အခန်း (၄၆၇)

ကျန်းတန်းဟယ် အနားမှာ မရှိချိန်တွင်လည်း ချင်းရှောင်းကောမှာ ဘာမှလုပ်စရာ မလိုခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချင်းအန်းမင်က သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အလုပ်မှ ခွင့်ယူပြီး ပြန်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စုံစမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းတန်းဟယ်သည် မထွက်ခွာမီကပင် ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့သွားကာ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူထံ အကူအညီတောင်းခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချင်းအန်းမင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ညီမလေးကို ပြုစုဖို့ဆိုရင် အကူအညီတောင်းနေစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ငါ့ဘာသာငါ အပြေးအလွှား လာကူမှာပေါ့"

ချင်းရှောင်းကောသည် ကိုယ်ဝန်ရှိကတည်းက စိတ်ခံစားချက်များ အတက်အကျ မြန်နေခဲ့သည်။ သူ၏စကားကို ကြားရသောအခါ သူမ၏မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုက ညီမလေးအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ..."

"ငါက နင့်အစ်ကိုလေ၊ ဒါကြောင့်ပေါ့။"

ချင်းအန်းမင်သည် အစ်ကိုဆိုသည်မှာ ဖခင်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်ဟု ခံယူထားရာ၊ မိမိ၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်နှင့် ညီမလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်မှာ သူ၏တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောက မျက်တောင်ခတ်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်တက်လာကာ ပြောလိုက်သည်။"ဒါဆိုရင် နောက်ဘဝကျရင် ကျွန်မက အစ်ကို့ရဲ့ အစ်မဖြစ်ပြီး အစ်ကို့ကို ပြန်ပြုစုပေးမယ်နော်!"

ချင်းအန်းမင်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောသွားပြီး သူမ၏ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ခေါက်ကာ မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။"ကောင်းပါပြီ၊ အဲဒီကျရင် ငါက နင့်ရဲ့ မောင်လေး လုပ်မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမကိုယ်သူမ အမှန်တကယ် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်သဖြင့် မောင်နှမရှိသူများကို အမြဲအားကျခဲ့ရသည်။ အစ်ကို သို့မဟုတ် အစ်မ တစ်ယောက်လောက် ရှိစေချင်သည်မှာ သူမ၏ အိပ်မက်ဖြစ်သော်လည်း မိဘများကို ပြောရန်မှာတော့ အနေခက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများကလည်း ဒုတိယကလေး ယူရန် အစီအစဉ်မရှိသဖြင့် သူမသည် ချင်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးအဖြစ် အသက် ၂၀ ကျော်တိုင်အောင် နေထိုင်ခဲ့ရသည်။

အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက သူမ၏ ထူးခြားသော ရုပ်ရည်ကြောင့် တခြားကျောင်းမှ မသိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ထိုအချိန်က သူမတွင်သာ မောင်နှမရှိခဲ့လျှင် သူတို့က သူမအတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေပေးလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ သူမ၌ မောင်နှမလည်းမရှိ၊ သူငယ်ချင်းကောင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။ ကျောင်းမှ တခြားကလေးများနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို သူမ မနှစ်သက်သဖြင့် 'လူတောမတိုးသူ' ဟူသော တံဆိပ်ကပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်...

ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကော၏ ရင်ခုန်သံ မြန်လာသည်။ သူမက ချင်းအန်းမင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။"အစ်ကို... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်ရင် အစ်ကိုက သူတို့ကို ဝိုင်းရိုက်ပေးမှာလား?"

"သေချာတာပေါ့!"

ချင်းအန်းမင်က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ "ယောက်ျားပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းမပဲဖြစ်ဖြစ်... သူတို့ အသနားခံလာတဲ့အထိ ငါ သေချာပေါက် ရိုက်ပေးမှာ!"

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ မကြာသေးမီက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်၍ ရထားသော လက်မောင်ကြွက်သားများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ကြွက်သားများလောက် မကြီးသော်လည်း အရင်ကထက်စာလျှင် သိသိသာသာ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ မျက်နှာတွင် နားလည်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

မျက်ဝန်းတွင် ဝဲနေသော မျက်ရည်များကို ထိန်းရင်း ချင်းအန်းမင်က ပုံစံတစ်ခု ပြောင်းလိုက်တိုင်း သူမက အားပါးတရ အော်ဟစ်အားပေးနေတော့သည်။

ချင်းအန်းမင်က တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ကို တမင်မြှောက်ပင့်ပေးနေခြင်းဖြစ်မှန်း သိသော်လည်း သူမကို ရယ်မောစေနိုင်သဖြင့် သူ ကျေနပ်နေသည်။ ထိုအတွေးဖြင့်ပင် ချင်းအန်းမင်သည် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းပြနေတော့ရာ ကြွက်သားအလှပြိုင်ပွဲဝင်များထက်ပင် ပို၍ ဟန်ပန်များနေတော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောကတော့ လက်ခုပ်တီးပြီး ရယ်မောရန်သာ တာဝန်ယူထားသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းခဲ့ပေ။ သူ တစ်လအတွင်း ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

ခရီးပန်းလာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ မုတ်ဆိတ်ပင် ရိတ်ရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများတွင်တော့ အရောင်တောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ကြည်နူးစရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ကိုယ်တို့ရဲ့ ဒုတိယမြောက်ကလေး မွေးဖွားတာကို ကိုယ် ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရတော့မယ်။"

တွေ့တွေ့ချင်းမှာပင် ကျန်းတန်းဟယ်က ဤသတင်းကောင်းကို သူမအား အလောတကြီး ပြောပြလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ခွင့်ရက်ရှည်ရရန် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ သိပ်မချောမွေ့ခဲ့သော်လည်း ရလဒ်ကောင်းလျှင် ဘာမှအရေးမကြီးတော့ပေ။

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အံ့သြတကြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများ တောက်ပနေပြီး "တကယ်လား?" ဟု မေးမိသည်။

"တကယ်ပေါ့!"

သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတန်းဟယ်မှာ တခြားဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမကို ထိုနေရာမှာပင် နမ်းလိုက်တော့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက် ခံစားခဲ့ရသမျှ ဆင်းရဲဒုက္ခအားလုံးမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အရာအားလုံးက ထိုက်တန်လှပေသည်!

နမ်းပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို ဆွဲလိမ်မည်စိုး၍ သူက အမြန်ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလိုက်သည်။ တိုးညင်းသော အသံဖြင့် - "ငါ့ရဲ့ ကလေးလေး၊ ဖေဖေကို လွမ်းနေလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူ၏ ကလေးဆန်သော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကော မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမက လက်သီးဆုပ်လေးဖြင့် သူ့ကို အသာအယာ ထုကာ - "တကယ်ပဲ လူအကြီးရယ်..." ဟု စနောက်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်မှာ အလွန် မှန်ကန်လှသည်။ ရွာထဲရှိ လူတိုင်း လယ်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။ ယခုနှစ်တွင် မိုးကောင်းသဖြင့် ရိတ်သိမ်းရမည့် သီးနှံများမှာလည်း အထွက်ကောင်းရန် သေချာနေသည်။

ချင်းရှောင်းကောက လယ်ထဲတွင် ကူညီပေးချင်သော်လည်း သူမ၏ ဗိုက်မှာ အတော်ကြီးနေပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က လုံးဝ ခွင့်မပြုပေ။ အကြာကြီး ပူဆာပြီးနောက်မှသာ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့အတွက် ထမင်းပို့ပေးရန်ကို မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ချင်းအန်းမင်လည်း ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူက ဆက်ကူညီချင်သော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အလွန် အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်သလို သူတစ်ယောက်တည်းလည်း ကိုင်တွယ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် သူသည် အိမ်တွင် ကူညီရန် အခွင့်အရေး ခဲယဉ်းလှရာ ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေး ရခိုက်တွင် သူ ပို၍ ကြိုးစားလုပ်ဆောင်လိုသည်။

ချင်းအန်းမင်ကလည်း ထိုစကားမှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ယူဆသည်။ သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူက သူ၏ အရည်အချင်းကို ပြသချင်နေသည်ကို သူက ဝင်မရှုပ်သင့်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ဟင်းမချက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် မီးဖိုချောင်သုံးပစ္စည်းများကို မကိုင်ရသည်မှာ လေးလကျော်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ လုံးဝ မေ့သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်သည့်အခါ အနည်းငယ်တော့ ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေမိသည်။

ဆီအိုးထဲ ဆီထည့်ပြီးမှ မီးမမွှေးရသေးမှန်း သိလိုက်ရသည်မျိုး၊ ဟင်းပွဲ ပြင်ပြီးမှ ဆားထည့်ဖို့ မေ့သွားသည်မှန်း သိလိုက်ရသည်မျိုး ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့မှာ ပြဿနာအသေးအဖွဲ့များသာ ဖြစ်ပြီး သူမ ချက်လိုက်သော ဟင်းများမှာ အမြဲတမ်း အရသာရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ချက်ပြုတ်ထားသော အစားအသောက်များကို ခြင်းတောင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်ရင်း မိမိဘာသာ ပြုံးနေမိသည်။ လယ်ထဲတွင် သူမ ထမင်းလာပို့မည်ကို စောင့်နေမည့် ကျန်းတန်းဟယ်ကို တွေးမိရင်း ချင်းရှောင်းကော မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူမကိုယ်တိုင် ဇနီးတစ်ဦး၏ ကြည်နူးမှုကို ခံစားရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

အိမ်မှ ထွက်သည်နှင့် လယ်ထဲသို့ ထမင်းပို့ရန် လာသော ယန်အမျိုးသမီးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် စကားပြောရင်း ရယ်မောရင်း လယ်တောဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် မိုးကောင်းသော်လည်း အပူချိန်မှာလည်း ပုံမှန်ထက် ပိုမြင့်နေသည်။ သီးနှံများကို အမြန်ဆုံး စိုက်ပျိုးပြီးစီးရန်မှာ အကောင်းဆုံးပင်။ ရွာသား ထက်ဝက်ကျော်မှာ အိမ်ပြန်ရန် စိတ်မကူးဘဲ လယ်ထဲတွင်ပင် ထိုင်၍ နေ့လယ်စာ စားနေကြသည်။ စားသောက်ပြီးလျှင် အိမ်ပြန်နားနိုင်ရန်အတွက် အမြန်ဆုံး အပြီးစိုက်ချင်နေကြသည်။

လယ်တောသို့ ရောက်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောနှင့် ယန်အမျိုးသမီးတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။ သူမ၏ လယ်ကွက်မှာ အနည်းငယ် ဝေးသဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ ပို၍ လျှောက်သွားရသည်။

လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ကျန်းတန်းဟယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်းရှောင်းကော အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ သူမသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ကာ သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးရန် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူ၏နောက်မှ ခြေသံကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချင်းရှောင်းကောဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ စိတ်အေးသွားပြီး ပေါက်ပြားကို ချကာ သူမထံသို့ လျှောက်လာပြီး ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ? ပင်ပန်းနေပြီလား?"

ကျန်းတန်းဟယ်က အလိုက်တသိ မေးသော်လည်း သူ၏ လက်များကတော့ အလုပ်မနားပေ။ သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ သန့်ရှင်းပြီး ညီညာသော မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် ခင်းပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကို ဂရုတစိုက် ထိုင်ခိုင်းကာ သူမ၏ ခြေသလုံးများကို ကျွမ်းကျင်စွာ နှိပ်ပေးတော့သည်။

"မပင်ပန်းပါဘူး။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြလိုက်သည်။ သူက သူမထက် ပို၍ ပင်ပန်းနေသည်မှာ သိသာလှသော်လည်း သူမကိုသာ ပင်ပန်းလားဟု မေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က သူမကို ပျော်ရွှင်စေသလို တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ့ကို သနားမိစေသည်။

"ရှင်ကော? ကျွန်မတို့ အိမ်ပြန်နားရအောင်လား။"

ယနေ့မှာ ပူအိုက်သောနေ့ဖြစ်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်၏ ညိုနယ်သော အသားအရေမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေသည်။ ပဲစေ့ခန့်ရှိသော ချွေးပေါက်များမှာ သူ၏နဖူးမှတစ်ဆင့် မေးရိုးအထိ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ကျနေသည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ ခဏတာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် လက်ကိုင်ပုဝါကို မြှောက်ကာ သူ၏မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရင်ကထက် ပို၍ စူးစိုက်မှု အပြည့် ရှိနေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော၏ ဂရုစိုက်မှုကို သဘောကျနေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် တိမ်ပေါ်မှာ လွင့်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဇနီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားရင်း သူက - "ကိုယ် မပင်ပန်းပါဘူး။ မကြာခင် အပြီးစိုက်နိုင်တော့မှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ဒီမှာ ရှင့်အဖော် လုပ်ပေးမယ်လေ" ချင်းရှောင်းကောက မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ခေါင်းခါရန် ပြင်သော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်ရသောအခါ "ကောင်းပါပြီ" ဟု ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။ အတတ်နိုင်ဆုံး သူ အလုပ်ကို မြန်မြန်လက်စသတ်ပြီး ချင်းရှောင်းကော နေပူထဲ အကြာကြီး မနေရအောင် လုပ်ပေးမည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

သူ ခေါင်းညိတ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်အထိ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်အတွင်း ချင်းရှောင်းကောမှာ ကိုယ်အလေးချိန် အနည်းငယ် တက်လာသည်။ သူမသည် ပို၍ ချစ်စရာကောင်းလာကာ အမြဲပြုံးရွှင်နေသဖြင့် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ ချင်းရှောင်းကောမှာ အရာရာထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနေတော့သည်။

"မြန်မြန် စားလိုက်ဦး။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ၏လက်ကိုဆွဲကာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ ပြင်ဆင်လာသော ဟင်းနှစ်မျိုးနှင့် စွပ်ပြုတ်ကို ထုတ်ပေးပြီး စပျစ်သီးများကိုလည်း ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။

"အင်း... ကိုယ့်ဇနီးရဲ့ လက်ရာကတော့ အမြဲတမ်း ကောင်းနေတာပဲ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ရှိနေလျှင် အမြဲပင် စကားချိုချိုလေးများ ပြောတတ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ချင်းရှောင်းကောမှာ ရှက်နေတတ်သော်လည်း ယခုတော့ နေသားကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စနောက်မှုများကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေါ့!"

သူမက နှိမ့်ချမနေဘဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ပုံစံလေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ထိုပုံစံလေးကို အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးလှသည်!

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ နေ့လယ်စာ စားပြီးကြသည်။ ပန်းကန်နှင့် တူများကို ခြင်းတောင်းထဲ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် ကျန်းတန်းဟယ်သည် ပေါက်ပြားကို ကိုင်ကာ လယ်ထဲသို့ ပြန်ဆင်းရန် ပြင်စဉ် ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို တားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ချစ်ဇနီးလေး?"