အခန်း (၄၅၆)

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သေးငယ်သော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ သိသိသာသာပင် ညှိုးငယ်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အစီအစဉ် ပျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

အရသာရှိသော ဟင်းပွဲများ၏ မွှေးရနံ့များက လူစုကို ပို၍မြန်မြန်လှုပ်ရှားရန် တိုက်တွန်းနေသဖြင့် သူတို့သည် မီးရှူးမီးပန်းများကို အမြန်လက်စသတ်ပြီး ညစာစားရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

"ခဲအိုက မီးရှူးမီးပန်းတွေကို မီးညှိပေးမှာလား?"

"ဒါပေါ့။"

ကျန်းတန်းဟယ်က အင်္ကျီလက်ကို လိပ်တင်လိုက်ပြီး အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။ "ငါ ဒါကို တကယ်ကျွမ်းတာ။ ငါ့လက်ကို တစ်ခါမှ မီးမလောင်ဖူးဘူး။"

"ကျွန်တော်တို့လည်း မလောင်ဖူးပါဘူး!"

သူက ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်လူများမှာ အံ့သြသွားကြသည်။ သူပြောပုံက တခြားလူတွေအားလုံး လက်မီးလောင်ဖူးသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်နှာကို ဂရုမစိုက်အားဘဲ အရင်ဆုံး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိတို့ကလည်း စောစောက သူတို့အဖွဲ့ထဲ မပါရသဖြင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည့် အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လိုက်ပြီး ရယ်မောကြတော့သည်။

ရူယီက ချင်းရှောင်းကော၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့အတွက် လက်ကိုင်မီးရှူးလေးများကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ဤကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်က ၎င်းတို့မှာ အလွန်ဘေးကင်းပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအတွက် သင့်တော်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

၎င်းကို ကြားသည်နှင့် ရူယီသည် ထိုလက်ကိုင်မီးရှူးအထုပ်များကို ချက်ချင်းပင် အများကြီး ဝယ်ယူခဲ့သည်။ မီးရှူးမီးပန်း ကြောက်တတ်သော ချင်းရှောင်းကောကဲ့သို့ အမျိုးသမီးများနှင့် ရှောင်ကျူး၊ ယွီလင်း၊ ကျွမ်းကျွမ်း၊ ရှောက်ယိတို့ကဲ့သို့ ကလေးများအတွက် အလွန်ပင် ပြီးပြည့်စုံလှသည်။

သူမက ဘယ်လောက်တောင် အကွက်စေ့စေ့ စဉ်းစားပေးသလဲ ကြည့်ပါဦး...

ချင်းရှောင်းကောထံသို့ လက်ကိုင်မီးရှူးများ ပေးပြီးနောက် ရူယီသည် မီးရှူးမီးပန်းများ ရွေးရန် ပြေးသွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင် မီးညှိရမည့် အလွန်လှပသော မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိရသွား၍ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် လက်ကိုင်မီးရှူးများကို ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့အား ဝေပေးပြီးနောက် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း အချို့ကို ပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေးနှစ်ယောက်က သူမထံမှ လက်ကိုင်မီးရှူးများကို မတတ်သာဘဲ ယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကော ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် - "သွားလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောက်ယိက သူမ ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်းကမူ နားလည်သည်။ သူသည် လက်ကိုင်မီးရှူးများကို သူမလက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ရှောက်ယိကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

ရှောကိယိမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် လက်ကိုင်မီးရှူးကို သူမလက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးကာ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ လူအုပ်ကြီးဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား?"

ယွီလင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က ငယ်သေးသဖြင့် မီးတုတ်များနှင့် မီးရှူးမီးပန်းများကို ထိတွေ့ရသည်မှာ အန္တရာယ် များမနေဘူးလား?

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြကာ - "ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်လေ" ဟု ပြောရင်း အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ယွီလင်းက စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကောက ကောင်လေးများကို အခြားသူများနှင့်အတူ ပါဝင်ခွင့်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ လူကြီးများက ထိုကလေးနှစ်ယောက်ကို မီးရှူးမီးပန်းများအား မိမိဘာသာ မီးညှိခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မီးတုတ်များကို ကိုင်ပေးကာ ကူညီပေးရပေလိမ့်မည်။

"ငါ နောက်မကျသေးဘူး မဟုတ်လား?"

သူတို့ မီးရှူးမီးပန်းများ ရွေးနေကြစဉ် ရင်းနှီးမှုမရှိသော ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသားအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မီးအိမ်များ၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားတစ်ဦး သူတို့ရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။ သူတို့အား ပြုံးလျက် ကြည့်နေသော သူ့ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ဖော်ရွေပြီး အေးအေးလူလူ ရှိလှသည်။

"ငါလည်း ပါချင်လို့။ မီးရှူးမီးပန်းတွေကို အတူတူ လွှတ်ကြရအောင်။ ငါ တစ်ခု ရွေးလိုက်မယ်..."

သူသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးနေသည့်အလား ပြုမူနေသည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ မသိမသာ တုန်ယင်သွားသည်။ ဒါဆို နောက်ထပ် ထိုင်ခုံတစ်လုံးက သူ့အတွက်ပေါ့။

ဒါပေမယ့် သူက ဒီလူအုပ်ထဲမှာ သူနဲ့မရင်းနှီးတဲ့ မျက်နှာသစ်အချို့ ပါနေတာကို တကယ်ပဲ သတိမထားမိတာလား?

ရှောက်ကျန့်က မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှသာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနေရခက်သော အခြေအနေကို သူ သတိပြုမိသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ရန် မေ့သွားခဲ့သည်ကို သတိရသွားသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ငါက ရှောက်ယိရဲ့ အဖေပါ။"

နဂါးဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် သာမန်ကလေးတစ်ယောက်၏ ဖခင်သာ ဖြစ်တော့သည်။

"အိမ်မှာက အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေပြီး နှစ်သစ်ကူးကို ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြတ်သန်းရတာ။ ဒါပေမယ့် ဒီကလေးဆိုးက အိမ်ကနေ ခိုးထွက်လာတော့ အိမ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တာပေါ့။ တကယ်ကို အထီးကျန်ဖို့ ကောင်းတယ်..."

သူ့ကို သိထားကြသော လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ သူ့အပေါ် သနားစိတ်များ ဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် ရှောက်ယိအတွက်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိကြသည်။ သူတို့သားအဖမှာ ဇနီးလည်းမရှိ၊ မိခင်လည်းမရှိဘဲ အလွန်သနားဖို့ကောင်းလှသည်ဟု ထင်မြင်သွားကြသည်။

"ရပါတယ်! ရှင်က ရှောက်ယိရဲ့ အဖေဆိုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပေါ့။"

ရူယီက စကားပြောရင်း သူ့ကို မီးရှူးမီးပန်းများ ရွေးခွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ရက်ရက်ရောရောပင်။ "ရှင်က ရုပ်ချောတော့ ကြိုက်တာရွေးလို့ရတယ်နော်။ ဟိဟိ..."

ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် လီရှို့ကျီတို့မှာ သွေးအန်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ခုနလေးတင် မီးအိမ်တစ်ခု အပိုယူလို့ သူမက သူတို့ကို တတွတ်တွတ် ဆူပူနေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုကျတော့ ဒီလိုပြောနေပြန်ပြီ!!

ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ ရူယီ၏ အကျင့်ဟောင်းမှာ ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရုပ်ချောသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်လျှင် အလွန်ပင် သည်းခံတတ်သူ ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် လီရှို့ကျီတို့မှာ ရုပ်မဆိုးဘဲ ချောမောကြသော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အမြဲတမ်း အရိုက်ခံချင်စရာကောင်းသော မျက်နှာပေးမျိုး ရှိကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို မှင်သက်သွားသည်။ ရူယီက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို တကယ်ပဲ စနောက်နေတာလား!!

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ သူမ ရှောက်ယိ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိတာကပင် ကောင်းပါသည်။ မဟုတ်လျှင် သူမသည်လည်း ယခု သူမနောက်တွင် ပုန်းနေကြသော ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့ကဲ့သို့ ပြုမူနေပေလိမ့်မည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ရူယီက ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားသော ရုပ်ချောအမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ရှောက်ကျန့်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားရင်း ပြုံးလျက် - "ဒီလိုမျိုး ဟန်ဆောင်မှုမပါတဲ့ ချီးကျူးစကားကို မကြားရတာ ကြာပြီ" ဟု ဆိုသည်။

"ဟင်? ဟားဟားဟားဟား..."

ရူယီသည် သူဆိုလိုသည်ကို ကောင်းကောင်းနားမလည်သော်လည်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။ သူမ၏ သူငယ်ချင်းအသစ်မှာ သူ့ရုပ်ရည်ကို ချီးကျူးသည်ကို အတော်လေး သဘောကျပုံရသည်။

"မီးရှူးမီးပန်းတွေကို အမြန်လွှတ်ကြစို့။ ဟိုမှာ အရသာရှိတဲ့ ဟင်းပွဲတွေ အေးကုန်တော့မယ်..."

ရှောက်ယိသည် အစပိုင်းတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အခုတော့ လုံးဝ အဆင်ပြေနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်က သူ့ကို အပြစ်ပေးမည့်ပုံမရသဖြင့် သူ လုံးဝ စိတ်အေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရူယီ၏ စကားကို အားလုံး ကြားလိုက်သောအခါ မီးရှူးမီးပန်းများကို ကွင်းပြင်သို့ အမြန်သယ်သွားကြသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့က မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုကို အရင်ဆုံး မီးညှိလိုက်ကြသည်။ ရှောက်ယိမှာ ငယ်သေးသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ကူညီပေးရန် လိုအပ်သည်။

ရှောက်ကျန့်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး ရှောက်ယိရွေးထားသော မီးရှူးမီးပန်းများကို ပွေ့ပိုက်ကာ သားဖြစ်သူကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှောက်ယိမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အနေရခက်သွားသည်။ ဒီအကြည့်က ဘာလဲ? စာရင်းရှင်းတော့မယ့် အကြည့်မျိုးပဲ။

မီးရှူးမီးပန်း အကြီး ခြောက်ခု၊ ခုနစ်ခုခန့်ကို တစ်တန်းတည်း သေသေသပ်သပ် စီထားသည်။ လူအနည်းငယ်က သူတို့လက်ထဲက မီးတုတ်များကို မီးညှိလိုက်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ၊ မီးရှူးမီးပန်းများကို မီးညှိပြီး အတူတူ ပြေးထွက်လာကြသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံသို့ မီးရှူးမီးပန်းများ တရစပ် ပျံတက်သွားတော့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသဖြင့် အိမ်တော်ရှိ အခြားသူများ၏ အာရုံကိုပင် ဆွဲဆောင်သွားသည်။ သူတို့သည် လက်ထဲမှ ထမင်းပန်းကန်နှင့် တူများကို ချထားခဲ့ပြီး ခဏတာ မီးရှူးမီးပန်းပွဲကို လာရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမလက်ထဲက လောင်ကျွမ်းသွားသော လက်ကိုင်မီးရှူးကို ပစ်လိုက်ပြီး နားကို ပိတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤမီးရှူးမီးပန်း အကြီးကြီး ခြောက်ခု၊ ခုနစ်ခု တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသံမှာ နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမအနားသို့ ပြေးလာပြီး သူမ၏ နားနှစ်ဖက်ကို သူ၏ လက်ဖဝါးများဖြင့် အုပ်ပေးလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူကလည်း သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲသို့ တစ်ဦးက စိုက်ကြည့်ရင်း အပြုံးများ ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဘာစကားမှ ပြောနေရန် မလိုတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ မီးရှူးမီးပန်းများမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လင်းထိန်သွားစေသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ဤအချိန်တွင် အခြားမည်သည့်အသံကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။ သူမ ကြားနေရသည်မှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် နှလုံးခုန်သံသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တစ်ဖက်လူ၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့သာ အာရုံရောက်နေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ဖွင့်ဟဝန်ခံချက်မှာ မီးရှူးမီးပန်းသံများကြားတွင် နစ်မြုပ်သွားသော်လည်း၊ ချင်းရှောင်းကောမှာမူ ၎င်းကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းက ကိုယ့်နှလုံးသားကို မီးရှူးမီးပန်းတွေထက် ပိုပြီးတော့ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစေတယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကော ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် စွဲလန်းမှုများဖြင့် မီးရှူးမီးပန်းများ ခဏတာ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် မှောင်မိုက်သော အချိန်လေးတွင် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။ မီးရှူးမီးပန်းများ ပြန်လည်ပွင့်ထွက်လာသောအခါ သူသည် သူမကို အမြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုလုံးမှာ မြန်ဆန်ပြီး ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောကို ငုံ့မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကို ရင်ခုန်စေသော သူမ၏ အကြည့်များကိုမူ သူ ခံစားမိနေသည်။

သူသာ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက ချင်းရှောင်းကော၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်ကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

စားပွဲတွင် အရသာရှိသော အစားအစာများ အပြည့်အစုံ တည်ခင်းထားသည်။ သူတို့အုပ်စုသည် သန်းခေါင်ယံတိုင်အောင် စကားပြောရင်း၊ ရယ်မောရင်း ညစာစားခဲ့ကြသည်။

စကားစပ်မိရာမှ အပိုထိုင်ခုံနှစ်လုံးမှာ ထိုသားအဖအတွက် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသွားကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကလည်း တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ကြိုမပြောဘဲနှင့် သူ ဘယ်လိုသိသလဲဆိုသည်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

"အဖေနဲ့သား အတူတူပဲ" ပေါ့။ ရှောက်ယိသာ ခိုးထွက်လာရင် အဖေဖြစ်သူကလည်း အဲဒီအတိုင်း လုပ်မှာ သေချာသည်။ ဤပွဲတော်မှာ မိသားစု ပြန်လည်စုံစည်းရမည့်၊ အတူတူ စားသောက်ရမည့်၊ ပျော်ရွှင်ရမည့် နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်က အိမ်ကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရင်၊ သူတို့ အတူတူ ခိုးထွက်လာကြမှာပဲ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာမှာ အလွန်စည်ကားလှသည်။ ရှောက်ကျန့်မှာ ဤမျှ ပျော်ရွှင်မှုကို မခံစားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ရှောက်ယိသည် ဤလူစုနှင့် အတူနေရသည်ကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နှစ်သက်သလဲဆိုသည်ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခုတော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြန်ဖို့ ဝန်လေးနေမိသည်။

နှစ်သစ်ကူးအကြို ညစာစားပြီးနောက် အဖွဲ့သားများသည် နှစ်သစ်ကူးရန် အတွက် မီးရှူးမီးပန်းများ လွှတ်ကြသည်။

လီရှို့ကျီသည် ပါးစပ်မှ အဆီများကို သုတ်လိုက်ပြီး မီးတုတ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မှုတ်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတော့!! ဒီအချိန်ကို ရောက်လာပြီ။ သူသည် မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် လူတိုင်းကို အံ့သြသွားစေရမည်။

လီရှို့ကျီသည် တကယ်ပင် ထက်မြက်ပြီး တီထွင်နိုင်စွမ်းရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ ကြွားဝါနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ မီးရှူးမီးပန်းများ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသောအခါ ၎င်းမှာ ထိုအုပ်စု မြင်ဖူးသမျှထဲတွင် အလှပဆုံးနှင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်အကောင်းဆုံး မီးရှူးမီးပန်းများ ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောလည်း သူ့ကို အထင်ကြီးမဆုံး ဖြစ်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြစရာကောင်းသော စွမ်းဆောင်ချက် ဖြစ်သည်။

မီးရှူးမီးပန်းများသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် လွှတ်တင်နေခဲ့သည်။ သူတို့အဖွဲ့သားများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မှီရင်း ကောင်းကင်ပေါ်မှ လှပသော မြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်နေကြသည်။

မီးရှူးမီးပန်းတစ်ခုချင်းစီမှာ ခဏတာသာ တည်မြဲသော်လည်း၊ ဘေးချင်းယှဉ် ရပ်နေကြသော ထိုလူစု၏ မြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း အမှတ်ရနေမည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှောက်ယိသည် မပြန်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ရှောက်ကျန့်က သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် တိတ်တဆိတ် ခိုးထွက်လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တိတ်တဆိတ်ပင် ပြန်သွားကြရမည်။ နန်းတော်ရှိ လူများ သိသွားပါက အဆင်မပြေနိုင်ပေ။