အခန်း (၄၅၁)

ရူယီနှင့် အခြားသူများသည် အတော်အတန် လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သွားကြပြီးမှ သူတို့အဖွဲ့ထဲတွင် လူနှစ်ယောက် ပျောက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် အဖွဲ့သားများသည် လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာကြရာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူနှစ်ဦးကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသည်။

ရူယီက အဝေးမှ လှမ်းအော်ခဲ့သည်။ "အစ်မရှောင်းကော၊ ရှု့ပေါ်ထုန် ရှင်တို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ? အမှီမလိုက်ရင် လမ်းပျောက်တော့မယ်!"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ စကားကြောင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်က ဒီလောက်အလွယ်တကူ လမ်းပျောက်ပါ့မလား? ၎င်းအပြင် ဤလမ်းကို သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းဖူးသည်။ မျက်စိမှိတ်ထားလျှင်ပင် အိမ်ပြန်လမ်းကို ရှာနိုင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမက ပြန်ထူးလိုက်သည်။ "အေးပါ၊ လာပြီ!"

ရူယီနှင့် အခြားသူများက ရပ်စောင့်နေကြစဉ် ချင်းရှောင်းကောက ရှု့ပေါ်ထုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ "သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်သို့ ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ ချင်းရှောင်းကောနောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။

နောင်တွင် ဤလမ်းမှ သွားရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ သို့သော်လည်း လူယုတ်မာများက ကောင်းမွန်စွာ ဆက်နေထိုင်နေနိုင်ကြသည်ကို သူ တွေးမိတိုင်း မကျေမချမ်း ဖြစ်နေဆဲပင်။

အဖွဲ့သားများ ပြန်လည် စုံစည်းမိရုံရှိသေးစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"သခင်မ၊ တကယ်ပဲ ခင်ဗျားပဲလား။ နာမည်တူ လူတစ်ယောက်လို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်နေတာ။"

"ကျားပေါင်?"

ချင်းရှောင်းကောက ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမထံသို့ လျှောက်လာသော အမျိုးသားကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသူမှာ စုချန်ရှန်းထံတွင် အလုပ်လုပ်သော ကျားပေါင် မဟုတ်ပါလား။

"ဒီမှာ ဆုံရတာ တကယ့် တိုက်ဆိုင်မှုပဲ။"

ကျားပေါင်က အခြားသူများကို နှုတ်ဆက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောကို ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော် ကျွန်တော်တို့ သခင်လေးနဲ့အတူ မြို့တော်ကို ပြန်လာတာပါ၊ ဒီမနက်တင် အိမ်ပြန်ရောက်တာ။"

"ဆိုင်ရှင်စုကလည်း မြို့တော်မှာ ရှိနေတာလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သူ့မိသားစုက မြို့တော်မှာ နေတာပါ။ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာတာ" ကျားပေါင်က သူ့နောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "အဲဒါ စုအိမ်တော်ပဲ။"

ချင်းရှောင်းကောက သူညွှန်ပြသည့်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ မှင်သက်သွားကာ အံ့သြတကြီး မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားသည်။ စုချန်ရှန်း ချမ်းသာမှန်း သူမ သိသော်လည်း၊ ယခု လက်တွေ့ မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူ၏ မိသားစုမှာ သူမ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြွယ်ဝချမ်းသာပုံရသည်။

၎င်းအပြင် ကျားပေါင်၏ လက်မှာ နေရာတစ်ခုတည်းကို ညွှန်ပြနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကျယ်ဝန်းလှသော ဧရိယာကြီးတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ယမ်းပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာအားလုံးက စုအိမ်တော်၏ အစိတ်အပိုင်းများလား?! ဘယ်လောက်တောင် ကျယ်သနည်း။

"ကျွန်တော် အိမ်ရှေ့မှာ ပစ္စည်းတွေ ရွှေ့နေတုန်း ခင်ဗျားနာမည်ကို တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်နေတာ ကြားလိုက်တာ။ အစကတော့ တိုက်ဆိုင်မှုလို့ ထင်ပေမယ့် ခင်ဗျားအသံကို ကြားလိုက်ရတော့မှ ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြည့်တာပါ။ တကယ်ပဲ ခင်ဗျား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။"

ကျားပေါင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် စုချန်ရှန်း ပေါ်လာသည်။

"ကျားပေါင်၊ မင်း ဘယ်နေရာမှာ သွားပြီး အလုပ်ခိုနေသလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ။ ဒီမှာကိုး။ တံခါးဝက သေတ္တာ ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးကို ငါ့ဘာသာငါ ရွှေ့စေချင်တာလား?"

စုချန်ရှန်းက လျှောက်လာရင်း ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရုတ်တရက် သူ ရပ်လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ မျက်စိမှားနေတာလား?"

"နေကောင်းလား စတုတ္ထလေး"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် သူတို့ဆုံစဉ်က သူမ စိတ်ကြိုက်ခေါ်နိုင်သည်ဟု သူ ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူ့ကို "စတုတ္ထလေး" ဟု ခေါ်ရသည်မှာ အလွန် အဆင်ပြေလှသည်။

စုချန်ရှန်းက သူမ သူ့ကို မည်သို့ခေါ်သည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူက အခြားအရာတစ်ခုကိုသာ ပို၍ စိတ်ပူနေသည်။ "ခင်ဗျား မြို့တော်ကို ရောက်နေတော့ နွားတွေကို ကြည့်ပေးမယ့်သူ ရှိရဲ့လား?"

"...ရှိပါတယ်။"

"တော်ပါသေးရဲ့။"

စုချန်ရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို ဆက်စကားမပြောချင်တော့ပေ။ "ဒါပဲ။ သွားပြီနော်။"

"ဟေး... ရှောင်းကော၊ ရှောင်းကော" သူမက သူ့ကို စတုတ္ထလေးဟု ခေါ်နေသဖြင့် စုချန်ရှန်းကလည်း သူမကို နာမည်တပ်ခေါ်လျှင် အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်နေသည်။ "မသွားပါနဲ့ဦး။ ခင်ဗျား မြို့တော်ကို ရောက်တုန်း ကျွန်တော်နဲ့အတူ ဆိုင်ကို သွားကြည့်ပါဦးလား။ ပြင်ဆင်တာတွေက ပြီးသလောက် ရှိနေပြီ။"

သူတို့ ဤအကြောင်းကို အရင်က ပြောဖူးကြသည်။ စုချန်ရှန်းသည် ဆိုင်ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် အတွင်းပိုင်း အလှဆင်ခြင်းကိစ္စများတွင် ချင်းရှောင်းကောကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်အလုံးစုံ မပြီးခင်မှာပင် သူမကို လာကြည့်စေချင်ပြီး လိုအပ်ချက်များ သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ရန် ရှိသည်များကို မေးလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကော မြို့တော်သို့ ရောက်နေခြင်းက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာသွားစေသည်။

"ရတာပေါ့။ ရှင် ဆိုင်ကို ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ?"

သူတို့နှစ်ဦး အမှန်တကယ်ပင် ကတိပေးထားဖူးသည်။ ကူညီပေးရန်မှာ သူမ၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။

စုချန်ရှန်းက ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ပေါ့။ ကျွန်တော် လာခေါ်ရမလား?"

ချင်းရှောင်းကော ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

သူမက လိပ်စာပေးလိုက်ပြီးနောက် စုချန်ရှန်း၏ အကြည့်က ချင်းရှောင်းကော၏ ဘေးရှိ လူများထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူက ရူယီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောခဲ့သည်။

"ဒီအမျိုးသမီးလေးကိုတော့ ကျွန်တော် သိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့..."

ရူယီသည် သူက သူမကို သိသည်ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မှင်သက်သွားသည်။ ခန့်ညားလှသော ထိုအမျိုးသားက သူမကို မှတ်မိနေဆဲပဲ။ တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပဲ!!

"မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ ဒါက..."

ချင်းရှောင်းကောက မိတ်ဆက်ပေးပြီးနောက် စုချန်ရှန်းသည် လူတိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှုတ်ဆက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိတ်ဆွေသစ်များ တိုးပွားခြင်းက မဆိုးပေ။ သူက စီးပွားရေးသမားဖြစ်သဖြင့် မိတ်ဆွေများလေလေ စီးပွားရေးအတွက် ကောင်းလေလေပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် အခြားသူများသည် ဈေးသို့သွားရန် စီစဉ်ထားကြပြီး၊ အခုမှ ပြန်ရောက်ကာစဖြစ်သော စုချန်ရှန်းတွင်လည်း လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသည်။ အကြာကြီး စကားပြောနေလျှင် အချိန်ကုန်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အဖွဲ့သည် အမြန်ပင် နှုတ်ဆက်ကာ ခွဲခွာခဲ့ကြသည်။

အတန်ငယ် လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သောအခါ ရူယီက မအောင့်နိုင်ဘဲ အာမေဍိတ်သံ ပြုလိုက်သည်။ "ဝိုး... ဆိုင်ရှင်စုက ညီမကို မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ သူ့ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီ၊ အခုတော့ သူက ပိုပြီးတောင် ခန့်လာသလိုပဲ..."

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က စပ်စုကြသည် - "အစ်မရူယီ၊ သူ့ကို ဘယ်လို သိတာလဲ?"

"ဟီးဟီး! တကယ်တော့ ငါက သူ့နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းပြီး အစ်မရှောင်းကောဆီ သတင်းပို့ပေးခဲ့တာလေ။ ဒါကြောင့် ငါက သတင်းပေးတစ်ဝက်ပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား အစ်မရှောင်းကော?" ရူယီက လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည် - "ရူယီ ကူညီလို့သာ သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီး ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တာ။ ရူယီက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ။"

"သူက အဆောက်အဦးဆီကို သစ်သားပုံးတွေ အများကြီး တင်ပို့ပေးတဲ့ ဆိုင်ရှင်စုလား?"

လွန်ခဲ့သော အချိန်အချို့က နှစ်ထပ်အဆောက်အဦး ပြင်ဆင်နေစဉ် "စု" ဟု စာတန်းပါသော သစ်သားပုံးများ တင်လာသည့် လှည်းများကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်ကို ရှု့ပေါ်ထုန် မှတ်မိနေသည်။ ဒါဆိုရင် သူ ဖြစ်ရမည်။

"အဲဒါတွေက သာမန်သစ်သားပုံးတွေ မဟုတ်ဘူး။ လေလုံပုံးတွေလေ။ ဟုတ်တယ် သူပဲ။ သူက စုမိသားစုရဲ့ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သလို ငါတို့ရဲ့ နို့လုပ်ငန်း မိတ်ဖက်လည်း ဖြစ်တယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန်က ၎င်းကို ကြားသောအခါ အားကျသလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်စုက တကယ်ကို ငယ်ရွယ်သေးတာပဲ။ သူက တကယ်ကို ထူးချွန်ပြီး ချမ်းသာတဲ့သူပဲ။

"မင်းက သူ့ကို ဘာလို့ စတုတ္ထလေးလို့ ခေါ်တာလဲ?"

ချင်းအန်းမင်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကော တဟားဟား အော်ရယ်တော့သည်။ သူတို့၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးများကို မြင်သောအခါ သူမ ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက သူ့မိသားစုမှာ စတုတ္ထမြောက်သားမို့လို့လေ။ သူက ကျွန်မ စိတ်ကြိုက်ခေါ်လို့ရတယ်လို့ ပြောထားတာ။"

"စတုတ္ထလေး... စတုတ္ထလေး... ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နာမည်ပဲ။ ဟားဟား။"

ရုတ်တရက် ရယ်မောနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး အခြားသူများက နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

"စတုတ္ထလေး" ဆိုတာက အဲဒီလောက် ရယ်ရလို့လား?

ချင်းရှောင်းကော ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို သူတို့ နားမလည်ကြပေ။ သူမသည် မြင့်မြတ်လှသော သူဌေးသားတစ်ဦးကို "စတုတ္ထလေး" ဟု ခေါ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် ကျေးလက်ဒေသမှ စကားထစ်ပြီး ပါးစပ်ရွဲ့နေသော လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်နှင့် ခန့်ညားချမ်းသာသော လူငယ်သူဌေးသားပုံရိပ်မှာ ရောထွေးသွားတော့သည်။ ထိုပုံရိပ်က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားပြီး ဖျောက်ပစ်၍ မရတော့ပေ။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် အဖွဲ့သားများသည် မွန်းတည့်ချိန်အထိ လျှောက်လည်ကြပြီး အိမ်မပြန်ဘဲ အပြင်မှာပင် စားလိုက်ကြသည်။ အိမ်မှ မထွက်ခွာမီကပင် စားဖိုမှူးများကို နေ့လယ်စာအတွက် ပြန်မလာကြောင်း အသိပေးထားခဲ့သဖြင့် မီးဖိုချောင်တွင် သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်စရာ မလိုတော့ပေ။

မြို့တော်ရှိ ဈေးမှာ မသေးလှဘဲ ရောင်းချသော ပစ္စည်းများကလည်း နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကွဲပြားနေသည်။ လူတစ်ယောက်သည် နေ့စဉ် ဈေးပတ်နေလျှင်ပင် ဘယ်တော့မှ ငြီးငွေ့သွားမည် မဟုတ်ပေ။

နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် အဖွဲ့သားများသည် ဈေးပွဲတော်တွင် နောက်ထပ် တစ်ခေါက် ထပ်မံ ပျော်ပါးကြပြီး၊ ဝယ်လာသော ပစ္စည်းအိတ်ကြီး အိတ်ငယ်များစွာနှင့်အတူ စစ်သူကြီး အိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ရူယီ၊ ဝယ်လို့ ဝပြီလား?"

ရှု့ပေါ်ထုန်က လက်ထဲမှ ပစ္စည်းပုံကြီးကို ချလိုက်ပြီး ကိုက်ခဲနေသော ခါးကို ပွတ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လမ်းပေါ်သို့ ထပ်ထွက်ရန် စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိတော့ပေ။ အခေါက်တိုင်းတွင် လက်အပြည့်နှင့် ပြန်လာရပြီး ခြေထောက်များ ကျိုးမတတ် လမ်းလျှောက်နေရသည်ကို မပြောလိုတော့ပေ။

"ရှင်တို့ အများကြီး ပင်ပန်းနေလို့လား? ကျွန်မကတော့ နေလို့ကောင်းတုန်းပဲ။"

ရူယီက သူတို့နှစ်ဦးကို ဇဝေဇဝါ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါလေးတင် သူတို့ မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေတာလား? ဒါပေမယ့် သန်ဘက်ခါမှာ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ရှိမယ်လို့ သူမ ကြားထားသဖြင့် သွားကြည့်ချင်နေသေးသည်။

"ငါကတော့ ထပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ တခြားလူပဲ ရှာတော့။" ရှု့ပေါ်ထုန်က အပြင်သို့ ထပ်မထွက်တော့ဟု ကျိန်ဆိုလိုက်သည်။

ရူယီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး၊ အစ်ကိုအန်းမင်က တစ်ခုခု ပြောလာနိုး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချင်းအန်းမင်က အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောသော်လည်း ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် ထပ်တူပင် တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်က ဤမျှ အသုံးအဖြုန်းကြီးမှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိ၊ မရှိ ထားပါဦး၊ အခေါက်တိုင်း ဤမျှ လေးလံသော အလုပ်များကို လုပ်နေရသဖြင့် အလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ပေးနေရသော သူတို့နှစ်ဦးကို အနည်းဆုံးတော့ ငဲ့ညှာသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ချင်းအန်းမင် တိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရူယီသည် သူ၏ အဖြေကို သိသွားသည်။ သူမ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "နင်တို့ ပင်ပန်းနေလား?"

သူတို့နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါပြခဲ့သည်။ "ဟင့်အင်း၊ မပင်ပန်းပါဘူး!"

သူတို့က မပင်ပန်းသည့်အပြင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဈေးပွဲတော်ကို နောက်ထပ် အခေါက်များစွာ သွားရလျှင်ပင် သူတို့ လုံးဝ ပင်ပန်းမည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းကို ကြားသောအခါ ရူယီ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမက အမျိုးသားနှစ်ဦးကို အထင်သေးသလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါတို့ဘာသာ သွားကြမယ်။ သူတို့ကို မလိုတော့ဘူး!"

ဈေးဝယ်အိတ်တွေကို သူတို့ဘာသာ သယ်နိုင်သည်။ ရူယီသည် ကျန်ရှိသော လူလေးဦးကို အလိုအလျောက် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောကမူ ရူယီ၏ ဈေးဝယ်အစီအစဉ်ထဲတွင် သူမ မပါဝင်ပါစေနှင့်ဟုသာ မျှော်လင့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားမိသည်။ တကယ်တော့ သူမလည်း ထပ်မသွားချင်တော့ပေ။ ရူယီနှင့်အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရသည်မှာ တကယ်ကို ပင်ပန်းလွန်းလှသည်...