အခန်း (၄၅၄)

ကိုယ်ပိုင်အရာထက် ကောင်းတာ ဘာမှမရှိပေ။

သူမ၏ နှစ်ထပ်အဆောက်အဦးတွင် တန်ဖိုးကြီး ရတနာများ မရှိသော်လည်း ထွင်းထုထားသမျှနှင့် အလှဆင်ထားသမျှ အရာတိုင်းကို သူမကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ စဉ်းစားရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သဘာဝရောင်စုံမှန်များမှာ တန်ဖိုးကြီးလှသော်လည်း သူမ၏ နှစ်ထပ်အဆောက်အဦးနှင့်မူ မလိုက်ဖက်ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ချင်းရှောင်းကောတို့အတွက် တတိယလူ မပါဘဲ ချိန်းတွေ့ရသည်မှာ ခဲယဉ်းလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး လျှောက်လည်ကြရာ၊ ချင်းရှောင်းကော လက်နှင့်ထိမိသမျှ သို့မဟုတ် ရပ်ကြည့်မိသမျှ အရာတိုင်းကို ကျန်းတန်းဟယ်က ငွေရှင်းပေးတော့သည်။ မည်သူမျှ သူ့ကို တား၍မရပေ။ ၎င်းက ချင်းရှောင်းကောကို သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရသည့် ခံစားချက်မျိုး ရရှိစေသည်။

စုချန်ရှန်း၏ ရထားလုံးသည် ဈေးဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် အထဲတွင် ထိုင်နေသောသူများသည် ထိုစုံတွဲကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်လိုက်ရသည်။

"သခင်မနဲ့ သူ့ခင်ပွန်းက တော်တော်လေး ချစ်ကြတာပဲ။"

စုချန်ရှန်းသည် တစ်ဖက်လူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ စစ်သူကြီးနှင့် စစ်သူကြီးကတော် ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ ယနေ့ ချင်းရှောင်းကောကို သွားခေါ်စဉ်ကတည်းက "သခင်မ" ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိပြီး "စစ်သူကြီးကတော်" ဟု ထည့်မခေါ်ခဲ့ပေ။

ကျားပေါင်က အားကျစွာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူကရော ဘယ်တော့မှ အဖော်ရမှာလဲ? သူကတော့ သခင်လေးနောက် လိုက်ရင်းနဲ့ပဲ နေ့ရက်တွေကို ကုန်ဆုံးနေရသည်။ ခရီးကြမ်းတွေကို နှင်နေရပေမယ့် သူ့သခင်ကတော့ အမြဲတမ်း လန်းဆန်းတက်ကြွနေပြီး သူကတော့ လူက နွမ်းနယ်စပြုနေပြီ။ သူ့သခင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းသိမ်းဖို့ ဘာတွေစားလဲဆိုတာ သူ တကယ်ကို သိချင်နေမိသည်။

စုချန်ရှန်းကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်သာ ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်သည်။ သူတို့က တကယ်ချစ်ကြတာပဲ၊ ဒါပေမယ့် သူ ဘာလို့ နည်းနည်း မနာလိုဖြစ်နေရတာလဲ?

"သခင်လေး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ကျားပေါင်သည် သူ့သခင် ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချရလဲဆိုတာ မသိပေ။ သူလည်း အိမ်ထောင်ပြုဖို့ တွေးနေတာလား?

ကျားပေါင်က တွေးလေလေ ဟုတ်နိုးနိုးဖြစ်လာသည့် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်သည်။ သူ့သခင်က အသက်လေးဆယ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သလို ချမ်းလည်းချမ်းသာ၊ ရုပ်လည်းချောသည်။ ပိုက်ဆံနဲ့ လွတ်လပ်မှုကို ချစ်တာကလွဲရင် သူက တကယ့်ကို အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ လူပျိုကြီးပဲ။

သခင်လေး မိန်းမရှာနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းသာ ထွက်သွားရင် မြို့တော်က အမျိုးသမီးပျိုလေးတွေ သူတို့အိမ်တော်ကို အပြေးအလွှား လာကြမှာ သေချာသည်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူ့သခင် စိတ်ကြိုက် ရွေးလို့ရပြီပေါ့။

အခြေမကျသေးတဲ့ သူ့သခင်ကို တွေးပြီး ကျားပေါင် မျက်ရည်ပင် ဝဲလာသည်။ သူသည် သခင်လေး အိမ်ထောင်ပြုချင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သခင်ကြီးကို အမြန်ပြန်ပြောရန် ရထားလုံးကို တိတ်တဆိတ် အရှိန်မြှင့်လိုက်တော့သည်။

စုချန်ရှန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော ထိုစုံတွဲကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် နောင်တရသလိုဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူ၏ သတ်မှတ်ချက်အားလုံးနှင့် ကိုက်ညီပြီး စကားလည်း အပေးအယူတည့်သည့် အမျိုးသမီးမျိုး ရှာရခဲလှသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုသူက အိမ်ထောင်ရှိပြီး သားတစ်ယောက်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူသာ သူမကို စောစော မဆုံတွေ့ခဲ့တာက တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ။

"ကျားပေါင်၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်မြန်မောင်းနေတာလဲ?"

ကျားပေါင် ကျောချမ်းသွားသည်။ သူက နှင်တံကို အမြန်ချလိုက်ပြီး "ဒါဆို ဖြည်းဖြည်းပဲ မောင်းပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အင်း။"

နှစ်သစ်ကူးအကြိုည မနက်ခင်းတွင် စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

နေမထွက်ခင်ကတည်းက အိမ်တော်ရှိ လူတိုင်း အလုပ်များနေကြသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာအတွက် စားဖိုမှူးနှစ်ဦးမှာ နားချိန်ပင်မရှိအောင် အလုပ်များနေကြသည်။ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားငါးများကို တောင်းများဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သယ်လာကြရာ ကြက်၊ ဘဲ၊ ငါး နှင့် ဝက်ခြေထောက်များမှာ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင်ပင်။

မနှစ်က ဤအချိန်တွင် အိမ်တော်မှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်း စုပေါင်းပြီး ထမင်းတစ်နပ် စားလိုက်ခြင်းကပင် နှစ်သစ်ကူး အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုနှစ်မှာတော့ မတူတော့ပေ။ အိမ်ရှင်အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ သခင်လေးနှင့် မိသားစုဝင်များ အားလုံး အိမ်မှာ ရှိနေကြသည်။ လူတိုင်းက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

"ဒီမှာ ချိတ်ရမလား? ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာလား?"

ချင်းရှောင်းကောက မီးအိမ်ကို မြှောက်ပြပြီး နေရာနှစ်ခုတွင် စမ်းကြည့်နေသည်။

ရူယီက မေးကို ပွတ်ရင်း တွန့်ဆုတ်နေသည် - "နှစ်ဖက်လုံးမှာပဲ ချိတ်လိုက်ရအောင်။ များများရှိတော့ ပိုစည်ကားတာပေါ့။"

ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းချပြီး မီးအိမ်များကို မတတ်သာဘဲ ချိတ်လိုက်သည်။ စောစောကတည်းက ပြောသင့်တာ။ ရူယီ ဝေခွဲမရဖြစ်နေလို့ သူမ အခေါက်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ပိုသွားရသည်။

ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ယခုနှစ် နွေဦးပွဲတော်အတွက် အဓိက စီစဉ်သူမှာ ရူယီ ဖြစ်သည်။ ကျန်သူများမှာ ကူညီသူများသာ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လိုက်လုပ်ရသည်။

ရူယီသည် အလယ်ရှိ မဏ္ဍပ်ထဲတွင် ရပ်ပြီး လူတိုင်း အလုပ်များနေသည်ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်နေသည်။ ဤမျှ ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ လွှတ်ရသည်မှာ အလွန်ကောင်းမှာပဲ။

"အစ်ကိုအန်းမင်၊ အစ်ကို့ရဲ့ နှစ်သစ်ကူးကဗျာတွေက ပြောင်းပြန်ကြီး ဖြစ်နေတယ်..."

"ဟေး! ရှု့ပေါ်ထုန်! ရှင် ကံကောင်းခြင်း ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ပြောင်းပြန်ကပ်ပါလို့ ပြောထားရက်နဲ့ ရှင်က အတည့်ကြီး ကပ်ထားတယ်။ တမင်လုပ်တာလား?"

"ရှောင်ကျူးနဲ့ ယွီလင်း... ဘာလို့ ပန်းကန်ထဲမှာ မြေပဲနဲ့ ဖရဲစေ့တွေက တစ်ဝက်ပဲ ရှိတော့တာလဲ...?"

မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ မသိဘူး..." ဟု ဆိုကြသည်။

"..." ရူယီ လက်ကို မတတ်သာသလို ယမ်းလိုက်သည်။ ဒီစားဖားမလေးနှစ်ယောက်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ ပါးစပ်ကို အမြန်ပိတ်ကာ တဟီးဟီး ရယ်မောရင်း မုန့်ဗန်းကို သယ်ကာ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

"ခဲအို၊ ခဲအို! အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ခဏလောက် နားထားလို့ ရမလား?"

ကျန်းတန်းဟယ် မျက်နှာနီသွားပြီး ချင်းရှောင်းကောအနားမှ တိတ်တဆိတ် တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အလုပ်ကို အပတ်တကုတ် လုပ်နေသယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

ရူယီ သက်ပြင်းချမိသည်။ သူမသည် ဤစုံတွဲကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေရသည်။

သူမ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး မဏ္ဍပ်ထဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ ရာသီဥတုက အလွန်အေးသော်လည်း သူမမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ချွေးများပင် ထွက်နေသည်။ ဤလူတွေကို စီမံခန့်ခွဲရတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူပေ။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ လူတစ်ယောက် ပျောက်နေသလိုပဲ?"

ရူယီ အကြိမ်ကြိမ် ရေတွက်ကြည့်ရာ လူတစ်ယောက် လိုနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"လီရှို့ကျီ ဘယ်မှာလဲ?!"

"မရှာနဲ့တော့၊ ငါ ဒီမှာ။"

လီရှို့ကျီသည် သူမနောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် ထိုင်နေပြီး လက်များကို ပွတ်နေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့ကို အရိုးရှင်းဆုံး အလုပ်တစ်ခု ပေးထားသဖြင့် ဤအေးစက်သော ရာသီဥတုတွင် သူ စောစောစီးစီး အလုပ်ပြီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရူယီသည် သူ့ကြောင့် လန့်သွားပြီး အော်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဘာလို့ ဘာသံမှမပေးဘဲ ကျွန်မနောက်ကို ရောက်နေရတာလဲ? တကယ် လန့်သွားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီကို ရောက်နေတာ ကြာလှပြီ" လီရှို့ကျီက နှာရည်တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက အာရုံစိုက်လွန်းနေလို့ ငါ့ကို မမြင်တာ။ ဘယ်သူ့အပြစ်မှ မဟုတ်ဘူး။"

ရူယီ သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ "ရှင် ပေးထားတဲ့ အလုပ် ပြီးပြီလား?"

"ပြီးတာ ကြာလှပြီ။ ဒီည ငါကိုယ်တိုင် တီထွင်ထားတဲ့ အပြတ်အသတ် မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ပြမယ်!"

လီရှို့ကျီသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လပတ်လုံး သူ သေသေချာချာ တီထွင်ခဲ့သော မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။ ဒီည လူတိုင်း ပွဲကြီးပွဲကောင်း ကြည့်ရတော့မည်။

"ရှင် တီထွင်တာ?! ကျွန်မ ပေးထားတဲ့ မီးရှူးမီးပန်းပုံကြီးကရော?"

"ဟိုမှာလေ။"

လီရှို့ကျီက ပြုံးလျက် ခြံဝင်းထဲက ပုံကြီးကို ညွှန်ပြသည်။

"... အဲဒီပုံက ဒီထက် ပိုများရမှာ မဟုတ်လား။"

"အဲဒါကတော့... မင်းသိတဲ့အတိုင်း တီထွင်ဖန်တီးမှုဆိုတာ ကုန်ကြမ်းတွေ လိုအပ်တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ငါ အဲဒီထဲက နည်းနည်း ယူသုံးလိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ ကတိပေးတယ်! လူတိုင်း မျက်စိပွင့်သွားစေရမယ်။ တကယ်လို့ မီးရှူးမီးပန်းတွေက အထင်ကြီးစရာ မကောင်းရင် ငါ့ကိုယ်ငါ ဗောက်အိုးထဲ ထည့်လိုက်မယ်၊ မင်း မီးရှို့လိုက်ပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ?"

ရူယီ စိတ်တိုတော့မည်ကို မြင်သောအခါ လီရှို့ကျီက အမြန် ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။

ရူယီသည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ မျက်ခုံးများကို လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ!"

"သူက အနည်းဆုံး ကတ်တီ ၈၀၊ ၉၀ လောက်တော့ ရှိမှာပဲ။ သူ့ကို ကောင်းကင်ပေါ် လွှတ်တင်လိုက်ရင် ကောင်းကင်ကြီး ခဏတော့ လင်းသွားမှာပဲ။"

လီရှို့ကျီက သူမကို မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ပြီး သူမကတော့ သူ့ကို အထင်သေးသလို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မီးအိမ်ကိုင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးကပ်သွားသည်။

ရူယီ မျက်လုံးများ ကျဉ်းလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ခဲအို၊ ခဲအို! ရှင် ဘာလို့ အစ်မရှောင်းကော နားမှာပဲ ကပ်နေတာလဲ? ရှင့်တို့နှစ်ယောက် လုပ်ရမယ့် အလုပ်က တခြားစီလေ..."

ရူယီ ပြုံးလျက် သက်ပြင်းချကာ အလုပ်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ရူယီ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်းတန်းဟယ် လန့်သွားသည်။ သူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိခင်မှာပင် ချင်းရှောင်းကော အနားမှ ကိုယ်ကို ခွာလိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို လက်နှင့် အုပ်ထားမိသည်။ 'ဒီ ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့...'

အခြားသူများကလည်း သူ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ပြီး တဟားဟား ရယ်မောကာ စနောက်ကြတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နှစ်သစ်ကူးစာတန်းများကဲ့သို့ နီရဲလာမှသာ သူတို့ ရယ်တာကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

ရယ်မောပြီးနောက် ရူယီက သူတို့နှစ်ဦးကို အတူတူ အလုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် နန်းတော်သို့ သွားကတည်းက ပြန်မလာသေးပေ။ ကောင်လေးသည် မြင်းစီးနှင့် မြားပစ် တတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း၊ မြင်းထိုင်နည်းစနစ်ကိုပင် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ကျန်းတန်းဟယ်ထံမှ ချင်းရှောင်းကော ကြားခဲ့ရသည်။ ချင်းရှောင်းကောမှာ အလွန်ဝမ်းသာသော်လည်း သားဖြစ်သူကိုလည်း အလွန် လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို မကြာခင် ပြန်ပို့ပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူမ၏ လွမ်းဆွတ်မှုကို ခေတ္တ ပြေပျောက်စေလိမ့်မည်။

နန်းတော်မှ ရထားလုံး အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ၏ လွယ်အိတ်လေးကို လွယ်ကာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

သူသည် ချင်းရှောင်းကော၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ မေမေဟု ခေါ်လိုက်သည်။ သူလည်းပဲ သူ့မေမေကို လွမ်းနေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အို... သားလေးရယ်... မေမေ သားကို အရမ်းလွမ်းနေတာ။ လာ... မေမေ့ကို အမြန် နမ်းပါဦး။"

ချင်းရှောင်းကောသည် အဆီကလေးများ ကျသွားသော သားဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်သည်။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပိန်သွားရတာလဲ?

သူ့မှာ လူပျိုပေါက်လေး ဖြစ်လာတော့မည့်အတိုင်း ကလေးအဆီများ ပျောက်ကွယ်ကာ ကြီးလာပုံရသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် နှစ်သစ်ကူးပြီးလျှင် ငါးနှစ်ပြည့်တော့မည်။ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကော စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။

အသက်ငါးနှစ်ပြည့်ပြီးနောက် သူသည် သူမနှင့် သီးခြား စားပွဲတွင် ထိုင်ရတော့မည်။ သားလေးက သူမနားကနေ ဒီလောက်အစောကြီး ထွက်သွားတော့မှာလား။ သူမ စိတ်မကောင်းလွန်းသဖြင့် ငိုပင် ငိုချင်လာသည်။

"မေမေ... ရှောက်ယိလည်း သားနဲ့အတူ လိုက်လာတယ်..."

ကျွမ်းကျွမ်းက သူမ၏ နားနားတွင် ခပ်တိုးတိုး ကပ်ပြောသည်။

သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ သူမသားက ရှောက်ယိကို ပြန်ပေးဆွဲလာတာလား?!

မိသားစု ပြန်လည်စုံစည်းရမည့် ဤနေ့တွင် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ သားတော်ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဒါက ရာဇဝတ်မှု မြောက်လား...?

သားအမိနှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ အခြားသူများမှာ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် အလုပ်များနေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှလွဲ၍ ဘယ်သူမှ ရှိမနေပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် ဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သားအမိနှစ်ယောက် လှုပ်ရှားမှု စတင်လိုက်ကြတော့သည်။