အခန်း (၄၄၇)

အိမ်တော်တံခါးဝရှိ အစောင့်များသည် အိမ်ရှေ့တွင် ရထားလုံးတစ်စီး ရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပုံမှန်စာပို့နေကျ လူ ရောက်လာသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရထားလုံးပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ဦး ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူတို့သည် ကိုယ်ဟန်ကို ချက်ချင်းမတ်လိုက်ပြီး ဆင်းလာသူများကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေကြတော့သည်။

ရင်းနှီးနေပုံရသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ အရင်ဆုံး ပေါ်လာသည်။ သူမ မည်သူဖြစ်သည်ကို သူတို့ မခန့်မှန်းနိုင်သေးမီမှာပင် ကလေးတစ်ဦး ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

'ဒီနေရာကို အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကလေးခေါ်လာတာလား? တစ်စုံတစ်ယောက်ကို လာရှာတာလား? သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်ကို လာရှာတာများလား?'

အစောင့်များသည် အမိန့်မရှိဘဲ မိမိတို့နေရာမှ မခွာရသဖြင့် စပ်စုချင်သော်လည်း ရပ်နေသည့်နေရာမှသာ ကြည့်နေနိုင်ကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုအမျိုးသမီးက အိမ်တော်တံခါးဆီသို့ လျှောက်လာပါစေဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ ဘာကြောင့်လာသည်ကို မေးမြန်းရန် အကြောင်းပြချက် ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျှော်လင့်တကြီး အကြည့်များအောက်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် လှေကားထစ်များအနားသို့ ရောက်ခါနီးမှ ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ လှည့်ထွက်သွားပြီး ရထားလုံးဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။

အစောင့်များသည် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ သူတို့မှာ တစ်နေကုန် ပျင်းရိနေကြသဖြင့် ထူးထူးခြားခြား အတင်းအဖျင်း သတင်းလေးများ ကြားရနိုး မျှော်လင့်နေခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတော့ ဖြစ်လာမည့်ပုံ မရှိတော့ပေ။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ရထားလုံးရှေ့သို့ ခေါ်လာပြီး အားနာနေသော အစောင့်စစ်သည်များကို အားနာသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရထားလုံး လိုက်ကာကို ဆတ်ခနဲ လှန်လိုက်ပြီး "ရှင်တို့ ဘာလို့ ဆင်းမလာကြတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရထားလုံးထဲရှိ လူငါးဦးမှာ သူမကြောင့် လန့်သွားကြသည်။

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ စစ်သားများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြေဖျားလက်ဖျားများ မခိုင်တော့ပေ။ သူတို့၏ ခဲအိုကို အိမ်တွင် တွေ့ရသည်မှာ ပြဿနာမရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ သူ၏ အလုပ်ခွင်သို့ ရောက်လာသောအခါ သူတို့၏ ခြေထောက်များမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေကြသည်။

ရူယီ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ အိမ်ရှေ့ရှိ "စစ်သူကြီး အိမ်တော်" ဟူသော စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ အလွန် ကြောက်ရွံ့သွားမိသည်။ ဒါက သူမ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြီးကျယ်လွန်းနေသည်။ အိမ်တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်လို နေထိုင်တတ်သော သူမ၏ ခဲအိုသည် ဤနေရာတွင်မူ ရုတ်တရက် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်သွားလေပြီ။

"ထွက်လာကြလေ။"

ချင်းရှောင်းကောသည် လိုက်ကာကို ကိုင်ထားရင်း သူတို့ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူကို တွေ့ချင်ဇောဖြင့် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေသဖြင့် အခြားသူများကို ရထားပေါ်မှ ဆင်းရန် ဝိုင်းပြောတော့သည်။

သားအမိနှစ်ယောက်၏ ခေါ်သံကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ချင်းအန်းမင်က အရှုံးပေးကာ ရထားပေါ်မှ အရင်ဆင်းလာသည်။

သူ ရထားပေါ်မှ မဆင်းရဲခြင်းမှာလည်း အခြားသူများနှင့် အတူတူပင်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် စစ်သူကြီး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ ထိုရာထူးအမည်ကို သိရခြင်းနှင့် ယခုကဲ့သို့ လက်တွေ့မျက်မြင် တွေ့ရခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။

သို့သော် ကျန်းတန်းဟယ်၏ အဆင့်အတန်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် သူ၏ယောက်ဖနှင့် မိသားစုဝင်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် သူ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချင်းအန်းမင် ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ရှု့ပေါ်ထုန်က ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ဆင်းလာသည်။ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ အခြားသူများကဲ့သို့ မကြောက်ရွံ့သော်လည်း တံခါးဝရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော အစောင့်များကို မြင်သောအခါ မှင်တက်သွားပုံရသည်။

သူ၏ အိမ်တော် ချိတ်ပိတ်ခံရစဉ်ကလည်း ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ထားသော စစ်သားတစ်အုပ် သူ၏အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြဖူးသည်။ ခုနက တံခါးဝတွင် ထိုကဲ့သို့သော စစ်သားများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် ထိုအတိတ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်ရှိသွားပြီး၊ လေးလံသော ခြေသံများ နားထဲတွင် ပြန်လည် ကြားယောင်လာခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ခဏမျှ မှင်သက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့အစောင့်များသည် ရထားပေါ်မှ အမျိုးသားနှစ်ဦး ထပ်ဆင်းလာသည်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် အထက်လူကြီးကို အကြောင်းကြားသင့်လားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤခရီးသည်တစ်အုပ်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

ချင်းအန်းမင် ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရူယီသည်လည်း ဝန်လေးမနေတော့ပေ။ စစ်သူကြီး အိမ်တော်တွင် နေထိုင်သူများသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများပင် မဟုတ်ပါလား။ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ? သူ့ကို ခဲအိုလို့ ခေါ်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ၊ ကြောက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ရထားပေါ်က ဆင်းတာ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး!

ရူယီသည် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် သူမ၏ အိတ်များကို ကိုင်ကာ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့သည်လည်း သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မျိုသိပ်ကာ သူမနောက်မှ လိုက်ဆင်းလာကြသည်။ လူတိုင်းဆင်းသွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်နေလျှင် ထူးဆန်းနေပေလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့သည် လူတိုင်း ဆင်းလာသည်အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သူမသည် သူတို့ကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော အစောင့်စစ်သည်များကို ကျေးဇူးတင်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ သူတို့ကို အလကား လိုက်မပို့စေလိုသဖြင့် ကူညီပေးခအတွက် ငွေပေးသော်လည်း သူတို့က လက်မခံခဲ့ကြပေ။ လူတိုင်း ဆင်းပြီးသွားသောအခါ ထိုအစောင့်နှစ်ဦးသည် ဆက်သွယ်ရေး စခန်းသို့ ပြန်လည် အနားယူရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ရထားပေါ်မှ ဆင်းနေစဉ်မှာပင် အစောင့်တစ်ဦးက သူတို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း လီရှို့ကျီထံ သွားရောက် အစီရင်ခံလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

မတတ်သာပေ။ အိမ်တော်တွင် စစ်သူကြီးနှင့် လက်ထောက်စစ်သူကြီးသာ နေထိုင်ကြသည်။ စစ်သူကြီးမှာ မရှိသဖြင့် လက်ထောက်စစ်သူကြီးထံသာ အစီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အစောင့်သည် စစ်သူကြီးကတော်ထံ အစီရင်ခံချင်သော်လည်း သူမမှာ ဇာတိရွာတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူ အလိုရှိသော်လည်း မလုပ်နိုင်ပေ။

"ဘာ? အိမ်ရှေ့မှာ ယောကျ်ား သုံးယောက်နဲ့ မိန်းမ လေးယောက် ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား? အဲဒီထဲက နှစ်ယောက်က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ ဟုတ်လား?"

လီရှို့ကျီသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ မေးခွန်းကို ထပ်မေးလိုက်သည်။ ဤအိမ်တော်သို့ ဧည့်သည်လာသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။ သူလည်း အနည်းငယ် စပ်စုချင်သွားမိသည်။

"လက်ထောက်စစ်သူကြီး... အတိအကျ ပြောရရင် ယောကျ်ား နှစ်ယောက်၊ မိန်းမ လေးယောက်နဲ့ ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါ ခင်ဗျ။"

"ဪ... အဲဒီထဲက ဘယ်သူက ရင်းနှီးနေလို့လဲ?"

"လက်ထောက်စစ်သူကြီး... အဲဒီ ကောင်လေးနဲ့ သူ့အမေကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးသလိုပဲ။ အရမ်း ရင်းနှီးနေလို့ပါ။"

သူ၏ စကားက လီရှို့ကျီ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီ နှစ်ယောက်က ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ?"

လီရှို့ကျီသည် လျှောက်လှမ်းရင်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရှာဖွေကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော မိခင်နှင့်သား?

"အမျိုးသမီးက အတော်လေး လှပါတယ်။ အသားဖြူဖြူ၊ မျက်လုံး ဝိုင်းဝိုင်းနဲ့ မျက်နှာ သေးသေးလေးပါ။ ကောင်လေးကလည်း အတော် ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ အသားဖြူဖြူ ထွားထွားလေးပါပဲ။"

သူ၏ အသိပညာနည်းပါးမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ဤသို့သာ ဖော်ပြတတ်သည်။

အစောင့်၏ ယေဘုယျဆန်သော ဖော်ပြချက်ကြောင့် လီရှို့ကျီသည် အမှန်တကယ်ပင် အသိဉာဏ် ပွင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ရပ်လိုက်ပြီး အစောင့်ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ အိမ်ရှေ့တံခါးသို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် မပြသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမြန်ပင် ရှာဖွေနေခဲ့ပြီ။ အစောင့် ပြောပြသော ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီပြီး စစ်သူကြီး အိမ်တော်သို့ လူလာရှာသော သားအမိ... ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခု သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည်။

အစောင့်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်လာရင်း ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သော လီရှို့ကျီကို တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချိန်မီ ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ချွေးပြန်နေတော့သည်။

"ဘုရားရေ... ငါ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင် ငါ့ရာထူးကို ထိခိုက်နိုင်တယ်"

ခဏမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် လီရှို့ကျီသည် ပို၍ မြန်မြန် လျှောက်တော့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသူမှာ သူ ထင်ထားသူ ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို သူ မစောင့်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် သူမသည် သူ ခန့်မှန်းထားသူ အမှန်ပင်ဖြစ်လျှင်၊ ကျန်းတန်းဟယ် ဘာကြောင့် ဘာမှ မလှုပ်ရှားသနည်း? သူ၏ ဇနီးနှင့်သား လာမည်ကို သိလျှင် အနည်းဆုံး ရက်အနည်းငယ် ကြိုတင်ပြီး ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ရမည် မဟုတ်ပါလား?

"တကယ်ပဲ သူတို့ပါလား!"

လီရှို့ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားပြီး သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မရီး! မရီး! တူလေး! တူလေး!"

မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာမလိုက်ပေ။ သူသည် နှစ်ယောက်စလုံးကို အမည်တူ အကြိမ်ရေတူ ခေါ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြပြီး သူ့ကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။ လူပုံအလယ်တွင် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြန်ထူးရန် သူမ အနည်းငယ် ရှက်နေသဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။

သူ့ကို တွေ့ရသဖြင့် ဝမ်းသာနေသော ကျွမ်းကျွမ်းကမူ သူ့ကို လက်လှမ်းပြရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ ခုန်ပေါက်နေသည်။ သူက မိခင်ဖြစ်သူကဲ့သို့ မရှက်တတ်ပေ။ ထို့အစား သူက အတော်လေး မျက်နှာပြောင်သည်။

လီရှို့ကျီက သူ့ကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ခေါ်သဖြင့် သူကလည်း ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ဒါက သူက ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တာ ဖြစ်သည်။

ရူယီနှင့် အခြားသူများသည် လီရှို့ကျီကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြသဖြင့် သူ ပြေးမလာခင်မှာပင် "ရှောင်းကော၊ သူက ဘယ်သူလဲ?" ဟု အမြန် မေးလိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောက "သူက ကျန်းတန်းဟယ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းပါ။ နာမည်က လီရှို့ကျီ တဲ့" ဟု ပြောပြလိုက်သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် လီရှို့ကျီ၏ ရာထူးကို သူတို့ကို မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ သို့မှသာ သူတို့သည် လီရှို့ကျီနှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမရှိဘဲ ခင်ခင်မင်မင် ပေါင်းသင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှို့ကျီသည် သူတို့အနားသို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွတ်သပ်ပြီး လူတိုင်းကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်သည်။ "မရီး၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ? ကျန်းတန်းဟယ် သိလား?"

"မသိသေးဘူး၊ သူ့ကို အံ့သြသွားအောင် လုပ်မလို့လေ။"

ချင်းရှောင်းကောက လျှို့ဝှက်ထားရန် အမူအရာ ပြလိုက်ပြီးနောက် "သူ အိမ်မှာ မရှိဘူးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့၊ သူ ဒီမှာ မရှိဘူး!" လီရှို့ကျီက အခြားသူများကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ?"

"ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေပါ။ သူတို့က ကျွန်မကို စိတ်မချလို့ အဖော်လိုက်လာကြတာ။"

"ဒါက ကျွန်မအစ်ကို၊ ရှု့ပေါ်ထုန်၊ ရူယီ၊ ယွီလင်းနဲ့ ရှောင်ကျူးတို့ပါ။"

"မင်္ဂလာပါ၊ မင်္ဂလာပါ"

လီရှို့ကျီသည် အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အဖွဲ့ကို အိမ်တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အစောင့်များသည် ထိုအဖွဲ့ သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့မှာ အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ကြချေ။ လက်ထောက်စစ်သူကြီးက "မရီး" နှင့် "တူလေး" ဟု ခေါ်လိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ သူတို့၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားကြသည်။

ဒီသားအမိက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာလဲလို့ သူတို့ စဉ်းစားနေခဲ့ကြတာ။ တကယ်တော့ ဟင်းချက်လက်ရာ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ သခင်လေးနဲ့ သခင်မတို့ ပြန်လာတာပဲကိုး!

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက် အစောင့်များသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး၊ မသင့်တော်သော စကားများ မပြောမိခဲ့သည်ကို တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေကြသည်။

"ခရီးပန်းလာကြပြီ ထင်တယ်"

"အဲလောက်ကြီး မပင်ပန်းပါဘူး။ ရှင်ကော နေကောင်းရဲ့လား...?"

ချင်းရှောင်းကောသည် လျှောက်လှမ်းရင်း ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ အားကျနေမိသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ပန်းအလှပင်အချို့ စိုက်ပျိုးပြီးနောက် ရှေ့ခြံဝင်းမှာ ယခင်ကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့မနေတော့ပေ။

"ကျွန်တော့်အကြောင်း မေးတာလား၊ ကျန်းတန်းဟယ် အကြောင်းလား?"

လီရှို့ကျီက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်အကြောင်း မေးတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် နေကောင်းပါတယ်။ ကျန်းတန်းဟယ် အကြောင်းဆိုရင်တော့..."

ချင်းရှောင်းကောသည် အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းတန်းဟယ် အကြောင်းကို မေးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများလွန်းသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် သူမ၏ မေးခွန်းကို ပြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှို့ကျီ၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် ဖုံးကွယ်မထားတော့ပေ။ သူမ အနည်းငယ် ရှက်သော်လည်း "သူ ဘယ်လိုနေလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"သိပ်မကောင်းဘူး။"