အခန်း (၄၆၈)

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို "ချစ်ဇနီးလေး" ဟု ခေါ်သည်ကို ကြားသောအခါ ချင်းရှောင်းကောမှာ မရှက်ဘဲမနေနိုင်တော့ဘဲ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ကလေးနှစ်ယောက်၏ မိခင်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက သူမကို "ချစ်ဇနီးလေး" ဟု ခေါ်နေဆဲပင်။ သူမ ဤသို့ခေါ်သည်ကို အလွန်နှစ်သက်သော်လည်း သူတို့ရောက်နေသည်မှာ လူအများရှိနိုင်သည့် နေရာဖြစ်သောကြောင့်...

ချင်းရှောင်းကောသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အပြာအယာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် မည်သူမျှမရှိသည်ကို တွေ့မှ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့၏ လယ်ကွက်မှာ လူသူဝေးသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက တစ်ယောက်ယောက်သာ ကြားသွားလျှင် သူမ အလွန်ရှက်မိကာ အိမ်ပြင်ပင် ထွက်ရဲတော့မည်မဟုတ်ပေ။

သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတန်းဟယ် စိုးရိမ်သွားကာ "နေမကောင်းဖြစ်လို့လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး။"

တစ်ဖက်လူ အလွန်စိုးရိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက အမြန်ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နေမကောင်းဖြစ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်ပဲ နေမကောင်းဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ"

"ကိုယ်?"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ပေါက်ပြားကို ချကာ သူ၏မျက်နှာနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်စမ်းကြည့်သည်။ သူ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းတိုင်းရှိနေသည်။

"ရှင့်ကို ဒီနားလာပြီး ခဏလောက် အနားယူစေချင်လို့ပါ။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤမျှ ချစ်စရာကောင်းနေသည်ကို သူမ မသိတော့ပေ။ သူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက ဘေးနားရှိ နေရာလွတ်ကို ပုတ်ပြရင်း ခေါ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်လာပါ"

စားသောက်ပြီးလျှင် ခဏနားရမည်၊ အစာကြေမှသာ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှု လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက အစာအိမ်ပြဿနာများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မျက်နှာ နီမြန်းလျက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သစ်ပင်ကြီးကို မှီကာ လှပသော ရှုခင်းများကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေကြသည်။

ပိုင်ထန်ရွာသည် အလွန်လှပသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ လေကောင်းလေသန့် ရရှိပြီး ပထဝီဝင်အနေအထားလည်း ကောင်းမွန်လှသည်။ အမှန်တကယ်ပင် နေထိုင်ရန် ကောင်းသော နေရာတစ်ခုပင်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကောကို လှည့်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ရှောင်းကော... ကိုယ်နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်ချင်လား?"

"မြို့တော်?"

ချင်းရှောင်းကော မျက်လုံးဖွင့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဗိုက်က..."

"ကိုယ် ဆိုလိုတာက ကလေးလေး မွေးပြီးမှပါ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အလွန်အလေးအနက် ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏အကြည့်ကို ရှောင်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။"ကျွမ်းကျွမ်းနဲ့ ဆရာခုံးတို့က အရမ်းအဆင်ပြေနေတာ။ သူကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?"

ကျန်းတန်းဟယ် ဆွံ့အသွားကာ သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အရောင်များ မှိန်ကျသွားသည်။ ထိုစကားမှာ မှန်ပါသည်။ သူ ဤအချက်ကို ဘယ်လိုများ မေ့သွားရသနည်း။

"ထားလိုက်ပါတော့။ ကိုယ် ပြောခဲ့တာကို မေ့လိုက်ပါတော့။"

ကျန်းတန်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။ အမှန်တော့ သူတို့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတူရှိနေဖို့ကိုပဲ အစွဲအလမ်း မထားသင့်ပေ။ သူတို့၏ နှလုံးသားချင်း နီးစပ်နေသရွေ့ အဝေးမှာ ရှိနေကြရင်တောင် အထီးကျန်သည်ဟု ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

ချင်းရှောင်းကောက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်ရန် သေချာပေါက် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားစရာတွေက များလွန်းနေသည်။ ဆိုင်၊ အိမ်က တိရစ္ဆာန်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ၊ သူမရဲ့ အစ်ကို...

"နောင်ကျရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ် တစ်လတစ်ခါ ပြန်လာမယ်လေ။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော ချင်းရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ကိစ္စကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ပဲ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ပိုသွားပေးရုံပေါ့။"

"ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်ဇနီးလေး၊ မြို့တော်က ကိစ္စတွေ ပြီးသွားရင် ကိုယ်တို့မိသားစု လေးယောက် ကမ္ဘာပတ်ကြမယ်။"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပတ်ဖို့ စိတ်ကူးရတာလဲ?"

"စုချန်ရှန်း ပြောတာတော့ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်းကျယ်သတဲ့။ ကိုယ်တို့ ငယ်တုန်းရွယ်တုန်းမှာ မင်းကို အပြင်လောကကြီးဆီ ခေါ်သွားပြီး လေ့လာစေချင်လို့။"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူသည် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်လုပ်ကိုင်ပြီး ရှောက်ကျန့် အတွက် သစ္စာရှိသော လျှို့ဝှက်စစ်သည်တော် အုပ်စုကြီးတစ်ခုကို လေ့ကျင့်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့နောက်တွင် ရှောက်ကျန့်က ခွင့်ပြုသည်ဖြစ်စေ၊ မပြုသည်ဖြစ်စေ သူ လုံးဝ အနားယူတော့မည် ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏စကားကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ အရင်ကလည်း သူမသည် ကမ္ဘာပတ်ရန် အိမ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤအစီအစဉ်မှာ အလွန်ကောင်းလှသည်။

"ကျွန်မ အိုသွားရင် ရုပ်ဆိုးသွားမလား?"

ကျန်းတန်းဟယ် ခဏတာ ကြောင်သွားပြီး သူမကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားသည်။ သူက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။"ဟင့်အင်း... မင်းက ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း အလှဆုံးလူသားပါပဲ"

ချင်းရှောင်းကော ထိုစကားကြောင့် ဝမ်းသာသွားသော်လည်း သူမ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကျန်းတန်းဟယ်က ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ကိုယ် အိုသွားရင်ကော မင်းက ကိုယ့်ကို ရွံသွားမလား? အဲဒီအချိန်ကျရင် ကိုယ့်ရြ့ ရင်အုပ်ကြွက်သားတွေ၊ လက်မောင်ကြွက်သားတွေ၊ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားတွေနဲ့ ပေါင်ကြွက်သားတွေ အားလုံးက ပျော့တွဲကုန်မယ်၊ တင်ပါးကလည်း အရင်လို တင်းမနေတော့ဘူး၊ အဲဒီကျရင်ကော ကိုယ့်ကို ချစ်နေဦးမှာလား?"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်နှာမှာ "မင်း ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောနေတာမလား" ဟူသော စကားလုံးများကို ရေးထားသကဲ့သို့ပင်။ ချင်းရှောင်းကော ရှက်ရှက်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဘေးမှာ ဘယ်သူမှမရှိမှန်း သိနေသော်လည်း သူ၏စကားကြောင့် သူမ လန့်သွားမိသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ မက်မောနေသူဟု ထင်နေတာလား?!

ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း မှားတော့မမှားပါဘူး... သူမ အဲဒါကို တော်တော်ကြိုက်တာ...

သူမ အနေခက်စွာဖြင့် အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ မရွံပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တာပဲ။ နောင်ကျရင် ရှင့်မှာ ဆံပင်တွေ၊ သွားတွေ အကုန်ကျွတ်သွားရင်တောင် ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်နေဦးမှာပါ"

ကျန်းတန်းဟယ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းကာ သူမကို ပြင်းပြသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောပါဦး"

"ကျွန်မ ပြောတာက ရှင့်မှာ ဆံပင်ရှိရှိ၊ သွားရှိရှိ၊ ကြွက်သားရှိရှိ... ရှင့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတိုင်းကို ကျွန်မ ချစ်တာပါ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ထာဝရ ချစ်နေမှာပါ"

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျန်းတန်းဟယ်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်၏ တွန်းချမှုကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ဘေးနားမှာ တစ်ယောက်ယောက်ရှိနေမလားဟု တွေးပူနေဆဲပင်။

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ချင်းရှောင်းကောသည် ဆိုင်သို့ မသွားသလောက် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် ရှိနေသဖြင့် သူမ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပေ။

ရှု့ပေါ်ထုန် တကယ်ပင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိုပွဲ အမျိုးအစားသစ်များစွာကို သုတေသနပြု ဖော်ထုတ်ရန် အချိန်အများအပြား အသုံးပြုပြီး၊ ထိုအရာများကို ချင်းရှောင်းကောထံသို့ အမြဲတမ်း လာရောက် မြည်းစမ်းခိုင်းတတ်သည်။ သူမက သဘောတူပြီဆိုပါက သူက ထိုအရာကို မီနူးတွင် ချက်ချင်း ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည်လည်း အားလပ်ချိန်ရတိုင်း သူမထံသို့ လာရောက်လည်ပတ်ကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့သည် မမွေးသေးသော ကလေးအတွက် ပန်းထိုးထားသော ရင်ဖုံးလေးများ သို့မဟုတ် ဘောင်းဘီတိုလေးများကို ယူဆောင်လာတတ်ကြသည်။

ချင်းအန်းမင်သည်လည်း ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ အိမ်သို့ ပြန်လာတတ်သည်။ အချို့ရက်များတွင် သူသည် ချင်းရှောင်းကောအတွက် ငါးများ သို့မဟုတ် ကြက်မကြီးများကို ဝယ်လာပေးတတ်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့်အတူ ထိုအရာများကို မည်သို့ချက်ပြုတ်ရမည်ကို တိုင်ပင်ကြတော့သည်။

ဝမ်ရူယီသည်လည်း ချင်းအန်းမင်နှင့်အတူ ရံဖန်ရံခါ လိုက်လာတတ်ပြီး၊ အခြားအချိန်များတွင်လည်း လင်းလုံ၊ ဖူးအာ၊ ရှောင်ချွေ့နှင့် ဦးလေးရွှီတို့ကို ခေါ်ကာ လာလည်တတ်သည်။ သူမသည် ချင်းရှောင်းကောအတွက် ရာသီပေါ်သီးနှံများကို အမြဲယူလာပေးလေ့ရှိပြီး ထိုအသီးတိုင်းတွင် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုစီ ရှိနေသည်။ ဥပမာ - စပျစ်သီးစားခြင်းမှာ ကလေး၏ အမြင်အာရုံအတွက် ကောင်းသည်၊ ပန်းသီးစားခြင်းမှာ အာဟာရဖြစ်စေသည် စသည်ဖြင့် ဖြစ်သည်။

စုချန်ရှန်းသည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူသည် အနားမှာ မရှိသော်လည်း နို့သယ်ယူရန် လာတိုင်း ချင်းရှောင်းကော အားလပ်ချိန်တွင် စားနိုင်ရန်အတွက် မုန့်များနှင့် အသီးခြောက်များကို ယူလာပေးရန် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပေ။

သူမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်အတွင်း ရှောက်ကျန့်သည် ငှက်သိုက်နှင့် လင်ဇီးမှိုများကို တစ်ဦးတည်းသော ထောက်ပံ့ပေးသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအရာများကို အခမဲ့ ရသကဲ့သို့ ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ချင်းရှောင်းကောမှာ ဤမျှ ဈေးကြီးသော အရာများကို လက်ခံရသည်မှာ အားနာမိသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်အတွက်သာ သိမ်းထားရန် ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ရှောက်ကျန့်က သူ၏စာများထဲတွင် နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အရသာရှိသည့် အရာများစွာ ရှိနေသဖြင့် စိတ်ကြိုက် စားသုံးနိုင်ကြောင်း၊ ၎င်းတို့မှာ သူနှင့် ရှောက်ယိတို့၏ လက်ဆောင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ရန် အာမခံခဲ့သည်။

ယန်အမျိုးသမီးသည်လည်း ချင်းရှောင်းကော ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ဝတ်ဆင်ရန် နူးညံ့ပြီး သက်သောင့်သက်သာရှိသော အတွင်းခံအင်္ကျီများကို အထူးတလည် ချုပ်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်ရင့်လာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် ဗိုက်မှာ ပိုကြီးပြီး လေးလံလာသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော မသက်မသာမှုများကို ခံစားလာရသည်။ ယန်အမျိုးသမီး ချုပ်ပေးသော အင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ခြင်းမှာ ဗိုက်ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်ပြီး ကလေး၏ အလေးချိန်ကြောင့် ပင်ပန်းမှုကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်။

ဆရာခုံးနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့သည် သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိသည်ဟု ကြားသောအခါ သူမ အမြဲတမ်း အိပ်ငိုက်နေမည်ကို သိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆရာကုန်းကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးထားသော လွှဲကုလားထိုင် တစ်လုံးကို ပေးပို့ခဲ့ပြီး သူမ သက်သောင့်သက်သာ အိပ်စက်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ချင်းရှောင်းကောသည် လွှဲကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ သူမ၏ ဘေးနားရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အသီးအနှံများနှင့် မုန့်များစွာ ရှိနေသည်။ သူမသည် ကျန်းတန်းဟယ် နွားနို့ညှစ်နေသည်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ငေးကြည့်ရင်း ရံဖန်ရံခါ မိမိဘာသာ တခိခိ ရယ်မောနေမိသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အားကိုးရာမဲ့သော အကြည့်ကို ခံရပြီးနောက် သူမ ပို၍ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူ ပထမဆုံးအကြိမ် နွားနို့ညှစ်စဉ်က သူ၏ မျက်နှာပေးကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။ ထိုအမူအရာကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူသည် အလွန် အနေခက်နေသလို ချစ်စရာလည်း ကောင်းနေသည်။ သူမက သူ့ကို နွားနို့ညှစ်ပြီး ဘယ်လိုခံစားရလဲဟု သွားမေးရာမှ နောက်ဆုံးတွင် သူမသာ ပြန်အစခံလိုက်ရသည်။

အစပိုင်းတွင် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ အစပြုရန် မသိဘဲ ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူသည် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြသော မျက်နှာဖြင့် နွားနို့ညှစ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရန် သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှအထိ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသည်ကို သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။

နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးသည် တည်ရှိမှု အနည်းဆုံးသော ရာသီနှစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရာသီဥတု အေးလာသည်နှင့်အမျှ ဆောင်းရာသီသည် တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကော ကိုယ်ဝန်ရလာသည်မှာ ကိုးလ ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးလတွင် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ သူမ၏ အနားမှ လုံးဝ မခွာတော့ပေ။ သူမ အိမ်သာသွားလျှင်ပင် သူက ဘေးနားမှ လိုက်ပါ စောင့်ရှောက်နေတော့သည်။

သူသည် ခရိုင်မြို့မှ သားဖွားဆရာမကို ဖိတ်ခေါ်ထားပြီး သူမမှာ သူတို့အိမ်တွင် နေထိုင်သည်မှာ အတန်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ရှောက်ကျန့်သည် နန်းတွင်းတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော ဤသားဖွားဆရာမကို အကြံပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ အသက်ကြီးလာသောအခါ အနားယူပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ ယုံဟိုင် ခရိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ငန်းတွင် နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် အတွေ့အကြုံရှိသဖြင့် သူမ မွေးပေးခဲ့သော ကလေးများမှာ အားလုံး ကျန်းမာသန်စွမ်းကြသည်။ သူမ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်ရှိ မိခင်များလည်း အားလုံး ဘေးကင်းကြသည်။ ရှောက်ကျန့်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမ မွေးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် နန်းတွင်းတွင် နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကြာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သဖြင့် အမျိုးမျိုးသော ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝလှသည်။

ရွာထဲရှိ သားဖွားဆရာမများကို မယုံကြည်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကောကို မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မကျရောက်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်ရက်များတွင် ချင်းအန်းမင်နှင့် ကျွမ်းကျွမ်းတို့သည် ချင်းရှောင်းကောကို စောင့်ရှောက်ရန် စောစော ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

အိမ်တွင် အခန်းလွတ် မရှိသဖြင့် ချင်းအန်းမင်မှာ ယန်အမျိုးသမီး၏ အိမ်တွင် နေထိုင်ကာ ယန်ကျားနှင့် အခန်းတူ နေခဲ့သည်။ နေ့ဘက်တွင် သူသည် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့် တစ်လှည့်စီ ချင်းရှောင်းကော၏ အနားတွင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကောက သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပိုလွန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း၊ ကျွမ်းကျွမ်းပင်လျှင် သူတို့ကဲ့သို့ စတင်ပြုမူလာခဲ့သည်။ သူ အိမ်ရောက်သည့် မိနစ်မှစ၍ သူ၏ မျက်လုံးကြီးများဖြင့် သူမကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ချင်းရှောင်းကော မီးဖွားရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။