အခန်း (၄၅၀)

နှစ်သစ်ကူးအကြိုည ရောက်ရန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်တော်တွင် လူဦးရေ ပိုများလာသဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။

ရူယီသည် ဤမျှကျယ်ဝန်းပြီး ကျယ်ပြောလှသော ခြံဝင်းပါသည့် အိမ်မျိုးတွင် တစ်ခါမျှ မနေဖူးပေ။ နေရာလပ်များကို အလှဆင်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသဖြင့် သူမသည် နေ့စဉ်ရက်ဆက် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ကို ဈေးသို့ အတင်းခေါ်သွားကာ ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှု့ပေါ်ထုန်၊ ချင်းအန်းမင်နှင့် လီရှို့ကျီတို့ကလည်း ဝယ်သမျှ ပစ္စည်းအိတ်များကို သယ်ပေးရန် နောက်မှ လိုက်ကြရသည်။

ရှောက်ယိသည် ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ချင်းရှောင်းကောတို့ မြို့တော်သို့ ရောက်နေသည်ကို သိသဖြင့် ထိုနေ့ညနေတွင် လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။ သူ ပြန်သွားသောအခါ ကစားရန်အတွက်ဟု ဆိုကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို နန်းတော်သို့ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ သွားသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းကို ပြန်ပို့မည့် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရသေးပေ။

ချင်းရှောင်းကောသည် ရူယီတို့နှင့်အတူ အပြင်ထွက်ချင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို အလွန် ကပ်တွယ်နေသဖြင့် ထွက်မရဖြစ်နေသည်။

သူ အပြင်တွင် အလုပ်လုပ်နေချိန်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် အားလပ်ချိန် အားလုံးကို ချင်းရှောင်းကောနှင့်အတူ ကုန်ဆုံးစေကာ တစ်နေကုန် သူမအနား၌သာ ကပ်နေတော့သည်။ မည်သူကမျှ ထိုစုံတွဲ၏ အချိန်ကို နှောင့်ယှက်ရန် ဝန်မလေးကြပေ။

ထို့အပြင် သူ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူမကို တွေ့ရမှ ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူက ကလေးတစ်ယောက်လို ဂျီကျတတ်ပြီး ချင်းရှောင်းကောက ချော့မြှူပေးမှသာ တိတ်သွားတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ် အနားမှာ မရှိချိန်မှသာ ရူယီတို့နှင့် လိုက်၍ရတော့သည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ အပြင်ထွက်လာတာ အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ရူယီက လက်ထဲမှ သကြားရည်သုတ် ဟောသွန်သီးကို စားရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်"

အိမ်မှာပဲ ဆက်နေနေရင် သူမ မကြာခင် စိတ်ကျရောဂါ ရတော့မည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ကန်စွန်းဥဖုတ်များကို နောက်မှလူများထံ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "သူ ဒီနေ့ အရမ်းနောက်ကျမှ ပြန်လာမယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ အလွန်အကျွံ လုပ်မိနေသည်ကို သိသဖြင့် မနက်က အလုပ်မသွားခင် သူ နောက်ကျမှ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမကို ကြိုပြောသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရူယီသည် ချဉ်စူးနေသော ဟော်သွန်သီးယိုအရသာကြောင့် မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ အခုတလော အတော် အလုပ်များနေပုံပဲ။ လီရှို့ကျီလည်း သူနဲ့အတူ အပြင်သွားရတယ်လေ။"

ရူယီနှင့် လီရှို့ကျီမှာ အသက်အရွယ် တူညီကြသဖြင့် သူတို့အချင်းချင်း အမည်တပ်၍သာ ခေါ်ကြသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့နှင့်အတူ အပြင်လိုက်နိုင်သေးသော်လည်း၊ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူ ရုတ်တရက် အလုပ်များသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းသယ်ပေးမည့်လူ တစ်ယောက် လျော့သွားသဖြင့် ရူယီမှာ ဝယ်ချင်သလောက် မဝယ်နိုင်ဘဲ လျှော့ဝယ်နေရသည်။

"အစ်မရူယိ၊ အစ်မလည်း ကျွန်မတို့လို ကန်စွန်းဥဖုတ်ပဲ စားပါတော့လား။ အရမ်းချိုတာပဲ။"

ရူယီသည် ဟော်သွန်သီးယိုစားပြီး မျက်နှာရှုံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီလင်းက လက်ထဲမှ ကန်စွန်းဥကို တမင် ယမ်းပြလိုက်ရာ ရနံ့မှာ တစ်ဖက်လူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ရူယီမှာ နောင်တရသလိုဖြင့် သွားရည်များပင် ကျလာတော့သည်။

သူမက မြို့တော်က ဟော်သွန်သီးယိုတွေက ယုံဟိုင်ခရိုင်ကထက် ပိုချိုလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမျှ အရသာဆိုးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ချင်းအန်းမင်က ပြုံးလျက် လက်ထဲမှ ကန်စွန်းဥကို ထက်ဝက် ခြမ်းလိုက်သည်။ သူ မစားရသေးသော တစ်ခြမ်းကို သူမထံ ကမ်းပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဗိုက်ပြည့်သွားပြီ။ မင်းပဲ စားလိုက်ပါ"

၎င်းကို မြင်သောအခါ ရူယီသည် နောက်ဆုံးကျန်သော ဟော်သွန်သီးကို ပါးစပ်ထဲ အမြန်ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကန်စွန်းဥကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း လှမ်းယူလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးပဲ... အစ်ကိုအန်းမင်..." ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယူပြီးနောက် သူမသည် ယွီလင်းကိုပင် ကြွားလိုက်သေးကာ ပျော်ရွှင်စွာ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားတော့သည်။ အစ်ကိုအန်းမင် ပေးသည့် ကန်စွန်းဥဖြစ်သဖြင့် အခွံကိုပင် လွှင့်မပစ်ရက်လောက်အောင် တန်ဖိုးထားနေမိသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အစ်ကိုဖြစ်သူကို စနောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် စိတ်လေနေပုံရသော ရှု့ပေါ်ထုန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာနေပုံရသည်။

"ဒီနေ့လည်း ဒီလမ်းကပဲ သွားမှာလား?"

ရှောင်ကျူးက လှည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်။ သွားကြစို့။ ဒါက ဈေးကိုသွားဖို့ အမြန်ဆုံးလမ်းပဲ" ရှု့ပေါ်ထုန်က သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားလျှင်ကြားချင်း ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မည်သည့်လမ်းက သွားသည်မှာ အရေးမကြီးပေ။ ရောက်ရမည့်နေရာ တူနေလျှင် ရပြီဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး အေးစက်နေသော ကန်စွန်းဥကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်၏ အပြုအမူတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ မြို့တော်ကို လာရခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ သူ့ကို မေးရန် အချိန်မရခဲ့ဘဲ အခုတော့ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် အတော်လေး အသက်ရှူကျပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ကြီးကျယ်သော အိမ်တော်ကြီးများစွာကို ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ ထိုအိမ်များတွင် နေထိုင်သူများသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဤလမ်းသည် မြို့ထဲသို့ သွားရန် အတိုဆုံးလမ်း ဖြစ်သည်မှာ အမှန်ပင်၊ သို့သော် ဤတစ်လမ်းတည်း ရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရှု့ပေါ်ထုန်က ဤလမ်းမှ သွားရန် အမြဲ တိုက်တွန်းနေသည်ဟု ချင်းရှောင်းကော ကြားခဲ့သည်။

သူတို့အဖွဲ့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာစဉ် တစ်ဖက်မှ လူထမ်းစင်တစ်စီး ရောက်လာခဲ့သည်။

ယခုခေတ်တွင် လူထမ်းစင်ဖြင့် သွားလာသည်ကို တွေ့ရခဲလှသည်။ ထို့အပြင် ယခုတွေ့ရသော လူထမ်းစင်မှာ လူ ရှစ်ယောက် ထမ်းရသည့် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောအတွက် လူထမ်းစင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သဖြင့် သူမ စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေမိသည်။

လူထမ်းစင် သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် လေတစ်ချက် တိုက်သွားသဖြင့် လူထမ်းစင်၏ လိုက်ကာမှာ လွင့်တက်သွားသည်။ ထိုခဏ၌ပင် လေထဲတွင် မွှေးပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာရာ သူတို့အားလုံး နှာချေမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန် တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုလူထမ်းစင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် အထဲမှ လူကို သူ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကောသည် ရနံ့များကို လက်နှင့် ယမ်းထုတ်လိုက်စဉ် ထိုလူထမ်းစင်ကို မှင်သက်ကာ ကြည့်နေသော ရှု့ပေါ်ထုန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်တော်တစ်ခု၏ တံခါးဝတွင် လူထမ်းစင် ရပ်လိုက်သည်ကို တွေ့ရသည်။ အစေခံတစ်စုက ဝမ်းသာအားရ ပြေးထွက်လာကြသည်။ အချို့က လူထမ်းစင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ခြေနင်းတုံးအဖြစ် ကုန်းပေးကြပြီး၊ အချို့ကမူ လူထမ်းစင်မှ ဆင်းလာသူကို ကြိုဆိုရန် ခါးကို ကိုင်းထားကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောအတွက် တကယ်ကို မျက်စိပွင့်သွားစေသည့် မြင်ကွင်းပင်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ပင်လျှင် ဤမျှ ဖားယားတတ်သော အစေခံများစွာ မရှိနိုင်ပေ။ အထဲမှာ ဘယ်သူပါလဲ?

စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် သူမသည် ရှု့ပေါ်ထုန် ကဲ့သို့ပင် ထိုနေရာ၌ ရပ်၍ ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော် သူတို့ ကြည့်နေရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ ကွဲပြားကြသည်။

လူထမ်းစင်၏ လိုက်ကာကို မလိုက်သောအခါ သွယ်လျပြီး လက်သည်းပုံဖော်ထားသော လက်တစ်စုံ အပြင်သို့ ထွက်လာကာ အစေခံ၏ လက်ကို အသာအယာ ကိုင်လိုက်သည်။ သွယ်လျသော လက်ကောက်ဝတ်တစ်ခုတွင် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက် တစ်ကွင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လက်ကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဤအမျိုးသမီးမှာ အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောက တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ "တကယ့်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အလှလေးပဲ။"

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ထိုအမျိုးသမီး လူထမ်းစင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြား မည်သို့သော ပတ်သက်မှု ရှိသနည်းဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောလည်း ထိုအတိုင်းပင် တွေးနေမိသည်။ သူမသည် ထိုအလှလေးနှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအလှလေး မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ရှု့ပေါ်ထုန်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ဘာအခြေအနေလဲ?"

ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ မှင်သက်နေပုံရပြီး စကားမပြောပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ကျွန်မ သိသားပဲ။ ရှင် ဒီကို လာတာ အကြောင်းရှိတယ်ဆိုတာ။ ရှင် သူမကို သိလို့လား?"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှု့ပေါ်ထုန်က သူမ၏ မေးခွန်းကို မကြားချင်ယောင် မဆောင်တော့ပေ။ သူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ရှင်းပြခဲ့သည်။

"သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အရင်... ဇနီးပါ။"

"ဇနီး" ဟူသော စကားလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသံထဲ၌ လှောင်ပြောင်သံများ ပါဝင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းတွင်လည်း မဲ့ပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုလူကို သူ အလွန် မုန်းတီးရွံရှာနေပုံ ရသည်။

ချင်းရှောင်းကောက နားလည်သွားသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခုမှပဲ အားလုံး အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားတော့သည်။ ခုနက သူ့မျက်နှာ ဘာလို့ အဲဒီလောက် ရှုပ်ထွေးနေရတာလဲဆိုတာ သူမ စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက သူ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တဲ့ ဇနီးဟောင်း ဖြစ်နေတာကိုး။

"သူမ ဒီမှာ နေတာကို ရှင် သိနေတာလား?"

ရှု့ပေါ်ထုန်ကသာ လူတိုင်းကို ဤလမ်းမှ သွားရန် အမြဲ တိုက်တွန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ မသိဘူး"

ရှု့ပေါ်ထုန်က ရိုးသားစွာ ခေါင်းခါပြပြီးနောက် စက်ဆုပ်ရွံရှာသော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူမက ချန်လို့ ခေါ်တဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်သွားပြီဆိုတာပဲ ကျွန်တော် သိတာ။ လီရှို့ကျီဆီကနေ သူမရဲ့ နေရပ်ကို စုံစမ်းကြည့်တော့မှ သူမ ဒီနားမှာ နေတယ်ဆိုတာ သိရတာ။"

ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းညိတ်ပြီး ထိုအိမ်တော်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီမျိုးရိုးနာမည်က ရင်းနှီးနေရတာလဲ?"

"ချန်? ချန်? ချန်..."

"အရာရှိကြီးချန်က အသက်အတော်ကြီးနေပြီ မဟုတ်လား။ သူမက သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်သွားတာလား?"

ရုတ်တရက် ချင်းရှောင်းကောသည် အရာရှိကြီးချန်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို သတိရသွားသည်။ ကျွန်းပေါ်က တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲတုန်းက သူ့ဘေးမှာ အမျိုးသမီးငယ်လေးတွေ အမြဲခြံရံနေတတ်တဲ့ နှာဘူးအဖိုးကြီး မဟုတ်လား?

"ဘယ်လိုလုပ် သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...?"

အရက်နဲ့ ကာမဂုဏ်တွေကြောင့် အင်အားကုန်ခန်းနေပြီး အသက် ၅၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော ထိုလူကြီးကို တွေးမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကောမှာ ရွံရှာလွန်းသဖြင့် တုန်တက်သွားသည်။ ဤမျှ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဘာကြောင့် သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ပေ။

"ဟွန်း... စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ အာဏာအတွက်ဆိုရင် သူမက ဘာကိုမှ ဂရုစိုက်တာ မဟုတ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်ကို အသေအလဲ တွယ်ကပ်နေပါ့မလား။"

ရှု့ပေါ်ထုန်၏ သူမအပေါ် စက်ဆုပ်မှုမှာ အတိုင်းထက်အလွန်ပင်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို သေသေချာချာ ကြည့်နေသည်။ သူ ပြောပုံအရဆိုလျှင် ဤကိစ္စတွင် နောက်ထပ် အကြောင်းအရာများ ရှိနေသေးပုံရသည်။

သူမက စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ?"

"သူမ ဘယ်လိုနေထိုင်နေလဲဆိုတာ သိချင်လို့ စပ်စုကြည့်ရုံပါ။ ဟဲ... သူမ အတော်လေး အဆင်ပြေနေပုံပဲ။"

ဤအမျိုးသမီးမှာ တကယ့်ကို "အရည်အချင်း" ရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း ရှု့ပေါ်ထုန် ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။

သူမတွင် ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက် ရှိသည်၊ ဘာလိုချင်သည်ကို သိသည်၊ မြို့တော်တွင် စည်းစိမ်အာဏာကို ရှာဖွေရန် သူမ၏ မိဘအရင်းခေါက်ခေါက်ကိုပင် စွန့်ပစ်ဝံ့လောက်အောင် ရက်စက်သူ ဖြစ်သည်။

ရက်စက်မှုအပိုင်းတွင် သူမသာ ပထမဆိုလျှင် မည်သူကမျှ ဒုတိယဟု မဆိုဝံ့ကြပေ။

ထိုစဉ်က သူမသာ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မတွယ်ကပ်ခဲ့လျှင်၊ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ဟန် မဆောင်ခဲ့လျှင်၊ မြေးချီချင်ဇောဖြင့် အလောတကြီး ဖြစ်နေသော သူ၏ မိဘများကြောင့် သူ ဤအိမ်ထောင်ရေးထဲသို့ ရောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။ အပေါ်ယံဆန်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိသော လူစားမျိုးကို သူ သေချာပေါက် လက်ထပ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

သူမက သူ့ကို ချစ်သည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူ၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုနှင့် စည်းစိမ်ကိုသာ မျက်စိကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူ ဒုက္ခရောက်သောအခါ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဗီဇမှန်မှာ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ သူမသည် သူ၏ မိသားစုထံမှ ငွေကြေးအမြောက်အမြားကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ခိုးယူသွားခဲ့သေးသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ မြို့တော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ မိသားစုမှာ အလွန် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေကြောင်း လူတိုင်း သိကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ၏ မိဘများသည် နောက်ဆုံးတွင် ငတ်ပြတ်ပြီး သေဆုံးသွားကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဘုရားသခင်က တကယ်ကို မတရားပေ။ လူကောင်းတွေက အမြဲ ကံဆိုးတတ်ပြီး လူယုတ်မာတွေကတော့ အမြဲတမ်း အောင်ပွဲခံနေကြစမြဲပင်။