညစာ မစားခင်မှ မင်းကို နှိုးလိုက်မယ်။"

စိတ်ထဲကနေ ထိုစကားများကို တိတ်တဆိတ် ပြောပြီးနောက် သူသည် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ ဧည့်ခန်းထဲက အလှဆင်ထားသည့် ပစ္စည်းများကြောင့် သူ့မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။

မနှစ်ကထက်စာလျှင် အလှဆင်ကြိုးများမှာ နှစ်ဆမျှ ပိုများနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာကြက်တစ်ခုလုံးမှာ ထိုအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပန်းအလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ကြိုးများတွင် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ပုံစံတူ အရုပ်သေးသေးလေးများ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။ ပုံဆွဲတာက သိပ်မတော်သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုကတော့ အံ့မခန်းပင်။

ရင်းနှီးနေသော်လည်း ထူးခြားသည့် ထိုရုပ်ပုံစံကို ကြည့်ရုံနှင့် မည်သူဆွဲသည်ကို သူ အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။ ချစ်စရာကောင်းပြီး စာပေရော ကိုယ်ခံပညာမှာပါ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း ပုံဆွဲတာ ညံ့လှသည့် သူ့အမေမှလွဲ၍ ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ?

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့အတွက် မွေးနေ့ အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ် ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူ အလွန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေက သူ့ကို မချစ်တော့ဘူးဟု တွေးမိခဲ့သည့်အတွက် သူ အလွန် နောင်တရပြီး ရှက်မိသွားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်သွားပြီး လိုက်ကာကို မကာ လူအချို့ကို ပြုံးပြလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အံ့အားသင့်စရာတွေအတွက် ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်!"

မီးဖိုချောင်ထဲက လူများမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားကြသည်။ သူတို့က ရှောက်ယိ ဝင်လာသည်ဟု ထင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးက စောစောစီးစီး ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံး အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ချင်းရှောင်းကော၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိသားပဲ! အမေက ကျွန်တော့်မွေးနေ့ကို မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အမေက မင်းမွေးနေ့ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကောက ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ကူးထားသည့် အံ့အားသင့်စရာနှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲသွားသော်လည်း ၎င်းမှာ ကိစ္စမရှိပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ကောင်လေး ပျော်ရွှင်နေဖို့ပင်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မရှောင်ကျူးနဲ့ အစ်မယွီလင်း။"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့အမေ၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ ရှိနေစဉ်မှာပင် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေသည်မှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့တွင် မိန်းကလေးငယ်လေးများ၌ ရှိတတ်သည့် တူညီသော စရိုက်တစ်ခု ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ ချစ်စရာကောင်းသည့်အရာများကို မြတ်နိုးခြင်းပင်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် အမြဲတမ်း ချစ်စရာကောင်းနေခဲ့သော်လည်း ယနေ့တွင် ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

ထိုချစ်စရာကောင်းသည့် ကောင်လေးက သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်သည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြသည်။ ဒီကောင်လေးက တကယ်ပဲ ချစ်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်...

ကျန်းတန်းဟယ်က ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်ရန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ သူက မနာလိုသည့် လေသံဖြင့် မေးခဲ့သည်။

"ငါ့အတွက်ရော?"

မျက်နှာလေး နီမြန်းနေသော ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ သူ့ဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဖေ... ပြီးတော့ အဖေ့ကို ချစ်တယ်လို့။"

"အဖေ့ကို ချစ်တယ်" ဆိုသည့် စကားလုံးများကို သူက အလွန်တိုးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ရှက်လွန်းသဖြင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်၏ လည်ပင်းနားတွင် ခေါင်းဝှက်ထားလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ချင်းရှောင်းကောအပေါ် သူ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အမြဲတမ်း ဖော်ပြလေ့ရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထိုစကားပြောခြင်းမှာ ယခု ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာသော ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် အတည်ပြုချက်ရရန် ချင်းရှောင်းကောကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ကြားလိုက်လား? ကျွမ်းကျွမ်းက ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်တဲ့!"

ချင်းရှောင်းကောလည်း အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ သူမ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သားအဖနှစ်ယောက်ကြားက ကောင်းမွန်သော လေထုကို မဖျက်ဆီးလိုက်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်တော့မလို ခံစားနေရသည်။ ဒါဟာ ကျွမ်းကျွမ်းက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကို ပြန်ပြောရန် နည်းလမ်းများစွာကို ချက်ချင်း စဉ်းစားမိသော်လည်း၊ မည်သည့်စကားမျှ ဤစကားလောက် စိတ်ရင်းမပါနိုင်ပေ။

"အဖေလည်း မင်းကို ချစ်ပါတယ်။"

သူသည် ရင်ခွင်ထဲက လူသားလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး ပခုံးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သွေးသားချင်း ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုမှာ သူ့နှလုံးသားထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော လုပ်နေကျအတိုင်း ကျွမ်းကျွမ်း၏ ဝိုင်းစက်နေသော ခေါင်းလေးကို တောင့်တောင့်ကြီးနှင့် ဂရုတစိုက် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ဖခင်၏ ပွတ်သပ်မှုကို ခံယူရင်း ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ သူ့နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ တကယ်ပဲ သူ့ဖခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး အချိန်မီ ပြန်လာနိုင်သည့်အတွက်လည်း အလွန် ဝမ်းသာမိသည်။

မနက်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှောက်ယိ နိုးလာသည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးပေ။ သူသည် သူ့အတွက်သာ ဖြစ်သော ခုတင်ပေါ်တွင် လူးလဲရင်း တစ်ကိုယ်တည်း သက်တောင့်သက်သာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရှောက်ယိ နောက်တစ်ကြိမ် လူးလဲလိုက်သည်ကို ကျွမ်းကျွမ်း ကြည့်နေပြီးနောက် သူ့ကို နှိုးရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူသည် သူ့သူငယ်ချင်းကို နှိုးရန် စိတ်မပါလှပေ။ သူ အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသဖြင့် လမ်းတစ်ဝက်မှာ နှိုးလိုက်ရန်မှာ မသင့်တော်သလို ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း မည်မျှပင် မသင့်တော်သည်ဖြစ်စေ သူ့ကို နှိုးရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့အမေ ဒီနေ့ ပေါင်းထားသော ပေါက်စီများမှာ အလွန်ပင် မွှေးကြိုင်လှသည်။ ၎င်းတို့ကို ပူပူနွေးနွေး မစားရလျှင် နှမြောစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိကို ခပ်ဖွဖွ တို့လိုက်သော်လည်း၊ ကောင်လေးမှာ သူ့လက်ကို ယမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားကာ နိုးလာမည့် အရိပ်အယောင် မပြပေ။

အားကိုးရာမဲ့သွားသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ကို လှုပ်ခါပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ရှောက်ယိ... ထတော့။ ထမင်းစားရတော့မယ်..."

"ဟင်း... နိုးပါပြီ..."

ရှောက်ယိ၏ စကားနှင့် လုပ်ရပ်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။

သူ ပြောလေလေ၊ ပိုပျင်းလေလေ ဖြစ်နေသည်။

"ရှောက်ယိ... ထတော့။ ထမင်းစားရတော့မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့... နိုးနေပါပြီ..."

"မင်း လုံးဝ မနိုးသေးဘူး! ရှောက်ယိ... ရှောက်ယိ... ရှောက်ယိ!!"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ့ထက် ပိုပြီး အိပ်ယာကထရခက်သည့်သူမျိုး တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။ သို့သော် သူသည် ချင်းရှောင်းကောလောက် စိတ်မရှည်ပေ။ သူ၏ အကြမ်းပတမ်း ကြိုးစားမှုများအပြီးတွင်ပင် တစ်ဖက်လူမှာ နိုးလာသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ရုတ်တရက် သူ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။

"ရှောက်ယိ... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

အိပ်ပျော်နေသော ရှောက်ယိသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ စကားကို မသိစိတ်ဖြင့် နားထောင်နေမိသည်။ သူ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ? အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ် ရှိရမှာလေ... အံ့အားသင့်စရာ!!

၎င်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ကောင်လေးမှာ ချက်ချင်း နိုးသွားတော့သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများက တခိခိ ရယ်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းဆီသို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားသည်။

သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်များ လွဲချော်သွားပြီဆိုသည့် အမှန်တရားကို လက်ခံရန် အချိန်အတော်ကြာ ပေးလိုက်ရသည်။

"ငါ အိပ်ပျော်သွားတာပဲ..."

ရှောက်ယိသည် အမှန်တရားကို ရင်မဆိုင်ချင်ပေ။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ထက် အူကြောင်ကြောင်နိုင်သူ မရှိတော့ပေ။ သူသည် အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် လူရယ်စရာပင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒါလည်း အံ့အားသင့်စရာ တစ်ခုပါပဲ။ မင်းကို မြင်ရတာ ငါ အရမ်းပျော်တယ်! တကယ်ကို၊ တကယ်ကို ပျော်တာပါ!"

ယခုလေးတင် သူရရှိလိုက်သော နွေးထွေးမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုများအတွက် ရှောက်ယိက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။

အံ့အားသင့်စရာ အစီအစဉ်က အလုပ်မဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ရှောက်ယိ ပေါ်လာခြင်းသည် ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် အကြီးမားဆုံး အံ့အားသင့်စရာပင် ဖြစ်သည်။

ရှောက်ယိက တစ်ခုခု စိတ်လှုပ်ရှားစရာ စကားလုံးများ ပြောတော့မည်ဟု သူ ထင်လိုက်ချိန်မှာပင်၊ တစ်ဖက်လူက ခေါင်းကိုသာ ကုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ထမင်း အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား?"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေအကြောင်း ပြောနေတာကို သူ ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်မိသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အင်း... ထပြီး သွားစားတော့။"

သူ ရှောက်ယိဆီက ဘာတွေ မျှော်လင့်နေမိတာလဲ?

ရှောက်ယိသည် သူ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် တက်ကြွစွာ အိပ်ရာထဖူးသည်မှာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ကြောင်း ကျိန်ဆိုနိုင်ပါသည်။ နန်းတော်တွင် သူ့ကို ပြုစုပေးရသောသူများသာ မြင်လျှင်တော့ သူတို့ မေးရိုးများ ပြုတ်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

ဒါဟာ သူတို့ ခြိမ်းခြောက်၊ ချော့မော့၊ ဖျောင်းဖျပြီးမှ အိပ်ရာထရသည့် အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဟုတ်ပါရဲ့လား? လမ်းတစ်ဝက်မှာ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လဲလိုက်တာများလား။

ယုံကြည်ရခက်သော်လည်း ဤအံ့ဖွယ်အမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပါသည်၊ သို့သော် သူတို့ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်ခွင့်တော့ ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုမှာ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ချင်းရှောင်းကောတို့ ရှိနေချိန်မှသာ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။

နန်းတော်က အစေခံများမှာတော့ ရှောက်ယိသည် နန်းတော်ပြင်ပတွင် အဝတ်အစားများကို ကိုယ်တိုင်ဝတ်၊ မျက်နှာကိုယ်တိုင်သစ်၊ အိပ်ရာခင်းများကို ကိုယ်တိုင်ခေါက်ပြီး အစားအသောက်များကိုလည်း ဤမျှ အများကြီး စားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ တွေးမိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။