အခန်း (၄၄၅)

ချင်းအန်းမင်သည် သူမ ဤမျှ ငိုနေသည်ကို မကြည့်ရက်တော့ပေ။ သူမအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသဖြင့် သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်း နီရဲလာခဲ့သည်။

သူသည် အမြန်ပင် အနားသို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မပြောကြရအောင်..."

သူ ယခုလို ပြုမူသည်ကို မြင်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောမှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ သူမအပေါ် အလွန်ဂရုစိုက်သောသူကို သူမက စိတ်တိုခဲ့မိသည်။ သူမ သူ့အပေါ် တကယ်ကို ဆိုးရွားခဲ့မိသည်။

"အစ်ကို... ကျွန်မ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မက ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပဲ အမြဲစဉ်းစားပြီး စိတ်ထင်သလို လုပ်မိနေတာ၊ အစ်ကို့ကိုလည်း အမြဲ စိတ်ပူအောင် လုပ်မိသလို ဖြစ်သွားတယ်။"

သူမသည် တစ်ယောက်တည်းနေပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်တတ်သည့် အကျင့်ရှိနေသည်။ ယခင်ဘဝမှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ မောင်နှမ (သို့မဟုတ်) ရင်းနှီးသည့် သူငယ်ချင်းများမရှိဘဲ တစ်ကိုယ်တည်း ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူမ၌ အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း၊ သူမအတွက် စိုးရိမ်ပေးမည့်သူနှင့် သနားပေးမည့်သူ ရှိနေကြောင်း သူမ မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။

သူက သူမကို အလွန်ချစ်သော်လည်း သူမကမူ သူ၏စိတ်ကို နာကျင်အောင် လုပ်မိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ အပြုအမူမှာ အလွန် ဆိုးရွားလှပါသည်တကား!

"ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းက ကောင်မလေး တစ်ယောက်လိုပါပဲ။ မင်းက ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမေ ဖြစ်နေပြီဆိုတာရယ်၊ ကိုယ်ပိုင်အမြင်ရှိတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို ငါ မေ့နေခဲ့မိတာ။ မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ရလဒ်တွေအားလုံးကို စဉ်းစားပြီးမှ ဆုံးဖြတ်မယ်ဆိုတာ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဟုတ်တယ်မလား?"

ချင်းအန်းမင်က သူမ၏ခေါင်းကို ကြင်နာစွာ ပုတ်ပေးပြီး ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါကြောင့် မင်းနဲ့အတူ ငါပါ လိုက်ခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မင်း တစ်ယောက်တည်းသွားမှာကို ငါ စိတ်မချသေးတာမို့ ခွင့်လွှတ်ပါနော်၊ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

"ဟီး... ဟီး..."

ချင်းရှောင်းကောမှာ ဒူးပင် ထောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အစ်ကိုတစ်ယောက်ရှိခြင်းမှာ သူမအတွက် တကယ့် ကံကောင်းခြင်းပင်!

"မငိုပါနဲ့တော့။"

ချင်းအန်းမင်သည် သူမကို ကြင်နာစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် သူမမှာ အတော်လေး အရပ်ရှည်လာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သွားကျိုးသည့်အခါတိုင်း အကြာကြီး ငိုယိုတတ်သည့် ကောင်မလေး မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ နောက်တစ်ကြိမ် သတိထားမိသွားသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ၏အပေါ် ကြမ်းတမ်းစွာ ပြုမူခဲ့မိသည့်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပါးပင် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းသော အစ်ကိုမျိုးကို ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ ပို၍ ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းအန်းမင်က ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမကို မချီလိုက်သည်။

"ဝူး... ဟင်?"

အားပါးတရ ငိုနေသော ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ရည်များမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားခြင်းလား?

ချင်းအန်းမင်သည် သူမကို သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် မချီပြီး ပြန်ချလိုက်သည်။ သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "ဒါက ချော့တဲ့ ကစားနည်းလေ..." ဟု ဆိုသည်။

"..."

ချင်းရှောင်းကောမှာ ပြန်အချခံရသည့်အခါတွင်ပင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ချင်းအန်းမင်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို မကြည့်ရဲဘဲ ပါးကို ကုတ်ရင်း အနေရခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်း ချစ်ဖို့ကောင်းတာ။ မင်း ငိုတာရပ်သွားအောင် အဖေက ဒီလိုပဲ လုပ်ပေးလေ့ရှိတယ်။"

ချင်းရှောင်းကောမှာ မှင်သက်သွားသည်။ ဤမျှအထိ တိုက်ဆိုင်နိုင်လား?

သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက အလွန်ငိုတတ်သည်။ ထိုအခါ သူမ၏ ဖခင်က အမြဲတမ်း သူမကို ယခုကဲ့သို့ မချီပြီး ထိုစကားများကို ပြောလေ့ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဖခင်အားလုံး ကလေးချော့သည့် နည်းလမ်းလား? သို့မဟုတ် တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်လား?

"ငါ အခုပဲ ရူယီဆီက ခွင့်သွားတောင်းလိုက်မယ်။ ငါတို့တွေ သဘက်ခါ ထွက်ကြမယ်။"

သူမကို စဉ်းစားရန် အချိန်မပေးဘဲ ချင်းအန်းမင်က သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ရူယီ၏အခန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို လှမ်းခေါ်ရန် လှည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ပြတ်သားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူမက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ "အားလုံး အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူ ကျွန်မကို မမြင်ရရင် အများကြီး စိတ်ပူနေမှာ။"

သူမအကြောင်းကို အမြဲတွေးပေးတတ်သည့် အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းမှာ သူမ၏ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝတွင် သူမက တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သဖြင့် မောင်နှမရှိခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားခွင့် မရခဲ့သည်မှာ နှမြောစရာပင်။

ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ဆရာခုံး၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ ယနေ့သည် ကျွမ်းကျွမ်း အိမ်ပြန်ရမည့် နေ့လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေးက ခုံတန်းလျားလေးပေါ်တွင် ထိုင်၍ သူမကို စောင့်နေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မနက်ခင်း အတန်းပြီးချိန်နှင့် အမီရောက်ရန် သူမ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူမ ရောက်ချိန်မှာ အတော်ပင် ကွက်တိကျလှသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် အိမ်ထဲ၌ စောင့်နေသော ချင်းရှောင်းကောကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အမေ... ဒီနေ့ အရမ်း စောတာပဲနော်..."

သူက ပြောရင်း ပြုံးလျက် သူမကို ပြေးဖက်လိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ မတွေ့ရသဖြင့် သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို အလွန်ပင် သတိရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ အမေ တစ်ခု မေးမယ်။ အမေတို့တွေ မြို့တော်ကို သွားပြီး အဖေ့ဆီ သွားလည်ကြမလား?"

"အဖေ့ဆီ သွားလည်မလို့လား? တကယ်လား?!"

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အမေတို့တွေ နှစ်သစ်ကူးပြီးမှ ပြန်လာကြမယ်။"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက အဖေဖြစ်သူ ဆောင်းဦးပွဲတော်အတွက် အိမ်ပြန်မလာနိုင်သည်ကို ကျွမ်းကျွမ်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမေက သူ့ကို အဖေ့ဆီ ခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ အလွန် ကောင်းမွန်လှသည်။

ဆရာကတော်ခုံးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ ချင်းရှောင်းကောက သူမအား အစီအစဉ်ကို ပြောပြထားပြီးဖြစ်ရာ သူမကလည်း အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးထားသည်။ နွေဦးပွဲတော်ဆိုသည်မှာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ သူမ၏ သား၊ ချွေးမနှင့် မြေးတို့မှာလည်း နှစ်သစ်ကူးတွင် သူတို့ဇနီးမောင်နှံဆီ လာလည်ကြမည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာခုံးကို ခွင့်တိုင်ဖို့ သွားပြောကြရအောင်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းကိုခေါ်ကာ ဆရာခုံးကို သွားရှာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆရာကတော်ခုံးက သူမကို တားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထိုင်စောင့်နေလိုက်ပါ၊ သူ ခဏနေရင် ထွက်လာလိမ့်မယ်။"

ဆရာခုံးတွင် အတန်းပြီးတိုင်း စာရေးစားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး အရာအားလုံးကို မူလနေရာတွင် ပြန်ထားသည့် အလေ့အထရှိသည်။

ဆရာခုံး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည်လည်း သူ၏ပစ္စည်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ထားရှိတတ်သည့် အကျင့် ပို၍ ရလာခဲ့သည်။

စာကြည့်ခန်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် လုပ်ပြီးနောက် ဆရာကတော်ခုံး ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ဆရာခုံးသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"နေ့လယ်စာ ဘာစားကြမှာလဲ?"

သူ အခန်းထဲမဝင်ခင်မှာပင် သူ၏အသံက အရင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆရာခုံးသည် အခန်းထဲရောက်မှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးများအောက်မှ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ "ဪ၊ ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ရှောင်းကောက ရှိနေသေးတာကိုး။"

ဆရာကတော်ခုံးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် စားချင်တာ ချက်ပေးမှာပေါ့။"

ဆရာခုံးသည် သူ၏ဇနီးအနားသို့ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် လျှောက်သွားကာ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ကို အနေရခက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို ကြည့်သည့်အခါ သူ ပို၍ အနေရခက်နေပုံရသည်—ဆရာတစ်ယောက်၏ တည်ကြည်သော ပုံရိပ်မှာ ယခုတော့ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့မှာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောနေကြသည်။ ထိုဇနီးမောင်နှံအိုကြီး၏ နေ့စဉ် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးမှာ အစားအသောက်အကြောင်း ပြောဆိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အလွန်ပင် ချစ်ဖို့ကောင်းလှသည်။

ဆရာခုံးကို အခွင့်တိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပြီးနောက် သူတို့ သဘောတူညီချက် ရရှိခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် နှစ်သစ်ကူးကို အိမ်တွင် ကုန်ဆုံးမည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ လူကြီးနှစ်ယောက်ကို ကြိုတင်၍ နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ပြောကြားခဲ့သည်။

ဆရာခုံး၏ အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ရှု့ပေါ်ထုန်ကိုလည်း အသိပေးရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ အမှန်တော့ သူမသည် ယခင်က သူ့ကို နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်သို့ ဖိတ်ရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာသွားမည် ဖြစ်သော်လည်း ပွဲတော်ရက်အတွင်း သူ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေမည်ကို သူမ မစိုးရိမ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရူယီက သူ့ကို ပွဲတော်အတွက် ဖိတ်ခေါ်မည်မှာ သေချာသောကြောင့်ပင်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဆုံလျှင် အမြဲတမ်း ငြင်းခုံနေကြသော်လည်း သူတို့ စိတ်ထဲတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သူငယ်ချင်းများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ကတောက်ကဆ ဖြစ်ခြင်းမှာ ဘာမှ မဟုတ်ပေ။

"ဘာ?! မြို့တော်ကို သွားမလို့လား?!"

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ချင်းအန်းမင်နှင့် မခြားပေ။

ချင်းရှောင်းကောမှာ သူ၏ အော်သံကြောင့် နားပင် အောင့်သွားသည်။ သူမက နားကို ပွတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ။"

"နွေဦးပွဲတော် ရောက်တော့မယ်၊ ခရိုင်ပြင်ပကို သွားဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က ချင်းအန်းမင် ပြောခဲ့သည်များကိုပင် ထပ်ပြောနေသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ အနည်းငယ် သံသယ ဝင်လာခဲ့သည်။ "အပြင်မှာ အခြေအနေတွေ အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးနေလို့လား? ဘာလို့ လူတိုင်းက တစ်ပုံစံတည်း ပြောနေကြတာလဲ?"

"အစိုးရ လမ်းကြောင်းမှာ ဓားပြတွေ ရှိနေလို့လား?"

"အဲဒါက ပြောရခက်တယ်လေ။ နွေဦးပွဲတော် နီးပြီဆိုတော့ တောင်ပေါ်က လူတွေက နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပိုက်ဆံ လိုက်ရှာနေကြမှာပေါ့။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က အလိမ္မာသုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ ဤခေတ်ကြီးတွင် ပိုက်ဆံမရှိသူများက တခြားသူများဆီမှ လုယက်ကြသည်။ မိန်းကလေးများအနေဖြင့် အိမ်မှာပဲ နေခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ အပြင်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။

"ကျွန်မ အရမ်း သတိထားသွားမှာပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်မအစ်ကိုလည်း လိုက်မှာပဲလေ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။"

အပြင်ထွက်လျှင် ဘေးကင်းရန်မှာ အရေးကြီးသည်။ ချင်းရှောင်းကော၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူမ၌ နေရာလွတ် လက်စွပ် ရှိနေကြောင်း တွေးမိသည်။ အကယ်၍ ဓားပြများနှင့် တိုးခဲ့လျှင် လူတိုင်းကို နေရာလွတ်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်မည်ဖြစ်ရာ ဓားပြများ သူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အခြေအနေအရသာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ ခေါ်ဆောင်သွားသည့် နေရာကို လူတိုင်းအား ရှင်းပြရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

မည်သူမျှ မကြောက်မရွံ့တတ်သော ချင်းရှောင်းကောကို မည်သူမှ ဖျောင်းဖျ၍ မရပေ။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန်က ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ သူ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသည်မှာ သေချာသည်။

—-

နောက်တစ်နေ့။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကလေးများသည် ရွာမှ ခရိုင်သို့ ပြေးဆွဲသော ရထားလုံးဖြင့် ဆက်သွယ်ရေးစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ခရီးစရိတ် ပေးချေပြီးနောက် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သောအခါ သူမ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ... ဆက်သွယ်ရေးစခန်း အဝင်ဝတွင် လူအနည်းငယ်က သူမကို လက်ပြနေခြင်းပင်။

"ရှင်တို့ သုံးယောက်စလုံးလား..."

ချင်းရှောင်းကော ပုခုံးပေါ်မှ အိတ်မှာ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဒီလူတွေ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေကြတာလဲ?

"ရှောင်းကော..."

" အစ်မရှောင်းကော၊ မြို့တော်ကို အတူတူ သွားကြရအောင်လေ..."

"ကျွန်တော့်ကို ချန်ထားဖို့တော့ စိတ်တောင်မကူးနဲ့။"

ချင်းအန်းမင်က ချင်းရှောင်းကောကို အရင်ဆုံး မြင်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ရူယီကလည်း ပျော်ရွှင်စွာ လက်ပြနေသည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်က သူ၏အိတ်ကို မကာ သူမကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။

သူတို့ ရောက်နေခြင်းမှာ သူမကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သူမ ဘာဖြစ်နေမှန်း သဘောပေါက်သွားချိန်တွင်တော့ လူစုမှာ ရထားလုံးထဲတွင် နေရာယူထားကြပြီးသား ဖြစ်သည်။

"ရှင်တို့လည်း လိုက်မလို့လား?!"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏အိတ်ကို ချလိုက်ပြီး သူမဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရူယီနှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်တို့က တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါပေါ့!" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

"ဆိုင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

"ခေါက်ဆွဲဆိုင်နဲ့ နှစ်ထပ်အိမ်ကြီးကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?!"