Side Story (2)

မစ္စတာချင်၏ အသံကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးချင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို နှစ်ခါလောက် နှိုးပြီးမှ အိပ်ရာက ထလာတာ"

"မဖြစ်နိုင်တာ။" မစ္စတာချင်က သူမစကားကို လုံးဝ မယုံပေ။ သူသည် သူ၏ သမီးလေး၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမသည် အိပ်ရာထဲတွင် ပျင်းရိနေတတ်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

"သမီးလေး... နေမကောင်းဘူးလား?"

မစ္စတာချင်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန်တိုးကာ သူမ၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နဖူးကို ပြန်စမ်းကြည့်သည်။ "ဖျားလည်း မဖျားပါဘူး။ အအေးမိတာလား? လည်ပတ်ယားနေလား? နှာချေချင်သလို ဖြစ်နေလား? ကျောင်းကို မနက်ဖြန်မှ စတက်မလား?"

"သွား... သွား... သွားစမ်းပါ!"

အမျိုးသမီးချင်က သူ၏ ဗိုက်ပူကြီးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ဘာ မနက်ဖြန်မှ ကျောင်းတက်ရမှာလဲ? ရှင်က ကောကောကို ကျောင်းသွားပြီး အစီရင်ခံမှာကို မလိုလားတာ ဖြစ်မှာပါ!"

"..."

မစ္စတာချင်က သူ၏ ဗိုက်ကို ပြန်ပွတ်ရင်း အနေရခက်စွာဖြင့် "ငါက သူ့ကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ ဒါ့အပြင် ငါတို့မြို့မှာ ကောင်းတဲ့ တက္ကသိုလ်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ သူက ဘာလို့ လင်းမြို့ အထိ သွားရမှာလဲ? အဲဒီနေရာက ငါတို့မြို့လောက် မစည်ကားဘူး။ ငါတို့က ပထမတန်းစား မြို့ကြီး၊ သူက ဘာလို့ ဒုတိယတန်းစား မြို့ကို သွားရမှာလဲ?"

အမျိုးသမီးချင်က ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်သလို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် သူ၏ ဤအချက်ကို သည်းမခံနိုင်ပေ။ သူက ဘာလို့ သမီးကို အနားမှာပဲ အမြဲထားချင်နေရတာလဲ? ဒီလိုသာ ဆက်သွားရင် သမီး ဘယ်လိုလုပ် အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်ပါ့မလား?

"သမီးက သူ့ဘာသာသူ ဒီကောလိပ်ကို ရွေးခဲ့တာ။ မိဘတွေအနေနဲ့ ကျွန်မတို့က သူ့ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးရမယ်။ သူ့အတွက် အဟန့်အတား မဖြစ်စေသင့်ဘူး..."

"ငါပြောတာ အဲဒီသဘော မဟုတ်ပါဘူး။ ကောကောက ငယ်သေးတယ်လို့ ငါထင်လို့ပါ။ ဒီအရွယ်မှာ ငါတို့အနားမှာပဲ ရှိသင့်တာပေါ့။ သူ ကြီးလာတဲ့အခါကျမှ..."

သူတို့နှစ်ဦး အခြေအတင် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ပြီး သူတို့ကို တားလိုက်သည်။

"လင်းမြို့က ဒုတိယတန်းစား မြို့ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့ တက္ကသိုလ်က သင်ကြားရေး အရင်းအမြစ်တွေ အလွန်ကောင်းပါတယ်။ နိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းသွားတက်ဖို့ ရွေးချယ်တဲ့သူတွေကို ဖယ်လိုက်ရင် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံး ရတဲ့သူ အများစုက သမီးကျောင်းကိုပဲ ရွေးကြတာ။"

သူမ တက်ရောက်မည့် ကောလိပ်သည် နိုင်ငံအတွင်း ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိသော ကောလိပ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတကာ အဆင့်တွင်လည်း နာမည်ကောင်းရှိသည်။ သူမ၏ ဖခင်မှာ ကျောင်းကို သဘောမကျသည် မဟုတ်ဘဲ သူမ အိမ်နှင့် ဝေးသွားမည်ကို မလိုလားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

နိုင်ငံခြားသွားတက်သည့် သူငယ်ချင်းများအကြောင်း သူမ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ မစ္စတာချင် ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားသည်။ နိုင်ငံခြားသို့ ထွက်သွားသည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သမီးကို ပြည်တွင်းမှာပဲ ရှိနေစေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ သူ ထပ်မပြောတော့ဘဲ နေလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ မဟုတ်လျှင် သူက အကျပ်ကိုင်လွန်းသဖြင့် သမီးက နိုင်ငံခြားသွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက သူ ဘယ်မှာသွားငိုရမည် မသိပေ။

"ကဲ... ကဲ... စားကြရအောင်..."

ချင်းရှောင်းကောက နှာတစ်ချက်ရှုံ့လိုက်ပြီး ပြုံးကာ အခြေအနေကို ထိန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးချင်က ဒေါသတကြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ မိမိအမှားဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် မစ္စတာချင်က အစားအသောက်များ ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့် စားပွဲခင်းခြင်းကို ဝိုင်းကူပေးသည်။ ထမင်းခွဲပေးသည့် အခါတွင်ပင် ဇနီးဖြစ်သူကို အရင်ဆုံး အမြန် ခပ်ပေးလိုက်သေးသည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် ကားပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လင်းမြို့သို့ ထွက်ခွာလာစဉ် ယခုတိုင် အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဖေဖေ?"

"အင်း..."

"မေမေ?"

"အော... ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီး?"

သူတို့နှစ်ဦးကို လှမ်းခေါ်ပြီးနောက် ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ ထူးဆန်းသော စိတ်အခြေအနေထဲသို့ ပြန်လည် နစ်မြုပ်သွားပြန်သည်။

ချင်ဇနီးမောင်နှံသည် သူမကို ကားနောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ခိုးကြည့်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အချင်းချင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ နားလည်မှု ရှိကြသော်လည်း သူတို့သမီး၏ ခေါင်းထဲတွင် ဘာတွေ တွေးနေသည်ကိုမူ ခန့်မှန်း၍ မရကြပေ။ 'ဒီနေ့ သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? အပြုအမူတွေက သိပ်ထူးဆန်းနေတယ်'

သူမသည် သူတို့ကို အခြားဘာမှ မပြောဘဲ ခဏခဏ လှမ်းခေါ်နေခဲ့သည်။ မြို့အနီးရှိ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည့် အခါမှသာ ချင်းရှောင်းကောသည် အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ... သမီး တစ်ပတ်ကို တစ်ခါ အိမ်ပြန်လာမယ်။"

"ဘာ?!!"

ကားမောင်းနေသော မစ္စတာချင်၏ လက်များမှာ တုန်သွားခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် သူ ဝမ်းသာသွားသော်လည်း ၎င်းမှာ သိပ်ကို ထူးဆန်းနေသည်။

အမျိုးသမီးချင်ကတော့ ပို၍ ပွင့်လင်းသည်။ သူမသည် ချက်ချင်း နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်သလိုမေးလိုက်သည်။ "အသွားအပြန် လုပ်ရတာ အရမ်း ဒုက္ခများတယ်လို့ သမီး ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား?"

သူတို့က သူမကို အရင်က ပြောဖူးသော်လည်း၊ ဤမိန်းကလေးက အသွားအပြန် လုပ်ရမည့် အချိန်ရှိလျှင် သူမ၏ အတွေ့အကြုံများ ကျယ်ပြန့်စေရန် ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများတွင် ပို၍ ပါဝင်မည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

ချင်းရှောင်းကော၏ ပါးစပ်ထောင့်များ တွန့်သွားသည်။ သူမ အရင်က အဲဒီလို ပြောခဲ့သလား? ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာက အမှတ်တရတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူမ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။

"ဖေဖေတို့ မေမေတို့နဲ့ အချိန်ဖြုန်းရတာက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ သမီး ထင်လို့ပါ။"

မြို့နှစ်မြို့မှာ နီးကပ်လှသည်။ ကားဖြင့် သွားလျှင် နှစ်နာရီအတွင်း အိမ်ပြန်ရောက်နိုင်သည်။ သူမသည် ထိုကဲ့သို့ အဖိုးတန်သော အချိန်များကို ပြင်ပလှုပ်ရှားမှုများအတွက် အလဟဿ မဖြုန်းတီးချင်ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ ယခု ဘဝမှာ မည်မျှပင် ကောင်းမွန်နေပါစေ၊ နောက်ထပ် လေးနှစ်အကြာတွင် ဖြစ်လာမည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကိုမူ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူမ၏ အမှတ်တရများ အပြည့်အစုံနှင့် ပြန်လာခွင့်ရသည့်အတွက် ထိုဘဝက ကြုံခဲ့ရသည့် ကြေကွဲစရာ ကံကြမ္မာမျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန် သူမ ကြိုးစားမည် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် သူမတွင် တားဆီးနိုင်သော စွမ်းအား မရှိပေ။ သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် မိဘများကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူမ၏ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်အတွင်းမှ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမသည် သံသယဖြစ်ခံရမည်ကို မစိုးရိမ်လျှင် ကျောင်းပင် တက်ချင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မိဘများနှင့်အတူ အိမ်မှာပဲနေပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွက် စတင် ပြင်ဆင်နေပေလိမ့်မည်။ ကျောင်းသွားနေခြင်းက အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပေ။

အတွင်းကျကျ တွေးနေသော ချင်းရှောင်းကောသည် သူမ၏ မိဘများ၏ အမူအရာကို သတိမထားမိပေ။ သူမ သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်သုတ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? မေမေ၊ ဖေဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"ကောကော... ကောကောက တကယ် ကြီးပြင်းလာပြီ..."

"ဖေဖေနဲ့ မေမေက ဝမ်းသာလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျတာပါ သမီးရယ်..."

ချင်းရှောင်းကော၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေ..."

သူမက သူတို့နှင့် အချိန်ဖြုန်းချင်သည်ဟု ပြောရုံလေးကိုပင် သူတို့က ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ သူမသည် သမီးတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ပျက်ကွက်ခဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်...

"ကဲ... ကဲ... မငိုကြနဲ့တော့။ ကျောင်းဂိတ်ဝကို ရောက်တော့မယ်။ အခြားသူ မြင်သွားရင် ရှက်စရာကြီး ဖြစ်နေဦးမယ်။"

မစ္စတာချင်က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီနေ့ သူ အရမ်း ပျော်နေသည်။ သူ တစ်ခုခု လုပ်ရမည်၊ သမီးကို ဆုတစ်ခုခု ပေးရမည်!

အမျိုးသမီးချင်နှင့် ချင်းရှောင်းကောတို့မှာ ငိုနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော သဘောထားကြောင့် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"... ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ?"

ကျောင်းဂိတ်ဝမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက်မှာ မစ္စတာချင်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်နေကြပြီး သူ ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို နားမလည်ကြပေ။

"ကောကောက အပတ်တိုင်း အိမ်ပြန်လာမယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား? လိုင်းကားတွေနဲ့ သွားရတာ အဆင်မပြေဘူး၊ အရမ်းနှေးတယ်။ သမီးအတွက် ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးမယ်။ သမီးဘာသာ မောင်းလာရင် ပိုအဆင်ပြေတာပေါ့!"

မစ္စတာချင်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ဂျီပီအက်စ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနီးဆုံး ကားအရောင်းဆိုင်၏ လိပ်စာကို ရိုက်ထည့်လိုက်သည်။

ချင်းရှောင်းကောသည် သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ 'မဖြစ်နိုင်တာ?!'

'သူတို့က ဒီအတိုင်းကြီး ကားဝယ်ပေးတော့မှာလား?!'

သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူမ ကားမောင်းလိုင်စင် ရပြီးပြီးချင်းမှာပင် ဤအကြောင်းကို သူတို့ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် လူကြီးနှစ်ဦးက သူမ ငယ်သေးသဖြင့် ကားမောင်းရန် အလွန်အန္တရာယ်များမည်ဟု ယူဆကာ ကျောင်းပြီးမှ ကားဝယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကြသည်။ 'ဘာလို့ အခုမှ ရုတ်တရက်ကြီး ကားဝယ်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာလဲ?!'

"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။"

အမျိုးသမီးချင်ကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို ထောက်ခံပုံရသည်။ ဤနွေရာသီကာလတွင် သူမ၏ သမီးကို လိုင်းကားပေါ်တွင် သူစိမ်းများနှင့် တိုးဝှေ့ မစီးစေချင်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် ပင်ပန်းပေလိမ့်မည်။ သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"နာမည်ကောင်းတဲ့ ကားအမျိုးအစားကိုပဲ ဝယ်ပေးပါ။ ပိုပြီး ဘေးကင်းတာပေါ့။ ကောလိပ်ပြီးတဲ့အထိ စီးလို့ရရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။"

'သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ?!' ချင်းရှောင်းကောက သူမ၏ မိခင်ကို မယုံကြည်နိုင်သလို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ 'သူတို့ တကယ်ပြောနေတာလား?!'

မစ္စတာချင်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အတွင်းပိုင်းက သက်သောင့်သက်သာ ရှိရမယ်၊ ပြီးတော့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး စနစ်တွေ အားလုံး ပါရမယ်။"

၎င်းမှာ သူ၏ အချစ်ဆုံး သမီးလေးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရပေမည်။

ချင်းရှောင်းကောမှာ သူတို့၏ စကားဝိုင်းကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသဖြင့် ကားနောက်ခန်းတွင် မှီချလိုက်မိသည်။ ကားမောင်းရမယ်?! ကျေးဇူးပြုပြီး... သူမသည် ကားတံခါးကို မထိတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ခုနကတင် ထိုင်ခုံခါးပတ် ပတ်တဲ့နေရာကိုတောင် သူမ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူးလေ!

"မေမေ..."

"ကြည့်လို့လည်း လှရမယ်လို့ ထင်တယ်။ အကောင်းဆုံး အရောင်ကတော့ ပန်းရောင် ဒါမှမဟုတ် အဖြူရောင်ပေါ့။ ဒီအရောင်တွေက ပိုပြီး စတိုင်ကျတယ်..."

"ဖေဖေ..."

"အပြင်အဆင်က ဒုတိယပါ။ အရေးအကြီးဆုံးက အတွင်းပိုင်းပဲ။ ကြည့်လို့ကောင်းပြီး ထိုင်ရတာ သက်သောင့်သက်သာ ရှိရမယ်။ ပြီးတော့ ဘရိတ်စနစ်က..."

"ဖေဖေတို့ မေမေတို့ သမီးပြောတာ နားထောင်နေကြရဲ့လား?!"

ချင်းရှောင်းကောသည် အကြာကြီး ပြောနေသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို အာရုံမစိုက်ကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးသည် သူမကို စကားပြောခွင့်ပင် မပေးဘဲ ဝယ်ယူမည့် ကားအမျိုးအစားကို အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ သွားမည့်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့ မျက်စိကျထားသော ကားပုံစံဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြသည်။ သူတို့က ချင်းရှောင်းကောကို ကားထဲသို့ ဝင်ခိုင်းပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ခိုင်းသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့က သူမကို ကားစမ်းမောင်းခိုင်းခြင်းမျိုးတော့ မလုပ်ခဲ့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ ကားတစ်စီး ဝယ်ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည့် ကားတော့ မဟုတ်ပေ။ အပြန်အလှန်အားဖြင့် သူတို့သည် ချင်းရှောင်းကော၏ တောင်းဆိုချက်ကို နားထောင်ပြီး ထိုဈေးနှုန်းအတွင်းမှာပင် ရှိသော SUV ကားတစ်စီးကို ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။

မစ္စတာချင်က သူ၏ ကတ်ကို ခြစ်လိုက်သည့် အခါတွင်ပင် နှမြောပုံမရပေ။ သူသည် ငွေသိန်းပေါင်းများစွာ တန်သော ကားတစ်စီးကို ဤအတိုင်းကြီး ဝယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်းရှောင်းကောကတော့ သူ့အတွက် နှမြောနေမိသည်။ ထိုငွေပမာဏဖြင့် သူမသည် အစားအသောက် ရိက္ခာ အများအပြားကို ဝယ်ယူနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား!

ချင်မိသားစုသည် ငါးကြယ်ပွင့်ဟိုတယ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ ချင်းရှောင်းကော၏ ဖခင်မှာ နိုင်ငံတော် ဧည့်ခံပွဲများကို ချက်ပြုတ်ပေးရသော စားဖိုမှူးချုပ် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွက် ငွေသိန်းပေါင်းများစွာမှာ ကိစ္စကြီးမဟုတ်သလို ထိုကဲ့သို့ သုံးစွဲခြင်းကိုလည်း နှမြောခြင်း မရှိကြပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးချင်က ဤ SUV ကားကို ပန်းရောင် ကားစတစ်ကာကပ်ရန် 4S အရောင်းဆိုင်သို့ အတင်းသွားခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် သုံးရက်အကြာတွင် ကျောင်းဂိတ်ဝ၌ အလွန် တောက်ပသော ပန်းရောင် SUV ကားကြီးတစ်စီးကို 4S ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ချင်းရှောင်းကောထံသို့ လာရောက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစား ပြေပြစ်သော လန်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရှေးရိုးကျကျ ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံခြုံစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် အလွန် တောက်ပသော SUV ကားကြီး၏ ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့ မျက်စိကျစရာ ပုံရိပ်မှာ ကျောင်း၏ အွန်လိုင်း လူမှုကွန်ရက် စာမျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ထိုမိန်းကလေး၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနေကြပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လိုက်ဖက်မှု ရှိ၊ မရှိကို မြင်တွေ့ရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေကြတော့သည်။