အခန်း (၄၅၂)

ယနေ့ ကျန်းတန်းဟယ် တစ်နေကုန် အားနေသဖြင့် အိမ်မှာနေပြီး ချင်းရှောင်းကောကို အဖော်လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေများက ထင်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူ အားနေသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောမှာမူ အလုပ်များနေတော့သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလုပ်မှာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အရင်ဆုံး ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးကို မြင်သောအခါမှ သူမ သူ့ကို အသိပေးရန် မေ့သွားခဲ့သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

မနေ့ညက ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သန်းခေါင်ကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ အလွန် အိပ်ချင်နေသဖြင့် မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်တော့သောကြောင့် သူ့ကို ဘာမှပြောရန် အခွင့်မသာခဲ့ပေ။

"မနေ့က စုချန်ရှန်းနဲ့ ဆုံခဲ့တယ်လေ၊ သူ အသစ်ပြင်ထားတဲ့ ဆိုင်ကို သွားကြည့်ဖို့ ဒီနေ့ သူ လာခေါ်လိမ့်မယ်"

ချင်းရှောင်းကောက အဝတ်အစားလဲရင်း ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် အိပ်ရာပေါ်မှ ထရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက အမြန်တားလိုက်ပြီး - "ဘာလုပ်တာလဲ? ရှင် ဒီနေ့ ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး ဆို? အခွင့်အရေးရတုန်း အိပ်ရေးဝအောင် အိပ်လိုက်ပါဦး။"

သူ မနေ့ညက အလွန်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီး နာရီအနည်းငယ်သာ အိပ်ရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

"... ပြန်အိပ်လို့ မရတော့ဘူး" ကျန်းတန်းဟယ်က ဆိုကာ အဝတ်အစားလဲပြီး အိပ်ရာ သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာသစ်ရန် ထွက်မသွားမီ "ဒီမှာ ခဏစောင့်၊ မင်းအတွက် ရေခပ်ပေးမယ်" ဟု ပြောသွားခဲ့သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောသည် ထွက်သွားသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဖြေရှာမရခဲ့ပေ။

ချင်းရှောင်းကော မျက်နှာသစ်ပြီးသည့်တိုင်အောင် ကျန်းတန်းဟယ်သည် မျက်နှာဆူပုတ်ပုတ်ဖြင့် သူမနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေဆဲပင်။

"ဒါနဲ့... ရှင် ကျွန်မနဲ့ လိုက်ခဲ့ချင်လား?"

သူ ဒီနေ့ ဘာမှလုပ်စရာမရှိသည်ကို သတိရသဖြင့် သူမက မသိမသာ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူ အိမ်မှာပဲ အနားယူစေချင်ပါသေးသည်။

"လိုက်မှာပေါ့။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်ရာ၊ သူမက ထိုစကားပြောလာမည်ကို စောင့်နေသည့်အလား သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပလန်းဆန်းသွားတော့သည်။

"ရှင်ကတော့..." ချင်းရှောင်းကော ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး သူ အနားယူလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးနေမိသည်။

"ကိုယ်တို့ ဘယ်အချိန် သွားကြမလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ့ကို ဤသို့ မြင်ရသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောရက်တော့ပေ။ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်ပြန်နားနိုင်ရန်အတွက် ဆိုင်သို့ သွားကြည့်သည့်ကိစ္စကို အမြန်လက်စသတ်ရန်သာ စဉ်းစားလိုက်တော့သည်။

"မလောပါဘူး။ အရင် ထမင်းစားရအောင်။"

"ကောင်းပြီ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ခန်းမဆောင်ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ချင်းရှောင်းကောကတော့ သူ့နောက်ကနေ မတတ်သာသလို လိုက်သွားရသည်။ ခုနက ဒီလူကြီး ဘာလို့ မျက်နှာမကောင်း ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာ သူမ နောက်ဆုံးတော့ သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ?"

သူ နန်းတော်သို့ သွားသည်မှာ တစ်ပတ်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်လာသင့်သည့် အချိန် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် သွားကြည့်တုန်းကတော့ သူ ရှောက်ယိနဲ့အတူ မြင်းစီး၊ မြားပစ် သင်ရင်းနဲ့ ပျော်နေတာပဲ။"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ပြောပြချက်ကို နားထောင်ရင်း မြင်းပေါ်တွင် ထိုင်နေမည့် ကောင်လေးကို သူမ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်သည်။ ရှောက်ယိ၏ သင်ခန်းစာများမှာ စုံလင်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းမှန်း သူမ သိသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်း ပျော်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။ သားဖြစ်သူအတွက် ဝမ်းသာသော်လည်း သူ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုအတွက်ကိုမူ သူမ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"သူ ပြုတ်မကျဘူးလား? မြင်းတွေက ကန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? ဓားတွေ၊ မြားတွေက မျက်စိမပါဘူးလေ၊ တစ်ခုခု ထိခိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ့်သူ ရှိရဲ့လား?"

ချင်းရှောင်းကောက မေးခွန်းများ တရစပ် မေးနေသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်၏ ခြေလှမ်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးကို ဆွဲကာ နမ်းလိုက်ရာ သူမ စကားမပြောနိုင်အောင် အောင်မြင်စွာ တားဆီးလိုက်တော့သည်။

"မင်းရဲ့ ယောက်ျားကိုလည်း ပိုပြီး ဂရုစိုက်ပေးပါဦး။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ခန့်ညားသော အမူအရာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာကိုတော့ လျစ်လျူရှုထားရပေလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မယုံနိုင်သလိုဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ထိကြည့်မိသည်။ ခုနက သူ သူမကို ကိုက်လိုက်တာလား? ယားကျိကျိနဲ့ နည်းနည်းတော့ နာသွားသလိုပဲ...

ရထားလုံးပေါ်တွင် စုချန်ရှန်းသည် ချင်းရှောင်းကောနှင့် အေးအေးလူလူ စကားပြောနေသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် ဘေးတွင်သာ ထိုင်ရင်း ရထားလုံး ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်ကိုသာ ကြည့်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောကို အဖော်လုပ်ပေးချင်၍သာ မဟုတ်လျှင် ဤလူ၏ မျက်နှာကို သူ မြင်ချင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်ကို ပစ်မထားရက်သဖြင့် စုချန်ရှန်းနှင့် စကားပြောနေရင်း သူ၏လက်ကို ကိုင်ထားပေးသည်။

စကားပြောနေစဉ် စုချန်ရှန်းက ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ကျဉ်းလိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကော၏ နှုတ်ခမ်းကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ "ခင်ဗျားရဲ့ ပါးစပ်က ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"... အဲ... ဟို..." ချင်းရှောင်းကောသည် မသိစိတ်ဖြင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိကြည့်မိသည်။ သူမ မျက်နှာနီသွားပြီး သူမဘေးမှ အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ရှောင်မပြေးတော့ပေ။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စုချန်ရှန်းကို ရန်စသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ကျန်းတန်းဟယ်ကို အသာအယာ တွန်းလိုက်သည်။ သူက တကယ်ကို ရဲတင်းပြီး မျက်နှာပြောင်လွန်းသည်။ လွန်ခဲ့သော စက္ကန့်ပိုင်းက သူမသည် ဤမေးခွန်းကို ကျော်လွှားရန် ဆင်ခြေတစ်ခုခု စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ အပြုအမူကြောင့် ဆင်ခြေပေးရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း သူတို့ရှေ့တွင် ထိုင်နေသူမှာ အချစ်ထက် ပိုက်ဆံကို ပိုတန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်နေသည်က ကံဆိုးလှသည်။ ထိုစုံတွဲကြားက ရိုမန်တစ်ဆန်နေမှုများကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ချင်းရှောင်းကောတို့၏ ထူးဆန်းသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ သူက ဇဝေဇဝါသာ ဖြစ်သွားသည်။

"ဒါက ခင်ဗျား နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို ဘယ်လို ရောက်သွားတာလဲ?"

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့ မှင်တက်သွားကြသည်။ အဖြေက ဤမျှ ရှင်းလင်းနေပါလျက် သူက ဘာလို့ ထပ်မေးနေရသနည်း?

သူ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော လက်လျှော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရှက်သည်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဘာသာ မှားကိုက်မိတာပါ။"

စုချန်ရှန်းက နားလည်သွားသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ 'သူ ခန့်မှန်းတာ မှန်သားပဲ!'

ကျန်းတန်းဟယ် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ 'သူတို့က သိသိသာသာ ချစ်ပြနေတာကို၊ ဘာလို့ သူက ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ခံစားနေရတာလဲ...?'

စုချန်ရှန်းသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

သူတို့ သွားရမည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ စုချန်ရှန်း အရင် ဆင်းသွားသည်။ ကျားပေါင်က လိုက်ကာကို မပေးထားပြီး သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဆင်းလာပြီးမှ လိုက်ကာကို ပြန်ချလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ?"

စုချန်ရှန်းသည် ဆိုင်ပြင်ဆင်မှုများအပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သူကိုယ်တိုင် ပုံကြမ်းများဆွဲပြီး ဒီဇိုင်းပုံစံကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာရှိ သစ်သားတစ်စစီကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် ရိုးရှင်းလှပသော ပြင်သစ်စတိုင် ဒီဇိုင်းကြောင့် မျက်စိကျသွားတော့သည်။ "သူ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်အောင် လုပ်လိုက်တာလဲ?"

"ရှင်... ရှင် ဒီစိတ်ကူးကို ဘယ်လိုရတာလဲ?"

'သူလည်းပဲ ခေတ်ကူးလာတာလား? သူက ငါနဲ့ ခေတ်တူ တစ်ယောက်ယောက်လား?!'

"ဒါက ရှောက် နိုင်ငံရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စတိုင်လ်လေ။ ကျွန်တော်က အဲဒါကို တခြားနိုင်ငံတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်လေးတွေကို အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ။ ဘယ်လိုလဲ? တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ် မဟုတ်လား?"

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် ကမ္ဘာကြီးကို အံ့အားသင့်စေမည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖန်တီးရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားခဲ့သည်။ သူသည် ပြည်တွင်း၌သာမက အခြားနိုင်ငံများတွင်ပါ ထိပ်တန်း စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်ချင်ခဲ့သည်။ သူ၏ အမည်မှာ အောင်မြင်မှုနှင့် ထပ်တူကျရမည် - စုချန်ရှန်း!

ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...

ထိုလက်ခုပ်သံများမှာ စုချန်ရှန်းအတွက် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အထင်ကြီး လေးစားသွားမိသည်။ သူမ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုရပေလိမ့်မည်။ "တကယ့် လူတော်ကြီး ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ သူ ဘာလို့ ဒီလောက် ချမ်းသာရသလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး!"

"စာအုပ်ပေါင်း တစ်သောင်း ဖတ်တာထက် ခရီးမိုင်ပေါင်း တစ်သောင်း သွားတာက ပိုမြတ်တယ်" ဆိုသည့် ရှေးစကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

စုချန်ရှန်းသည် အရာရာကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့သို့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ အမြော်အမြင်မှာ ဤခေတ်ရှိ လူအများစုထက် သာလွန်နေသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ထူးခြားဆန်းသစ်သော ငွေရှာနည်းကို ဖန်တီးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ လက်ဖဝါးများ နီရဲလာသည့်တိုင်အောင် လက်ခုပ်တီးနေမိသည်။ သူမက စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် တကယ်ကို တော်တာပဲ!!"

စုချန်ရှန်းကမူ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ရန် နှုတ်ခမ်းကို ဖိထားလိုက်သည်။

"တကယ်ကို လှတာပဲ။"

ကျန်းတန်းဟယ်လည်း ထိုလူကို မနှစ်သက်သော်လည်း ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။ ဤလူ၏ အလှအပဆိုင်ရာ စံနှုန်းမှာ လူသားအားလုံး၏ ရှေ့တန်းတွင် ရှိနေသည်။

စုချန်ရှန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "မင်း ပြောတာ မှန်တယ်။"

"..."

ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"အထဲဝင်ကြည့်ကြရအောင်။"

စုချန်ရှန်းက ပြုံးလျက် ခုံးကျော်တံခါးမှတစ်ဆင့် လမ်းပြခေါ်သွားသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ နောက်မှ နီးနီးကပ်ကပ် လိုက်သွားသည်။ သူမ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းကို မြင်ချင်ဇောဖြင့် စိတ်မရှည် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ထဲ၌ အလုပ်လုပ်နေသော လက်မှုပညာသည်များစွာ ရှိနေဆဲပင်။ အဆောက်အဦး၏ ပုံစံမှာ ပေါ်ထွက်နေပြီဖြစ်ပြီး အသေးစိတ် အချက်အလက်လေးများကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် ကျန်တော့သည်။

နံရံများနှင့် မီးဆိုင်းများမှာ ချင်းရှောင်းကော လိုချင်သော်လည်း မည်သို့လုပ်ရမည်ကို မသိခဲ့သည့် ပုံစံမျိုးများ ဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ စိတ်ထဲမှ တအံ့တသြ ရေရွတ်နေမိသည်။ "ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ? ဒါက ငါ အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ဆိုင်လေးပဲ..."

"ရှင်က ရောင်စုံဖန်စီမှန်တွေတောင် ရှိတာလား!!"

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ပြင်ဆင်ပြီးစီးနေသည့် ပြတင်းပေါက်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကာ အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

စုချန်ရှန်းက သူမ၏ အိပ်မက်ဆိုင်လေးကို အကောင်အထည် ဖော်ပေးနိုင်တာပဲ...

"ကျွန်တော်လည်း ဒီထောင့်လေးကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။"

စုချန်ရှန်းက သူမအနားသို့ ရောက်လာပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသော မှန်များကို နာကျင်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း ရောပြွမ်းနေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။ ဒါကို ရဖို့ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

"ဒါက ဘယ်လောက် ကုန်ကျခဲ့လဲ?"

ချင်းရှောင်းကော စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူမ၏ နှစ်ထပ်အဆောက်အဦးတွင်လည်း တစ်ခုလောက် တပ်ဆင်ချင်နေမိသည်။

စုချန်ရှန်းက စကားမပြောဘဲ သူ၏ လက်ချောင်း ငါးချောင်းကိုသာ ထောင်ပြလိုက်သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါပဲလား? ငါ ဝယ်နိုင်တာပေါ့။"

သို့သော် ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းများကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှေ့နောက် ပြန်လှန်ပြနေပြီး ရပ်မည့်ပုံပင် မရှိတော့ပေ။

"ကောင်းပါပြီ... အခုမှ ပြန်ကြည့်တော့လည်း အဲဒီမှန်က သိပ်မလှတော့သလိုပဲ။"

ချင်းရှောင်းကောသည် စုချန်ရှန်းကို တားလိုက်ပြီး ဆိုင်၏ အခြားနေရာများကိုသာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုတော့သည်။

ဤဈေးနှုန်းနှင့်ဆိုလျှင် ထိုရောင်စုံမှန်တစ်ချပ်ကို အစွဲအလမ်းကြီးနေခြင်းမှာ ရူးသွပ်ရာ ရောက်ပေလိမ့်မည်။ သာမန်မှန်ထက် နည်းနည်းလေး ပိုလှသည်၊ ပိုကြည်လင်သည်၊ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်ကလွဲရင် တခြား ဘာမှ ထူးခြားမနေဘူး!