အခန်း (၄၆၆)

ယန်ဖုန်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကလေးလေးယောက်ကို မြင်းလှည်းပေါ်မှ ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက ချင်းရှောင်းကောကို ခေါင်းညိတ်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး ယန်အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးများကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူတို့ အိမ်ထဲဝင်သွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။

ယန်အမျိုးသမီးသည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်၍ အထုပ်အပိုးများကို ခဏတဖြုတ် သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောထံသို့ ချက်ချင်း လာခဲ့သည်။ သူမ မပင်ပန်း၍ မဟုတ်ဘဲ ရင်ထဲတွင် ပြောပြချင်သည့် အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသော ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကော စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ယန်အမျိုးသမီး ဤမျှလောက်အထိ နာကျည်းဝမ်းနည်းနေသည်ကို သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

"ငါ့ယောင်းမက ဘယ်လိုလူစားလဲမသိဘူး။ တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နောက်ကို တကယ်ပဲ လိုက်ပြေးသွားတယ်လေ။ ငါ့မောင်ဆိုရင် သူမကြောင့် ခြေထောက်ကျိုးသွားရတယ်။ ငါ့အဖေနဲ့ အမေကလည်း အိပ်ရာထဲလဲနေရပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း ငယ်ငယ်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာ။ သူမ ဘယ်လိုများ ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ရက်တာလဲ!"

ယန်အမျိုးသမီးသည် ပြောလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်နေသည်။ သူမ မိဘအိမ်က လူလွှတ်ခေါ်စဉ်က အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့ကြပေ။ မိဘတွေက သူမကို လွမ်းနေ၍ အိမ်ပြန်လာလည်စေချင်သည်ဟုသာ ပြောခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိသားစုကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ခေါ်သွားခဲ့သော်လည်း အိမ်သို့ရောက်သည့်အခါ အိမ်မှာ အိမ်နှင့်မတူတော့ဘဲ ရှုပ်ပွနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးလေးက ငိုနေသည်၊ သူမ၏မောင်က ငိုနေသည်၊ သူမ၏ အဖေနှင့်အမေကလည်း အိပ်ရာထဲလဲပြီး ငိုနေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ချင်းရှောင်းကောက သူမ စိတ်သက်သာရာရစေရန် ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေသည်။

ယန်အမျိုးသမီး ယောက်မ၏ မျိုးရိုးအမည် စွင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏မောင် အမည်ပြောင်မှာ တချွမ် ဖြစ်သည်။ အမြွှာလေးများ၏ တစ်လပြည့် အထိမ်းအမှတ်ပွဲတွင် ထိုဇနီးမောင်နှံနှင့် တွေ့ဖူးသည်ကို သူမ ခပ်ရေးရေး မှတ်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရုပ်ရည်က ကြမ်းတမ်းပြီး စကားပြောလျှင်လည်း နားမခံသာပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအမျိုးသားမှာ ရိုးသားပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ပုံစံ ရှိသည်။

ယန်အမျိုးသမီး၏ ယောက်မသည် ရွာထဲမှ လူလေလူလွင့်တစ်ယောက်နှင့် မည်သို့ပတ်သက်သွားသည်မသိ။ သူမသည် အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အသက် ၂၀ ကျော် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လိုပင် အလွယ်တကူ လိမ်ညာခံခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကလေးနှင့် ခင်ပွန်းကို စွန့်ပစ်ပြီး ထိုလူလေလူလွင့်နှင့်အတူ လိုက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။

ထိုမျှမကဘဲ အိမ်ရှိ ပိုက်ဆံအားလုံးကိုပါ သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားရန် ခိုးယူခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တချွမ်က သိရှိသွားပြီး ထိုသူနှစ်ဦး ချိန်းဆိုရာနေရာသို့ တိတ်တဆိတ် နောက်ယောင်ခံ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ထိုလူလေလူလွင့်သည် ရွာအဝင်တွင် မြင်းလှည်းဖြင့် စောင့်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဆုံသည်နှင့် တချွမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် တချွမ်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို လုယူပြီး သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ကာ အစွမ်းကုန် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူတို့က သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်နေသော်လည်း သူက လုံးဝ လွှတ်မပေးသဖြင့် ထိုအကျင့်ပျက်စုံတွဲမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။

ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ကြောက်လန့်နေသော မြင်းသည် ရုတ်တရက် ရှေ့ခြေထောက်နှစ်ဖက် ထောင်ရပ်လိုက်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တချွမ်က အချိန်မီ ရှောင်နိုင်ခဲ့၍ ခြေထောက်မှာ လုံးဝ ပြတ်မသွားသော်လည်း ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းရန် အချိန်အတန်ကြာ အနားယူရပေဦးမည်။

တချွမ်သည်လည်း အချည်းနှီးတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ အိမ်မှ မထွက်ခွာမီ မိသားစုဝင်များကို အသိပေးခဲ့သည်။ သူ၏မိဘများနှင့် အခြားရွာသားများ ရောက်လာသောအခါ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသော သားဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဖိုးအိုနှင့် အဖွားအိုတို့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တရားခံနှစ်ဦးကို ချက်ချင်း ပြေးတိုက်ကြတော့သည်။

အိမ်ထောင်ရေး ဖောက်ပြန်သော စုံတွဲသည် ပေါက်ပြားများ၊ သစ်သားတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးလာသော ရွာသားများကို မြင်သောအခါ အသိစိတ်လွတ်မတတ် ကြောက်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူတို့၏ ခြေထောက်များကို ဖမ်းဆွဲထားခြင်း ခံရသည်။ အကျပ်အတည်းဖြစ်လာသဖြင့် သူတို့သည် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ သူတို့၏ခြေထောက်ကို ဖမ်းဆွဲထားသော လူကြီးနှစ်ဦးကို စတင်ထုနှက်တော့သည်။ ထိုလူကြီးနှစ်ဦးကို ဘယ်နှစ်ချက် ထုလိုက်မိသည်မသိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ လွတ်မြောက်သွားကာ သူတို့လိုချင်နေသော ငွေများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီး မြင်းလှည်းကို အတင်းမောင်းကာ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

ရွာသားများ ရောက်လာပြီးနောက် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်ရထားသော လူကြီးနှစ်ဦးနှင့် သတိမေ့နေသော တချွမ်တို့ကို ရွာဆေးဆရာ၏ အိမ်သို့ အလျင်အမြန် သယ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သုံးဦးစလုံးမှာ အရေပြားဒဏ်ရာများသာဖြစ်ပြီး အသက်အန္တရာယ် မရှိပေ။ အနားယူရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။

ရွာသားများသည်လည်း ကိုယ်စီအလုပ်များရှိကြသဖြင့် ယန်အမျိုးသမီး၏ မိသားစုကို ခဏတဖြုတ်သာ စောင့်ရှောက်နိုင်ကြသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် ယန်အမျိုးသမီးကို အိမ်ပြန်လာရန် လူလွှတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။ သူမ စိတ်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်ပြီး မလာမှာ စိုးသဖြင့် သူတို့က လိမ်ညာပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်အမျိုးသမီးသည် ထိုနေရာတွင် အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ တချွမ်နှင့် သူမ၏မိဘများ ပြန်ကျန်းမာလာချိန်တွင် နွေရာသီ ကောက်ပဲသီးနှံ ရိတ်သိမ်းချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစ လူနာသုံးဦးမှာ အလုပ်မလုပ်နိုင်သေးသဖြင့် ယန်အမျိုးသမီးနှင့် ယန်ဖုန်းတို့က သီးနှံများ စိုက်ပျိုးပေးပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"... ငါတို့ ရှောင်းဟွာနဲ့ ရှောင်းဟူတို့လည်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတယ်။ သူတို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ ငါတို့အမြွှာတွေကို ကြည့်ပေးရရုံတင်မကဘူး၊ ဟိုဘက်က ကလေးငယ်နှစ်ယောက်ကိုပါ ပြုစုပေးခဲ့ရတယ်..."

မိမိ၏ ကလေးများအကြောင်း ပြောမိသောအခါ ယန်အမျိုးသမီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကလေးကို အသက်ကြီးမှ မွေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြီးဆုံးကလေးမှာ နို့ပြတ်သည်မှာ တစ်နှစ်ပင် မပြည့်သေးဘဲ သူမက ထိုကဲ့သို့ စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ငါသာ သူမကို တွေ့လိုက်ရင်တော့ လည်ပင်းညှစ်သတ်ပစ်မှာ!"

ယန်အမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမ၏ အံကြိတ်သံကိုပင် ချင်းရှောင်းကော ကြားနေရသည်။

"ကဲပါ... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ သူမလည်း သိပ်ပြီး ကြာကြာ ပျော်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မထင်တယ်"

ချင်းရှောင်းကောက လှီးထားသော ပန်းသီးများကို သူမရှေ့သို့ ချပေးရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

ယန်အမျိုးသမီးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးပြီးမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"အေးလေ... သူမလည်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရမှာပါ!"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒီလူရမ်းကားက နင့်မောင်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို မက်လို့သာ အစ်မယောက်မနဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာလို့ ကျွန်မထင်တယ်။"

ယန်အမျိုးသမီးသည် "ယောက်မ" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားရသောအခါ ရွံရှာသွားမိသည်။ ချင်းရှောင်းကောက စကားလုံးကို ပြင်ပြောလိုက်သည်ကို ကြားမှ သူမ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ချင်းရှောင်းကော ပြောသည့်စကားကိုလည်း သူမ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ဦး ပတ်သက်သွားသည့် အချိန်မှာ သူမ၏ မောင် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည်။ ထိုလူလေလူလွင့်မှာ အလုပ်မရှိဘဲ အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းသူ ဖြစ်သည်။ သူ တစ်ခုခု ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ယခု သူတို့ လက်ထဲသို့ ပိုက်ဆံမရောက်တော့သဖြင့် ထိုလူယုတ်မာက ထိုလူမိုက်မကို ဆက်ပြီး အလိုလိုက်နေဦးမည်လား?

အဖြေမှာ ရှင်းလင်းလှပါသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး တူညီသောအရာကို တွေးမိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ယန်အမျိုးသမီး၏ ယောက်မမှာ မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ယုတ်မာသော ချစ်သူက ပြန်ရောင်းစားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး နေရာအနှံ့ လှည့်လည်ကာ ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်ခဲ့ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ဘဝ လက်ကျန်အချိန်များကို အဆုံးစွန်သော နာကျင်မှု၊ နောင်တနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းမှာ နောက်ထပ် ပြောပြစရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်...

ယန်အမျိုးသမီးသည် နှာရည်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း သုတ်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ငါ အရမ်းစိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်ခဲ့ရတာ။ အခုတော့ ငါ့စိတ်တွေ အများကြီး ကြည်လင်သွားပြီ!"

ချင်းရှောင်းကောက ပန်းသီးတစ်စိတ်ကို ကောက်ယူပြီး သူမအား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ယန်အမျိုးသမီးက တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း လန်းဆန်းတက်ကြွလာခဲ့သည်။

သူမသည် ချင်းရှောင်းကောကို သေချာကြည့်ပြီး စနောက်လိုက်သည်။ "နင်ကတော့ တကယ်ကို မြန်တာပဲ။ ငါ ခဏလေး မတွေ့လိုက်ရတာကို ကိုယ်ဝန်က ချက်ချင်း ရသွားတာလား?"

ယန်အမျိုးသမီး ဤသို့ စနောက်သည်ကို ကြားရသောအခါ ချင်းရှောင်းကောမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ သူမ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ရှက်မိသည်။

သူမကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြနေသော ယန်အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကောက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောသည်။

"အင်း..."

ယန်အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ထပ်ပြီး မစတော့ပေ။ သူမက ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ဗိုက်က တော်တော်လေး လေးပုံရတယ်။ အမြွှာများလား?"

ချင်းရှောင်းကော စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူမက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်။

"အမြွှာဆိုရင်တော့ သိပ်ကောင်းမှာပဲ၊ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဆိုရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ ချွေးမ နှစ်ယောက် ရမှာပေါ့။"

ချင်းရှောင်းကောသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်ကာ ပြောသည်။

"အမြွှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ယောက်တည်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယောက်ျားလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးပဲဖြစ်ဖြစ်... ဘာဖြစ်ဖြစ် ကိစ္စမရှိပါဘူး။"

ယန်အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးမိသည်။ ဝင်းထောင့်ရှိ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီထားသော မြက်ခြောက်များကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ် အိမ်မှာ ရှိလား?"

"သူ ခုလေးတင် မြို့တော်ကို ထွက်သွားတယ်။ သူ ကျွန်မနားမှာ နေပေးတာ တော်တော်ကြာပြီ။ မြို့တော်မှာ သူ့ကို စောင့်နေတဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ အလုပ်တွေ ပြီးရင် သူ ချက်ချင်း ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့အကြောင်း ပြောသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"နင့်ပုံစံက ကြည့်လို့ကောင်းတယ်။ ကျန်းတန်းဟယ်က နင့်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးတာပဲ။ ခြေထောက်တွေ ဘာတွေ နာတာကျင်တာရှိလား?"

ယန်အမျိုးသမီးသည် ချင်းရှောင်းကော ကျွမ်းကျွမ်းကို ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်က ညဘက်တွင် ခြေထောက်များ ခဏခဏ နာကျင်တတ်သည်ကို မှတ်မိနေသည်။ သူမသည် နေ့တိုင်း ရေနွေးဝတ်ဖြင့် ခြေထောက်ကို ဖိပေးခဲ့ရသည်။ ထိုသို့လုပ်လျှင်ပင် ပြဿနာက မပြေလည်ဘဲ ညဘက် အိပ်မရလောက်အောင် နာကျင်ခဲ့ရသည်။

"အခုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ညတိုင်း ကျွန်မကို ခြေထောက် နှိပ်ပေးတယ်လေ။"

ဤအကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကော အနည်းငယ် အားနာမိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ဝန်ကြောင့် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ပိန်သွားပြီး သူမမှာတော့ ကိုယ်အလေးချိန် အများကြီး တက်လာခဲ့သည်။ သူ နားနိုင်စေရန် သူမဘာသာတစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း သူက အမြဲတမ်း ငြင်းဆိုပြီး မြတ်နိုးစွာဖြင့် ဆူပူတတ်သည်။

ကလေးက သူတို့နှစ်ဦးလုံးနှင့် ဆိုင်သည်ဟု သူက ဆိုသည်။ သူမ ဤမျှ မသက်မသာ ဖြစ်နေရချိန်တွင် သူက ဘယ်လိုလုပ် အနားယူနိုင်မည်နည်း? ကျွမ်းကျွမ်းမွေးဖွားစဉ်က သူ အနားမှာ မရှိခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာအတွက် နောင်တရစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

ယန်အမျိုးသမီးက ထပ်ပြီး စနောက်နေဦးမည် စိုးသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောက ထိုစကားများကို ထုတ်မပြောတော့ပေ။

"အမလေး... အမလေး..."

ယန်အမျိုးသမီးက အားကျသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကျန်းတန်းဟယ်က ဒီလိုမျိုး အသေးစိတ်ကအစ ဂရုစိုက်တတ်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး။"

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ အလွန် ဂရုစိုက်တတ်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက သူမ ဘာမှတောင်းဆိုစရာ မလိုလောက်အောင် သူက အရာရာကို ပြည့်စုံအောင် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ပြဿနာအားလုံးကို ဖြေရှင်းပေးရန် သူ အမြဲတမ်း အနားမှာ ရှိနေခဲ့သည်။

သူမ ဗိုက်ဆာလျှင် အစားအသောက်က အဆင်သင့်ရှိသည်၊ အိပ်ချင်လာလျှင် အိပ်ရာက အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်၊ ရေနွေးဝတ် လိုအပ်ချိန်တွင်လည်း သူက အဆင်သင့် ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်...

သူမ လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ စားသောက်ပြီး အိပ်စက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် အရာအားလုံးက ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။