အခန်း (၄၅၈)

ထိုညပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသလိုပင်။

ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်မှာ ရှိနေသမျှ အချိန်တိုင်း ချင်းရှောင်းကောအနားမှာပဲ ကပ်နေတော့သည်။ သူသည် ရဲတင်းလွန်းသော အပြုအမူများ မလုပ်ဝံ့သော်လည်း သူမကို အခွင့်အရေးရတိုင်း ခိုးနမ်းရန် သို့မဟုတ် ဖက်ထားရန် အမြဲ ကြိုးစားလေ့ရှိသည်။

နေ့စဉ် မိုးမလင်းခင်ကတည်းက ကျန်းတန်းဟယ်သည် ညရောက်ဖို့ကိုသာ မျှော်လင့်နေတတ်ပြီး၊ ညရောက်ပြန်တော့လည်း ချင်းရှောင်းကောမှာ မိုးလင်းဖို့ကိုသာ တမျှော်မျှော် ဖြစ်နေရတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ အားလပ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသောအခါမှသာ ချင်းရှောင်းကော သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေပါက ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုသော်လည်း၊ ချင်းရှောင်းကောကတော့ သူမ၏ ခါးအတွက် စိုးရိမ်ရပေလိမ့်မည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ ကျွန်မတို့ကို ဘယ်ခေါ်သွားမလို့လဲ?"

"မုန့်သွားဝယ်ကျွေးမလို့လေ။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့တော်ကို ရောက်လာမှတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး မုန့်ဆိုင်ဖြစ်တဲ့ ဖန့်တန်မုန့်ဆိုင်ကို တစ်ခေါက်လောက်တော့ သွားကြည့်သင့်သည် မဟုတ်လား။

"ဝိုး... ကျွန်မတို့တော့ ကောင်းကောင်း စားရတော့မှာပဲ။"

ရူယီက ချင်းအန်းမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က မြို့တော်က နာမည်ကြီး ဖန့်တန်မုန့်ဆိုင်အကြောင်း စားသောက်သူအချို့ ပြောနေတာကို သူတို့ ကြားဖူးသည်။ ယနေ့တွင် ထိုကံထူးမှုမျိုး ရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"နှမြောစရာပဲ၊ ကျွမ်းကျွမ်း မပါလာဘူး။"

ချင်းအန်းမင်က နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူး ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ကျွမ်းကျွမ်းကို ရှောက်ယိက ထပ်ခေါ်သွားပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ကျွမ်းကျွမ်းကတော့ နန်းတော်ထဲမှာ အရသာရှိတာတွေ အစုံအလင် စားနေမှာပါ" ရှု့ပေါ်ထုန်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် ဘာမှ လိုလေသေးရှိမည်ဟု သူ မထင်ပေ။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

ရူယီ နားမလည်ပေ။ သူမက ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် မုန့်အချို့ ပြန်ဝယ်သွားပေးရန် စဉ်းစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရှောက်ယိရဲ့ မိသားစုက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားပေါ်က ပန်းလက်ရာတွေကို ကြည့်ပါဦး၊ ရွှေချည်မျှင်တွေနဲ့ ထိုးထားတာလေ။ ဒီလောက် ခမ်းခမ်းနားနား ဝတ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ချမ်းသာတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် အာဏာရှိတဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။"

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် မျက်စိလျင်သူဖြစ်ရာ ရှောက်ယိကို မြင်ကတည်းက ၎င်းကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ကောင်လေး၏ ဖခင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ ပို၍ပင် သေချာသွားတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ သူပြောတာ တကယ်မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားက သူတို့က ချမ်းလည်းချမ်းသာသလို အာဏာလည်း အလွန်ရှိကြတာပါ။

ရူယီ ယခုမှ သူဆိုလိုသည်ကို နားလည်သွားသည်။ သူတို့မိသားစုက ဒီလောက်တောင် ချမ်းသာနေမှတော့ ကောင်းကောင်းစားနေရမှာပေါ့။ သူတို့ အိမ်တော်မှာ မုန့်လုပ်တာ သီးသန့်ကျွမ်းကျင်တဲ့ စားဖိုမှူးတွေတောင် ရှိနေနိုင်တာပဲ။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူမ ကျွမ်းကျွမ်းကို အနည်းငယ် အားကျမိသွားသည်။

ရှောက်ယိနှင့် သူ၏ဖခင်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ယွီလင်း နှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အရင်က သူတို့နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံခဲ့ကြသော်လည်း၊ အထက်အောက် ခွဲခြားမှုဆိုင်ရာ အသိမှာ သူတို့၏ အရိုးထဲအထိ စွဲမြဲနေသဖြင့် ပြောင်းလဲရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

"ရောက်ပြီ။"

ချင်းရှောင်းကောက ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ဖန့်တန်မုန့်ဆိုင်ဆီသို့ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ရှေးဟောင်းပုံစံ အပြင်အဆင်နှင့် ဆိုင်လေးမှာ ယခုအခါ သူတို့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ နာမည်ကျော် ဖန့်တန်မုန့်ဆိုင်၏ ဝင်ပေါက်မှာ ဤမျှ သေးငယ်နေခြင်းပင်။ ဆိုင်အကျယ်အဝန်းမှာလည်း ကြီးပုံမရပေ - ဘေးက အထည်ဆိုင်ထက်ပင် ပို၍ သေးငယ်နေပုံရသည်။

"ဒီနေရာ ဟုတ်ရဲ့လား?"

ရူယီက မသေချာသလို မေးလိုက်သည်။ ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် ဒီနေရာက နာမည်ကြီး စားသောက်ဆိုင်နှင့် မတူပေ။

"သူတို့က နာမည်ကို အသုံးချပြီး အရည်အသွေးမမီတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရောင်းနေတာလား မသိဘူး?"

ရှု့ပေါ်ထုန်ကလည်း ဆိုင်ကို သံသယဝင်နေသည်။ သူ အထဲဝင်ရမလား၊ မဝင်ရဘူးလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ တကယ်လို့ ဒီဆိုင်က ဝယ်သူတွေကို လိမ်ညာရောင်းချတဲ့ဆိုင်ဆိုရင် သူ အထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ သူ့အိတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ကုန်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ချင်းအန်းမင်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်လိုက်သည် - "ငါ ရှု့ပေါ်ထုန်နဲ့အတူ အထဲဝင်ပြီး အခြေအနေ အရင်ကြည့်လိုက်ရမလား?"

သူတို့က မိန်းကလေးတွေဖြစ်ရာ ဘေးကင်းအောင် အမျိုးသားနှစ်ဦး အရင်ဝင်ကြည့်တာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်ကလည်း သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။

သူတို့ တွန့်ဆုတ်နေရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ဤဆိုင်က ထူးဆန်းသော ခံစားချက်မျိုး ပေးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ထဲတွင် လူမရှိရုံသာမက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ထားသော မုန့်နံ့လည်း မရပေ။ ၎င်းအပြင် ဤသေးငယ်သော နေရာလေးတွင် ကောင်တာတစ်ခုနှင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသာရှိပြီး ထိုင်ခုံစားပွဲ တစ်လုံးမှပင် မတွေ့ရပေ။

ဆိုင်မျက်နှာစာက ကောင်းသော်လည်း အတွင်းပိုင်းကတော့ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။

ချင်းရှောင်းကော ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ရင်းနှီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ မင်းတို့ လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ လာကြတာလား?"

စုချန်ရှန်းသည် ဒုတိယထပ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်စဉ် ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ စိတ်ချင်းဆက်နေခြင်းလား? သူ သူမအကြောင်း တွေးနေတုန်းမှာပင် သူမက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ အဖွဲ့သားများသည် စိတ်အေးလက်အေးနှင့် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။ သူ ဒီမှာ ရှိနေမှတော့ ဤဆိုင်မှာ အစစ်အမှန် ဖြစ်ရပေမည်။

အကယ်၍ သူတို့ အထဲမဝင်ခဲ့ပါက အတွင်းထဲတွင် နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သိကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့ မြင်ခဲ့သည်မှာ ဝင်ပေါက်မျှသာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် ဆိုင်မှာ အပေါ်ထပ်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ လှေကားပေါ်တက်ပြီး ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လင်းထိန်ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပထမထပ်တွင် လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ဒုတိယထပ်မှာတော့ လူများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လုပ်ထားသော မုန့်နံ့များက သင်းပျံ့နေတော့သည်။

စုချန်ရှန်းနှင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံခဲ့ခြင်းက ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။ မဟုတ်ပါက ဆိုင်ဝင်ပေါက်ရှိ ဝန်ထမ်းက သူတို့ကို အပေါ်သို့ တက်ခွင့်ပေးမည် မဟုတ်ပေ - အထဲတွင် လူအလွန်များနေပြီး ထိုင်ခုံ တစ်နေရာမှ မကျန်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လူအုပ်ကြားမှ ခဲရာခဲဆစ် ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စုချန်ရှန်း ရှိနေသော သီးသန့်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အတွင်းပိုင်းမှာ လူအနည်းငယ် ထိုင်ရန် လုံလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ရှင်နဲ့သာ မဆုံရင် ကျွန်မတို့ အထဲဝင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ချင်းရှောင်းကော ထိုင်ခုံမှာ မထိုင်မီ သူ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ရာ စုချန်ရှန်း ပြုံးမိသွားသည်။

"ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေလို့ ထင်ထားတာ။ ဒီလိုတွေ ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။"

စုချန်ရှန်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများကို မြှင့်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။ သူသည် အမြတ်ကြီးစား စီးပွားရေးသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူခြင်းမရှိသောအခါ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ချင်းရှောင်းကော တွေးမိသည်။

"ဒီဆိုင်က အုန်းသီးလုံးတွေက မဆိုးဘူး။ လိပ်ပြာမုန့်နဲ့ ပဲနောက်ကိတ်တွေကလည်း ကောင်းတယ်။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် စုချန်ရှန်း ခေတ္တစဉ်းစားကာ ဆက်ပြောသည်။ "ရူယီကိတ်နဲ့ ကံကောင်းခြင်းအသီးတွေကလည်း မဆိုးဘူးနော်။"

"အမ်?"

ရူယီ ကြောင်သွားသည်။ သူမနာမည်က မုန့်နာမည် ဖြစ်နေသည်။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။

စုချန်ရှန်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အကုန်လုံးကို နည်းနည်းစီ မှာလိုက်မလား? ငါ ကျွေးပါ့မယ်။"

"ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်ပါ့မလဲ?"

ရူယီက ချင်းရှောင်းကောကို ပျော်ရွှင်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သလို တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အကြည့်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော စုချန်ရှန်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ဒီမုန့်တွေကို ကျွန်မပဲ ကျွေးပါရစေ။"

စုချန်ရှန်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ဘယ်တော့ ပြန်ကြမှာလဲ?"

"မကြာခင်ပါပဲ။ သုံးရက်နေရင် ပြန်တော့မယ်။"

ချင်းရှောင်းကော သူ ဘာပြောမည်ကို သိနေသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် တစ်ဖက်လူက ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြောလာသည်။ "ဒါဆို ဒါကို နှုတ်ဆက်စာအဖြစ်ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ ဒီနေ့ပြီးရင် ငါ အရမ်း အလုပ်များတော့မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းတို့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် သေချာ ကျွေးချင်တာ။"

ချင်းရှောင်းကော အကြောင်းရင်းကို ထပ်မမေးတော့ပေ။ သူ ဒီလောက် ပြောနေမှတော့ သူမ ဘယ်လို ငြင်းနိုင်ပါမည်နည်း။ "ကောင်းပါပြီ၊ ဒီနေ့တော့ ရှင့်ဆီက အလကား စားရတော့မှာပဲ..."

စုချန်ရှန်း ပြုံးလျက် သူမကို ရက်ရက်ရောရော ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် မှာယူရန်အတွက် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်တော့သည်။

ချင်းအန်းမင်က ချင်းရှောင်းကောကို သူ့အနားသို့ တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်သည်။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီဟု သူ ခံစားမိသည်။ သူ အများကြီး တွေးနေမိတာလား မသိသော်လည်း၊ စုချန်ရှန်းက သူ့ညီမကို ကြည့်သည့်ပုံစံမှာ ပုံမှန် မဟုတ်သလိုပင်...

စုချန်ရှန်း အကြံပြုထားသော မုန့်များမှာ တကယ်ပင် အရသာရှိလှသည်။ မွှေးပျံ့သော လက်ဖက်ရည်စိမ်းနှင့် တွဲဖက်စားလိုက်သောအခါ မုန့်များမှာ အရသာရှိသော်လည်း အီခြင်းမရှိပေ။ စားလိုက်သည်နှင့် ပါးစပ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်သွားပြီး အရသာမှာ အာခေါင်ထဲတွင် စွဲကျန်နေတော့သည်။

အုပ်စုသားများသည် မုန့်များစားရင်း ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ပင် သဟဇာတ ဖြစ်လှသည်။

စုချန်ရှန်းမှာ တကယ်ပင် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူဖြစ်ရာ မည်သူနှင့်မဆို စကားအပေးအယူ တည့်လှသည်။ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို ဝေမျှသောအခါ လူတိုင်းမှာ စွဲလန်းသွားကြပြီး သူ၏ ပုံပြင်များကို အထင်ကြီးသွားကြသည်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် နေရာအနှံ့ ရောက်ဖူးသည့် သူ့ကို လူတိုင်းက အလွန်ပင် အားကျနေကြတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး စုချန်ရှန်းကို အားကျသယောင် စိုက်ကြည့်နေကြသော လူစုကို ကြည့်ကာ မိမိဘာသာ ရယ်မိသွားသည်။ ကံကောင်းလို့ အာရုံစိုက်ခံနေရသူက စူးချန်ရှန်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။ အကယ်၍ မျက်နှာပူတတ်သော တခြားတစ်ယောက်ယောက်သာ ဆိုလျှင် စကားတောင် ပြောဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်းကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်၊ စုချန်ရှန်းသည် ရထားလုံးပေါ် မတက်မီ ချင်းရှောင်းကောကို ထပ်ကြည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ချိန်ကျရင် မင်းဆီကို ငါ လာလည်မယ်။"

ချင်းရှောင်းကော စာချန်ရှန်း ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သိသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ စောင့်နေပါ့မယ်။"

စုချန်ရှန်း ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။"

နွားမက သားဖွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူ သေချာပေါက် လာရပေလိမ့်မည်။

ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းက သူတို့နှစ်ဦးမှာ နွားအကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်ကြသော်လည်း၊ လမ်းထောင့်သို့ အချိန်ကိုက် ရောက်လာသော ကျန်းတန်းဟယ်ကမူ ၎င်းကို မသိရှာပေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုအကြောင်းကို မေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ စုချန်ရှန်းနှင့် ချင်းရှောင်းကောတို့ တွေ့ဆုံနေသည်ကို တွေးမိရုံနှင့်ပင် သူ အလွန်ပင် ခံရခက်နေတော့သည်။

သူ ခံရခက်နေပြီး အနေရခက်နေမိသည်။

အဖွဲ့သားများ အိမ်သို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာကြစဉ်၊ အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ အထီးကျန်နေပုံရသော ကျန်းတန်းဟယ်၏ နောက်ကျောကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဘာဖြစ်တာလဲဟု မည်သူမျှ မစဉ်းစားနိုင်ခင်မှာပင်၊ ထိုအမျိုးသားသည် ချင်းရှောင်းကောကို ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

သူသည် သူမကို လွမ်းဆွတ်လွန်းသဖြင့် စစ်စခန်းကနေ အပြေးအလွှား လာခဲ့ရသည်။ သူမကို တွေ့ချင်ဇောဖြင့် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လာခဲ့သော်လည်း၊ သူမကတော့ တခြားအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာတော့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း လုံးဝ မသိပေ။ ချင်းအန်းမင်က သူမကို တံတောင်နှင့် အသာတိုးလိုက်မှသာ သူမ ကျန်းတန်းဟယ်နောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားတော့သည်။

သူမ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း၊ မျက်နှာကတော့ ဆူပုတ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ဘယ်လိုပဲ မေးမေး သူက စကားမပြောဘဲ ရှေ့သို့သာ ဆက်လျှောက်နေသည်။ ချင်းရှောင်းကော လိုက်မမှီတော့သောအခါ သူက တိတ်တဆိတ် ခြေလှမ်းနှေးပေးပြီး သူမ လိုက်မှီမှသာ အရှိန်မြှင့်၍ ထပ်လျှောက်ပြန်သည်။

ညဘက် မီးမှိတ်လိုက်သောအခါမှသာ ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ မကျေနပ်ချက်များအားလုံးကို လှုပ်ရှားမှုများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်တော့သည်။