အခန်း (၄၅၅)

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျွမ်းကျွမ်းထံမှ လွယ်အိတ်ကို ယူလိုက်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ရထားလုံးသည် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော် ရထားလုံးကို ဒီမှာပဲ ရပ်ထားခိုင်းဖို့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးထားခဲ့တာ။"

ရှောက်ယိမှာ တစ်ချိန်လုံး ရထားလုံးထဲတွင် ပုန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းသည် ပါးနပ်စွာ ဆင်ခြေပေးပြီး ဘာမှမသိရှာသော ရထားလုံးမောင်းသမားကို ထိုနေရာ၌ပင် စောင့်ခိုင်းထားခဲ့သည်။

ဤသို့လုပ်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဘယ်သူမှ မြင်သွားမှာကို မလိုလားပေ။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းပြီးသည်နှင့် နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို တိုင်ပင်ရန် ချင်းရှောင်းကောထံ ချက်ချင်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့သားလေးက တော်လိုက်တာ..." ကျွမ်းကျွမ်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကော ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် အမေက ချီးကျူးသည်ကို ကြားသောအခါ အလွန်ပျော်သွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မျက်နှာနီသွားတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးလိုက်ပြီးမှ တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားမိသွားသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက ရှောက်ယိကို ပြန်ပေးဆွဲလာတာဆိုရင် သူမက ကြံရာပါ ဖြစ်မနေဘူးလား?

"မေမေ... ရထားမောင်းသမားကို ဘာအကြောင်းပြချက် ပေးရမလဲ?"

ကျွမ်းကျွမ်း ပေးထားခဲ့သည့် ဆင်ခြေမှာ ရှောက်ယိအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိနေသည်၊ ၎င်းကို ယူရန် အိမ်ထဲ ခဏဝင်မည်ဖြစ်၍ တံခါးဝမှာ စောင့်နေပါဟူ၍ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ဘာဆက်ပြောရမည်နည်း?

"လိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ တည့်တည့်ပဲ ပြောလိုက်။"

ရထားမောင်းသမားသည် နန်းတော်မှ လူဖြစ်သည်။ ရှောက်ယိကို သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ပြီး ဘယ်မှာရှိနေလဲဆိုသည်ကို သိထားခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ဤနည်းဖြင့် ရှောက်ကျန့်လည်း သူ့သားအတွက် စိတ်ပူနေမည် မဟုတ်ပေ။

"ရထားမောင်းသမားက ရှောက်ယိကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်ခေါ်သွားမှာလား?"

ကျွမ်းကျွမ်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးခဲ့သည်။

"မခေါ်သွားပါဘူး" ချင်းရှောင်းကောက အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

သူ မရဲပါဘူး။ ရှောက်ယိက အိမ်ရှေ့မင်းသားလေ။ အလွန်ဆုံး သူလုပ်နိုင်တာက နန်းတော်ကို အမြန်ပြေးပြန်ပြီး ရှောက်ကျန့်ကို သတင်းပို့ရုံသာ ရှိသည်။ ဤကိစ္စကို သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိပေ။

ရှောက်ယိ ထွက်လာစဉ်က မှာစာ ထားခဲ့ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုမူ ချင်းရှောင်းကော မသိပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် စိတ်ကူးပေါက်ရာ လျှောက်လုပ်တတ်သော ကလေးဆိုးလေး ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော အခြေအနေတွင် မည်သည့် မိဘမဆို စိုးရိမ်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ကလေးဆိုးလေးများကို မြင်တိုင်း သူတို့အတွက် မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူမအဖြေကို ကြားသောအခါ ကျွမ်းကျွမ်း သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ ရှောက်ယိက တကယ် သနားဖို့ကောင်းလွန်းသည်။ သူ့ကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ရန် သူ တကယ် မရက်စက်နိုင်ပေ။

သူသည် ဒီနေ့မနက်ကတည်းက အိမ်ပြန်ချင်သော်လည်း ရှောက်ယိက သူ့ကို အတင်းတောင်းပန်ပြီး ဂျီတိုက်နေခဲ့သည်။ သူ့ကို အိမ်ပြန်မလွှတ်ချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျွမ်းကျွမ်းသည် ညနေစောင်းအထိ စောင့်ဆိုင်းပေးခဲ့ရသည်။

နေဝင်ခါနီးမှသာ မိုးချုပ်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ရှောက်ယိက သူ့ကို မတတ်သာဘဲ လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရထားလုံးပေါ် မတက်ခင် ရှောက်ယိ၏ မျက်လုံးထဲက အကြည့်ကို ပြန်မြင်ယောင်ကြည့်ကာ ကျွမ်းကျွမ်း မထားခဲ့ရက်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရဲတင်းသော တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ရထားလုံးဆီသို့ လာကြပြီး ရထားမောင်းသမား၏ အရိုအသေပေးမှုကို တားမြစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရထားမောင်းသမား၏ ရှေ့မှာပင် ရှောက်ယိကို ရထားထဲမှ ထွက်လာရန် ခေါ်လိုက်ကြသည်။

ရထားမောင်းသမားသည် အိမ်ရှေ့မင်းသားကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးအပြူးသား ဖြစ်သွားပြီး တွေဝေငိုင်တိုင်နှင့် နန်းတော်သို့ အမြန် ပြန်မောင်းသွားတော့သည်။ ယခုအချိန်အထိ ထိုကောင်လေးသည် သူ မသိအောင် ရထားပေါ် ဘယ်လိုတက်လာလဲဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားမရသေးပေ။ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတာဝန်ကို သူ မခံယူနိုင်ဘူး။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သတင်းပို့ဖို့ အမြန်ပြန်မှ ဖြစ်မည်။

"သူ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ? ကျွမ်းကျွမ်း ပြန်ရောက်ပြီလား?"

စောစောက ချင်းရှောင်းကောသည် စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို အိမ်ရှေ့အထိ သွားကြိုမည်ဟု ပြောသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် ပြန်မလာသေးပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည်လည်း ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့ကို လိုက်ရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း မပြန်လာသေးဘူးလား?"

"ပြန်လာပြီ၊ ပြန်လာပြီ။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်လျှော့ရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။ "သူ အိတ်တွေ သွားထားတာ၊ ဒါပေမယ့် သူ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျန်းတန်းဟယ် နောက်တစ်ကြိမ် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြန်သည်။ သူက ချင်းရှောင်းကော၏ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို ခန့်မှန်းနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ "ရှောက်ယိ လိုက်လာတာလား?"

ချင်းရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က မတတ်သာသလို ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ထိုင်ခုံနှစ်နေရာ ပြင်ထားလိုက်။ ညစာကို နည်းနည်း နောက်ဆုတ်ပြီးမှ စားကြတာပေါ့။"

"ကောင်းပြီ။"

"နေပါဦး... သူ ဘာလို့ နှစ်နေရာလို့ ပြောတာလဲ?"

ကျွမ်းကျွမ်းအတွက်က ထိုင်ခုံတစ်ခု အဆင်သင့် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ရှောက်ယိအတွက် တစ်နေရာစာသာ ထပ်တိုးရန် လိုအပ်သည်။

ဘာကြောင့် အပိုနှစ်နေရာ လိုတာလဲဟု ချင်းရှောင်းကော မေးရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ကျန်းတန်းဟယ်က အရင် စကားပြောလာသည်။

"မင်း အရင်ဝင်နှင့်လိုက်။"

"ဒါဆို ရှင်က ဘယ်သွားမှာလဲ?" ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်သည်။ သူမကို လာရှာတာ မဟုတ်ဘူးလား?

"ကိုယ်... လက်သွားဆေးမလို့။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော မျက်လုံးများ ကျဉ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် ကျွမ်းကျွမ်းကို သွားရှာမလို့ မဟုတ်လား။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် နှာခေါင်းထိပ်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ပါးပြင်များ ပို၍ နီမြန်းလာသည်ကို ကြည့်ပြီး ချင်းရှောင်းကော ပြုံးနေဆဲပင်။ သူမ သူ့စကားကို မယုံပေ။ "ဘာလို့လဲ? သားကို လွမ်းနေလို့လား?"

"အမြန် ပြန်ဝင်နှင့်တော့။ ကိုယ် လက်ဆေးမလို့ပါဆို။"

ကျန်းတန်းဟယ်က ဝန်မခံဘဲ ဇွတ်ငြင်းနေသည်။ "ယောက်ျားလေးဆိုတာ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့လာရမှာပေါ့။ မိဘနားမှာပဲ တစ်နေကုန် ကပ်နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ? ပြီးတော့ သူ သွားတာ ရက်ပိုင်းလေးပဲ ရှိသေးတာကို... မင်း အရင် ပြန်ဝင်နှင့်။ ကိုယ် အခုပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ထပ်ပြီး စနောက်ချင်သော်လည်း သူက အခွင့်အရေး မပေးပေ။ သူမ မထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "မင်း မသွားရင် ကိုယ် မင်းကို နမ်းလိုက်မှာနော်။"

"!!" ချင်းရှောင်းကော သူ၏ စကားကြောင့် လန့်သွားသည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် လူရှိမရှိကို မသိစိတ်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု ချင်းရှောင်းကော သံသယဝင်နေမိသည်။ မဟုတ်ရင် သူ ဘာလို့ ဒီလောက် အရှက်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ခဏခဏ ပြောနေရတာလဲ? ဒီလူ လမ်းမှား ရောက်နေပြီ!

သူမ မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်က ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်း တိုးလာသည်။ ချင်းရှောင်းကောမှာ လန့်သွားပြီး နောက်သို့ပင် ပြန်မကြည့်တော့ဘဲ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ခုနလေးတင် သူက အတည်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုခဲ့ပေမယ့်၊ နောက်တစ်မိနစ်မှာတော့ သူမနောက်က သားရဲတစ်ကောင် လိုက်နေသလိုမျိုး ပြေးနေရပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာကြောင့် လုံးဝ စွဲလန်းသွားရပြန်သည်။ ဒီညအတွက် သူ၏ အစီအစဉ်များကို တွေးတောရင်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ၏ အခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်း၊ ကျွမ်းကျွမ်း... အဖေ လာပြီ..."

အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရှောက်ယိတို့နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို သွားမရှာဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား...?

ကျန်းတန်းဟယ်က အပြစ်ရှိသလို တဟွန့်ဟွန့် ချောင်းဆိုးပြီး သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိတို့မှာ နန်းတော်တွင် ပျော်နေကြသဖြင့် လူလုံးမပြသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှကို လူတိုင်းအား တရစပ် ပြောပြကြတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောနှင့် အခြားသူများလည်း မီးဖိုချောင်တွင် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးခဲ့ကြသည်။ စားဖိုမှူးနှစ်ဦးမှာ ဖိအားများစွာ ခံနေရမှန်း သူတို့ သိသည်။ သူတို့အတွက် ညစာပြင်ဆင်ရုံသာမက၊ အိမ်တော်ရှိ စစ်သည်အားလုံးအတွက်ပါ ချက်ပြုတ်ပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။ အလုပ်ပမာဏမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ၎င်းအပြင် ယနေ့ကဲ့သို့ ထူးခြားသောနေ့တွင် ဟင်းပွဲများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးသာ ပြင်၍မရပေ။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် အခြားသူများ၏ အကူအညီကြောင့် စားဖိုမှူးနှစ်ဦးမှာ ဤအခက်အခဲကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

မီးဖိုချောင်မှ လူတစ်ယောက် လာပြီး ဘယ်အချိန်မှာ ဟင်းပွဲများ တည်ခင်းရမလဲဟု လာမေးသည်။ အားလုံးက ကျန်းတန်းဟယ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စောစောကလည်း သူတို့ ထိုမေးခွန်းကိုပင် မေးခဲ့သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က စောင့်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းကို မေးရာတွင်လည်း သူက လျှို့ဝှက်သော အကြည့်ကိုသာ ပေးခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးတဖြည်းဖြည်း ချုပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မိုးလင်းကတည်းက ဗောက်အိုးသံများ ကြားနေရသည်။ ညရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အိမ်တိုင်းတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ထွန်းညှိကြတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် အခြားသူများသည် မြို့တော်ရှိ လူများ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ကြရသည်။

ထိုအချိန်တွင် အလွန်ကြီးမားသော မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားကာ၊ သေးငယ်သော မီးရှူးမီးပန်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအဖြစ် တစ်ပြိုင်နက် ပွင့်ထွက်သွားသည်။ ထိုလှပသော ရောင်စုံအလင်းတန်းများသည် လင်းလက်တောက်ပနေသော ပန်းပင်လယ်ကြီးနှင့် တူလှသည်။

"ဝိုး..."

ခြံဝင်းထဲတွင် မီးရှူးမီးပန်းများကို ကြည့်နေကြသော လူအနည်းငယ်မှာ မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။ တကယ်ကို လှပသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ဘယ်အိမ်က လွှတ်တာလဲ?"

ရူယီက စပ်စုလိုက်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော မီးရှူးမီးပန်းများမှာ အလွန်ဈေးကြီးရပေလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် တစ်စုံတစ်ရာသော အချက်ပြမှုကို ရရှိလိုက်သည့်အလား၊ မီးဖိုချောင်သို့ ဟင်းပွဲများ တည်ခင်းရန် အရင်ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးမှ ကျန်သူများကို ရှင်းပြသည်။ "အဲဒါ နန်းတော်က လွှတ်တဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေလေ။"

"ဒီမီးရှူးမီးပန်းတွေက ထမင်းစားချိန် စတင်ပြီဆိုတာကို အချက်ပေးတာ၊ ပြီးတော့ ထမင်းစားလို့ ပြီးတဲ့အထိ အကြာကြီး လွှတ်နေမှာ။"

"ဝိုး..."

ရူယီသည် ကောင်းကင်ပေါ်တွင် တရစပ် ပေါက်ကွဲနေသော မီးရှူးမီးပန်းများကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ဤခမ်းနားသော မြင်ကွင်းကို အပြည့်အဝ ခံစားနေသည်။ ဤမျှ ဝေးကွာသော နေရာကနေတောင် မီးရှူးမီးပန်းများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ အနီးကပ်သာ ကြည့်ရမည်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ခမ်းနားထည်ဝါပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ဘယ်တော့ လွှတ်မှာလဲ?"

လီရှို့ကျီသည် သူပြင်ဆင်ထားသော မီးရှူးမီးပန်းများကို လူတိုင်းအား ပြသရန် စိတ်မရှည်တော့ပေ။

"ထမင်းစားပြီးမှပေါ့"

ရူယီက သူ၏ မေးခွန်းကို အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ညနှောင်းပိုင်းအထိ မီးရှူးမီးပန်းများ ကြည့်ရင်း နှစ်သစ်ကူးအကြိုညကို အတူတူ ဖြတ်သန်းရသည်မှာ အလွန် ပြီးပြည့်စုံပေလိမ့်မည်။

"ရှင်တို့ရဲ့ မီးရှူးမီးပန်းတွေကို ထမင်းစားပြီးမှ လွှတ်ကြပေါ့။ အခု ထမင်းမစားခင်မှာတော့ တခြားဟာလေးတွေ အရင်လွှတ်ကြရအောင်။"

ချင်းရှောင်းကော စကားပြောပြီးသည်နှင့်ကရှု့ပေါ်ထုန်က ချက်ချင်း ဖြည့်ပြောခဲ့သည်။ "ဒါဆို အခုပဲ လုပ်ကြစို့။ ငါ သွားလိုက်မယ်။"

"ငါလည်း ပါမယ်။" လီရှို့ကျီကလည်း အရှုံးမပေးဘဲ လက်ကို ချက်ချင်း ထောင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ပါမယ်!"

စိတ်ပါဝင်စားကြောင်း ပြောပြီးနောက် ရူယီသည် ချင်းအန်းမင်၏ လက်ကိုလည်း ဆွဲမြှောက်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုအန်းမင်လည်း မီးရှူးမီးပန်း တစ်ခု လွှတ်လိမ့်မယ်။"

ချင်းအန်းမင်က ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေ့က ပျော်ဖို့က အဓိက မဟုတ်ပါလား။

"ကျွန်တော်တို့လည်း ပါမယ်!"

ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောကိယိတို့ကလည်း ဘယ်သူမှ မသိအောင် ကြားထဲက ပါဝင်ရန် လက်များကို မြှင့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ကတော့ မေ့လိုက်!"

သူတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရသည်မှာ၊ လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန့်ကွက်လိုက်ကြခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။