အခန်း (၄၇၀)

ညီအစ်ကိုများအကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်ရှိပုံရသည်။ ကလေးငယ်နှစ်ဦးမှာ မျက်စိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးသော်လည်း သူတို့၏ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြနေကြသည်။

ဒါကို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွမ်းကျွမ်း၏ ရင်ထဲမှာ အရည်ပျော်သွားပြီး ညီလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်ခါထပ်ပြီး နမ်းလိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရေနွေးဝတ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ချင်းရှောင်းကောဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"နိုးပြီလား?!"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ အံ့သြတကြီး အော်သံကြောင့် အခန်းထဲရှိ ကျန်နှစ်ယောက်၏ အာရုံမှာ ထိုဘက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။

ချင်းအန်းမင်သည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ချီကာ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့်အတူ ချင်းရှောင်းကော ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ခုနက အော်ပြောလိုက်မိသည်ကို နောင်တရသွားသည်။ တခြားသူတွေကို အသိမပေးခင် ချင်းရှောင်းကောနှင့် နှစ်ယောက်တည်း အရင် ကြည်နူးစရာ အချိန်လေး ခဏလောက် ယူခဲ့ရမှာဟု တွေးမိလိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ အခုလို ဇနီးဖြစ်သူနားကနေ တွန်းဖယ်ခံရပြီး ဂရုစိုက်ခွင့် မရတော့တာမျိုး ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူးလေ။

"ငါ ဆန်ပြုတ်ချိုလေး သွားယူလိုက်ဦးမယ်။"

ဆန်ပြုတ်ကို မီးဖိုပေါ်တွင် တစ်ညလုံး နွေးထားသဖြင့် စားရန် အသင့်ဖြစ်နေဆဲပင်။

နောက်ဆုံးတော့! ကျန်းတန်းဟယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီလေ!

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဟိုယောင်ယောင် ဒီယောင်ယောင် ဖြစ်နေသည်ကို သူမ သတိထားမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ပျော်ရွှင်ရိပ်ကိုလည်း သူမ မလွတ်တမ်း မြင်လိုက်သည်။

ချင်းအန်းမင် ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ ဘေးနားရှိ ကုတင်နေရာကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချက်ချင်း ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို အသာအယာ မကူပေးကာ ကုတင်တွင် မှီခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ သက်သောင့်သက်သာရှိပြီး နွေးထွေးနေစေရန် စောင်အထူကြီး တစ်ထည်ကိုလည်း ပတ်ပေးလိုက်သေးသည်။

သူမ စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျွမ်းကျွမ်းက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မေမေ... တကယ် ပင်ပန်းသွားပြီနော်!"

"!!" ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ 'ဒါ သူပြောချင်တဲ့ စကားလေ!!'

ချင်းရှောင်းကော၏ စိတ်များ နူးညံ့သွားရသည်။ သူမက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ကျွမ်းကျွမ်းကို သူမဆီလာရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းက တခိခိ ရယ်မောရင်း ပြေးဖက်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ မိခင်ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွယ်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နားခိုနေတော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်မှာ အလွန်အားကျလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ်ပင်။ ထိုရင်ခွင်ထဲက နေရာမှာ သူ့နေရာ ဖြစ်သင့်တာလေ!

ကလေးနှစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အသံအချို့ ပြုလုပ်လာကြသည်။ အမြွှာဖြစ်သောကြောင့်လား မသိ၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အပေးအယူ အလွန်မျှကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ချိန်တည်း ငိုကြသည်၊ ရယ်ကြသည်၊ ဝမ်းသွားကြသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကလေးနှစ်ယောက်ကို သေချာကြည့်လိုက်ရာ မနေ့က သတိမေ့မသွားခင် မြင်လိုက်ရတာထက် ပိုပြီး ဝဝတုတ်တုတ် ဖြစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ နှစ်ယောက်လုံးမှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ချင်းရှောင်းကောလည်း အခုမှပဲ သူမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက ဗိုက်ဘာလို့ အဲဒီလောက်ကြီးနေတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော အသားစိုင်တုံးကြီး နှစ်တုံး ဗိုက်ထဲမှာ ရှိနေမှတော့ ဗိုက်က ဘယ်လိုလုပ် မကြီးဘဲ နေမှာလဲ?

ကျန်းတန်းဟယ်က ကလေးများကို သူမ၏ အပေါ်တွင် တင်ပေးထားပြီး သူ၏ လက်များဖြင့် အသာအယာ ထိန်းပေးထားသည်။ ချင်းရှောင်းကောတွင် အားအင် အပြည့်အဝ မရှိသေးသည်ကို သူသိသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ချင်းရှောင်းကော၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားသောအခါ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ ရင်းနှီးနေသော အနံ့နှင့် အပူချိန်ကို ခံစားမိသည်နှင့် သူတို့ ချက်ချင်း ပြန်အိပ်ပျော်သွားကြသည်။

"သူတို့ ခုတင်ပဲ နို့စို့ထားတာ။"

ချင်းရှောင်းကော၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သဖြင့် ကျန်းတန်းဟယ်က ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် "ကိုယ်ပဲ သူတို့အတွက် နို့ပြင်ပေးလိုက်တာ" ဟု လူဆိုးလေးလို ပြောလိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကော ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် သူ ဘာဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကာ သူ့ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ကြည့်လိုက်သည်။

ပြင်ပေးစရာ ဘာရှိမှာလဲ? သူမရဲ့ အင်္ကျီကြယ်သီးကို ဖြုတ်ပြီး ကလေးတွေကို တိုက်ပေးရုံပဲလေ။

သူမ ရှက်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ်၏ အပြုံးက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။

ခဏအကြာတွင် ချင်းအန်းမင်၏ ဆန်ပြုတ်ချိုလေး ရောက်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က ချင်းရှောင်းကောကို ကိုယ်တိုင် ခွံကျွေးသည်။ ကျွမ်းကျွမ်းက အနားမှာ ကပ်နေချင်သော်လည်း ချင်းအန်းမင်က သူ့ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

အခန်းထဲမှာ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အမြွှာလေးနှစ်ယောက်မှာ ဘေးနားတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်မှာ စကားပြောရန် မလောပေ။ ချင်းရှောင်းကော နောက်ဆုံးတစ်ဇွန်းအထိ ကုန်အောင် ကျွေးပြီးမှ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ပင်ပန်းသွားပြီနော်။"

ချင်းရှောင်းကောက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမ မွေးဖွားရသည်ကို ဖယ်လျှင် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ ပို၍ ပင်ပန်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

"ရှင်လည်း ပင်ပန်းပါတယ်"

"ကလေးတွေကို နာမည်ပေးကြမလား?"

အမြွှာရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် ရွေးချယ်ရန် နာမည်အများကြီး ပြင်မထားခဲ့ကြပေ။

ချင်းရှောင်းကောက ဝဝကတုတ်ကတုတ် ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နာမည်တွေကိုတော့ နောက်ကျရင် ကျွမ်းကျွမ်းကိုပဲ ရွေးခိုင်းလိုက်မယ်။ အမည်ပြောင်တွေကိုတော့ ဖက်တီးကြီးနဲ့ ဖက်တီးလေးလို့ပဲ ခေါ်မယ်"

ပြောပြီးနောက် သူမ အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ကျန်းတန်းဟယ်က သူမကို မြတ်နိုးစွာ ကြည့်ရင်း "အဲဒီအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ဖက်တီးကြီး၊ ဖက်တီးငယ်နဲ့ ကျွမ်းကျွမ်း — ညီအစ်ကို သုံးယောက်ရဲ့ နာမည်တွေက ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ခိုင်မာတောင့်တင်းနေတာပဲ!

ချင်းရှောင်းကော နိုးလာပြီး မကြာမီမှာပင် ယန်အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ခေါ်ကာ လာလည်ကြသည်။ ရှောင်းဟွာနှင့် ရှောင်းဟူတို့မှာ ကုတင်ပေါ်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို မြင်ရသောအခါ အတူတူပင် အံ့သြသွားကြသည်။ ညီလေးနှစ်ယောက် ထပ်ရပြန်ပြီလား?!

ဝမ်ရူယီ၊ ရှု့ပေါ်ထုန်နှင့် တခြားသူများ မည်သို့သိသွားသည်မသိ၊ သူတို့သည် နေမစောင်းမီမှာပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

လူတိုင်းက တစ်လှည့်စီ ကလေးများကို ချီကာ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုနေကြသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ငယ်သေးသော်လည်း တခြားမွေးကင်းစကလေးများနှင့် မတူကြပေ။ သူတို့မှာ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အသားအရေ၊ သိပ်သည်းသော ဆံပင်အနက်ရောင်များ၊ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် အချိုးအစားကျသော မျက်နှာများ ရှိကြသည်။ သူတို့ ကြီးလာလျှင် ခန့်ညားသော လူငယ်လေးများ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့သည် တခြားခရိုင်ရှိ ကွမ်းရင် ဘုရားကျောင်းသို့ သွားကာ အဆောင် နှစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် သွားယူခဲ့ကြသည်။ ကံကောင်းစေရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ကလေး၏ ရင်ဖုံးလေးများတွင် တွဲချုပ်ပေးထားကြသည်။

ယနေ့ လူစုရခြင်းမှာ ချင်းရှောင်းကောကို လာကြည့်ရန်သာမက ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့ကို ဆင်နွှဲရန်လည်း ဖြစ်သည်။

ဖက်တီးကြီးနှင့် ဖက်တီးလေးတို့၏ မွေးနေ့မှာ သူတို့ အစ်ကိုဖြစ်သူထက် တစ်ရက်ပဲ စောခြင်းဖြစ်သည်။

လူစုကြီးသည် စုဝေးကာ အရသာရှိသော အစားအသောက်ကြီးကို စားသောက်ကြသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဟင်းချက်ရသူမှာ ကျန်းတန်းဟယ်သာ ဖြစ်သည်။

ခါးစည်းပုဝါ ဝတ်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာ မဟုတ်သော်လည်း၊ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ထိုပုံစံဖြင့် မြင်ရသည်မှာတော့ အံ့သြစရာ ကောင်းနေဆဲပင်။ ဝမ်ရူယီသည် သူ၏နောက်မှ တိတ်တဆိတ် ကပ်လိုက်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်ကာ အကြာကြီး ရယ်နေတော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမက သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အားကျ၍ ရယ်မောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ၏ မွေးနေ့တွင် သူ၏ ညီလေးနှစ်ယောက်ကို ကိုယ်တိုင် နာမည်ပေးခဲ့သည်။

ဒုတိယသားကို ကျန်းရှီရှောက်ဟု ခေါ်ပြီး၊ အငယ်ဆုံးကို ကျန်းရှင်းဇယ်ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။

သူ ပေးလိုက်သော နာမည်များကို လူတိုင်းက ချီးကျူးနေကြသည်ကို ကြားရသောအခါ ကျွမ်းကျွမ်းမှာ တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူ၏ မိခင် ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း သိကတည်းက သူသည် ကလေးကို နာမည်ပေးရန် အကြာကြီး စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ စဉ်းစားထားသော နာမည်နှစ်ခုအတွက် ဆရာခုံးထံမှလည်း အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့ဖူးသည်။ အရင်ကတော့ ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးရမလဲဟု စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ နှစ်ခုလုံးကို အသုံးချနိုင်ပြီလေ!

ကျွမ်းကျွမ်း၏ မွေးနေ့တွင် သူ၏ အသက်ကို ရေးထားသော ခရင်မ်မွေးနေ့ကိတ်အစစ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ရှောက်ယိသည် ရှောက်ကျန့် ၏ စားပွဲပေါ်ရှိ ကျန်းတန်းဟယ် ရေးထားသော စာကို တိတ်တဆိတ် ဖတ်မိသွားသည်။ ချင်းရှောင်းကောမှာ သားနှစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း သူ သိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ညမှောင်ချိန်တွင် ရှောက်ယိသည် နန်းတွင်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ပြီး မြင်းလှည်းတစ်စီးကို အောင်မြင်စွာ စီးနင်းကာ မက်မွန်ပွင့်ရွာဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

အရာရာက အဆင်ပြေလွန်းနေသည်ဟု သူ တွေးနေစဉ်မှာပင် မြင်းလှည်းလိုက်ကာကို ရုတ်တရက် မလိုက်ရာ ရှောက်ကျန့်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောက်ယိမှာ အလွန်လန့်သွားသဖြင့် လှည်းထောင့်တွင် ကပ်နေကာ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ အပြည့်ပါသော သူ၏ ကျောပိုးအိတ်လေးကို ဖက်ထားလိုက်သည်။

ရှောက်ကျန့်က ရယ်မောရင်း သူ၏ ရိုးရှင်းသော ဝတ်ရုံကို ခါလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောသားပဲလေ၊ ထွက်ပြေးရင် ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ မမေ့နဲ့လို့"

လေကြောင့် လိုက်ကာ ပွင့်သွားချိန်တွင် မြင်းလှည်းမောင်းနေသူမှာ လီရှို့ကျီ ဖြစ်နေသည်ကို ရှောက်ယိ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှောက်ယိနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်သည် မှောင်ရိပ်ထဲမှ လျှို့ဝှက်အစောင့်အရှောက် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်အတူ၊ ကလေးတစ်လပြည့်ပွဲ မစတင်မီ မက်မွန်ပွင့်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

တစ်လပြည့်ပွဲ ကျင်းပပြီးနောက် ဝမ်ရူယီသည် ချင်းရှောင်းကောကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြသည်။ သူမသည် ချင်းအန်းမင်နှင့် လက်ထပ်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရူယီ၏ ပြောပြချက်အရ၊ သူမကိုယ်တိုင်ကပင် ချင်းအန်းမင်ကို စတင်ဖွင့်ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ သူတို့၏ ပတ်သက်မှုကို ထုတ်မပြောခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ဝမ်ရူယီကတော့ ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ပေ။ ချင်းရှောင်းကော ကလေးမွေးသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ ပို၍ စိတ်ပူလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည်လည်း မိန်းမပျိုလေး မဟုတ်တော့သဖြင့် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ဘဲ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ ဖွင့်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းအန်းမင်တွင်လည်း ဝမ်ရူယိးီအပေါ် ခံစားချက်ရှိသော်လည်း သူက အလွန်ရှက်တတ်သဖြင့် စတင်ရန် ဝန်လေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိန်းကလေးတစ်ဦးထံမှ ကမ်းလှမ်းချက် ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

ချင်းရှောင်းကော၏ သဘောတူညီချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ဝမ်ရူယီသည် မင်္ဂလာပွဲအတွက် စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။

မင်္ဂလာပွဲ ပြင်ဆင်မှုများကို ချင်းအန်းမင်က လုပ်ဆောင်သင့်သော်လည်း၊ ဝမ်ရူယီမှာ မစောင့်နိုင်သဖြင့် သူမဘာသာ အရာရာကို လုပ်ကိုင်ကာ တစ်ရက်အတွင်း အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ချင်းရှောင်းကောနှင့် ကျန်းတန်းဟယ်တို့သည် ကလေးများကို ချီကာ သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

အရာအားလုံးမှာ အလွန်မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောပင် မတုံ့ပြန်နိုင်မီ နောက်တစ်နေ့မှာပင် ဝမ်ရူယီသည် သူမ၏ ယောက်မ ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

ရှု့ပေါ်ထုန်မှာ ပို၍ပင် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။ အိမ်ထောင်တစ်ခါ ကွဲဖူးပြီး အသက်လည်း အတော်အတန် ရှိနေသော "လူပျိုကြီး" တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ သူသည် ယွီလင်း အပေါ် မထင်မှတ်ဘဲ ခံစားချက်များ ရှိလာခဲ့ပြီး သူမ အရွယ်ရောက်လျှင် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ သူမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ပြီးနောက် စိတ်ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာကြီးကပဲ အရမ်းမြန်မြန် ပြောင်းလဲနေတာလားဟု တွေးမိတော့သည်။

ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ယန်ကျားသည် ရှောင်ကျူးကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း ထိုမိန်းကလေး အရွယ်ရောက်လျှင် လက်ထပ်ရန် စီစဉ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ရှောင်ကျူးသည် ချင်းရှောင်းကောဆီသို့ တကူးတက ပြေးလာပြီး ယန်ကျားနှင့်အတူ ယှဉ်တွဲထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲက အချစ်ရိပ်များက ချင်းရှောင်းကောကိုပင် မျက်စိကျိန်းစေသည်။

ဤသို့ဖြင့် ချင်းရှောင်းကော၏ ညီမငယ်လေး နှစ်ယောက်လုံးမှာ သူတို့၏ လက်တွဲဖော်များကို ရှာတွေ့သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် ယန်ကျားတို့မှာ လူကောင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူမအနေနှင့် သူတို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို ကန့်ကွက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် သူတို့အတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်း စကားစမြည် ပြောကြသည့်အခါတွင် သူတို့အားလုံးသည် ချင်းရှောင်းကော၏ ကလေးမွေးဖွားသည့် အတွေ့အကြုံကို မြင်ပြီး စိတ်အားထက်သန်လာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ရိုးရိုးလေး ပြောရလျှင် သူတို့အားလုံးမှာ သူမကို အားကျနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ချင်းရှောင်းကောသည် ကျန်းတန်းဟယ်နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ဆရာကုန်းကို သူ၏ သားဖြစ်သူက မြို့တော်သို့ ပြန်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ကျွမ်းကျွမ်းမှာလည်း သူ၏ ဆရာနှင့် မခွဲနိုင်၊ ဆရာကလည်း တပည့်နှင့် မခွဲနိုင် ဖြစ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းတန်းဟယ် ပေါ်လာပြီး ချင်းရှောင်းကော၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

သူသည် အချိုပွဲဆိုင် ဘေးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဝယ်လိုက်ပြီး ကြားခံနံရံကို ဖြိုချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကြက်၊ ဘဲ၊ နွား၊ မြည်းနှင့် ခွေးနှစ်ကောင်တို့ကို မြို့တော်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာအသစ်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ရှု့ပေါ်ထုန် တခြားသူများက ထိုတိရစ္ဆာန်များကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ယူကြသည်။

ယခုဆိုလျှင် ချင်းရှောင်းကောအတွက် စိုးရိမ်စရာ ဘာမှမကျန်တော့ပေ။ သူမ၏ အစ်ကိုမှာ မိသားစု ထူထောင်သွားပြီ၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယွီလင်းတို့လည်း သူတို့၏ လက်တွဲဖော်များကို ရှာတွေ့သွားကြပြီဖြစ်သည်။ အိမ်က တိရစ္ဆာန်လေးများမှာလည်း နေစရာ ရသွားကြပြီ။ ဆိုင်ကိုလည်း ရှု့ပေါ်ထုန်က စီမံခန့်ခွဲနေပြီး သူမက လူတိုင်းကို အမြတ်ဝေစု ခွဲပေးထားသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမ လုံးဝ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်သွားလေပြီ။