အခန်း (၄၆၁)

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ လက်ချောင်းရှိ လက်စွပ်ကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုပြီး နှမြောတသဖြစ်စွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လက်စွပ်ရဲဘော်ကြီး။ ကျွန်မဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးပြီး ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချင်းရှောင်းကောသည် စိတ်ရင်းဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ကိုင်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အောက်သို့ ငုံ့မကြည့်မိသဖြင့် လက်စွပ်ပေါ်တွင် အနီရောင်မီးလေး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ၎င်းမှာ စောစောက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အလင်းရောင်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော နေရာလွတ်မှ ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှာပင် ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့ကလည်း သစ်သားပုံးအားလုံးကို ယူဆောင်လာကြသည်။

နွားမကြီး သားဖွားပြီးနောက်တွင် ရှု့ပေါ်ထုံသည် စုချန်ရှန်း၏ ဆိုင်သို့ ပို့ပေးထားသော အလုံပိတ်ပုံးအားလုံးကို ပြန်လည် သယ်ယူလာခဲ့သည်။

အလုံပိတ်ပုံးများအပြင် သာမန်သစ်သားပုံး အချို့လည်း ရှိသည်။ ၎င်းတို့ကို နို့ညှစ်သည့်အခါ နို့များခံရန် အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ နို့ကို ဘယ်လိုညှစ်ရတာလဲ?"

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ အခက်တွေ့နေကြသည်။ သူတို့သည် လက်များကို ဆန့်ထုတ်ထားသော်လည်း ဘယ်ကစရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေကြသည်။

ကိုင်တွယ်ရမည်မှာ နွားတစ်ကောင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ တိရစ္ဆာန်၏ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့ အနည်းငယ် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ လက်များကို တဘက်ဖြင့် စင်ကြယ်အောင် သုတ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့ကြ"

သူမသည် စကားပြောရင်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ နွားမကြီးထံသို့ လက်များကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဗုံတီးနေသကဲ့သို့ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေတော့သည်။

ဤသည်မှာ သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် နို့ညှစ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အရင်က လူတွေ နို့ညှစ်သည့် ဗီဒီယိုများကို ကြည့်ဖူးသည်။ ထိုအကြောင်းအရာအပေါ် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်စိတ်ဝင်စားမှုကြောင့် ဗီဒီယိုထဲတွင် နို့ကို ဘယ်လိုညှစ်လဲဆိုသည်ကို အသေးစိတ် လေ့လာထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့လုပ်ဆောင်သည့်အခါတွင်မူ ကွဲပြားမှုအချို့ ရှိနေသေးသည်။

နွားမကြီးကို ထိလိုက်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမ စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ထားသည့် လှုပ်ရှားမှုအတိုင်း ညင်သာသော်လည်း အနည်းငယ် အားထည့်ကာ ဆွဲလိုက်သည်။ နို့များမှာ ရေဘုံဘိုင်ခေါင်းမှ ကျလာသကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး မကြာမီမှာပင် ပုံးတစ်ဝက်ခန့် ပြည့်သွားတော့သည်။

နွားကလေးကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်နေပြီး သူ့အစာကို လုယူခံနေရသဖြင့် စိတ်ဆိုးနေသလားတော့ မသိပေ။ သူသည် ခဏခဏ အနားသို့ တိုးလာပြီး ပုံးထဲက နို့ကို သောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့က အချိန်မီ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက နို့တစ်ပုံးလုံး အလကား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် သူတို့၏ စိတ်ထဲက အတားအဆီးများကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီး နည်းလမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် နို့နှစ်ပုံး အပြည့် ညှစ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် နို့ကို အများကြီး ညှစ်ရန် မဝံ့ပေ။ နွားတစ်ကောင်၏ တစ်နေ့တာ နို့ထွက်နှုန်းအရ နှစ်ပုံးမှာ အများကြီး မဟုတ်သော်လည်း ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် အလွန်အကျွံ မလုပ်လိုသလို နွားမကြီးအပေါ်တွင်လည်း စိတ်မရဲပေ။

ယွီလင်းက မီးမွှေးသည့် တာဝန်ကို ယူသည်။ ချင်းရှောင်းကောက အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ကိုင်ကာ နို့ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီး တစ်ခါတစ်ရံ မွှေပေးသည်။ အပူချိန် ၆၈ ဒီဂရီ ဆဲလ်စီးယပ်စ် (68°C) သို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် ထိုအပူချိန်မှာပင် မိနစ် ၃၀ ကြာအောင် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။ တိကျသေချာစေရန်အတွက် သူမသည် သဲနာရီတစ်ခုကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး သဲပွင့်လေး အောက်သို့ ကျသွားသောအခါ နာရီဝက် တိတိ ပြည့်သွားခဲ့သည်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ မြေအောက်ခန်း လှေကားထစ်တွေမှာ ဖယောင်းတိုင်တွေ ထွန်းထားပြီးပြီ"

ရှောင်ကျူးက လျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ခဏနေ အောက်ဆင်းသည့်အခါ အလွန်အမင်း မှောင်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကော ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နို့၏ အပူချိန်ကို အကဲခတ်ရင်း သူမ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ။ ခဏနေရင် နို့တွေကို ပုံးထဲထည့်ပြီး မြေအောက်ခန်းထဲကို အအေးခံဖို့ တန်းသယ်သွားကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ရှောင်ကျူး ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွီလင်းကို မီးအပူချိန် ထိန်းပေးရန် ကူညီလိုက်သည်။

ယခင်က ဆိုင်တွင် လက်သမားများ မြေအောက်ခန်း တူးနေစဉ်တွင် ချင်းရှောင်းကောထံ၌ စိတ်ကူးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အိမ်မှာပါ မြေအောက်ခန်း ရှိလျှင် အလွန် အဆင်ပြေမည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူမသည် လက်သမားများကို သူမ၏ အိမ်သို့ လာခိုင်းပြီး အလတ်စား မြေအောက်ခန်းတစ်ခု တူးခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အိမ်မှာ ရေခဲ ပြုလုပ်နေသည်။ သူမသည် ထိုရေခဲများကို ခရိုင်မြို့သို့ သယ်သွားချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ အနာဂတ်တွင် အသုံးပြုရန် အိမ်မှာပင် သိမ်းထားလိုက်တော့သည်။ ထိုဆောင်းရာသီ ကုန်ဆုံးပြီးနောက်တွင် မြေအောက်ခန်း တစ်ခုလုံးကို ရေခဲတုံးများဖြင့် ဖြည့်ထားခဲ့သည်။

ယခုအခါ မြေအောက်ခန်း ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ နွေရာသီတွင် လေအေးပေးစက်ခန်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ရုံသာမက ရေခဲသေတ္တာအဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။

၎င်းအပြင် နို့များကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ပိုးသတ်ခြင်းဖြင့် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းနိုင်ပြီး၊ နို့ပုံးများကို ခရိုင်မြို့ရှိ မြေအောက်ခန်းသို့ သယ်ယူရသည့် ဒုက္ခမှ ကင်းဝေးသွားစေသည်။ နို့ကို ညှစ်ပြီး ထိုနေရာမှာပင် ပိုးသတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် နို့များကို ပိုမို စုဆောင်းထားနိုင်သည်။ စုချန်ရှန်း နို့လာသိမ်းသည့် အခါတိုင်းတွင်လည်း တစ်ခေါက်တည်းနှင့် ပုံးအများအပြားကို သယ်ယူသွားနိုင်မည် ဖြစ်ရာ၊ နို့ပုံးအနည်းငယ်အတွက် အခေါက်ခေါက်အခါခါ သွားလာနေရသည့် ဒုက္ခကို လျှော့ချပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

နှစ်သစ်ကူးတွင် ချင်းရှောင်းကော မြို့တော်သို့ သွားစဉ်က ယန်ကျားသည် သူမအတွက် အိမ်မှာ ရေခဲများ အေးခဲအောင် ကူညီပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ့အကြောင်း ပြောရလျှင် သူမ ပေးခဲ့သော စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မှင်ကျောက် ပြင်စုံကို သူ သဘောကျရဲ့လားဟု တွေးနေမိသည်။ သူ့ကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ သူ ဘာတွေ အလုပ်များနေပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာကြာ ပျောက်နေရတာလဲဆိုသည်ကို သူမ မသိပေ။

ယန်ကျား တစ်ယောက်တည်းတင် မဟုတ်ဘဲ မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော လူများကို ချင်းရှောင်းကော ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ယန်အမျိုးသမီးကိုလည်း မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလားဟု သူမ စတင် တွေးတောမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းက သူမ နေလို့မကောင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုကိစ္စကို လုံးဝ မေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဖြစ်ဘူး! ခဏနေရင် ယန်မိသားစုဆီ သွားလည်ရမယ်။

"အစ်မရှောင်းကော၊ အချိန်ပြည့်တော့မယ်"

သူမ ငိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီလင်းက အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ဒန်အိုးကြီးအောက်တွင် အထူးတပ်ဆင်ထားသော ဘုံဘိုင်ခေါင်းအောက်၌ အလုံပိတ်ပုံးကို ချလိုက်သည်။ သဲနာရီ၏ နောက်ဆုံး သဲပွင့်လေး အောက်သို့ ကျသွားသောအခါ သူမသည် ကန့်လန့်ကာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အပူချိန်အနိမ့်ဖြင့် ပိုးသတ်အောင်မြင်သွားသော နို့များမှာ အောက်ရှိ ပုံးထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

စုစုပေါင်း အလုံပိတ်ပုံး သုံးပုံး ရှိသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ပုံးတစ်ပုံးစီကို မြေအောက်ခန်းထဲသို့ သယ်သွားကြသည်။

"လမ်းကို သတိထားကြဦး"

ချင်းရှောင်းကောသည် ရှေ့ကနေ လျှောက်ရင်း အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ယောက်ကို လှည့်ပြီး သတိပေးရန် မမေ့ပေ။

"စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်မရှောင်းကော။ အစ်မလည်း လမ်းကို သတိထားပါဦး"

"အေးပါ"

ဆိုင်ပြင်ဆင်စဉ်က ကျန်ခဲ့သော သလင်းကျောက် အချို့ ရှိနေသဖြင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို အိမ်သို့ သယ်လာပြီး မြေအောက်ခန်းတွင် တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ဆိုင်မှာကဲ့သို့ မလင်းသော်လည်း မှောင်နေသည့် နေရာတွင် အလင်းရောင် ရရှိရန်တော့ လုံလောက်လှသည်။

သူတို့ မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်တက်သွားကြသည်။ အတွင်းထဲက အပူချိန်မှာ အပြင်ကနှင့် အလွန် ကွဲပြားလှသည်။ သူတို့သည် အအေးဒဏ်ကို ကျင့်သားမရသေးသဖြင့် အချိန်ဆွဲရန် မဝံ့ကြပေ။ ပုံးများကို ထောင့်တစ်နေရာတွင် သေသေသပ်သပ် ထားရှိပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက်လုံး အပေါ်သို့ အမြန် ပြန်တက်လာကြသည်။

နွားမကြီးထံမှ ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်သော နို့များ ရရှိစေရန်အတွက် ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့၏ အစားအစာထဲတွင် အာဟာရဓာတ်များစွာကိုလည်း ထည့်သွင်းပေးထားသည်။ သန့်စင်သော နှံစားသီးနှံများနှင့် မြက်များကို လုံလောက်အောင် ကျွေးမွေးကြောင်း သူမ သေချာအောင် လုပ်ဆောင်သည်။

သူမ အားလပ်သည့် အချိန်များတွင် ငြိမ်ငြိမ်မနေပေ။ သိုလှောင်ရုံထဲတွင် နို့များ စတင် စုပုံလာပြီ ဖြစ်ရာ မုန့်လုပ်နည်းများကို စတင် ရေးသားရမည့် အချိန် ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မုန့်လုပ်နည်းများစွာ ပေါ်လာသော်လည်း အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်ရန်မှာ အချိန်ကောင်း မဟုတ်သည်ကို သူမ သိသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မုန့်လုပ်နည်း အချို့ကို သေသေချာချာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့ကို မီနူးတွင် အဓိက အမယ်များအဖြစ် ရောင်းချနိုင်ပြီး ကျန်တာများကိုတော့ စိတ်ကြိုက် ထည့်သွင်းနိုင်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။

အထူးသဖြင့် နွေရာသီ ရောက်တော့မည် ဖြစ်ရာ အအေးစာများကို ပြင်ဆင်နိုင်သည်။ အသီးလက်ဖက်ရည်နှင့် နို့လက်ဖက်ရည်များမှာ လူကြိုက်များသော အမယ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူမသည် ထိုမုန့်လုပ်နည်း အထူကြီးကို စုချန်ရှန်းထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

မြေအောက်ခန်းထဲတွင် နို့များ ပိုမို ပေါများလာသည်နှင့်အမျှ ချင်းရှောင်းကောသည် ၎င်းတို့ကို ဆိုင်သို့ သယ်ယူရန် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သွားလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် စုချန်ရှန်းကို အကြောင်းကြားပြီး လာခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ နို့များကို သယ်ယူရန်အပြင်၊ မုန့်လုပ်နည်းများကို ရှင်းပြပေးရန်နှင့် သူမကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်မှု အဆင့်ဆင့်ကို လက်တွေ့ သရုပ်ပြရန်အတွက် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နွားမကြီးကြောင့် စုချန်ရှန်းသည် ပြီးခဲ့သည့်နေ့က ရောက်လာကတည်းက ခရိုင်မြို့မှ ထွက်မသွားသေးပေ။ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် သူသည် နှစ်ထပ်တိုက်ဆီသို့ အမြန် ဦးတည်လာခဲ့သည်။ မုန့်လုပ်နည်းများကို ရရှိကတည်းက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ရှင်းပြပေးနိုင်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောလည်း သူ့ကို စောင့်နေသည်။ သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမသည် ထရပ်ပြီး ကြိုဆိုလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေတာလဲ?"

စုချန်ရှန်းက မယုံနိုင်သလို မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူမသည် အရင်က ဒီလောက်အထိ ယဉ်ကျေးဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူမ ဒီနေ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ?

ချင်းရှောင်းကောသည် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီး သူ့ကို ကျော်သွားစဉ် စိုးရိမ်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မြေအောက်ခန်းကို သွားကြရအောင်"

ချင်းရှောင်းကောသည် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် သူမကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ပြရင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှင်းပြရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကော စကားပြောပြီးသည်နှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်သည် သူ၏ ရယ်သံကို အောင့်ထားရင်း သူမနောက်မှ နောက်ဖေးသို့ လိုက်သွားတော့သည်။

စုချန်ရှန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရှက်နှင့် နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ သူသည် သူတို့၏ ရယ်သံကို အောင့်ထားကြသော ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့ကို ကြည့်မနေပေ။ ထို့နောက် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော ကျားပေါင်ကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်ပြီး မျက်နှာနီမြန်းလျက် မြေအောက်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့မှာ ချင်းရှောင်းကောနောက်သို့ လိုက်မသွားကြပေ။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့ကို အဆင့်အများစုကို သင်ပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးနီးပါး တတ်မြောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဆိုင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်အတွက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

ကျားပေါင်ကတော့ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေရသည်မှာ အနေရခက်သည်ဟု တွေးမိသဖြင့် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်ကို ကြမ်းတိုက်ရန်နှင့် စားပွဲများ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ယောက် မမှီနိုင်သော နေရာများမှ ဖုန်များကိုလည်း သန့်ရှင်းပေးခဲ့သည်။

မြေအောက်ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ဘေးသို့ ညွှန်ပြလျက် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော စုချန်ရှန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာ စုစုပေါင်း ပုံးဆယ်ပုံး ရှိတယ်။ ဒီနေ့ သယ်သွားလို့ ရမလား?"

"ရတာပေါ့"

စုချန်ရှန်းက ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပုံးဆယ်ပုံးတင်မကဘူး၊ အပုံးနှစ်ဆယ်တောင် သယ်နိုင်သေးသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို အချိန်မဆွဲဘဲ အမြန်ဆုံး သယ်သွားဖို့ ကြိုးစားပါ။ မြို့တော်ကို ရောက်တာနဲ့ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ချက်ချင်း သိမ်းလိုက်ပါ"

ချင်းရှောင်းကောက အသေးစိတ် သေသေချာချာ ရှင်းပြသည်။ စုချန်ရှန်းကလည်း လုံးဝ မပေါ့ဆဘဲ အာရုံစိုက် နားထောင်နေသည်။

"ဒါနဲ့ နောက်တစ်ခါ နို့တွေ လာသယ်တဲ့အခါ အရင်က သယ်သွားတဲ့ အလုံပိတ်ပုံးတွေကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ပြန်ယူလာဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

နောက်ဆုံးတော့ ဤပုံးများမှာ တစ်ခါသုံး မဟုတ်သဖြင့် သူ လာသည့် အခါတိုင်းတွင် အသစ်များနှင့် ပြန်လည် လဲလှယ်ယူရမည် ဖြစ်သည်။