Side Story (1)

နံနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်သည် ခြောက်သွေ့၍ အက်ကွဲနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ပိန်ပါးအားနည်းပုံရသော အရိပ်တစ်ခုသည် မတ်တတ်ရပ်နိုင်ရန် အားယူနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ တွန့်လိပ်နေသော လက်ကလေးများကို မြှောက်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော ပိန်ပိန်ပါးပါး ကောင်လေးအား စုတ်ပြဲနေသော စောင်လေးဖြင့် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

သူမသည် အခန်းပြင်သို့ ခြေဖျားထောက် ထွက်လာပြီး မီးဖိုချောင်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဆန်အိုးထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ဆန်စေ့အနည်းငယ်ကို ကြည့်ရင်း ချင်းရှောင်းကောမှာ စိတ်ညစ်သွားရသည်။ သူမတွင် ရှိသမျှ ငွေအားလုံးကို ယောက္ခမ၏ ဈာပနအတွက် သုံးစွဲလိုက်ပြီးနောက် ယခုအခါ သူမမှာ အမှန်တကယ်ပင် လမ်းပိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဆန်ကို သုံးပုံ ပုံလိုက်ပြီး တစ်ပုံကို အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း တစ်နပ်စာအတွက်မူ လုံလောက်ပေသည်။

ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ချင်းရှောင်းကောသည် မီးကို မွှေးလိုက်ပြီး တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ၏ အကြည့်သည် မီးဖိုဘေးရှိ အရောင်မတူသော တစ်ခုတည်းသော အုတ်ခဲဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ ခဏမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အိမ်တွင် ကျန်ရှိသော နောက်ဆုံး ငွေတစ်တေးဖြစ်သည်။ သူမ ၎င်းကို မထိရက်ပေ။ ၎င်းမှာ ကျွမ်းကျွမ်းအတွက် စုထားသော ငွေဖြစ်သည်။ သူမ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မည်ကို မသိပေ။ ဤငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးဒဏ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်မည်။ အကယ်၍ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ရင်...

ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ ကျွမ်းကျွမ်းကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ...

ချင်းရှောင်းကောသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မလဲကျသွားစေရန် မီးဖိုကို အားပြုကာ ကိုင်ထားလိုက်ရသည်။

မကြာသေးမီက ဤသို့ မကြာခဏ ဖြစ်တတ်သည်။ ညဘက်တွင် ခြောက်လှန့်နေသော အိပ်မက်ဆိုးများနှင့် ပေါင်းလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်။

သူမ၏ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခု၌ မိဘများနှင့်အတူ နေထိုင်သည်။ ၎င်းမှာ ဤနေရာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသည်။ သူတို့မှာ အဝတ်အစား ဝတ်ပုံချင်းမတူဘဲ၊ ညဘက်တွင် မိုးမျှော်တိုက်ကြီးများမှာ လင်းထိန်နေကာ၊ အမျိုးသမီးများမှာ ဆံပင်အရောင်မျိုးစုံ ရှိကြပြီး၊ အမျိုးသားများမှာ ဆံပင်တိုတိုနှင့် ဖြစ်ကာ၊ ဘီးလေးဘီးပါသော ယာဉ်များ ရှိကြသည်...

၎င်းမှာ အလွန် စူးရှတောက်ပပြီး မိန်းမောစရာကောင်းသော ထူးဆန်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမ၏ မိဘများနှင့် သူမသာ ရှိပြီး မောင်ဖြစ်သူ မရှိပေ။

ထိုမိသားစု သုံးယောက်မှာ ပျော်ရွှင်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြပြီး သူမသည် အေးချမ်းစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် အခြေအနေများမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် မုန်တိုင်းတစ်ခု ပြီးနောက်တွင် လမ်းမများပေါ်၌ ထူးဆန်းသော လူအချို့ ပေါ်လာပြီး တွေ့သမျှ လူတိုင်းကို လိုက်လံ ကိုက်ခဲ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။ မကြာမီ လမ်းမတစ်ခုလုံး သွေးအိုင်များ ဖြစ်သွားပြီး ကြားရသူတိုင်း ကျောချမ်းစေသော အော်ဟစ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အချို့သော ထူးဆန်းသူများမှာ ခေါင်းတစ်ခြမ်း မရှိတော့ပေ။ အချို့မှာ လက် သို့မဟုတ် ခြေထောက်များ မရှိဘဲ ဝမ်းဗိုက်မှ အူများ ထွက်ကျနေသည်။ အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူတို့သည် အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ သူတို့၏ အကိုက်ခံရသူများသည်လည်း မကြာမီ သူတို့ကဲ့သို့ သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့မှာ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသတ္တဝါများကို 'ဇွန်ဘီ' ဟု ခေါ်ကြောင်း သူမ သိခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦးက သူမကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး လူတိုင်း အစိမ်းရောင်ဝတ်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မိဘများမှာမူ ဇွန်ဘီများ၏ အကိုက်ခံရကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ဇွန်ဘီများကဲ့သို့ပင် အသက်မဲ့သော ဘဝဖြင့် နေထိုင်နေရပြီး အသက်ရှင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ သူမသည် နေ့တိုင်း သေမည့်နေ့ကိုပင် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိရင်း ချင်းရှောင်းကောသည် မိမိဘာသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ အိပ်မက်ထဲက သူမသည် လက်ရှိ သူမနှင့် မခြားနားပေ။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သေတာထက် ဆိုးသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရသည်။ သို့သော် အိပ်မက်ထဲကထက်စာလျှင် သူမမှာ ပို၍ ကောင်းမွန်သေးသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျွမ်းကျွမ်း သူမအနားမှာ ရှိနေသဖြင့် သူ့အတွက်ကြောင့်ပင် သူမ အသက်ဆက်ရှင်ရန် တွန်းအား ရှိနေသေးသည်။

"အမေ..."

ကျွမ်းကျွမ်း နိုးလာပြီးနောက် သူ့အမေ့ကို လိုက်ရှာခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် အမေသည် မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်နေမည်ကို သူ သိသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး လူသားလေးကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျွမ်းကျွမ်း နိုးပြီလား..."

...

ဘဝမှာ ပိုကောင်းမလာခဲ့ပေ။ အိပ်မက်ဆိုးများမှာ ညတိုင်း ပုံမှန် ရောက်လာစမြဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုကမ္ဘာမှ ချင်းရှောင်းကော လုပ်ဆောင်သမျှ အရာအားလုံးကို သိရှိနေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့မှာ အိပ်မက်နှင့်ပင် မတူတော့ပေ။

သူမ၏ အတွေးများကို အတည်ပြုရန်အတွက် ချင်းရှောင်းကောသည် ရွာထဲမှ ဗေဒင်ဆရာမ/ပရောဖက် ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဗေဒင်ဆရာမမှာ အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း သေမည့်အချိန်ကို အေးဆေးစွာ စောင့်မျှော်နေသည်။

ချင်းရှောင်းကော ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အံ့သြပုံမရပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူမ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိနေပုံရသည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ချင်းရှောင်းကောသည် ဗေဒင်ဆရာမ ပြောခဲ့သော နောက်ဆုံး စကားလုံးများကိုသာ တွေးနေမိသည်။ "ဒီဘဝနဲ့ နောင်ဘဝမှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကံကြမ္မာ ဆိုတာ ရှိတယ်..."

ဒီဘဝလား? နောင်ဘဝလား?

ဤအတွေးသည် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲသွားကတည်းက သူမသည် အိပ်မက်မက်ရန် မကြောက်တော့ပေ။ တကယ်တော့ သူမသည် နေ့တိုင်း အိပ်မက်မက်ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ဟင်းအလွန် ကောင်းကောင်း ချက်တတ်သည်။ သူမသည် အလွန် အရည်အချင်းရှိပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသည်။ သူမ မလုပ်တတ်ဟု ထင်ထားသော အရာများစွာကို သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ အားအင်ကုန်ခမ်းလာသော မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရင်း သူမသည် ဆက်လက် အသက်ရှင်ရန် အားပေးချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းချီးပေးသကဲ့သို့ မိုးသည်းထန်စွာ ၁၀ ရက်တိုင်တိုင် ရွာသွန်းခဲ့ပြီးနောက်တွင် ဘေးဒုက္ခများမှာ တဖြည်းဖြည်း သက်သာလာသည်။ မြစ်ရေများ ပြန်လည် စီးဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မြက်နုလေးများ ပေါက်လာကာ သစ်ပင်များလည်း အဖူးအပွင့်များ ဝေလာသည်။

ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ပြီဟု သူမ ထင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ဝမ်းသာခွင့် မရလိုက်ဘဲ သူမသည် ရုတ်တရက် မူးဝေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ မျက်လုံးများ မမှိတ်သွားမီတွင် ကျွမ်းကျွမ်းက အားကိုးရာမဲ့စွာ ငိုကြွေးနေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့သည် - 'ကျွမ်းကျွမ်း... ကျွမ်းကျွမ်း... ဟိုဘက်ကမ္ဘာက ချင်းရှောင်းကောရေ၊ လာပြီး ငါတို့သားလေးကို ကယ်ပေးပါဦး!!!'

နားထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ငိုသံများကို မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် ချင်းရှောင်းကောသည် ပင်ပန်းနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ဖက်ထားသော ကလေးငယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသော အခိုက်အတန့်တွင် သူမမှာ ထိတ်လန့်တကြား နိုးလာခဲ့သည်။ 'ဒီမျောက်မည်းလေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ?!'

ထိုကောင်လေးမှာ အလွန် ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းပုံရသည်။ သူသည် နှုတ်ခမ်းလေး စူကာ သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည် - "အမေ..."

...

ချင်းရှောင်းကော နောက်တစ်ကြိမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်နှစ် ဖြစ်သည်ကို သူမ မပြောနိုင်ပေ။ သူမသည် မှိန်ဖျဖျ ရင်းနှီးပုံရသော အခန်းကို ကြည့်ရင်း မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ ဤအခန်းမှာ အလွန် ခေတ်မီပုံရသည်။ ဖက်တီးလေးက သူမ၏ အခန်းကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပြင်ဆင်လိုက်ပြန်ပြီလား?

"ငါ မသေသေးဘူးလား?"

ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမမှာ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း အုပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်သူ... ဘယ်သူ စကားပြောတာလဲ?!"

အခန်းထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအသံမှာ သူမဆီက ထွက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပင်။

"အား... အား... ဟေး... ဟားဟား..."

အသံအချို့ ပြုလုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် သူမ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသဖြင့် သူမ အော်ဟစ်မိတော့မလိုပင်။

"ကောကော... ကောကော... ထပြီး မနက်စာ စားဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ ပြီးရင် တက္ကသိုလ်ကို သွားပြီး အစီရင်ခံရဦးမယ်။ အခု ၈ နာရီ ကျော်နေပြီ။ စောစောသွားမယ်လို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား? ဒီထက် နောက်ကျရင် ညတောင် ရောက်တော့မယ်။"

ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ ပိတ်ထားသော တံခါးကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအသံကို သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ!

"မေမေ!"

"ဟေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

အမျိုးသမီးချင်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခါနီးတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အထဲမှ ဆူညံသံကို ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် နားထောင်နေသည်။ 'ဒီနေ့ ဒီကောင်မလေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ?'

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..."

ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ချင်ယောင် ဆောင်လိုက်သည်။

"သမီး အခုပဲ ထတော့မယ်။"

"မြန်မြန်လုပ်..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးချင်သည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆိတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "နာတယ်" သူမ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆိတ်ကြည့်သည်။ "နာနေတုန်းပဲ..."

'ဒါက အိပ်မက်ထဲက အိပ်မက်လား?'

သူမ၏ မိခင်မှာ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် ဤအခန်းမှာ သူမ၏ အိပ်ခန်း ဖြစ်ရပေမည်။ နံရံပေါ်တွင် သူမ အကြိုက်ဆုံး အိုင်ဒေါများ၏ ပိုစတာများပင် ရှိနေသည်။ ဖုန်းပေါ်တွင် ပြထားသော ရက်စွဲမှာ... တက္ကသိုလ် စတက်သည့် ပထမဆုံးနေ့...

သူမသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူစင်ပြီး ကော်လဂျင်များ ပြည့်ဝသော အသားအရေနှင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် သွယ်လျသော လူငယ်ခန္ဓာကိုယ်၊ ဖျတ်လတ်သော ခြေလက်များ၊ ကြည်လင်သော အမြင်အာရုံ၊ ကျန်းမာပြီး ပြည့်စုံသော သွားများ၊ ဖြောင့်စင်းသော ကျောပြင်နှင့် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ သေသေချာချာ မှတ်မိသည်မှာ သူမ ခုနကတင် အသက် ၇၀ ပြည့်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...

သူမ ပြန်လည် မွေးဖွားလာခြင်းလား? သို့မဟုတ် သူမ၏ အမှတ်တရများနှင့်အတူ ခေတ်မီကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်လာခြင်းလား?

ထိုဘဝတွင် သူမသည် ဖျားနာခြင်း သို့မဟုတ် ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ သေဆုံးခဲ့သည်။ ကျန်းတန်းဟယ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သူမသည် ငြိမ်းချမ်းစွာ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်ခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ ချင်းရှောင်းကောသည် အနည်းငယ် အသက်ရှူ ကျပ်လာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို အနည်းငယ် ထုလိုက်ပြီးမှ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ချင်းရှောင်းကော၏ မိခင်က တံခါးနောက်ကွယ်မှ သူမကို ထပ်မံ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။ ချင်းရှောင်းကော အမြန် ပြန်ထူးလိုက်သည်။ အခြားအရာများကို မတွေးနိုင်သေးမီ သူမသည် အမြန် မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်လိုက်သည်။ သူမ မိခင်၏ ပွစိပွစိ ပြောနိုင်စွမ်းမှာ သူမထက် များစွာ သာလွန်သည် - အကယ်၍ မိခင်၏ တတိယအကြိမ် သတိပေးချက်အထိ သူမ နှောင့်နှေးနေပါက သူမ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာမှာ နှုတ်ဖြင့် သတိပေးခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ လက်တွေ့ အရေးယူခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူမသည် လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် အပြင်သို့ မထွက်ရဲသေးပေ၊ သူမ၏ မိဘများ ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘများသည် စက်ရုပ်များကဲ့သို့ပင် အလွန် အကဲခတ် တော်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။

ခေတ်သစ် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်မီ ပစ္စည်းများကို မည်သို့ သုံးရမည်ကို သူမ သိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ကာ သူမ၏ အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ ခရီးဆောင်အိတ်မှာ အပြင်တွင် ရှိနေသည်။ သူမ၏ ဖခင်က ၎င်းကို ကားနောက်ဖုံးထဲသို့ ထည့်ထားပြီး ဖြစ်ရပေမည်။

အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ချင်းရှောင်းကောသည် အိမ်ရှိ အသစ်လဲထားသော ကြွေပြား တစ်ချပ်ချင်းစီကို တပ်မက်စွာ ကြည့်ရင်း မီးဖိုချောင်သို့ လျင်မြန်စွာ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ရင်းနှီးပြီး နူးညံ့သော အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ မိခင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်မိသည်။

အမျိုးသမီးချင်မှာ အံ့သြတကြား အော်လိုက်မိသည်။ ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဇွန်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြောင်းကိုင်လိုက်ပြီး ချင်းရှောင်းကော၏ တင်ပါးကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ "ကျောင်းစတက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ဘာလို့ ပျင်းနေသေးတာလဲ?"

၎င်းမှာ အိပ်ရာထ နောက်ကျခြင်းအတွက် ပေးသော အပြစ်ပေးမှု ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် မျက်နှာနီသွားပြီး အနေရခက်စွာ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သော်လည်း မိခင်ကိုတော့ လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကပင် သူမသည် အသက် ၇၀ အရွယ် အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန် ထူးဆန်းလှသည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သူမ၏ သားများ၏ တင်ပါးကိုသာ ရိုက်လေ့ရှိပြီး၊ ယခု မိခင်၏ အရိုက်ကို မထင်မှတ်ဘဲ ခံလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။

ဤအချိန်တွင် မစ္စတာချင်သည် အပြင်မှ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူက အချစ်တော်သမီးကို ပြုံးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သမီး အသက်ဘယ်လောက် ရှိပြီလဲ? အမေ့ရှေ့မှာ ဒီလောက် ချွဲနေရအောင်။ ရှက်ဖို့မကောင်းဘူးလား?"

ချင်းရှောင်းကော လှည့်မကြည့်ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းလာသဖြင့် သူမ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ရဲတော့ပေ...