အခန်း (၄၆၀)

ရာသီဥတုမှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ ပူအိုက်သည်ဟု မခံစားရသေးသော်လည်း လေထုထဲရှိ အအေးဓာတ်မှာ များသောအားဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အပူချိန်မှာ သာယာပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ချင်းရှောင်းကောနှင့် အခြားသူများ ရွာသို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လကျော်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း အအေးဓာတ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မြေပြင်မှာလည်း အသက်ဝင်လာပြီး နေသာ၍ လှပသော ရာသီဥတု ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရာသီများအားလုံးတွင် အနှစ်သက်ဆုံး ဖြစ်သော နွေဦးရာသီ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

နွေဦးနှင့်အတူ သတင်းကောင်းတစ်ခုလည်း ပါလာသည် - ၎င်းမှာ နွားမကြီး သားဖွားတော့မည် ဆိုခြင်းပင်။

စုချန်ရှန်းသည် ဤကိစ္စကို အလေးအနက်ထားပြီး မြို့တော်မှ တိရစ္ဆာန်ဆေးကုသမားတော်ကို အထူးတလည် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

သမားတော်၏ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုအရ သူတို့သည် သားဖွားမည့် ရက်အတိအကျကို သိရှိနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤကိစ္စဖြင့် အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ်ထံသို့ စာရေးသည့်အကြိမ်ရေလည်း နည်းသွားခဲ့သည်။

နွားများအတွက် ကောင်းမွန်သော သားဖွားပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်စေရန် သူတို့သည် နွားတင်းကုတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကောက်ရိုးခြောက်များကို အလွှာပါးပါး ခင်းပေးထားသည်။ ထို့အပြင် နွားထီးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားပြီး နွားမကြီးကိုသာ သားဖွားရန်အတွက် တစ်ကောင်တည်း ထားရှိခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ မြက်တွေက နည်းလွန်းနေလား?"

"မနည်းပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကောသည် နွားမကြီးအောက်ရှိ ကောက်ရိုးများကို ကြည့်ရင်း မသေချာသလို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမတွင် နွားသားဖွားပေးသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း ဝက်သားဖွားပေးသည့် အတွေ့အကြုံတော့ ရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးမှာ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆင်တူနိုင်ပေသည်။

ရှောင်ကျူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နွားမကြီး၏ နောက်ပိုင်းကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူမ လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လန့်သွားပြီး - "ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"နွားဖင်ကို ဘာလို့ စိုက်ကြည့်နေတာလဲ? နွားတွေလည်း ရှက်တတ်တာပဲလေ..."

"ဟိဟိ" ရှောင်းကျူးက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလျက် "ကျွန်မ နည်းနည်း စပ်စုချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်းရှောင်းကော ရယ်ချင်သွားပြီး သူမ၏ နဖူးကို အသာတောက်ကာ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးသွားပြီး ခြေထောက်များ အားမရှိသလို ဖြစ်ကာ လဲကျလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ သူမ အကြာကြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေ၍ ဖြစ်နိုင်သလို အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယွီလင်းက သူမနောက်တွင် ရပ်နေသဖြင့် သူမကို လှမ်းဖမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်းကော?! အဆင်ပြေရဲ့လား?"

ယွီလင်းက ပျာပျာသလဲ မေးလိုက်သည်။ ရှောင်းကျူးလည်း လန့်သွားပြီး သူမကို ကူတွဲရန် အမြန်ပြေးလာသည်။

သူတို့၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလိုက်သည်။ "အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါ အကြာကြီး ထိုင်နေမိလို့ နေမှာပါ၊ အဲဒါကြောင့် ရုတ်တရက် ထလိုက်တဲ့အခါ ခေါင်းမူးသွားတာ။ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။"

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့က သူမကို ခေတ္တမျှ သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီးမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ ဒီည ကျွန်မတို့ စောင့်ပေးပါ့မယ်။"

နွားမကြီး ဘယ်အချိန်မှာ သားဖွားမလဲဆိုသည်ကို မသေချာသဖြင့် သူတို့သည် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ညဘက်မှာပင် သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ညဘက်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် နွားမကြီးကို စစ်ဆေးရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထလေ့ရှိသည်။ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က ကူညီရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ကလေးများသည် အိပ်နေစဉ်အတွင်း အကြီးမြန်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက သူတို့၏ အကူအညီကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညတော့ သူမကို နွားမကြီးကြည့်ဖို့ ထပ်ပြီး အထမခံနိုင်တော့ဘူး!

"မလိုပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကောက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မရဘူး!"

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောမှာ ပြောလက်စ စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူတို့အား ညဘက် နွားမကြီးကို စောင့်ကြည့်ခွင့်ပေးသဖြင့် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျော်သွားကြသည်။

"ဒါနဲ့ အစ်မရှောင်းကော၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က အစ်မ အန်နေတာလား?"

ယွီလင်းက ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်ပြီး သူမ ပိန်သွားသည်ကို မြင်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။ ဘာဖြစ်နေမှန်း သူမ မသိသော်လည်း၊ မကြာသေးမီက သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ အန်နေတတ်ပြီး အစားအသောက်နံ့ကို မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိသည်။ အစားကို အနည်းငယ်သာ စားနိုင်ပြီး နည်းနည်းပိုစားလိုက်သည်နှင့် ပြန်အန်နေတတ်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ငါ အစာမကြေတာ ဖြစ်နိုင်မယ် ထင်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကစပြီး အများကြီး သက်သာလာပါပြီ။"

သူမ၏ ခံတွင်းပျက်မှုမှာ တကယ်ပင် ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က သူမတွင် အစာအိမ်ပြဿနာ အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းက သူမကို ဒုက္ခမပေးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးကတည်းက ဘာပြဿနာမှ မရှိခဲ့ပေ။ ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ကြီး နေမကောင်းဖြစ်လာသည်မှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

"ဘာလို့ သမားတော်မပြတာလဲ? အစ်မက အရမ်း ခေါင်းမာတာပဲ။"

ရှောင်ကျူးက ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ ကျန်းမာရေးကို ဂရုမစိုက်သဖြင့် စိတ်ဆိုးသလိုလို ဝမ်းနည်းသလိုလိုဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။"

ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက် ချော့လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အစာအိမ်ပြဿနာအတွက် ဆေးလည်း တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးသလို သမားတော်လည်း မပြဖူးဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရက်နည်းနည်းကြာရင် အမြဲတမ်း ပြန်ကောင်းသွားတာပါ။ ကြည့်ဦး၊ ငါ အခု ပြန်ပြီး အားအင်တွေ ရှိနေပြီလေ။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြောရင်းနှင့် သူတို့ မယုံမှာ စိုးသဖြင့် ထိုနေရာမှာတင် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့၏ စိုးရိမ်မှုများမှာ ခေတ္တမျှ လျော့ပါးသွားသော်လည်း၊ ဤညတွင်တော့ သူမကို ကောင်းကောင်း အနားယူစေရန်သာ အတင်းအကျပ် ပြောကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကသာ နွားမကြီးကို စောင့်ကြည့်ပေးမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့အား မတားနိုင်တော့သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ သဘောတူလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် နွမ်းလျစွာ လဲလျောင်းလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ နေလို့မကောင်းခဲ့သလို၊ ညဘက် နိုးနေရခြင်းမှာလည်း သူမ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ အန်တာ ရပ်သွားချိန်မှာပင် အိပ်စက်ခြင်းက ပြဿနာ ဖြစ်လာပြန်သည်။ ၎င်းက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်က အဆီများကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ထိုဝေဒနာများမှာ သူမ ဝလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလားဟု တွေးနေမိသည်။

မကြာသေးမီက သူမ ဝလာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက အန်နေခဲ့သော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန်မှာ လုံးဝ ကျမသွားခဲ့ပေ။

သူမသည် ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်သလို နေ့ဘက်တွင်လည်း ထရသည်မှာ ခက်ခဲလှသည်။

မြို့တော်မှ ပြန်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က တစ်နေ့ သုံးနပ်ချက်ပြုတ်ခြင်း တာဝန်ကို ယူခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ အစာအိမ်မကောင်းမှုကြောင့် ဆီနံ့နှင့် မီးခိုးနံ့ကို မခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူမသည် စကားပြောနေရင်း တစ်ဝက်မှာပင် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး တော်တော်လေး အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားနေရသည်။ နေ့ဘက်မှာ အလွယ်တကူ အိပ်ပျော်သလိုမျိုး ညဘက်မှာပါ အိပ်ပျော်နိုင်ရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ?

ထိုသို့ တွေးနေရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ မျက်ခွံများမှာ ပို၍ လေးလံလာပြီး မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ တံခါးနားတွင် ရပ်ပြီး အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။

သူတို့ မတတ်သာသလို သက်ပြင်းချရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ ချင်းရှောင်းကော၏ ဖိနပ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချွတ်ပေးပြီး စောင်ခြုံပေးလိုက်ကြသည်။ အားလုံး ပြီးသွားသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်ရန်လည်း မမေ့ခဲ့ကြပေ။

ညဘက်တွင် ရှောင်ကျူးသည် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ကိုင်ကာ သူမ၏ အခန်းထဲမှ စမ်းတဝါးဝါး ထွက်လာပြီး သမ်းဝေရင်း နွားတင်းကုတ်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ ဖယောင်းတိုင်ကို မြှင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လန့်သွားလွန်းသဖြင့် အော်မိတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။

ထိုခဏ၌ သူမမှာ အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်ကာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာမှာပင် ဟိုဟိုဒီဒီ ခဏကြာ လမ်းလျှောက်နေပြီးမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သွားခေါ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် သတိရသွားသည်။

ခဲရာခဲဆစ် အိပ်ပျော်သွားသည့် အစ်မရှောင်းကောကို မနှိုးဝံ့သဖြင့် သူမ အခန်းထဲ ပြန်သွားပြီး ယွီလင်းကို နှိုးလိုက်သည်။

ယွီလင်းမှာ အိပ်မောမကျသေးပေ။ ရှောင်ကျူး သူမကို ထိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း နိုးလာသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူမမှာ တော်တော်လေး တင်းမာနေပုံရသည်။ ရှောင်ကျူး၏ ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမ အလွန် လန့်သွားသည်။

"နွားကလေး မွေးပြီ!!"

ရှောင်ကျူးသည် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောချင်သည့် စကားကို မနည်း ပြောလိုက်ရသည်။

ယွီလင်းက ဖိနပ်ကို အမြန်စီးကာ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး ရှောင်ကျူးကိုပါ ဆွဲခေါ်လာသည်။ "သွားကြစို့!"

နွားတင်းကုတ်သို့ ရောက်သောအခါ ယွီလင်းက ရှောင်ကျူးကို ဖယောင်းတိုင် ကိုင်ခိုင်းပြီး သူမကိုယ်တိုင် အထဲဝင်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်နေ့က တိရစ္ဆာန်ဆေးကုသမားတော်က မွေးကင်းစနွားလေးများကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ပြောပြနေစဉ် ယွီလင်းက သေသေချာချာ နားထောင်ထားခဲ့သဖြင့် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

ရှောင်းးကျူးမှာ သူမကဲ့သို့ သတ္တိမရှိသဖြင့် ယွီလင်းအတွက် အလင်းရောင်ရအောင် ဖယောင်းတိုင်ကိုသာ ကိုင်ပေးထားနိုင်သည်။

သူမ ဖယောင်းတိုင်ကို အနားသို့ ယူသွားလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်တစ်ခုသာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နွားကလေးမှာ နွားမကြီးဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူတို့ရှေ့မှာတင် နို့စို့နေတော့သည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ဘာမှ လုပ်ပေးရန် မလိုတော့ပေ။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် နွားကလေးကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေမိကြပြီး ၎င်းက လမ်းလျှောက်နိုင်သလို အစာလည်း စားနိုင်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။ လမ်းလျှောက်တာ မတည်ငြိမ်သေးသော်လည်း ၎င်းမှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ မွေးကင်းစ နွားကလေး မတ်တတ်ရပ်နိုင်ပြီဆိုလျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားမည် ဖြစ်သည်။

သွေးကွက်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော နှံစားသီးနှံများနှင့် မြက်ခြောက်အချို့ကို အစာခွက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ရေခွက်ကိုလည်း ပြည့်အောင် ဖြည့်ပေးပြီးမှ သူတို့၏ အခန်းများသို့ ပြန်ကာ အိပ်စက်ကြတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကော မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ နွားတင်းကုတ်ထဲတွင် မွေးကင်းစ နွားကလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူမ အိမ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမ လုံးဝ နိုးကြားလာပြီး ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရန် အချိန်အနည်းငယ် ယူလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ တကယ် တော်တာပဲ!"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့နှစ်ဦးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖက်လိုက်ပြီး ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် ရင့်ကျက်မှုအတွက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

အခုတော့ နို့ရပြီဆိုမှတော့ အလုပ်ရှုပ်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့!

ချင်းရှောင်းကောသည် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်ချိန်တွင် ယုံကြည်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပထမဦးစွာ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ပြုလုပ်ထားသော ပိုးသတ်ဖို့ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပုံစံမှာ အခြေခံကျလှသော်လည်း အခြားသော ပိုးသတ်သည့် ကိရိယာများကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ချက်များ အတူတူပင် ရှိသည်။

"သွားပြီးတော့ ငါတို့အသစ်ဝယ်ထားတဲ့ သစ်သားပုံးတွေကို ယူခဲ့ဦး။"

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ ပုံးများသွားယူချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် အိမ်ထဲတွင် ပုန်းကာ နေရာလွတ်ထဲသို့ သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို မွှေနှောက်ရှာဖွေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်တစ်နေရာ၌ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တစ်ခုရှိနေသည်ကို သူမ အခုမှ သတိရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်၊ ၎င်းက ရှိနေဆဲပင်။ ၎င်းက အလုပ်လုပ်မလုပ်ကိုတော့ သူမ မသိပေ။

ဘာမှမတွေးတော့ဘဲ သူမ နေရာလွတ်ထဲမှ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ စိတ်ထင်လို့လားတော့ မသိပေ၊ မကြာသေးမီ ရက်များအတွင်း နေရာလွတ်ထဲသို့ အဝင်အထွက် လုပ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလာသလို ခံစားရသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် အလွန် လွယ်ကူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလတွင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မီးဖိုချောင်နှင့် စားနပ်ရိက္ခာများ ရှိနေသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်း ငတ်မွတ်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်စရာ မလိုခဲ့ပေ။ ဤကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက်နှင့် ပိုက်ဆံများ ပိုမိုရရှိလာပြီးနောက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်သည် အသုံးဝင်မှု သိပ်မရှိတော့ပေ။

လက်ရှိ နေရာလွတ်မှာ ၎င်း၏ တာဝန်ကျေပွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဟု သူမ ခံစားနေရသည်။