အခန်း (၄၆၄)

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမအား ဝိုင်းအုံဂရုစိုက်နေကြသော သားအဖနှစ်ယောက်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

'ဒီနေ့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ? ငါ အိပ်မက်မက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်ပဲ အိပ်မက်ဖြစ်နေတာလား?!'

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ငိုထားသဖြင့် နီရဲနေသော မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကော၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် တိုးဝင်ကာ ကလေးသံလေးဖြင့် "မေမေ..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

သူ ငိုယိုကာ ဖက်ထားပေးဖို့ တောင်းဆိုနေသည့် ပုံစံလေးကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်နှလုံးမှာ အရည်ပျော်သွားရသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် စောင်ကို ဘေးသို့ဖယ်ကာ ကျွမ်းကျွမ်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ လူကောင်သေးသေးလေး၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်ပေးရင်း သနားကရုဏာ ဖြစ်နေမိသည်။

"မင်းအဖေက မင်းကို ခေါ်လာတာလား?"

သူမကတော့ မနက်ဖြန်မနက်မှ သူ့ကို သွားကြိုရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် ဒီနေ့ ရုတ်တရက် ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ကျွမ်းကျွမ်းက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

"ဖေဖေက မေမေ့ကို အံ့သြသွားအောင် ဆိုင်ဖွင့်ပွဲကို လာတက်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်လေ။"

ကောင်လေးမှာ အသက်ရှူပင် မဝနိုင်အောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို သနားလွန်းသဖြင့် ကျောလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် တစ်ခုခုပြောချင်ပုံရသော်လည်း လူအများရှေ့တွင်ဖြစ်၍ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောနှင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ ချစ်မြတ်နိုးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေနိုင်သည်။

ချင်းအန်းမင်နှင့် ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ အခြေအနေကို နားလည်စွာဖြင့် တံခါးဝတွင်သာ ရပ်နေကြပြီး၊ မိသားစု သုံးယောက် (မဟုတ်ပါ၊ မိသားစု လေးယောက်) အတွက် သီးသန့်အချိန်ပေးရန် အခန်းထဲသို့ ထပ်မဝင်ကြတော့ပေ။

သူတို့၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်နှာပူလာသဖြင့် သူတို့ကို ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ သူမက ကျန်းတန်းဟယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်လာတာလဲ?"

"စုချန်ရှန်းရဲ့ ဆိုင်က ခုလေးတင် ဖွင့်တာ၊ အရောင်းအဝယ် တော်တော်ကောင်းတယ်။ မင်းရဲ့ဆိုင်လည်း မကြာခင် ဖွင့်တော့မယ်ဆိုတော့ ကိုယ် အမြန်ပြန်လာသင့်တယ်လို့ တွေးမိလို့ပါ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ယနေ့နံနက်တွင် ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို အရင်သွားကြိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့ရောက်ရှိကြောင်း အကြောင်းကြားရန် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် ဦးလေးရွှီတို့ထံမှ ချင်းရှောင်းကော သတိလစ်သွားသဖြင့် ဆေးခန်းသို့ ရောက်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ မည်သည့်ဆေးခန်းသို့ သွားသည်ကို မသိသဖြင့် ကျွမ်းကျွမ်းကို ခေါ်ကာ ဆေးခန်းတိုင်းသို့ လိုက်ရှာခဲ့ရသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းမှာ မည်မျှပင် လိမ္မာပါစေ ကလေးပင် ဖြစ်သည်။ မေမေ သတိလစ်သွားသည်ဟု ကြားသောအခါ ငိုချင်စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အော်ငိုမိတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာလည်း မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ချင်းရှောင်းကောအတွက် စိုးရိမ်သလို ကျွမ်းကျွမ်းအတွက်လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် ကောင်လေးကို ချော့မော့ရင်း ဆေးခန်းကို အတူရှာခဲ့ရသည်။

ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ဆေးခန်းကြီး သုံးခုနှင့် ဆေးခန်းငယ်လေးများစွာ ရှိသည်။ ဆေးခန်းအချို့ကို ရမ်းသန်းရှာဖွေပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အတင်းတည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။

သူ၏ အလိုလိုသိစိတ်အရ သူသည် ဆိုင်နှင့် အနီးဆုံး ဆေးခန်းသို့ တိုက်ရိုက်သွားခဲ့သည်။ ထိုဆေးခန်းမှာ ချင်းရှောင်းကောကို ခေါ်လာသည့် ဆေးခန်း ဖြစ်နေတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ ထိုနေရာမှာ ရှိနေပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။

သူမကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှသာ သူ၏ ရင်ထဲက အပူလုံးကြီး ကျသွားတော့သည်။

ဤသို့တွေးရင်း ကျန်းတန်းဟယ်သည် ပြုံးလျက် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကလေးလေး ဘာမှမဖြစ်သရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေပါသည်။

သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အချင်းချင်း ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိနေသော်လည်း ယခုမှာ အချိန်နှင့် နေရာ မသင့်တော်သေးပေ။ အိမ်ရောက်မှသာ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကော ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်သောအခါ အားလုံးက တားကြသည်။ သူတို့၏ အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ဟူသော အချက်က စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ မစွဲမြဲသေးသဖြင့် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို နားမလည်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ် မြည်းလှည်း သွားယူလိုက်မယ်" ကျန်းတန်းဟယ်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"မလိုပါဘူး"

ချင်းရှောင်းကော ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ကျွမ်းကျွမ်းက သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ကောင်လေးသည် သူ့မေမေ၏ အားနည်းချက်ကို သိသဖြင့် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် အသနားခံသလို ကြည့်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကော နောက်ဆုံးတွင် အရှုံးပေးလိုက်ရသော်လည်း သူမအပေါ် အလွန်အကျွံ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြသည်ကိုတော့ ကျင့်သားမရသေးပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ဆိုင်သို့ ခြေကျင်သာ ပြန်မည်ဟု ဇွတ်ပြောသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေမှာလည်း မတတ်သာသဖြင့် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို လိုက်လျောရတော့သည်။ သို့သော် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမကို ဝိုင်းရံကာ တွဲကူလာကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူမသည် လမ်းပေါ်တွင် လျှောက်လာသော နာမည်ကြီး တစ်ယောက်နှင့် တူနေပြီး ဘေးက ဝိုင်းရံလာသူများမှာ သူမ၏ သက်တော်စောင့်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းဆိုလျှင် လမ်းသွားလမ်းလာများက သူ့မေမေကို တိုက်မိမှာ စိုးသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကိုပင် မြှောက်ကာ ကာကွယ်ပေးထားသေးသည်။

အုပ်စုလိုက်ကြီး ဂရုတစိုက် ကာကွယ်လာကြသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များကြောင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ မျက်နှာနီမြန်းနေရသည်။ လူတွေက တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုရင်း သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ပြေးချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာသည်။ သို့သော် လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ထိုအုပ်စုထဲမှ ထွက်ခွာရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒီလို ဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ဆေးခန်းထဲမှာပဲ နေခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ အပြင်မှာ လူမြင်ကွင်း ဖြစ်နေပြီ။"

ချင်းရှောင်းကော၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာကို မြင်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာမှမပြောပေ။ သူသည် လူမမြင်ခင် သူမ၏ ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် နမ်းလိုက်သည်။

သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ကြီးထွားလာမည့် သူတို့၏ ဒုတိယမြောက် ရင်သွေးလေးကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ၏ နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်မတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဘယ်လိုအသုံးချရမှန်းမသိသော အင်အားများ အဆက်မပြတ် စီးဆင်းနေသလို ခံစားရသည်။ သူသည် ကွင်းအပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်ပြီး အားရပါးရ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

အတော်ကြာ လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မနက်ဖြန် ဖွင့်ပွဲအတွက် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသေးလားဆိုသည်ကို စစ်ဆေးချင်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို အခွင့်အရေး မပေးပေ။ အိမ်ရောက်သည်နှင့် သူမကို ပွေ့ချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်တာလဲ...?"

"မင်း ကောင်းကောင်း အနားယူဖို့ လိုတယ်။ သန္ဓေသားက မတည်ငြိမ်သေးဘူး၊ ကိုယ်ဝန် ပထမသုံးလက အရမ်း အရေးကြီးတယ်။"

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ဤကိစ္စတွင် ချင်းရှောင်းကောထက်ပင် ပို၍ အတွေ့အကြုံ ရှိနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျွမ်းက သူမအား ရေနွေးနွေးလေး တစ်ခွက် ကမ်းပေးသည်။ "မေမေ၊ ရေသောက်လိုက်ဦး။"

ချင်းရှောင်းကောသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကောင်းကောင်း မစားမသောက်ခဲ့ပေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ခြောက်ကပ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။ သားအဖနှစ်ယောက်စလုံး သူမကို ဤသို့ မြင်ရသဖြင့် ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲမှ စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကော၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမ လက်ကို မြှောက်ကာ ဝမ်းဗိုက်ပေါ် တင်လိုက်သည်။ "ဒီထဲမှာ ကလေးလေး တစ်ယောက် ရှိနေပြီပေါ့..."

ထိုအချိန်တွင် သေးငယ်သော လက်တစ်စုံက သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာသည်။ ချင်းရှောင်းကော အံ့သြစွာဖြင့် သူမကို ပြုံးကြည့်နေသော ကျွမ်းကျွမ်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကလည်း ကောင်လေး၏ လက်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ကို ထပ်တင်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ လေးယောက်သား မိသားစု၏ ပထမဆုံး အချင်းချင်း ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုပင် ဖြစ်သည်။

"ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" ချင်းရှောင်းကောက ရုတ်တရက် လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဟုတ်တယ်၊ ဒါ ကိုယ်တို့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ရင်သွေးလေးပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီလေး ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး"

ကျွမ်းကျွမ်းသည် ကလေးလေး ရောက်ရှိလာခြင်းကို အလွန် ကြိုဆိုနေသည်။ ညီလေးဖြစ်ဖြစ်၊ ညီမလေးဖြစ်ဖြစ် သူ သေသေချာချာ စောင့်ရှောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ဤအချိန်ရောက်မှသာ ချင်းရှောင်းကောသည် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ဟူသော လက်တွေ့ဘဝကို စတင် ခံစားမိတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ ပေါ့ဆမှုအတွက်လည်း နောင်တရမိသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သူမသာ အရင်ဆုံး သတိထားမိသင့်သော်လည်း၊ သူမက အခြားသော အကြောင်းပြချက်များကြောင့်ဟုသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ တွေးခဲ့မိသည်။

သူမသည် ဤကာလအတွင်း ကောင်းကောင်း မစားမသောက်ဘဲ၊ အိပ်ရေးမဝဘဲ နေခဲ့သည်ကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိသည်။ သူမသည် ဟင်းချက်နည်းများ ရေးရန် ညနှောင်းပိုင်းအထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့သလို၊ မြေအောက်ခန်းထဲတွင်လည်း အချိန်အကြာကြီး နေခဲ့သည်။ သန္ဓေသားအတွက် မသင့်တော်သော အရာအားလုံးကို သူမ လုပ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

သမားတော်ပြောစကားအရ ကလေးက အလွန် ကျန်းမာနေသည်တဲ့။ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ...

ချင်းရှောင်းကော သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သိသိသာသာ ဖောင်းနေသည်ကို သူမ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ရာသီသွေး နောက်ကျနေသည်ကိုပင် ဘာမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။ သူမသည် မိခင်ကောင်းတစ်ယောက် မပီသသလို ခံစားနေရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိပြီး အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သူ ဘာမှမပြောဘဲ သူမကို ထဖက်လိုက်သလို၊ ကျွမ်းကျွမ်းကလည်း သူ့အဖေကို အတုယူကာ သူမကို လာဖက်သည်။

သုံးယောက်သား တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။

ကလေးလေးသည် မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မိသားစုအတွက် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။ ယနေ့မှစ၍ သူတို့သည် တရားဝင် လေးယောက်သား မိသားစုကြီး ဖြစ်လာတော့မည်!

သူတို့ သုံးယောက်စလုံး ကုတင်တစ်ခုတည်းမှာ အတူအိပ်ရင်း ကလေး၏ ကျား/မ၊ ရုပ်ရည်နှင့် နာမည်များအကြောင်းကို စဉ်းစားနေကြသည်။ ပြောလေလေ ပို၍ ပျော်ရွှင်ပြီး တက်ကြွလေလေ ဖြစ်လာကြသည်။

သို့သော် ချင်းရှောင်းကောသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင် လက္ခဏာများကြောင့် ထပ်အိပ်ငိုက်လာပြန်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့ ကလေးနာမည်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေစဉ်မှာပင် ပုံမှန် အသက်ရှူသံလေးကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ကျွမ်းကျွမ်းကို အချက်ပြလိုက်ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်နေသော ချင်းရှောင်းကောကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကိုယ်ဝန်ရှိနေ၍လား မသိ၊ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အလွန် သိမ်မွေ့ နူးညံ့နေပုံရပြီး အိပ်နေသည့် ပုံစံလေးမှာပင် အလွန် လှပနေသည်။

သားအဖနှစ်ယောက်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ချင်းရှောင်းကောကို ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ကာကွယ်ပေးရင်း သူမနှင့်အတူ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၊ ကျွမ်းကျွမ်းတို့နှင့်အတူ ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့လည်း သူမ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်သည် ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်ကို သွားယူခဲ့ပြီး ဆိုင်အမည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ ၎င်းကို "ရှောင်းကော၏ဆိုင်" ဟု ခေါ်သည်။ အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်လည်း ဤကဲ့သို့ ရိုးရှင်းပြီး မှတ်ရလွယ်သော နာမည်မျိုးကို သူတို့ မစဉ်းစားနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ရူယီနှင့် ချင်းအန်းမင်တို့သည် ထိုနေ့အတွက် ဆိုင်ကို အထူးပိတ်ထားပြီး ဝန်ထမ်းများကို ဖွင့်ပွဲသို့ လာရောက် အားပေးရန် ခေါ်လာကြသည်။

စုချန်ရှန်း ကိုယ်တိုင် မလာနိုင်သော်လည်း သူ၏ လက်ဆောင်များကတော့ အချိန်မီ ရောက်ရှိလာသည်။

မင်္ဂလာရှိသော အချိန်ရောက်သောအခါ ဗြောက်များ ဖောက်လိုက်ကြရာ လူပေါင်းများစွာ စုဝေးကြည့်ရှုလာကြသည်။

ရောင်းချသော အမယ်များမှာ ဆန်းသစ်နေသဖြင့် ဆိုင်သည် စပ်စုချင်သော ဖောက်သည်များစွာကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြည်းစမ်းကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဝင်လာကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ အရသာမှာ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေတော့သည်။