အခန်း (၄၆၅)

ရလဒ်များမှာ အလွန်ပင် အားရကျေနပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ချင်းရှောင်းကော မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေသည်။ ယုံဟိုင် ခရိုင်ရှိ လူများသည် သူမထင်ထားသည်ထက် ပို၍ လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။ အစပိုင်းတွင် နွားနို့သောက်ရန် လူများက ငြင်းဆန်ကြလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ဤသို့ဖြင့် ပထမဆုံးနေ့၏ ဆိုင်ရောင်းအားမှာ ချင်းရှောင်းကော၏ အခြေခံမျှော်မှန်းချက်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရရှိသည့် အမြတ်အစွန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ လူတိုင်းမှာလည်း နုန်းခွေနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆိုင်ပိတ်ပြီး ပိုက်ဆံတွက်သည့် အချိန်တွင်မူ ရရှိသည့် အမြတ်ငွေပမာဏနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤပင်ပန်းမှုလေးမှာ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် ချင်းရှောင်းကော၏ ဆိုင်သည် စမ်းသပ်လည်ပတ်မှု ကာလကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ယုံဟိုင်ခရိုင်တွင် အခြေခိုင်သွားကာ ထိုဒေသ၏ အထူးဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆိုင်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့် လာရောက်သူများ ရှိသလို၊ ဆိုင်ရှေ့ အပြင်အဆင်ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရပြီး ဝင်လာသော လမ်းသွားလမ်းလာများလည်း ရှိသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဆိုင်မှာ နေ့တိုင်း စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတော့သည်။

မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်းမှ လူများအပြင် မြို့နယ်နှင့် ခရိုင်များမှ လာသူများကပါ ဤထူးခြားသော အစားအစာကို ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

မှန်ပါသည်၊ သူမ၏ အောင်မြင်မှုကို မနာလိုဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်ချင်သူများလည်း ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့မှာ ဟင်းချက်နည်းများကို မသိကြပေ။ သူတို့လုပ်သော အစားအစာမှာ ချင်းရှောင်းကော၏ ဆိုင်တွင် ရောင်းသော အချိုပွဲများနှင့် လုံးဝမတူပေ။ အရသာမှာ ဆန်းကြယ်နေရုံသာမက ပုံစံမှာလည်း အလွန် ကွာခြားလှသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူတို့ လက်လျှော့လိုက်ကြရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် ချင်းရှောင်းကော၏ ဆိုင်သည် ယုံဟိုင်ခရိုင်၏ သီးသန့် အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိပြီးနောက် မြို့တော်သို့ ခွင့်အရှည် တောင်းခံသည့် စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည်။ ရှောက်ကျန့်က သဘောမတူလျှင်ပင် သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ ကျန်းတန်းဟယ် လျှောက်ထားသည်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူ ခွင့်ရက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ရှောက်ကျန့်သည် ခွင့်ရက်ကို အတည်ပြုပေးရုံသာမက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် ချင်းရှောင်းကောအတွက် အာဟာရဖြည့်စွက်စာများစွာကိုလည်း ပေးပို့ခဲ့သည်။

မူလက ဆိုင်အတွက် ဝန်ထမ်းငှားရန် သူတို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ချင်းရှောင်းကော၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကြီးထွားလာသဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို ဆိုင်တွင် အလုပ်မလုပ်စေချင်တော့ပေ။ သူသည် ပွဲစားထံ ဇွတ်သွားပြီး ဆိုင်အတွက် ဝန်ထမ်းအဖြစ် မိန်းကလေး နှစ်ယောက်နှင့် ယောက်ျားလေး တစ်ယောက်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ထိုသူများ၏ ကျွန်စာချုပ်များကို လာပြသည့်အချိန်မှသာ ချင်းရှောင်းကောမှာ ဤအကြောင်းကို သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုကလေး သုံးယောက်စလုံးမှာ လိမ္မာယဉ်ကျေးပြီး စိတ်နှလုံး ကောင်းသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့မှာ မိဘမဲ့များ ဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောက သနားသဖြင့် သူတို့ကို သူတို့၏ မိသားစုကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် တရားဝင် လက်ခံလိုက်သည်။

တက်တက်ကြွကြွရှိပြီး အလုပ်တွင် ထူးချွန်ရန်မှာ ချင်းရှောင်းကော၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ မစတင်နိုင်ခင်မှာပင် အားလုံးမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ပိုက်ဆံသိမ်းသည့် ကောင်တာတွင်သာ ထိုင်ရသော အလုပ်မလုပ်သည့် ဆိုင်ရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ကာလအတွင်း ချင်းရှောင်းကောသည် အစားအသောက် အလွန် ဂျေးများလာသည်။ အရင်က ဤသို့ မပြသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ် ခွင့်ရက်နှင့် ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှစ၍ သူမသည် မူနွဲ့လာပြီး သူ့အပေါ်တွင်သာ စိတ်ကောက်တတ်လာသည်။

သူမ မည်မျှပင် စိတ်ကောက်ပါစေ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ စိတ်ရှည်မှု လုံးဝ မပျက်ပေ။ သူမ၏ ခံစားချက်တိုင်းကို သူ အမြဲတမ်း ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

သူမ၏ စားချင်စိတ်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်အတွက် သူသည် ဟင်းချက်ရန်ပင် သင်ယူခဲ့သည်။ သူမ ချဉ်သောအရာ စားချင်လျှင် ချဉ်သောဟင်းများ ပြင်ဆင်ပေးပြီး၊ စပ်သောအရာ စားချင်လျှင် စပ်သောဟင်းများ ပေးသည်။ ချင်းရှောင်းကောမှာ သူ့အပေါ် ဘာအပြစ်မှ ရှာမရပေ။ သူမ တမင်သက်သက် စိတ်ကောက်နေလျှင်ပင် သူက သူမကို မြတ်နိုးစွာဖြင့်သာ ကြည့်နေတတ်သည်။ သူမ စိတ်ပြေသွားသောအခါမှ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး နမ်းတတ်သည်။

သူ၏ အလိုလိုက်ခြင်းကို ခံရသော ချင်းရှောင်းကောသည်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်တတ်သော စိတ်ခံစားမှု အမျိုးမျိုးကို အတတ်နိုင်ဆုံး ကျော်လွှားရန် ကြိုးစားသည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်း အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူသည် ချင်းရှောင်းကော၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင် နားကပ်ကာ ကလေးလေး၏ လှုပ်ရှားမှုကို နားထောင်တတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးအတွက် စာအုပ်ဖတ်ပြသည်များလည်း ရှိသည်။

ချင်းရှောင်းကော ကိုယ်ဝန် ငါးလရှိသောအခါ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ယန်အမျိုးသမီး ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ ကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမတွင် အမြွှာများ သို့မဟုတ် သုံးမြွှာပူးများ ရှိနေသလားဟု လူတိုင်းက ခန့်မှန်းနေကြသည်။

ထိုခန့်မှန်းချက်များကို ကြားရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ကလေးတစ်ယောက်တည်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်၊ နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်ဆိုလျှင်တော့ မတွေးရဲစရာပင်။ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်နေမိသည်။

နေ့ရက်များမှာ ငြိမ်းချမ်းပြီး ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှသော်လည်း၊ ရုတ်တရက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် မြို့တော်သို့ ခေတ္တ ပြန်သွားရတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက ထုတ်မပြောသော်လည်း သူမသည် သူ့ကို မခွဲခွာချင်ဘဲ ဝန်လေးနေမိသည်။

"လိမ္မာရမယ်နော်။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မြင်းရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် တစ်ညလုံး သူမကို စောင့်ရှောက်ရင်း ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူမကို ခွဲခွာရမည်ကို သူမထက်ပင် ပို၍ ဝန်လေးနေမိသည်။

သို့သော် သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ အချိန်အတော် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အထက်လူကြီးကို အစီရင်ခံရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သူသည် တရားဝင် ခွင့်ရက်ရထားသော်လည်း အလွန်အကျွံတော့ မလုပ်နိုင်ပေ။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ မြို့တော်တွင် အကြာကြီး နေမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်ရှိနေသော အလုပ်များကို ရှင်းလင်းပြီးလျှင် ချက်ချင်း ပြန်လာမည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ဂရုမစိုက်သလို လုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူမအနားသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "နွားတွေစားမယ့် မြက်ခြောက်တွေကို ကိုယ် အကုန် ရိတ်ထားပေးပြီးပြီ။ အဲဒါတွေကို အရင်သုံးထားလိုက်။ မြက်တွေ မကုန်ခင် ငါ ပြန်ရောက်မှာပါ။ ပြီးတော့..."

သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရင့်နေပြီး မြင်းလှည်းဆောင့်ဒဏ်ကို မခံနိုင်မှာ စိုး၍သာဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ အမြန်သွားပါတော့။ ရှင် အမြန်သွားလေ အမြန်ပြန်ရောက်လေပေါ့။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အတင်းသွားခိုင်းနေသည်။ သူ ဤတစ်ခေါက် ခွင့်ရက်ကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲထားသည်ကို သူမ သိသည်။ မြို့တော်တွင် လုပ်စရာများစွာ ရှိနေသည်။ သူသာ သွားပြီး မစီမံလျှင် မသင့်တော်ပေ။

ချင်းရှောင်းကော၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်သည် နောက်ဆုံးတွင် မြင်းပေါ်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကောသည် နှမြောတသစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးလံနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အကြာကြီး ရပ်နေလျှင် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်။

အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျန်းတန်းဟယ် ရုတ်တရက် ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

"ကိုယ် စိတ်မချသေးဘူး။ မင်းကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ပေးမယ်။"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့ကို အားမလိုအားမရဖြစ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောပြွမ်းလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ဘာသာ စီမံနိုင်ပါတယ်။ ရှင့်အလုပ်တွေကိုသာ အမြန်လက်စသတ်ပြီး ကျွန်မအနားကို စောစော ပြန်လာခဲ့ပေးပါ။"

မြို့တော်သို့ ပြန်ရန် စာရရှိသည့် အချိန်မှစ၍ သူသည် ချင်းရှောင်းကောထက်ပင် ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ သူမအတွက် စိုးရိမ်သဖြင့် အစေခံ တစ်ယောက် ရှာပေးရန် သူ အကြံပြုခဲ့သော်လည်း သူမက ထိုအကြံကို ပယ်ချခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီဖြစ်သလို ကျန်းမာရေး ပြဿနာလည်း မရှိသဖြင့်၊ အစားအသောက် ကန့်သတ်ချက်လည်း မရှိ၊ ညတိုင်းလည်း ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေသဖြင့် သူမကို စောင့်ရှောက်ရန် လူရှာနေစရာ မလိုပေ။

သူ တစ်ခုခု ထပ်ပြောတော့မည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ရှင် တကယ် စိတ်ပူတယ်ဆိုရင် ရှင့်ကိစ္စတွေကို အမြန် ရှင်းလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကျွန်မနဲ့ အချိန်လာဖြုန်းပေးပေါ့။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မြင်းကို ဆွဲထားရင်း တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ "ကိုယ် အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့!"

ချင်းရှောင်းကော ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ သူ့ကို ယုံကြည်သည်ပေါ့!

ကျန်းတန်းဟယ် ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကော အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် လှည့်လိုက်သည်။ ယန်အမျိုးသမီး၏ အိမ်ကို တချက် လှမ်းကြည့်မိသောအခါ သူမ ထပ်၍စိုးရိမ်ပူပန်လာပြန်သည်။

ယန်အမျိုးသမီးကြီး၏ အဆိုအရ ယန်အမျိုးသမီး၏ မိခင်မှာ သူမကို အလွန် လွမ်းဆွတ်နေသဖြင့် အိမ်ပြန်လာရန် ခဏခဏ ပူဆာနေသည်တဲ့။ ထို့ကြောင့် ယန်အမျိုးသမီးသည် ယန်ဖုန်းနှင့် ကလေးလေးယောက်ကို ခေါ်ကာ သူမ၏ မိခင်ထံသို့ သွားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ခြောက်လနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ပြန်မလာကြသေးပေ။ ထိုမိသားစု ဘယ်လိုနေကြမည်ကို သူမ သိချင်နေမိသည်။

သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် အဝေးမှ မြင်းလှည်းတစ်စီး မောင်းနှင်လာသည်။ ချင်းရှောင်းကော ရပ်တန့်ပြီး မြင်းလှည်းပေါ်မှ လူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အချိန်အတော်ကြာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ယန်ဖုန်းပင် ဖြစ်သည်။

သူမ ဝမ်းသာအားရဖြင့် သူ့ကို လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

ယန်ဖုန်းသည် ဒါကို မြင်သောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်၍ မြင်းလှည်းထဲက တစ်စုံတစ်ဦးကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်သည်။

မြင်းလှည်းမှာ အတော်လှမ်းသဖြင့် ယန်ဖုန်း ဘာပြောနေသည်ကို သူမ မကြားရပေ။ သူ ပြောပြီးသည်နှင့် ယန်အမျိုးသမီးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လိုက်ကာကို မပြီး အပြင်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။

"ရှောင်းကော..."

ယန်အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသည်။ ချင်းရှောင်းကော ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားရသည်။

မြင်းလှည်း မရပ်ခင်မှာပင် ယန်အမျိုးသမီးသည် စိတ်စောစွာဖြင့် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သူတို့တွင် ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေကြသည်။

သူမ၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ချင်းရှောင်းကော ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမသည် လှည်းပေါ်မှ ဆင်းရာတွင် ကူညီပေးရန် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အမြန်လှမ်းလိုက်သည်။

ခြေလှမ်း တည်ငြိမ်သွားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ယန်အမျိုးသမီးမှာ ဘယ်ကနေ စပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ အပြုံးမှာ ခဲသွားပြီး ချင်းရှောင်းကော၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"နင်... နင်... နင်..."

"ငါးလရှိပြီ" ချင်းရှောင်းကောက ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကလေးမွေးပြီးမှ ပြန်တွေ့ရတော့မယ်လို့တောင် ကျွန်မက ထင်နေတာ။"

ယန်ဖုန်းသည် မြင်းလှည်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ယန်အမျိုးသမီးကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည်လည်း သိသိသာသာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေပုံရသည်။

ဒါတင်မကသေးပေ။ အမြွှာများကို ချီထားသော ရှောင်းဟူနှင့် ရှောင်းဟွာတို့လည်း မြင်းလှည်းထဲမှ သူမ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာလေးများဖြင့် ခေါင်းပြူထွက်လာကြသည်။ သို့သော် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သိချင်စိတ်ဖြင့် ဝိုင်းစက်သွားကြသည်။ မတွေ့ရသည်မှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူမက ဘာလို့ သူတို့မေမေနှင့် တူသွားရသနည်း?

ချင်းရှောင်းကော ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်မိသည်။ ကလေးလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသည်ဟု သူမလည်း ခံစားရသည်။

"ငါ အကြာကြီး သွားနေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာပဲ။ နင့်ဗိုက်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြီးနေရတာလဲ?"

ယန်အမျိုးသမီးမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ မိခင်အိမ်သို့ သွားရမည့်အစား အခြားနိုင်ငံတစ်ခုသို့ ရောက်သွားခဲ့သလို ခံစားနေရသည်။

"ဒါတွေကို နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့"

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ချင်းရှောင်းကော မြင်နေရသည်။

"အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူလိုက်ဦး။ ကျွန်မ ခဏနေမှ လာတွေ့မယ်။"

ယန်အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူမ ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နင်က လှုပ်ရှားရတာ မလွယ်ဘူးလေ။ ငါ အနားယူပြီးရင် နင့်ဆီ လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ချင်းရှောင်းကောသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။