အခန်း (၄၇၂)

ကျန်းတန်းဟယ်သည် ချင်းရှောင်းကော ပန်းချီကားများကို ကြည့်ရှုနေစဉ် အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ သူမ ကြည့်ပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ သူက စကားစပြောခဲ့သည်။ "မင်း ကျွမ်းကျွမ်း သူ့ဆရာကို အရိုအသေပေးနေတဲ့ ပုံကို ကိုယ်ဆီ ပို့ပေးကတည်းက ကိုယ် ပန်းချီဆွဲနည်းကို စတင်သင်ယူခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလဲ? ပုံတွေက တကယ့်အတိုင်းပဲ မဟုတ်လား?"

သူ၏ လေသံတွင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမှုမှာ သိသာလှသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူက သူမ၏ လက်ရာဖြစ်သော 'လက်ရာမွန်' အကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ပန်းချီလက်ရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမ၏ ပုံကို ပုံကြမ်းဟု ခေါ်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှသည်။

သူ့ပုံစံမှာ ချီးကျူးစကားကို စောင့်မျှော်နေပုံရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရသည်။ ချင်းရှောင်းကောက လက်ကို မြှောက်ကာ သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ရှင် ဘာလို့ အခန်းထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း ပုန်းနေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ များနေတာလဲလို့ ကျွန်မ တွေးနေတာ။ တကယ်တော့ ရှင်က ဒါတွေကို ခိုးပြီး ဆွဲနေတာကိုး။ ကျွန်မ... သိပ်ကို ပျော်တာပဲ..."

ကျန်းတန်းဟယ် တစ်ခုခုကို လျှို့ဝှက် လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ချင်းရှောင်းကော သတိထားမိသည်မှာ အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ အနားသို့ သွားတိုင်း သူသည် လက်ထဲက ပစ္စည်းများကို အမြန် ဝှက်တတ်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဤကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းပြီး ကြိုးစားအားထုတ်တတ်သော သူမ၏ ယောက်ျားကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးမိသည်။

"ချစ်ရတဲ့ ခင်ပွန်းရေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင့်ကို ကျွန်မ ချစ်တယ်!"

ချင်းရှောင်းကော၏ ဝန်ခံစကားကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားဖူးသော်လည်း ကျန်းတန်းဟယ်၏ နှလုံးသားမှာ မြင်းပြိုင်နေသကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာခဲ့သည်။

"ကိုယ်လည်း မင်းကို ချစ်ပါတယ်။ မင်းကို အချစ်ဆုံးပဲ!"

ချင်းရှောင်းကော ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်ကို ဆုချရန် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိပြီး ၎င်းမှာ...

"သွားကြစို့! ဟိုဘက်အခန်းမှာ သွားအိပ်ကြမယ်!"

ချင်းရှောင်းကောက သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းတန်းဟယ် ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် တက်ကြွ လန်းဆန်းသွားကာ သူမကို ပွေ့ချီပြီး အခြားအခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားတော့သည်။ သူ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့! သွားအိပ်ကြမယ်!!"

ကျန်းတန်းဟယ်၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော ပန်းချီကားများကို မြင်ပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောမှာ အတွေးတစ်ခု ရလာသည်။ ချင်မိသားစုမှ လူကြီးနှစ်ဦး (သူမ၏ မိဘများ) မည်သည့် ပုံစံရှိသည်ကို သူမ သိချင်လာသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် သူတို့ကို သေချာပေါက် မြင်ဖူးသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများကို မှတ်မိနေသေးမလားဟု သူမ တွေးမိသည်။

သူမ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းတန်းဟယ် သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏ မိဘများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ မှိန်ဖျဖျ မှတ်မိနေသည်။ ထိုစဉ်က သတို့သမီးကို သွားရောက် ခေါ်ဆောင်စဉ်တွင် လူကြီးနှစ်ဦးမှာ မျက်ရည်ဝဲလျက် ချင်းရှောင်းကောကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ရန် သူ့ကို အလေးအနက် မှာကြားခဲ့ကြသည်။

သူ စဉ်းစားလေလေ၊ အမှတ်တရများမှာ ပိုထင်ရှားလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ့အတွက် စက္ကူနှင့် ကလောင်ကို အမြန် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းတန်းဟယ်က စတင် ရေးဆွဲတော့သည်။

သူ ပန်းချီဆွဲပြီးစီးရန် ကြာမြင့်သော အချိန်မှာ မရှည်သော်လည်း စောင့်ဆိုင်းနေရသော ချင်းရှောင်းကောအတွက်မူ အလွန်ပင် ပင်ပန်းလှသည်။ သူ ဆွဲနေစဉ်အတွင်း သူမ မကြည့်ရဲပေ။ ထိုပုံတူများမှာ သူမ၏ (မူလကမ္ဘာမှ) မိဘများ ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်သလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်နေရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ သူမ၏ မိဘများ ဖြစ်နေလျှင်၊ သူမသည် ဤခေတ်ကာလတွင် ရောက်ရှိနေသည့် မူလ ချင်းရှောင်းကောနှင့် တစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမသည် မိဘများကို ပြုစုခွင့် ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခဲ့ရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့လျှင်...

ချင်းရှောင်းကော ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းမနေရဘဲ ကျန်းတန်းဟယ်က မှင်ပင် မခြောက်သေးသော ပုံတူကား နှစ်ချပ်ကို သူမရှေ့သို့ ချပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးပြီ။"

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ စားပွဲဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးသော မျက်နှာနှစ်ခု သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လူကြီးနှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်မှ မှည့်လေးများပင်လျှင် ထပ်တူကျနေသည်!

"ဖေဖေ! မေမေ!"

ချင်းရှောင်းကော ကာလရှည်ကြာ ဝှက်ထားခဲ့သော ဝမ်းနည်းမှုများမှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ကြင်နာသော မျက်နှာနှစ်ခုကို ပွတ်သပ်ရင်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ငိုချလိုက်သည်။

သူမ သူတို့ကို သိပ်လွမ်းတာပဲ! ဘာလို့ သမီးတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခွင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတာလဲ? ဘာလို့ သူတို့ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လွမ်းနေရတာလဲ?

ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသည်။ သူမသည် လူကြီးနှစ်ဦးကို လွမ်းနေသည်ဟု ထင်သဖြင့် သူမကို အမြန် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူမ အလွန်အမင်း ငိုနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းတန်းဟယ် စိုးရိမ်လာသဖြင့် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးကာ နောက်နှစ်ရက်အတွင်း သူမ၏ မိဘများအား သွားရောက် ကန်တော့ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။ သူမသည် စက္ကူပေါ်မှ တွန့်ကြေမှုများကို သေချာစွာ ပြန်လည် ဖြန့်လိုက်ပြီး ထိုပုံတူ နှစ်ချပ်ကို ကျန်းတန်းဟယ် ပေးထားသော ပန်းချီစာအုပ်ထဲတွင် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ... သမီး သိပ်လွမ်းတာပဲ..."

ချင်းအန်းမင်နှင့် ရူယီတို့ လက်ထပ်ပြီး သုံးနှစ်အကြာတွင် သူတို့၏ ကလေးလေးကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ သူတို့တွင် သမီးလေး တစ်ယောက် ရခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ ကျန်းတန်းဟယ်က ချင်းရှောင်းကောနှင့် ရချင်နေသော သမီးမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမည်ပြောင်မှာ 'ပေါင်ပေ့' ဖြစ်ပြီး နာမည်အရင်းမှာ ချင်းမန်နင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန် တက်ကြွ ဖျတ်လတ်သော 'ယောက်ျားလျာ' လေး ဖြစ်သည်။ အခွင့်အရေး ရတိုင်း သူမ၏ အစ်ကိုသုံးယောက်နောက်သို့ လိုက်ကာ အတူတူ သစ်ပင်တက်၊ ကစားလေ့ရှိသည်။ သူမသည် ယောင်္ကျားလေးများနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အရှုံးမပေးပေ။

ထိုနှစ်မှာပင် ယွီလင်း၊ ရှု့ပေါ်ထုံ၊ ရှောင်ကျူးနှင့် ယန်ကျားတို့သည် တစ်နေ့တည်းတွင် မင်္ဂလာဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် လူကြီးသူမများ မရှိကြသဖြင့် ချင်းရှောင်းကောကသာ သူတို့ကို သတို့သားများထံ လက်ထပ်ပေးခဲ့ရသည်။

ထိုနေ့တွင် သူမ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူမသည် သူတို့ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ကလေးများကဲ့သို့ မှတ်ယူထားပြီး၊ ယခုအခါ အရွယ်ရောက်၍ အသိုက်မှ ထွက်ခွာသွားကြပြီဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကိုလည်း ကျန်းတန်းဟယ်က သူ၏ ပန်းချီစာအုပ်ထဲတွင် သေချာစွာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။

လက်ထပ်ပြီး တစ်နှစ်အကြာတွင် ရှု့ပေါ်ထုံနှင့် ယွီလင်းတို့မှာ ပထမဆုံး သတင်းကောင်း ရရှိခဲ့သည်။ သူတို့တွင် သမီးလေး တစ်ယောက် ရခဲ့ပြီး အမည်ပြောင်မှာ 'ကျူးအာ' နှင့် နာမည်အရင်းမှာ ရှု့ကျင်း ဖြစ်သည်။ ယန်ကျားနှင့် ရှောင်ကျူးတို့လည်း နောက်နှစ်တွင် သမီးလေး တစ်ယောက် ရခဲ့သည်။ အမည်ပြောင်မှာ 'ပေါ်ပေါ်' ဖြစ်ပြီး နာမည်အရင်းမှာ ယန်ကျင်းယောင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းတန်းဟယ်မှာ မနာလိုစိတ်ဖြင့် မျက်နှာ စိမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်းရှောင်းကော၏ နောက်ထပ် ကလေးယူရန် တောင်းဆိုချက်ကိုမူ သူ ငြင်းပယ်မြဲ ဖြစ်သည်။ ကလေးမွေးစဉ်က မြင်ကွင်းနှင့် သွေးနံ့များမှာ သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မကြုံတွေ့စေလိုသော အရာများ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ကျွမ်းကျွမ်းနှင့် ရှောက်ယိတို့မှာ ၁၂ နှစ်သား လူပျိုပေါက်လေးများ ဖြစ်နေကြပြီ။ သူတို့သည် ၇ နှစ်သား ကောင်လေး နှစ်ယောက် (အမြွှာများ) နှင့် တစ်နေ့ကုန် အတူတူ ကစားရင်း အချိန်ကုန်လေ့ ရှိသည်။ သူတို့ ယုံဟိုင်ခရိုင်သို့ ပြန်သွားသည့် အခါတိုင်းတွင် မိန်းကလေးနှင့် မတူသော မိန်းကလေး သုံးယောက်ကလည်း သူတို့နောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်လေ့ရှိသည်။

မက်မ္နန်ပန်းရွာသို့ ပြန်ရောက်သည့် အခါတွင်မူ ပို၍ပင် စည်ကားလှသည်။ ဤကလေးတစ်အုပ်ကြီးမှာ ရွာတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ချစ်စရာကောင်းသော အမြွှာ နှစ်စုံ (ကျွမ်းကျွမ်း၏ ညီလေးများ) အကြောင်းကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။

မြို့တော်တွင်မူ ထိုချောမောသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်သည် အထက်တန်းစား မိသားစုများမှ မိန်းကလေး အများအပြား၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးများသည် သူတို့၏ မင်းသမီးလေးများကဲ့သို့ အမူအရာများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ကောင်လေးနှစ်ယောက်နှင့် နီးစပ်ရန် အမြဲ ကြိုးစားကြသည်။ ၎င်းမှာ ထိုကောင်လေးများအတွက် အလွန် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေသည်။

ရှောက်ယိအတွက်မူ သူသည် နန်းတွင်းမှာသာ အနေများသဖြင့် လူများသူ့ကို ခဏခဏ မမြင်ရရာ အခြေအနေမှာ သိပ်မဆိုးလှပေ။ ကျွမ်းကျွမ်းအတွက်မူ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသည်။ ၁၂ နှစ်သားသာ ရှိသေးသော်လည်း ကျွမ်းကျွမ်း၏ အမူအရာနှင့် ရုပ်ရည်မှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် တစ်နိုင်ငံလုံးတွင်ပင် အနှိုင်းမဲ့ ချောမောလှသည်။

သူ ဘယ်နေရာကို ရောက်ပါစေ၊ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်ရန် ကြိုးစားသော မိန်းကလေးများ အမြဲ ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုလူသားလေးမှာမူ သူတို့၏ ချစ်ရေးဆိုမှုများကို လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ သူ၏ အမေမှလွဲ၍ အခြား အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုမျှ သူ၏ ဘဝထဲသို့ အဝင်မခံပေ။ နေ့တိုင်း ကျောင်းဆင်းလျှင် သူသည် အမေ့ကိုသာ အရင် လိုက်ရှာတတ်သည်။

ဖက်တီးကြီး နှင့် ဖက်တီးလေးတို့မှာ ပို၍ပင် ချစ်စရာ ကောင်းသည်။ သူတို့သည် ကျွမ်းကျွမ်း ငယ်ငယ်တုန်းကထက်ပင် ပို၍ ဝတုတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ဖြူဖွေးပြီး ဝဖြိုးနေသဖြင့် သူတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် ချစ်စရာကောင်းသည့် ရုပ်ရည်ကြောင့် အမြဲတမ်း ချီးကျူးခံရလေ့ ရှိသည်။

ကျွမ်းကျွမ်းကို ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးများသည် ကျွမ်းကျွမ်း၏ ညီလေးများ ဖြစ်သော ထိုကောင်လေး နှစ်ယောက်အပေါ်သို့ အာရုံပြောင်းသွားကြသည်။ ထို့ကြောင့် အမြွှာလေးများသည် အိမ်နီးနားချင်း ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ခေတ္တ လမ်းလျှောက်သွားရုံနှင့် ပန်းနံ့သင်းနေသော လက်သုတ်ပဝါများနှင့် မုန့်အထုပ်များစွာကို အမြဲတမ်း လက်ဆောင် ရလာလေ့ ရှိသည်။

ချင်းရှောင်းကောက ၎င်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ထင်သဖြင့် အမြွှာလေးများကို မေးကြည့်ရာ၊ သူတို့က တညီတည်း ဖြေကြသည်။ "လက်သုတ်ပဝါတွေက အစ်ကိုကြီးအတွက်၊ မုန့်တွေကတော့ ကျွန်တော်တို့ စားဖို့လေ။"

ရှေးစကားအရ "အိမ်မှာ သမီးရှိရင် လူပျိုတစ်ရာ ဝိုင်းတယ်" ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ စစ်သူကြီး အိမ်တော်တွင်မူ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းမိသားစုတွင် သားရှိသော်လည်း အမျိုးသမီး တစ်ရာက တံခါးကို လာခေါက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကလေးများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကြီးပြင်းလာပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်လာကြစဉ်တွင်၊ လူကြီးများမှာလည်း မသိလိုက်ဘဲ အိုမင်းလာခဲ့ကြသည်။ သေချာသည်မှာ ထိုခေတ်ကာလ၏ အသက်အရွယ်နှင့် ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အသက် ၄၀ အရွယ်မှာ လူငယ်ပိုင်းဟုသာ သတ်မှတ်နိုင်ပါသေးသည်။

ကျန်းတန်းဟယ်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေး လျှို့ဝှက်စစ်သည် အမြောက်အမြားကို လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုစစ်သည်များသည် သူတို့ သေဆုံးသည့်တိုင်အောင် ရှောက် နိုင်ငံတော်ကို ဘယ်တော့မှ သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဧကရာဇ်ကို ကာကွယ်ရန် သူတို့၏ အသက်များကို ပေးလှူရန် ကတိသစ္စာ ပြုထားကြသည်။

ရှောက်ကျန့်သည် သူ၏ ကတိအတိုင်း ကျန်းတန်းဟယ်ကို နန်းတွင်းမှ ထွက်ခွာခွင့် ပေးခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က သူ့ကို မှူးမတ်ဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုဘွဲ့ကို ကျွမ်းကျွမ်း - အို... မဟုတ်သေးဘူး... ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နိုင်ငံတော်အတွက် များစွာ အကျိုးပြုခဲ့သော ကျန်းချင်းဝမ်က ဆက်ခံခဲ့သည်။

ရှောက်ယိလည်း အလွန် လျင်မြန်စွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ တာဝန်များကို သိရှိနားလည်သဖြင့် သူသည် ပိုတည်ငြိမ်ပြီး ထိန်းသိမ်းတတ်သော အမူအရာ ရှိရန် သင်ယူခဲ့သည်။ အသက် ၁၇ နှစ်တွင် သူသည် ရှောက်ကျန့်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိကာ ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့ပြီး၊ သမိုင်းတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ဧကရာဇ် 'ဧကရာဇ်ယိ' ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကျွမ်းကျွမ်းသည် သူ၏ ဖခင်ကဲ့သို့သော လမ်းစဉ်ကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် နိုင်ငံတော်ကို အသက်ပေး ကာကွယ်ရန် သစ္စာဆိုခဲ့ပြီး နိုင်ငံတော်၏ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှုများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရရှိလာပြီးနောက် သူသည် ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ သားအဖြစ်မှသည် ကျန်းချင်းဝမ် အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်တိုင်အောင်၊ သူသည် ရှောက်ယိ အယုံကြည်ရဆုံးသော တစ်ဦးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ဖက်တီးကြီး ကျန်းရှီရှောက်မှာမူ ဆရာကြီးခုံး၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ပညာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အမျိုးသား စာတတ်မြောက်ရေး လှုပ်ရှားမှုကို စတင်ခဲ့ပြီး၊ ရှောက်နိုင်ငံတော်၏ အနာဂတ် မျိုးဆက်သစ်များ သာယာဝပြောရေးအတွက် အားထုတ် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

ဖက်တီးလေး ကျန်းရှင်းဇယ်မှာမူ စာပေ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခံပညာကို စိတ်မဝင်စားပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူသည် စုချန်ရှန်းနှင့်အတူ လည်ပတ်သွားလာရသည်ကို နှစ်သက်သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်က သူ့ကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူကတော့ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လမ်းစဉ်အတိုင်းသာ ဆက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သူ အရွယ်ရောက်လာသောအခါ စီးပွားရေး ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ စုချန်ရှန်းထက်ပင် ငွေကို ပို၍ စွဲလန်းသူ ဖြစ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စုချန်ရှန်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှောက်နိုင်ငံတော်၏ အချမ်းသာဆုံး ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အခြားနိုင်ငံများသို့ပါ စီးပွားရေး ချဲ့ထွင်ရန် အစီအစဉ်များ ရှိခဲ့သည်။

သူတို့၏ အားထုတ်မှုများကြောင့် ရှောက်နိုင်ငံတော်သည် သာယာဝပြောပြီး တိုးတက်သော နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ကာ၊ ပြည်သူများအား ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် စစ်ရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စီးပွားရေး ကဏ္ဍအားလုံးတွင် အခြားနိုင်ငံများကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကုန်းမြေကြီးပေါ်တွင် ဦးဆောင်သော နိုင်ငံကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အောင်မြင်မှုများမှာ အခြားနိုင်ငံများ လိုက်မမီနိုင်သော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့တော့သည်။