အခန်း (၄၅၉)

ချင်းရှောင်းကောသည် ဇာတ်လမ်းအစအဆုံးကို သိလိုက်ရသောအခါ သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ရယ်မောနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမက သူ့ကို သဝန်တိုတတ်ပြီး သဘောထားသေးသိမ်သူဟူ၍ သတ်မှတ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် စနောက်ပြီးမှသာ ထိုကိစ္စကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

သူတို့ ဘယ်လောက်ပဲ မခွဲချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခွဲကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။

မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော အထုပ်အပိုးပြင်နေသည်ကို ကြည့်နေမိသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏ မခွဲချင်သော အမူအရာကို သတိပြုမိသော်လည်း သူမတွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူက လောလောဆယ် ပြန်လိုက်လာ၍ မရသလို၊ သူမကလည်း မြို့တော်မှာ ဆက်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ အိမ်မှာ လုပ်စရာ အလုပ်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးသည်။

ချင်းရှောင်းကောက အဝတ်တစ်ထည်ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်က ပြန်ထုတ်လိုက်နှင့် အချိန်အတော်ကြာ သွားတော့သည်။ ကျွမ်းကျွမ်း အိပ်ပျော်သွားသည့်တိုင် သူမ၏ အိတ်ထဲတွင် အဝတ်တစ်ထည်မှ အဖတ်မတင်သေးပေ။

ဒီလို ဆက်လုပ်နေလို့ မဖြစ်တော့သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောသည် အိတ်ကို ဘေးချလိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှာ ထိုင်ကာ သူ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကဲပါ၊ ကဲပါ... ရှင် အားတဲ့အခါ အိမ်ပြန်လာခဲ့လေ။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မပဲ ရှင်ဆီ လာလည်မယ်လေ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမက သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံသည်ကို ဘာမှမကန့်ကွက်သည့်အပြင် အမှန်တကယ်ပင် သဘောကျနေသည်။ သူမ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး နောက်ထပ် နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ထိုတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

ချင်းရှောင်းကောက ဗီရိုထဲက အဝတ်တစ်ထည်ကို လှမ်းယူလိုက်စဉ် ကျန်းတန်းဟယ်က တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ တုံ့ပြန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သူက သူမအနားသို့ အမြန်ပြေးလာကာ ဗီရိုထဲမှ တစ်ခုခုကို ဆွဲယူပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် တစ်ခုခု မှားနေသည်မှာ သိသာလှသည်။

"ဘာတွေ ဝှက်နေတာလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကောက မယုံဘဲ ဆက်မေးခဲ့သည်။ "ခုနက ရှင့်လက်ထဲမှာ တစ်ခုခု ရိပ်ခနဲ ဖြစ်သွားတာ ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်နော်။"

"ဟုတ်လို့လား?" ကျန်းတန်းဟယ်က မခံမရပ်နိုင်သလို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ "မင်း မျက်စိမှားတာ နေမှာပါ။ မိုးလည်း ချုပ်နေပြီ၊ စောစောနားတော့လေ။ မနက်ဖြန် စောစော ထရဦးမှာ မဟုတ်လား။"

သူက စကားပြောရင်း သူမကို ကုတင်ဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

သူ့ဆီက ဘာမှ အဖြေမရနိုင်မှန်း သိလိုက်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက ဉာဏ်ဆင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဆီသို့ လိုက်သွားလိုက်သည်။ "မကြာသေးခင်က ကျွန်မ မျက်စိတွေ နည်းနည်း ညောင်းနေသလိုပဲ။"

"ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား?" ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ အမူအရာ လွန်သွားသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ - "မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမယ်လေ။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးလေးတွေက အရမ်းလှတာ၊ သေချာ ကာကွယ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် ကိုယ် ရင်နာရလိမ့်မယ်။"

"အဲဒီလိုလား?"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမက သူ့အချစ်ကို သံသယဝင်နေသည်ဟု ထင်လိုက်သောအခါ ဆက်ပြီး အောင့်မထားနိုင်တော့ပေ။

သူ သတိလက်လွတ် ဖြစ်နေသည့် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး ချင်းရှောင်းကောက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ပစ္စည်းကို အမြန် ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

"မိပြီ! တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ။ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း။ ဒါက ဘာလဲ?!!" ချင်းရှောင်းကောသည် ပစ္စည်းကို ရလိုက်သည်နှင့် သူ့ဆီကနေ ပြန်လုမှာကို ရှောင်ရှားရင်း သုံးမီတာခန့် ဝေးရာသို့ အမြန် ပြေးထွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်သူ့ဟာလဲ?!"

သူမ လက်ထဲက ပစ္စည်းကို သေချာ ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အမျိုးသမီး ရင်ခံ တစ်ထည် ဖြစ်နေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဒေါသလှိုင်းများက သူမ၏ ရင်ထဲမှ ခေါင်းပေါ်သို့ ဆောင့်တက်သွားပြီး ဘာကိုမှ သေချာ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

"အနံ့တောင် ပါသေးတယ်! ကျန်းတန်းဟယ်! ရှင်... ရှင်!"

ချင်းရှောင်းကော သူ့ကို အပြင်သို့ ကန်ထုတ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူက ဘယ်လိုတောင် ဒီလို အသားကပ် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းမျိုးကို သူ့အခန်းထဲမှာ ဝှက်ထားရဲတာလဲ။ ဘယ်လို မိန်းမပျိုကများ သူမရဲ့ အတွင်းခံကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးခဲ့တာလဲ။ သိက္ခာမရှိတဲ့ မိန်းမပဲ!

"ရွံစရာကြီး၊ ရွံစရာကြီး၊ ရွံစရာကြီး!!!"

ဘယ်က ရောက်လာမှန်းမသိသော ဤအတွင်းခံကြောင့် သူမ အလွန်ဒေါသထွက်ကာ ငိုချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာသည်။ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းတို့က သူမ၏ စိတ်ကို လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။ အမှန်တော့ သူမ ဘာမှ မစဉ်းစားချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ မှင်သက်သွားသည်။ သူ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဇာတ်ညွှန်းမှာ အလကား ဖြစ်သွားပြီ။ ဘာလို့ သူ ထင်ထားတာနဲ့ တခြားစီ ဖြစ်ကုန်တာလဲ? သူမ တစ်ခုခု အထင်လွဲသွားတာလား?

"မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း နောင်တရသွားသည်။ ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောလိုက်မိတာလဲ? သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်၏ အေးဆေးလှသော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကော ပို၍ ဒေါသထွက်သွားသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို ဘာဖြစ်နေတာလဲလို့ မေးနေတာလား? ကျန်းတန်းဟယ်၊ ရှင့်ကို ဒီလိုလူစားမျိုးလို့ ကျွန်မ တကယ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

သူမ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ ကြွေလွင့်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် သူမအနားသို့ အမြန်ပြေးသွားပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းရဲ့ဟာလေ။ သေသေချာချာ ပြန်ကြည့်ပါဦး။"

ချင်းရှောင်းကော ကြောင်သွားသည်။ သူမ လက်ထဲက အတွင်းခံကို သံသယစိတ်ဖြင့် သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူပြောမှပဲ သူမ၏ အနံ့နှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိနေသလို၊ အရောင်နှင့် ပုံစံမှာလည်း ပျောက်နေသော သူမ၏ ရင်ခံနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေတော့သည်။

"ဒါ တကယ်ပဲ ကျွန်မဟာလား?"

"သေချာတာပေါ့။" ကျန်းတန်းဟယ်က မတတ်သာသလို ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ရှင်းပြခွင့်တောင် ဆုံးရှုံးရတော့မလို့။

ချင်းရှောင်းကော မျက်လုံးများ ကျဉ်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မဟာဆိုရင် ဘာလို့ ရှင့်ဆီ ရောက်နေတာလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ကိုယ်လုံး ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မီးဘေးကနေ လွတ်လာသလို ခံစားနေရပေမယ့်၊ အခုတော့ အဓိက အချက်ကို ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

"အီးယား..." သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ရမ်းသန်းခန့်မှန်းလိုက်ပြီး၊ ရွံစရာကောင်းလှသော ဤလူနှာဘူးကြီးနှင့် ဝေးရာသို့ နောက်ထပ် နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်သည်။

"ကိုယ်က နှာဘူး မဟုတ်ပါဘူး!"

ကျန်းတန်းဟယ်က မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ပြောပြီးပြီးချင်းမှာပင် သူ တောင့်ခဲသွားသည်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို နှာဘူးလို့ မပြောရသေးပါလား...

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကိုကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် နောက်ထပ် နှစ်လှမ်း ထပ်ဆုတ်လိုက်သည်။ နှာဘူးတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှာဘူးလို့ ဘယ်တော့မှ မပြောကြပေ။

"ရှင် တကယ်ကို သေသေချာချာ ဝှက်ထားနိုင်တာပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ကုတင်ဆီသို့ ဝေးဝေးက ပတ်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူမ ထိုအတွင်းခံကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။ မကြာသေးခင်ကမှ သူမ၏ အတွင်းခံက ဘာအကြောင်းရင်းမှ မရှိဘဲ ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲဟု တွေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ယူထားခြင်း ဖြစ်နေသည်ကိုး။ သူက ဒီလို အစွဲအလမ်းမျိုး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ - သူက တကယ့်ကို နက်နဲတဲ့လူပဲ။

တစ်ခုခု သတိရသွားသည့်အလား ချင်းရှောင်းကော ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မရဲ့ ရင်ခံကို ဘာမှ မလုပ်ထားဘူး မဟုတ်လား?"

"အဲဒါက ဘာအကြည့်လဲ?" ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို မတတ်သာသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ခုနလေးတင် သူက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းပါ၊ အခုကျတော့ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ နှာဘူးကြီး ဖြစ်သွားပြီလား?!

"ကိုယ် ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။"

"မကြားချင်ဘူး။" ချင်းရှောင်းကော နားကို ပိတ်လိုက်သည်။ ဒီလို ခန့်ညားတဲ့ အမျိုးသားရဲ့ ပါးစပ်ကနေ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားလုံးတွေ ထွက်လာမှာကို သူမ မကြားချင်ပေ။

"..." ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြလို့ မရနိုင်တော့သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူ တကယ်ကို ခံရခက်နေသည်။ သူ့ဇနီးက သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ထင်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မတွေးခဲ့မိပေ။ ၎င်းက သူ့ကို အလွန်ဝမ်းနည်းစေသည်။ မှောင်မိုက်သော ညတစ်ညမှာ ထိုကဲ့သို့သော မကောင်းသော အတွေးမျိုး သူ့စိတ်ထဲ ဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူ လက်တွေ့မှာ တစ်ခါမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးပါ! တကယ်ပါ!

"မလာနဲ့နော်။"

သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက သတိထားပြီး နောက်ဆုတ်သွားရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ကုတင်ခြေရင်းနှင့် နံရံကြား လမ်းပိတ်သွားတော့သည်။ သူမမှာ ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်း အိပ်နေသော ကုတင်ကြားတွင် ပိတ်မိသွားတော့သည်။ သူမ အသက်ကိုတောင် ပြင်းပြင်း မရှူရဲတော့ပေ။

သူမက သူ့ကို မယုံသေးသည်ကို မြင်သောအခါ၊ သူက သူမကို ဆွဲယူပြီး ရင်ခွင်ထဲမှာ ထည့်ထားလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ရုန်းကန်ရန် အစီအစဉ် မရှိသော်လည်း၊ သူ့ကိုတော့ ပြောမပြနိုင်သော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြည့်နေဆဲပင်။

သူမက သူ့ကို မယုံကြည်မှန်း သိသာလှသဖြင့် သူ အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မတတ်သာဘဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ကိုယ် မင်းကို လွမ်းတဲ့အခါ ဖြေဖျောက်ဖို့အတွက် မင်းရဲ့ အဝတ်တစ်ထည်ကို သိမ်းထားချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ဘာမကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ရင်ခံ ဖြစ်သွားတာကတော့ တကယ်ပဲ အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားတာပါ။ အိမ်က ထွက်လာပြီးမှပဲ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ကိုယ် သိလိုက်တာ။"

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောနေကြစဉ် ကျွမ်းကျွမ်း နိုးသွားမှာ စိုးသဖြင့် အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံး တိုးထားကြသည်။

ချင်းရှောင်းကော ၎င်းကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် သံသယဝင်သွားသည်။ "တကယ်လား?"

"တကယ်ပါ။"

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကော တိုးတိုးလေး ရယ်မိသွားသည်။ သူမ စောစောက သူ့ကို စနောက်နေရုံသာ ရှိသည်။ သူက ဒီလောက် အလွယ်တကူ အယုံသွင်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းတန်းဟယ် မျက်လုံးများ ကျဉ်းလိုက်သည်။ အခုတော့ စောစောကလို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပုံစံ မဟုတ်တော့ပေ။ "ကောင်းပြီ၊ မင်း ကိုယ့်ကို စနောက်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား?"

သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကော မသိစိတ်ဖြင့် လည်ပင်းကို ကျုံ့လိုက်မိသည်။ ဘာလို့ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ရောက်လာတော့မလို ခံစားနေရတာလဲ...

"မဟုတ်ပါဘူး။"

ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ သူမ လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အိပ်ပျော်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ချင်းရှောင်းကောကို သူ၏ ပုခုံးပေါ် ထမ်းတင်ကာ အခန်းပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း နိုးသွားမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ အကျယ်ကြီး မအော်ရဲပေ။ အသာအယာသာ ရုန်းကန်နိုင်တော့သည်။ "ကျန်းတန်းဟယ်! ကျန်းတန်းဟယ်၊ ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ?"

သူမ ဘယ်လိုပဲ မေးမေး ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် အပြင်သို့ တန်းတန်း လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤအိမ်တော်ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာက ပို၍ လုံခြုံသလဲဆိုသည်ကို သဘာဝအတိုင်း သိရှိသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် သီးသန့်ဆန်သော အခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် အခန်းထဲက အပြင်အဆင်ကို သေသေချာချာ မကြည့်ရသေးခင်မှာပင်၊ သူက သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်တော့သည်။

"ညက တိုတောင်းပါတယ်။ အခွင့်အရေးရတုန်းမှာ အတူတူ ပျော်ရွှင်ကြရအောင်။"

နောက်ဆုံးစကားကို မျက်လုံးလေးများ ကျဉ်းကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ အလုပ်များကို ချက်ချင်း စတင်လိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကော သူ့ကို တားချင်သော်လည်း အခွင့်အရေး မရတော့ပေ။ ဘာလို့ အခြေအနေတွေက ဒီလို ဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတာ သူမ နားမလည်တော့ပေ။ ခုနလေးတင် သူတို့က အလေးအနက်ထားပြီး စကားပြောနေကြတာ မဟုတ်လား။

သို့သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်ကတော့ သူမကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မပေးပေ။ လမ်းခုလတ်မှာ သူမ စိတ်ပျံ့လွင့်သွားခြင်းကို သူ ခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။