အခန်း (၄၆၂)

ချင်းရှောင်းကော မပြောလျှင်ပင် စုချန်ရှန်းသည် ဘာလုပ်ရမည်ကို သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို မြေအောက်ခန်းရှိ ကျောက်စားပွဲရှည်ကြီးဆီသို့ ခေါ်သွားသည်။ ဤနေရာမှာ ပြင်ဆင်မှုလုပ်သည့် စားပွဲဖြစ်သည်။ မြေအောက်ခန်းသည် အပူချိန် တည်ငြိမ်သောကြောင့် ထုတ်လုပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ်များ လုပ်ဆောင်ရန် ဤထက်ကောင်းသောနေရာ မရှိပေ။

"ဒီကိရိယာတွေကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ ငါ အခုထိ နားမလည်သေးဘူး။"

စုချန်ရှန်းသည် ပြင်ဆင်မှုစားပွဲဆီသို့ သူမနောက်မှ လိုက်လာပြီး နောင်တရသလို ခေါင်းခါပြသည်။ သူသည် နေရာအနှံ့ ရောက်ဖူးပြီး အရာအမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးသော်လည်း ဤအရာများကို အကြာကြီး ကြည့်နေသော်လည်း အသုံးချပုံကို စဉ်းစားမရပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိသည်။

ချင်းရှောင်းကော မြို့တော်မှာ ရှိစဉ်က စုချန်ရှန်းထံသို့ သွားရောက်ပြီး ပုံကြမ်းအချို့ ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုပုံကြမ်းများအတိုင်း ကိရိယာ နှစ်စုံကို လူရှာပြီး လုပ်ခိုင်းရန် သူမ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဘာအတွက် သုံးမည်ကို မပြောဘဲ နို့ထွက်ပစ္စည်းများ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟုသာ ဆိုခဲ့သည်။

သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ထူးဆန်းသည့် ကိရိယာနှစ်စုံကို ဟိုလှည့်ဒီလှည့် လုပ်ကြည့်သော်လည်း မည်သို့ သုံးရမည်ကို လုံးဝ စဉ်းစားမရခဲ့ပေ။

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ အသုံးပြုပုံကို စကားဖြင့် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသောကြောင့် သူမ ဘာမှမပြောဘဲ နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စုချန်ရှန်းအနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ခရင်မ်နဲ့ ထောပတ်က ဘာလဲဆိုတာ ရှင်သိလား?"

ချင်းရှောင်းကောက မေးလိုက်သည်။

စုချန်ရှန်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်မပေးထားတဲ့ မုန့်လုပ်နည်းတွေကို မှတ်မိလား။ အချိုပွဲ အများစုမှာ ခရင်မ်နဲ့ ထောပတ်ဆိုတဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်း နှစ်မျိုး လိုအပ်တယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးကို နို့ကနေ ထုတ်ယူလို့ရတယ်"

ချင်းရှောင်းကောက အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီး သူမကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ သရုပ်ပြသခဲ့သည်။ စုချန်ရှန်းနှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်တို့သည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သေသေချာချာ ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့ သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှင်းပြပြီး အဆင့်တစ်ခုချင်းစီကို အပိုင်းပိုင်းခွဲကာ သေချာ နားလည်အောင် ပြောပြသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တပည့်နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန် ထက်မြက်ကြပြီး သူမပြောသမျှကို နားလည်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကိရိယာတစ်ခုချင်းစီကို အသုံးပြုပုံကို ဂရုတစိုက် ပြသခဲ့သည်။ စုချန်ရှန်းနှင့် ရှု့ပေါ်ထုန်တို့လည်း အသုံးချပုံကို သိရှိစေရန် ကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန် ချောမွေ့ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။ တပည့်နှစ်ဦးစလုံးသည် သင်ယူလေလေ ပို၍ ပျော်ရွှင်ပြီး တက်ကြွလေလေ ဖြစ်လာကြသည်။ ချင်းရှောင်းကော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်ကို မမြင်ရလျှင် သူတို့က သူမကို လွှတ်ပေးကြမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး တစ်နေ့ကုန် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပြီး အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်တော့သည့် အခါမှ သို့မဟုတ် ထမင်းစားချိန် ရောက်မှသာ အပြင်သို့ ခဏ ထွက်ကြသည်။ ကျန်ရှိသော အချိန်များတွင်မူ အချိုပွဲ ပြုလုပ်သည့် ကမ္ဘာထဲ၌ လုံးဝ နစ်မြောနေကြတော့သည်။

မိုးချုပ်သွားသောအခါမှသာ သူတို့၏ ကြိုးစားမှု ရလဒ်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။ အနည်းငယ် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချင်းရှောင်းကောကတော့ အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ အချိန်အများစုကို ဆိုင်တွင်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ စုချန်ရှန်းလည်း ထို့အတူပင်။ သူသည် သင်ယူရမည့် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားပြီဟု သေချာမှသာ နို့အားလုံးကို သယ်ဆောင်ကာ မြို့တော်သို့ အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

စုချန်ရှန်းတွင် မြို့တော်သို့ အမြန်ရောက်နိုင်သည့် အထူးလမ်းကြောင်း ရှိသည်။ လေးရက်မပြည့်မီမှာပင် သူသည် နို့များကို သူ၏ မြေအောက်ခန်းထဲတွင် အောင်မြင်စွာ သိမ်းဆည်းနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြင်ဆင်မှုများကို စတင်တော့သည်။

သူ၏ မီးဖိုချောင်တွင် လိုအပ်နေသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဖြည့်တင်းပြီး ယုံကြည်ရသော ဝန်ထမ်းအချို့ကို သေချာ ရွေးချယ်ကာ ချင်းရှောင်းကောထံမှ သင်ယူခဲ့သော နည်းစနစ်များ အားလုံးကို ပြန်လည် သင်ကြားပေးသည်။ ထိုဝန်ထမ်းများ၏ ကျွန်စာချုပ်များမှာ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိနေသဖြင့် နောင်တွင် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်လာမည်ကို သူ မစိုးရိမ်ပေ။

စုချန်ရှန်းသည် မူလကတည်းက အရာရာကို အသင့်ပြင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် လဝက်ခန့် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် သူ၏ အချိုပွဲဆိုင်ကို နောက်ဆုံးတွင် စတင် ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဖွင့်ပွဲနေ့တွင် မိတ်ဆွေများစွာ လာရောက် အားပေးကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ပင် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝန်လေးနေသော်လည်း ချင်းရှောင်းကော၏ အကြံပေးချက်ကို နားထောင်ကာ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲအတွက် လာရောက် အားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုချန်ရှန်းသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ အမြန် ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ "အချစ်ပြိုင်ဘက်" မှာ မိမိဆန္ဒအရ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ယောက်က နားချလိုက်၍ လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထိုနေ့တွင် လာရောက်ကြသော မိတ်ဆွေများစွာ ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ စေတနာဖြင့်သာ လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ နွားနို့မှာ စားသုံး၍ ရနိုင်သည်ဟု သူတို့ မထင်ကြကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ ထိုအယူအဆကို မရွံရှာကြသည်မှာပင် တော်လှပြီ ဖြစ်သည်။

အချို့က မီနူးပေါ်မှ အမယ်အချို့ကို စမ်းသပ်သည့် အနေဖြင့် မှာယူကြသော်လည်း အချိုပွဲများအပေါ် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မှ မထားကြပေ။ သို့သော် အခြေအနေများမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အစားအစာများ၏ ထူးခြားသော ပြင်ဆင်မှုပုံစံကြောင့် ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဆန်းသစ်သော ဒီဇိုင်းနှင့် နာမည်ဆန်းဆန်းများက သူတို့၏ စားချင်စိတ်ကို အမှန်တကယ် နှိုးဆွပေးသည်။

အချိုပွဲများမှာ အလွန် လက်ရာမြောက်ပြီး အရသာရှိလှသည်။ နွားနို့မှာ ဤမျှ အရသာရှိနိုင်ပြီး ၎င်းဖြင့် အစားအစာ အမျိုးမျိုး ပြုလုပ်နိုင်သည်ကို မည်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့ကြပေ။ အချိုပွဲများက အရသာရှိသလို ဖျော်ရည်များကလည်း လန်းဆန်းစေသည်။ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှပါသည်ဆိုသော လူငယ်အမျိုးကောင်းသား တစ်စုပင် ဤကဲ့သို့ အရသာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြည်းစမ်းဖူးကြပေ။

ပွဲသို့ လာရောက်သူများမှာ ချမ်းသာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ အချိုပွဲနှင့် ဖျော်ရည်များကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် သူတို့အားလုံးမှာ ထိုအရာများအပေါ် နစ်မြောသွားကြတော့သည်။ အချို့က ထပ်မံ မှာယူကြပြီး အချို့ကတော့ အိမ်မှာရှိသော မိသားစုဝင်များအတွက် ပါဆယ်ထုတ်သွားကြသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဆိုင်သည် ပိုစည်ကားလာပြီး သတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသူမှာ ထွက်သွားသူထက် ပို၍ များပြားနေသည်။

စုချန်ရှန်းသည် ငွေကိုင်ကောင်တာရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ပိုက်ဆံများ အလွန်အမင်း ရရှိနေသဖြင့် ပျော်လွန်း၍ မူးလဲမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ မပျက်သလို စကားပြောလွန်း၍ ပါးစပ်ပင် ခြောက်ကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ပိုက်ဆံရှိသော်လည်း အခြားသူများ၏ ပိုက်ဆံများ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်ရသည်မှာ တစ်ပဲတစ်ပြား ဖြစ်ပါစေ သူ ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ သူသည် လက်ထဲက လေးလံသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို ချိန်ဆကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။ ဆိုင်ထဲက လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း စုချန်ရှန်းသည် ဤလုပ်ငန်းကို ထပ်မံ ချဲ့ထွင်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ဆိုင်သို့ လာရောက်သော အခြားသူများနှင့် မတူပေ။ သူသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် မီနူးထဲရှိ အချိုပွဲနှင့် ဖျော်ရည် အားလုံးကို မှာယူလိုက်သည်။ အခြားသူများက သူ့ကို မြင်သောအခါ အတွေ့အကြုံမရှိသော လူမိုက်တစ်ယောက်ဟု ထင်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းမှသာ သူသည် သူတို့နှင့်မတူဘဲ အမြော်အမြင် ရှိကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြသည်။ ယခု သူတို့မှာ မှာချင်သော်လည်း မှာစရာ မကျန်တော့ပေ။

မတတ်သာသည့်အဆုံး ထိုလူအုပ်ကြီးမှာ သူ့စားပွဲကိုသာ အရောင်တောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး၊ တစ်ဖက်လူက စေတနာထား၍ အချိုပွဲ အနည်းငယ် မျှဝေပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။ တစ်လုပ်လောက် မြည်းရလျှင်ပင် ကျေနပ်ပါပြီ...

ဒါကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏ စားပွဲကို သူတို့နှင့် ဝေးရာသို့ တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကော ဖန်တီးထားသော အချိုပွဲများကို မြိန်ယှက်စွာ မြည်းစမ်းနေတော့သည်။ တစ်လုပ် စားလိုက်သည်နှင့် သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ၊ သူ၏ ဇနီးသည်မှာ အမြဲတမ်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

စားလေလေ သူ ပို၍ အနေရခက်လေ ဖြစ်လာသည်။ မဖြစ်ဘူး! သူ သူမကို ပိုပြီး လွမ်းလာပြီ။ သူ ဒီလောက်တောင်မှ အိမ်ပြန်ခွင့် ရအောင် ယူရမည်။ အိမ်ပြန်ခွင့် မရရင်တောင် သူ ခိုးပြီး ပြန်ရမည်!

စုချန်ရှန်းအတွက် အရာရာ ချောမွေ့နေသော်လည်း ချင်းရှောင်းကောအတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ မမျှော်လင့်ထားသော ကြီးမားသည့် အံ့သြစရာတစ်ခုက သူမထံသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိဖြစ်သွားစေသည်။

ဇာတ်လမ်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်ခန့်က စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...

စုချန်ရှန်း ထွက်သွားသည်နှင့် ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ ဆိုင်အတွက် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်ခဲ့သည်။ ဆိုင်လေးမှာ သေးငယ်သောကြောင့် အမျိုးအစား အများကြီး ရောင်းရန် သူမ မရည်ရွယ်ပေ။ သေသေချာချာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကဏ္ဍတစ်ခုချင်းစီမှ အမယ် ၆ မျိုးစီကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ နံပါတ် ၆ မှာ ကံကောင်းခြင်း၏ သင်္ကေတ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အချိုပွဲ ၆ မျိုးနှင့် ဖျော်ရည် ၆ မျိုး ရှိသည်။

ကြက်ဥမုန့်၊ အစာသွတ်မုန့်၊ ပြင်သစ်စတိုင်ပေါင်မုန့်၊ ရေခဲပေါင်မုန့်၊ တီရာမိဆု၊ ကွတ်ကီး။

ဘာဘယ်လက်ဖက်ရည်၊ အသီးလက်ဖက်ရည်၊ လီမွန်လက်ဖက်ရည်ကြမ်း၊ ကန်စွန်းဥယို၊ မတ်ချာနို့အုပ် မက်ချာလတ်တေး၊ Green tea။

သူမ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ရှု့ပေါ်ထုန်သည် အချိုပွဲ ပြုလုပ်ရခြင်းကို အမှန်တကယ် နှစ်သက်နေခြင်းပင်။

ဆိုင်ကို တရားဝင် မဖွင့်မီ ဝန်ထမ်း ထပ်တိုးရန် လိုအပ်မှုနှင့် မည်သည့် တာဝန်များ ယူရမည်ကို ဆွေးနွေးကြသောအခါ ရှု့ပေါ်ထုန်က အချိုပွဲ ပြုလုပ်ရန် မိမိဘာသာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း အဆိုပြုခဲ့သည်။ သူ ထိုသို့ အကြံပြုသည့်အခါ အနည်းငယ် ရှက်နေရှာသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် အသေအချာ စဉ်းစားပြီးနောက် သဘောတူလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်ထဲတွင် သူသည် ယွီလင်းနှင့် ရှောင်ကျူးတို့ထက် ပို၍ လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် လက်ဝင်သော အလုပ်များကိုလည်း ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ ဆိုင်ရှိ အချိုပွဲနှင့် ဖျော်ရည် အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ တတ်မြောက်ထားသဖြင့် သူသည် ဤအလုပ်အတွက် အသင့်တော်ဆုံး လူပင် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ရှင် လုပ်ပေါ့!"

ထို့နောက် ချင်းရှောင်းကောသည် ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက်ကရော အချိုပွဲ လုပ်မလား ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်ရှေ့မှာ လုပ်မလား?"

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အချိုပွဲ လုပ်ရသည်ကို ကြိုက်ကြသော်လည်း လူအများကြီး ထိုအလုပ်တစ်ခုတည်း လုပ်ရန် မလိုပေ။ ထို့ကြောင့် ယွီလင်းက အရင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဆိုင်ရှေ့မှာ နေပါ့မယ်။"

ရှောင်ကျူးက အမြန် လက်ခါပြသည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ရှေ့မှာ နေပါ့မယ်။ နင်က ငါထက် သင်ယူတာ ပိုတော်တော့ နင်ပဲ မီးဖိုချောင်ထဲ သွားပါ။"

"နင်က ငါ့ထက် ပိုတော်တာပါ။ နင်ပဲ နောက်မှာ နေသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။"

"နင်ပဲ မီးဖိုချောင် သွားပါ။ ငါ ရှေ့မှာ နေမယ်။"

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အချိုပွဲ လုပ်ရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ သူတို့ အချင်းချင်း အလျှော့ပေး ညှိနှိုင်းနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အချိုပွဲ လုပ်တာ တော်ကြပါတယ်"

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး သူမ ဘာပြောချင်လဲဆိုသည်ကို နားမလည်သဖြင့် သူမကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့၏ ညီညာသော လှုပ်ရှားမှုကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောမိသည်။ အားရပါးရ ရယ်မောပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"နင်တို့ အလှည့်ကျ လုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ? မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လုပ်ရတာ ပျင်းလာရင် ဆိုင်ရှေ့ ထွက်လာပေါ့။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ဧည့်သည်ဧည့်ခံရတာ ပင်ပန်းလာရင် နောက်ကို ပြန်ဝင်ပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ?"

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ "ဟုတ်ကဲ့!"

သူတို့မှာ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အမြဲတမ်း ဆွေးနွေး ညှိနှိုင်း၍ ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် ယွီလင်းတို့က နောက်ဘက်တွင် အချိုပွဲ လုပ်ရန်နှင့် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ရှောင်ကျူးတို့က ဆိုင်ရှေ့တွင် နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ဆိုင်တွင် ဝန်ထမ်းသစ် ထပ်ငှားရန် မလိုတော့ပေ။ သူတို့ လေးယောက်ဆိုလျှင် အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပေလိမ့်မည်။