အခန်း (၄၄၆)

ချင်းရှောင်းကော အံ့သြသွားသည်မှာ ထိုသူနှစ်ယောက်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေကြခြင်းပင်။ သူတို့သည် ခရီးမထွက်မီကပင် လုံလောက်သော ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ရူယီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဦးလေးရွှီနဲ့ ရှောင်ချွေ့တို့ ရှိနေသေးတာပဲ။ အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးသားဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး!" ဟု ဆိုသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ လိုအပ်တဲ့ စီစဉ်မှုတွေ အကုန်လုပ်ထားပြီးပြီ။ အဆောက်အဦးထဲက မထွက်ခင်မှာ အကြမ်းခံတဲ့ သော့အသစ်တွေ အများကြီးဝယ်ပြီး သေသေချာချာ ခတ်ခဲ့တယ်။ စိတ်မပူနဲ့၊ အရမ်း ဘေးကင်းပါတယ်!"

ထိုအချိန်တွင် ရထားလုံးမှာ စတင်ထွက်ခွာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောအနေဖြင့် ဘာမှ ထပ်ပြော၍ မရတော့ပေ။ ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ လူများများရှိတော့ ခရီးသွားရတာ ပိုစည်ကားတာပေါ့။

မနေ့က ချင်းရှောင်းကော နှစ်ထပ်တိုက်မှ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ချင်းအန်းမင်ကို သွားရှာခဲ့သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရူယီသည်လည်း ခေါက်ဆွဲဆိုင်တွင် ရှိနေသည်။ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်စလုံးသည် တူညီသော ရည်မှန်းချက်ဖြင့် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ချင်းရှောင်းကောကို မြို့တော်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ သွားမည်ဆိုလျှင် သူတို့လည်း လိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး လူများလျှင် အင်အားရှိသည်။ ထို့အပြင် မြို့တော်တွင် အပျော်ခရီးထွက်သလိုလည်း ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ဤအခွင့်အရေးကို အဘယ်ကြောင့် အဆုံးရှုံးခံမည်နည်း?

ထို့ကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်စလုံး သူမနှင့်အတူ လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ဆက်သွယ်ရေးစခန်းမှ လူများက အတော်လေး ကူညီပေးကြသည်။ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် လူပိုတိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့အတွက် ပိုကြီးသော ရထားလုံးတစ်စီး ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ရထားလုံး နှစ်စီးနှင့် အစောင့် နှစ်ယောက် သီးသန့် ခေါ်သွားရပေလိမ့်မည်။

"ရှောင်းကော၊ ကျွမ်းကျွမ်း... မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေပြီလား?"

ချင်းအန်းမင်က သူ၏အိတ်ထဲမှ နှမ်းကပ်မုန့်များကို ထုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ခေါင်းခါပြကြသည်။ ချင်းအန်းမင်က အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော အစောင့်များ အပါအဝင် အခြားသူများကိုပါ လိုက်မေးကြည့်သည်။ မည်သူမျှ ဗိုက်မဆာသေးကြောင်း သိရသောအခါ မုန့်များကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ အစ်ကို့အိတ်ထဲမှာ စားစရာအခြောက်တွေ ပါလာတာလား?"

သူ့အိတ်ထဲတွင် ဖောင်းနေသည့် အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ချင်းရှောင်းကော သတိထားမိလိုက်သည်။ အစပိုင်းတွင် အဝတ်အစားများဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမှပင် စားစရာအခြောက်များ ဖြစ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစားအစာတွေက ပူသေးတယ်နော်။ ပိုင်မုန့်တွေ၊ ပေါက်စီတွေနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ် ပန်ကိတ်တွေ ပါတယ်လေ။"

ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံး မြို့တော်ခရီးစဉ် ဖြစ်သဖြင့် ဘာပြင်ဆင်ရမည်ကို သူ မသိပေ။ ခရီးသွားလျှင် စားစရာအခြောက်များ ယူဆောင်သွားလေ့ရှိသည်ကိုသာ သိထားသဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... အဝတ်အစားတွေကော ပါရဲ့လား?"

"အဲ... ငါ မေ့သွားတယ်!"

ချင်းရှောင်းကော မေးလိုက်မှပင် ချင်းအန်းမင်သည် စားစရာများအကြောင်းသာ တွေးနေမိသဖြင့် အပိုအဝတ်အစားများ ယူဆောင်လာရန် မေ့သွားကြောင်း သတိရသွားသည်။

"ဒါဆိုရင် လမ်းမှာပဲ အဝတ်အစား အသစ်တွေ ဝယ်ကြတာပေါ့။"

"...အင်း အင်း..."

ချင်းအန်းမင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ခေါင်းညိတ်ရင်း သူ့ကို ရယ်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရထားလုံးထဲမှ ရယ်သံကို အောင့်ထားကြသူများကို မကြည့်ချင်သဖြင့် အပြင်ဘက်သို့သာ အကြည့်လွှဲထားလိုက်တော့သည်။

ရူယီက သူ့ကို ပြုံးပြုံးကြီး ကြည့်နေသည်။ သူမ ဘာလုပ်ရပါ့မနည်း? သူမ ချစ်ရသော အစ်ကိုအန်းမင်မှာ အလွန် ချစ်ဖို့ကောင်းလှသည်။ သူနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ခရီးသွားရမည်ဟု တွေးရုံနှင့်ပင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုအူကြောင်ကြောင်လေးမှာ တကယ်ကို ချစ်ဖို့ကောင်းပါသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုက ရာသီဥတု အေးနေသဖြင့် အစားအသောက်များမှာ အလွယ်တကူ မပုပ်သိုးနိုင်ပေ။ အများကြီး ယူလာခြင်းက ပို၍ ကောင်းပါသည်။

ရူယီအတွက်မူ ဤသည်မှာ ပထမဆုံး ရပ်ဝေးခရီးစဉ်ဖြစ်သလို မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး သွားရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ မနေ့ညက ဆိုင်ကလူများကို ပြောပြသောအခါ အားလုံးက အားကျနေကြသည်။ အခြေအနေသာ ပေးမည်ဆိုလျှင် သူမက လူတိုင်းကို ခေါ်သွားချင်နေမိသည်။

သူမက အပိုလိုက်လာသူ ဖြစ်သော်လည်း ချင်းရှောင်းကောက သူမ လိုက်လာသည်ကို စိတ်မရှိဟု ယုံကြည်သည်။

ထိုအတွေးဖြင့် ရူယီက ချင်းရှောင်းကောကို ခင်မင်စွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကောက ပြန်ပြုံးပြသောအခါ ရူယီ စိတ်အေးသွားကာ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေတော့သည်။

"ဟင်း... ခရိုင်မြို့ရဲ့ အပြင်ဘက်က ဒီလိုမျိုးပါလား။ လမ်းမကြီးတွေ အများကြီးပဲ..."

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးနေရာမှ ရပ်လိုက်သည်။ ချင်းအန်းမင်က သူမကို စိတ်မချ၍ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ရူယီ ဘာကြောင့် လိုက်လာသည်ကိုလည်း သူမ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သို့သော် ရှု့ပေါ်ထုန် ဘာကြောင့် လိုက်လာသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူမ သေချာမသိပေ။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်းရှောင်းကော၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားပြီး ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ ထို့နောက်တွင် ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး အမြန်ပင် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

သူ၏ မသိစိတ် အပြုအမူကြောင့် သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေသည်ဟု ချင်းရှောင်းကော ပို၍ သေချာသွားသည်။

ဒါက သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံလိုက်တာလား?

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် စိတ်ထဲတွင် "ငါ တစ်ခုခုများ လွတ်သွားသလား?" ဟု တိတ်တဆိတ် တွေးနေမိသည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ ငယ်ရွယ်ပြီး တက်ကြွသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ရထားလုံးက သူတို့နှစ်ယောက် ဆော့ကစားရန် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းနေခြင်းပင်။

ကျွမ်းကျွမ်းမှာမူ အနေရခက်မှုများကို ဝေမျှရန် သူ၏ဦးလေး ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထည့်ခံထားရသည်။ သူက မိခင်ဖြစ်သူအနားသို့ သွားချင်သော်လည်း ဦးလေးက သူ့ကို မလွှတ်ပေးပေ။ မတတ်သာဘဲ သူ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဦးလေး၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ နွေးထွေးပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသဖြင့် သူ မှီနေလိုက်တော့သည်။

မြို့တော်ရှိ စစ်စခန်းတွင် ယနေ့သည် လစဉ်ပြုလုပ်မြဲဖြစ်သော စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုနေ့ ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှ စစ်သည်များမှာ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေကြသည်။ အခြားသော စစ်သူကြီးများကလည်း ၎င်းကို မြင်သောအခါ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို အားနာစရာ မရှိလျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လေ့ကျင့်ရေးထဲ ဝင်ပါမိပေလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ မြင့်မားသော ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော်လည်း မျက်လုံးများမှာမူ တစ်နေရာရာသို့ ရောက်နေပြီး စိတ်မပါသလို ဖြစ်နေသည်။ သူ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသည်။

အနည်းငယ် အပြစ်ပေးခံထားရသော အရာရှိနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးလေး စတင် ဆွေးနွေးကြသည်။

"စစ်သူကြီး ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

"ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

"မနေ့ကတည်းက ဒီလိုပဲလား?"

"မနေ့ကတင် မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် အိမ်ပြန်နားပြီး ပြန်လာကတည်းက သူ ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတာ။"

"လက်ထောက်စစ်သူကြီးကော ဘာပြောလဲ?"

"သူလည်း ဘာမှ မပြောရဲဘူး။"

"ဒီတစ်ခါကော ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"နောက်နေတာလား? ဒါက အကြာကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။"

"ငါက အိမ်ထောင်ကျပြီး ခွင့်ယူရာကနေ အခုမှ ပြန်လာတာဆိုတော့ မသိဘူးလေ။"

"အေးပါ၊ အေးပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထောက်စစ်သူကြီးနဲ့ တခြားအရာရှိတွေက စစ်သူကြီးကို မြင်ရင် ကြောင်မြင်တဲ့ ကြွက်လို ရှောင်နေကြတာ မင်း သတိမထားမိဘူးလား?"

"အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်။ ခုမှ သတိရတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် လက်ထောက်စစ်သူကြီး..."

"အဟမ်း... အဟမ်း... အဟမ်း!"

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

"အဟမ်း... အဟမ်း... တော်တော့!"

"မင်းကတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီးမှ အတော်ကို အားနည်းသွားတာပဲ။"

ချောင်းအတု ဟန့်နေသော အရာရှိက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းကတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်လွန်းလို့ အခုထိ ရာထူးမတက်တာ မဆန်းပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

တစ်ဖက်လူက ဆက်ပြောချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ၏ထိုင်ခုံကို ထိုသူနှင့် ဝေးရာသို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လိုက်သည်။

စိတ်အားထက်သန်စွာ စကားပြောနေဆဲ အရာရှိမှာ ရုတ်တရက် အမည်မသိ အအေးဓာတ်က သူ့ကို ဖြတ်တိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို အဝေးမှ စိုက်ကြည့်နေသလို ခံစားရသည်။

သူ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ထိုခဏ၌ပင် သူ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ့ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသောသူမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အရိုးများ ကျိုးအက်သံကိုပင် ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို အာရုံစိုက်ရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။

'ငါ ရာထူးကနေ အနားယူလိုက်ရင် ကောင်းမလား?'

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အသက် ၃၀ ရောက်ဖို့ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့သလို၊ အသက် ၇၀ ရောက်ဖို့ကလည်း ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ပဲ လိုတော့သည်။

အချိန်တွေက မြန်လွန်းလှသဖြင့် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဘယ်လောက်တောင် အချိန်တွေ ကုန်သွားပြီလဲဟု သူ တွေးမိသောအခါ လန့်သွားသည်။ သူ တကယ်ပဲ အသက်ကြီးလာပြီ၊ သမီးလေးကလည်း အရိပ်အယောင်တောင် မမြင်ရသေးဘူး။

"ဟူး... ထားလိုက်ပါတော့၊ ထားလိုက်ပါတော့။ လက်တွေ့ကျတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ရှောင်းကောနဲ့ ကျွမ်းကျွမ်းသာ အခုချက်ချင်း ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ပျံဝင်လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ..."

ခန့်ညားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်သူကြီးတွင် ဤကဲ့သို့ စိတ်ကူးယဉ်တတ်သည့် စိတ်ရှိနေမည်ဟု အခြားသူများ မည်သို့မျှ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ အလွန် တမ်းတနေသော ဇနီးနှင့် သားဖြစ်သူမှာ သူနှင့် ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ မသိရှိသေးပေ။

ချင်းအန်းမင် ထင်ထားသည်ထက် ခရီးစဉ်မှာ ပို၍ ဘေးကင်းလှသည်။ လမ်းတွင် သူတောင်းစားအချို့နှင့် ပိုက်ဆံလိုက်တောင်းသူ အချို့ကို တွေ့ရသည်မှလွဲ၍ ဓားပြများနှင့် မဆုံခဲ့ပေ။ ၎င်းက ချင်းအန်းမင်၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို ပြေလျော့စေခဲ့သည်။

ချင်းအန်းမင်သည် ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် ချင်းရှောင်းကောကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ အနည်းငယ်မျှ ပြဿနာရှိပုံရသည်နှင့် သူက သူမ၏ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရန် ရပ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်နေမှုက သူမကို စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး သူမသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်နေလားဟုပင် ထင်လာမိသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးက လူတွေက သူမကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြိုးစားနေသလိုမျိုး ခံစားရသည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းတွင် ကျင်းပနေသော နှစ်ပတ်လည် ဈေးရောင်းပွဲတော်များ အချိန်နှင့် ကြုံကြိုက်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ဈေးဝယ်ထွက်ကြပြီး ကြားဖြတ် နားကြသည်။ ဘေးကင်းစေရန်အတွက် သူတို့သည် တည်းခိုဆောင်များတွင်သာ တည်းခိုခဲ့ကြသည်။ ဒေသန္တရ ဈေးပွဲတော်များနှင့် ကြုံလျှင် သူတို့သည် ခေတ္တရပ်နားကာ ဒေသခံများနှင့်အတူ ပါဝင်ဆင်နွှဲပြီး သူတို့နှစ်သက်သော အဝတ်အစားနှင့် အစားအသောက်များကို ဝယ်ယူကြသည်။

မြို့တော်သို့ ရောက်သောအခါ သူတို့အားလုံးမှာ ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး ပြန်လာသကဲ့သို့ ဈေးဝယ်အိတ် အကြီးအသေများစွာကို ကိုယ်စီ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

အစောင့်က ရထားလုံးကို စစ်သူကြီး အိမ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ရူယီ၊ ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ မြို့တော်ထဲ ဝင်ကတည်းက မျက်စိမနားတမ်း ငေးကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့သည် စစ်သူကြီး အိမ်တော်တံခါးဝကို မယုံနိုင်စဖွယ် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဒါက သူတို့ ဝင်လို့ရတဲ့ နေရာမျိုးလားဟု တွေးရင်း ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် တံတွေးမြိုချလိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ရထားလုံးပေါ်မှ အရင်ဆုံး ဆင်းလိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော အိမ်တော်ကြီးကို ကြည့်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဤအိမ်တော်အတွင်း၌ ရှိနေမည်ကို သိရသဖြင့် သူမ၏ အပြုံးမှာ ရပ်တန့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဖခင်ဖြစ်သူကို တွေ့ရမည်ဟူသော အတွေးဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည်လည်း အလွန် ဝမ်းသာသွားကာ အိမ်ထဲသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။