အခန်း (၄၄၂)

တံခါးနှင့် စောင့်မိသည့် အချိန်မှစ၍ ကျန်းတန်းဟယ်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားခဲ့ရာ ယခုအထိပင် ဖြစ်သည်။

သူ စိတ်ဆိုးနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိခိုက်မိသည့် အရှိန်ကြောင့် အတော်လေး နာကျင်နေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာက နာကျင်မှုမှာ ပြောပလောက်သည်မဟုတ်သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ တခြားတစ်နေရာက နာကျင်မှုမှာမူ အဆိုးရွားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့အနားသို့ လာပြီး သူ၏ ချောမောသော မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သူ့အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။

"နာနေလား?"

သူမ မေးမြန်းရင်း နီရဲသွားသည့် သူ၏ နှာတံလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။

သူ၏ နှာတံမှာ မြင့်ပြီး ပေါ်လွင်နေသဖြင့် တံခါးဘောင်၏ အရှိန်အများစုကို နှာခေါင်းက ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်တင် အတော်လေး နာကျင်မည်မှာ အသေအချာပင်။

"သိပ်မနာပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကော စိုးရိမ်မည် စိုးသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းခါပြပြီး နာကျင်မှုကို အောင့်ထားလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်းရှောင်းကောက လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ မနာလျှင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဤမျှ ဖြူဖျော့သွားမည် မဟုတ်ပါ။

"မြန်မြန် ထိုင်လိုက်ဦး။ ကျွန်မ ကြည့်ပေးမယ်။"

ချင်းရှောင်းကောက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ့ကို ခုတင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို အမြန် တားလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်ထွက်လာပြန်သည်။

"မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့။ ဒီမှာ ခဏလောက် မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ။"

"အဲဒါ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။"

"တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ တကယ်ပါ။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က ထိတ်လန့်တကြား တားမြစ်လိုက်သည်။ သူ နေရာမှာတင် ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ သူ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပြုမူနေသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ သူ ဘာလို့ အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေချင်ရတာလဲ?

ပြဿနာ တက်ပြီမှန်း သိသွားသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိတို့သည် အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်နေသည့် ခေါင်းလေးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်ကြသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရာ သူတို့မျက်နှာပေါ်တွင် "ငါတို့တော့ သွားပြီ" ဆိုသည့် စာသားက အထင်အရှားပင်။

"ဒါနဲ့... မင်း တံခါးလက်ကိုင်ကို ဘယ်တုန်းက တပ်လိုက်တာလဲ? ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နိမ့်နေရတာလဲ...?"

အတန်ကြာမှ ကျန်းတန်းဟယ် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဤမျှ နိမ့်သည့် နေရာတွင် တပ်ထားမှန်း သူ သိခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့ အူကြောင်ကြောင်နှင့် ရပ်နေမည် မဟုတ်ပါ။ သူ၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုနှင့်ဆိုလျှင် တံခါးနှင့် တိုက်မိခြင်းကို အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"တံခါးလက်ကိုင်လား?"

ချင်းရှောင်းကောက တံခါးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဪ... အဲဒါ ခုနကတင် တပ်လိုက်တာ။ လက်ကိုင်ကို လုပ်ထားတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မေ့နေလို့။ သိပ်လည်း မနိမ့်ပါဘူး။"

လက်ကိုင်မရှိဘဲ တံခါးဖွင့်ရသည်မှာ အမြဲတမ်း ခက်ခဲနေသဖြင့် သူမ လက်မှုပညာသည်များကို တစ်ခု လုပ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမက တပ်ရန် အမြဲ မေ့နေခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရေချိုးပြီးနောက် ဗီရိုထဲတွင် အဝတ်အစား ရှာနေစဉ် ထိုတံခါးလက်ကိုင်ကို ရုတ်တရက် တွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အားနေသဖြင့် သူမက တံခါးတွင် တပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ ထပ်မေ့သွားနိုင်ပေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက တံခါးလက်ကိုင်ကို တွန်းကြည့်ရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။ "တံခါးမှာ တော်တော် မြဲတာပဲ! သဘာဝ ကော်တွေက တကယ် ကောင်းတာပဲလို့ ပြောရမယ်!"

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့ဘာသာသူ တွေးနေမိသည်။ 'ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးရတာလဲ? တပ်ပြီးပြီးချင်းပဲ လက်ကိုင်နဲ့ သွားတိုက်မိရတယ်လို့...'

ချင်းရှောင်းကောက ဘာသံမှ မထွက်ဘဲ ငြိမ်နေသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? နှာခေါင်းက အရမ်းနာနေလို့လား?"

သူသည် နာကျင်မှုလေးတစ်ခုအတွက် အုတ်အော်သောင်းနင်း လုပ်မည့်သူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ နှာတံများ ကျိုးသွားလားဟု ချင်းရှောင်းကော သံသယ ဝင်လာသည်။ ဤသည်မှာ သေးငယ်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"မလှုပ်နဲ့ဦး။ ကျွန်မ ကြည့်ပါရစေ။"

ချင်းရှောင်းကောက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ ခေါင်းကို အောက်သို့ ဆွဲချလိုက်ပြီး နှာခေါင်းကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

နှာတံလေး နည်းနည်း နီနေသည်မှအပ တခြား ဒဏ်ရာ မရှိပေ။ သူမက လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ထင်ရှားသည့် ဒဏ်ရာ မတွေ့ရပေ။

"ထူးဆန်းလိုက်တာ။ နှာတံက အကောင်းကြီးပဲကို။ ဘာလို့ သူ နေလို့မကောင်း ဖြစ်နေရတာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူမကို လုံးဝ မပြောပြပေ။ ချင်းရှောင်းကောမှာ မတတ်သာဘဲ နာကျင်နေသည့် နေရာကို သိရှိနိုင်ရန် သူ့ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး လိုက်စမ်းကြည့်တော့သည်။

သူ ထိခိုက်မိသည့် နေရာကို သူမအား မည်သို့ ပြောပြနိုင်မည်နည်း? သူမက သူ့ကို စမ်းရန် လက်လှမ်းလိုက်သည့် အခါတိုင်း သူသည် ဖော်ပြ၍မရသော နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း သူမထံမှ အမြန် ရှောင်ရှားနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကော တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်ကို အနေရခက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူကလည်း သူမကို ခိုးကြည့်နေသည်။ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် အကြည့်ချင်း လွှဲလိုက်ကြသည်။

"ကိုယ် သွားဆေးကြောလိုက်ဦးမယ်။"

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် နာကျင်မှုမှာ လျော့ပါးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ထွက်သွားရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ချက်ချင်း ရှာလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို မတားတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဘယ်နေရာမှာ နာနေသည်ကို သူမ သိသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ ခုနက တံခါးလက်ကိုင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းခဲ့သည်ကိုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သူမ၏ ထက်မြက်သော ဦးနှောက်လေးက အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း တွေးမိသွားသည်။

တံခါးလက်ကိုင်ကို သူမ အားစိုက်ရန် အလွယ်ကူဆုံး နေရာတွင် တပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှာ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ခြေထောက်များ ရှေ့တွင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုလျှင် တံခါးပွင့်လာချိန်တွင် ထိုလက်ကိုင်မှာ သူ၏ အထိမခံနိုင်သော နေရာကို သွားတိုက်မိခြင်း ဖြစ်ရမည်...

ချင်းရှောင်းကော အလွန်အမင်း ရှက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသော်လည်း သူမ၏ ရှက်စိတ်မှာ အတော်ကြာသည်အထိ မပြယ်သေးပေ။

လက်ကိုင်ကို ဤမျှ နိမ့်သည့် နေရာတွင် တပ်မိခြင်းမှာ သူမ၏ အမှားသက်သက်တော့ မဟုတ်ပါ။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ခြေထောက်များက အလွန်ရှည်လွန်းသဖြင့် ထိုလက်ကိုင်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနှင့် တစ်တန်းတည်း ဖြစ်သွားကာ တိုက်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ဝမ်ရှောက်ယိတို့သည် အထဲမှ ဆူညံသံများကို နားစွင့်နေကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ လန့်သွားပြီး အသက်ပင် မရှူရဲဘဲ နံရံကို ကပ်နေကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ဖြတ်သွားသောအခါ ထောင့်တွင် ပုန်းနေသည့် ကောင်လေး နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်သွားသည်။ သူ ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူတို့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူတို့ ဘာကို စောင့်နေကြမည်နည်း? ချင်းရှောင်းကော၏ အကာအကွယ်ကို ရယူရန် ကြိုးစားကြတော့သည်။

"အမေ..."

"အဒေါ်..."

ရှောက်ယိက ကျွမ်းကျွမ်း နောက်မှ လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။

သို့သော် ဤမတော်တဆမှုတွင် သူတို့တွင် အမှားမရှိမှန်း သူတို့နှစ်ယောက် မသိကြပေ။ အဓိက တရားခံမှာ သူတို့ရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ အကာအကွယ်ကို လာတောင်းသည့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ အမှားမှာ သူတို့ အမှားအားလုံးကို ပေါင်းလိုက်သည်ထက် ပိုကြီးနေပုံရသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်ကို အိပ်ရာဝင်အောင် ချော့မြူပြီးနောက် သူမက တစ်ယောက်တည်း အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရေချိုးခန်းထဲတွင် မီးလင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ အထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။

သူ အဆင်ပြေရဲ့လားဟု သူမ မေးချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမ ခုတင်ပေါ်မှာတင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်လာသောအခါ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးမှာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက သူမဘေးတွင် သူ့အတွက် နေရာလွတ် ချန်ထားပေးခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူ လူတိုင်းကို နှိုးရပေလိမ့်မည်။

သူသည် အပြင်မှ ခုမှ ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အေးစက်နေမည်မှာ မလွဲပေ။ အိပ်ပျော်နေသည့် ချင်းရှောင်းကောက မသိစိတ်ဖြင့် သူမကိုယ်သူမ လက်မောင်းများနှင့် ပွေ့ဖက်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိရာဘက်သို့ ပိုတိုးသွားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ၎င်းကို မြင်သောအခါ သူ၏ လက်များဖြင့် ကိုယ်ကို အမြန် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ကိုယ်အပူချိန် နွေးလာသောအခါမှ သူက လက်လှမ်းပြီး ချင်းရှောင်းကောကို သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲက လူသားလေးမှာ ရင်းနှီးနေသည့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်ပြီး သူမကို စောင်ခြုံပေးရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ ထို့နောက် သူက ဖယောင်းတိုင်ကို မှုတ်လိုက်သည်။

—-

နောက်ရက် အနည်းငယ်တွင် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများထဲတွင် ပျော်မွေ့နေကြသည်။

ရှောက်ယိမှာလည်း ဤနေရာတွင် မမေ့နိုင်စရာ အားလပ်ရက်လေးကို ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။

မပြန်မီတွင် သူသည် မခွဲနိုင်မခွာရက်ဖြစ်ကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဖက်ထားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့သည့် သူကပင် ရထားလုံးထဲသို့ ချီမပြီး ထည့်လိုက်ရသည်။ ထိုသို့ပင် ဖြစ်လင့်ကစား ထိုကောင်လေးမှာ နှပ်ချေးများ ထွက်သည်အထိ အသည်းအသန် ငိုနေတော့သည်။ မသိသူများအဖို့ သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စတစ်ခုကို မြင်နေရသည်ဟု ထင်မှတ်နိုင်ပေသည်။

ထိုကောင်လေး၏ ပိုပိုကဲကဲ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချင်းရှောင်းကောက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ခွဲခွာရတော့မည်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်များမှာလည်း လွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ "ဒီနှစ်ထဲမှာ ကိုယ် ထပ်ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး ထင်တယ်..."

ချင်းရှောင်းကောမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သို့သော် သူမက စိတ်ကို အမြန် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နှစ်သစ်ကူးမှာ ပြန်မလာဘူးလား?"

ကျန်းတန်းဟယ်က ၎င်းကို အသံထွက်ပြောရန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏ မေးခွန်းကို ခေါင်းညိတ်ရုံသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဪ... သိပြီ..."

ချင်းရှောင်းကောက အတင်း ပြုံးလိုက်ရသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဂရုစိုက်နော်။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ရုံသာ လုပ်ပြီး သူမ၏ စကားကို ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သို့သော် သူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ တစ်ခုခု ပြောလာမည်ကို မျှော်လင့်နေပုံရသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ခဏမျှ ပြုံးနေပြီးနောက် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးမှာ တကယ်ပဲ ပြန်မလာဘူးလား?"

သူတို့ မိသားစု သုံးယောက် နွေဦးပွဲတော်ကို အတူတူ တစ်ခါမှ မဆင်နွှဲဖူးသေးသလိုပင်။ တစ်ကြိမ်မျှပင် မရှိခဲ့ပါ...

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ကိုယ် အလုပ်မအားလို့ပါ။ ရှောင်းကော၊ မင်းက..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးပြပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျန်းတန်းဟယ်က အခွင့်အရေးယူကာ ချင်းရှောင်းကောကို နမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ အံ့သြနေသည့် အကြည့်အောက်တွင် သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ် မင်းကို သတိရနေမှာပါ။ ကိုယ့်ကို သတိရဖို့လည်း မမေ့နဲ့နော်။"

ချင်းရှောင်းကောမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို သတိရနေမှာပါ။"

သူမ သူ့ကို အများကြီး အများကြီး သတိရနေမှာ။

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို ဖြတ်သွားသောအခါ သူ၏ ပါးကို နမ်းပြီး လိုအပ်သည်များကို သေသေချာချာ မှာကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြင်းပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ထွက်သွားသည်ကို ချင်းရှောင်းကောက မခွဲနိုင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ နောက်လှည့်မကြည့်ရဲပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမကို သူနှင့်အတူ ခေါ်သွားချင်သည့် စိတ်ကို သူ အမှန်တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။