Side Story (3)

ချင်းရှောင်းကောသည် ဤအကြောင်းအရာများကို ဘာမျှမသိရှာပေ။ သူမ၏ ယခင်ဘဝတွင် ကျောင်း၌ တစ်ဦးတည်း အထီးကျန်ဆန်သူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ယခုဘဝတွင်လည်း အေးစက်ကာ လူမှုဆက်ဆံရေး မရှိသူ ဖြစ်နေသည်။

သူမသည် မိမိပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများနှင့် ဖြစ်ပျက်နေသော အရာများကို လုံးဝသတိမပြုမိပေ။ ယခုဘဝတွင် သူမ အနား၌ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မျှ မထားခဲ့ဘဲ မည်သူမျှလည်း ရှိမနေခဲ့ပါ။

သို့သော် အမြဲတမ်းတော့ ချွင်းချက်ရှိတတ်သည်။

မကြာသေးမီက မိန်းကလေးတစ်ယောက်သည် သူမထံ ဖုန်းဆက်ကာ ရှေးဟောင်းသုတေသနမေဂျာသို့ ဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဖုန်းကိုင်မိစဉ်က တစ်ဖက်လူအား သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို မည်သို့ရသနည်းဟု ရှောင်းကောက မေးခဲ့သည်။ ကျောင်းသားရေးရာရုံးမှ ဆရာတစ်ယောက်ထံမှ ရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြန်ဖြေသောအခါ ရှောင်းကောက ဖုန်းချလိုက်ပြီး ထိုနံပါတ်ကို ဘလော့လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ အံ့သြသွားရသည်မှာ တစ်ဖက်လူက အတော်လေး ဇွဲကောင်းနေခြင်းပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်နေ့လျှင် ၅ ကြိမ်၊ ၆ ကြိမ်ခန့် ဖုန်းဆက်သည်။ သူမက ဖုန်းမကိုင်သောအခါ တစ်ဖက်လူက နံပါတ်ပြောင်းပြီး ဆက်တိုက်ခေါ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းကိုင်လိုက်မိသောအခါ ရှေးဟောင်းသုတေသန မေဂျာသို့ ပြောင်းရန်သာ တဖွဖွ တိုက်တွန်းနေတော့သည်။

ရှောင်းကောအတွက် စိတ်သက်သာရာရစရာတစ်ခုမှာ ထိုမိန်းကလေးသည် ဇွဲကောင်းသော်လည်း လုံးဝ အသိတရားမဲ့သူတော့ မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ အဆောင်အထိ လိုက်မရှာခဲ့ခြင်းပင်။

တစ်နေ့တွင် သူမ၏ အဆောင်တံခါးကို ရုတ်တရက် လာခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

အဆောင်ခန်းတစ်ခုတွင် လူလေးဦး နေထိုင်ရသည်။ ကျန်သော အခန်းဖော် သုံးဦးစလုံးမှာ စာသင်ခန်းသို့ သွားနေကြသဖြင့် အခန်းထဲတွင် ရှောင်းကော တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေသည်။

ရှောင်းကောသည် လက်ပ်တော့ကို ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိန်းကလေးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမောဖြေနေသည်။ တံခါးက ဤမျှမြန်မြန် ပွင့်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမသည် ပါးစပ်လေးအဟောင်းသားဖြင့် ရှောင်းကောကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

ရှောင်းကောမှာလည်း နေရာမှာတင် ရေခဲသွားသလို ဖြစ်နေသည်။ ဤမျက်နှာမှာ သူမအတွက် အလွန် ရင်းနှီးလွန်းလှသည်။ လော်လာဂျင်ဓာတ်များဖြင့် နုပျိုဝင်းပနေသော ဤမျက်နှာလေးကို မမြင်ရသည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ချင်းရှောင်းကော။"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ မိန်းကလေးသည် ရှောင်းကောက ဘာမှမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမသည် ရှောင်းကောမှာ ပေါင်းသင်းရခက်သူဟု ကြားဖူးထားရာ ထိုကောလာဟလမှာ အမှန်ဖြစ်ပုံရသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

ရှောင်းကောက အတွေးများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အမည်ကို ခေါ်လိုက်သံ ကြားသောအခါ သူမမှာ အော်ရယ်မိတော့မလိုပင်။

သို့သော် သူတို့မှာ အခုမှ စတွေ့ခြင်းဖြစ်သဖြင့် မသိသလို ဟန်ဆောင်ရမည်ကို သတိရကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ?"

"မင်္ဂလာပါ... ငါ့နာမည်က ဝမ်ရူယီပါ။"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်းကော၏ မျက်ဝန်းများ နီမြန်းလာသည်။ သူမ နာမည်မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

"သိပ်ကောင်းတာပဲ..."

ရှောင်းကောသည် တစ်ဖက်လူ ရိပ်မိသွားမည်စိုးသဖြင့် မျက်နှာလွှဲကာ အခန်းထဲသို့ အရင်ဝင်သွားလိုက်သည်။

ရူယီသည် သူမ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ သို့သော် လာရင်းကိစ္စကို သတိရကာ တံတွေးတစ်ချက် မျိုချပြီး အခန်းထဲသို့ စမ်းတဝါးဝါး ဝင်လာခဲ့သည်။

"ငါက ရှေးဟောင်းသုတေသန ဌာနကပါ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဖုန်းဆက်နေတဲ့သူ..."

စကားအဆုံးတွင် သူမ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။ မိမိကိုယ်ကို နှောင့်ယှက်နေသူဟု ဝန်ခံရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ရှောင်းကောသည် လှည့်မကြည့်သေးပေ။ သူမသည် ရူယိနှင့် ပြန်ဆုံပြီဆိုလျှင် အခြားသော သူငယ်ချင်းများနှင့် 'သူ' (ကျန်းတန်းဟယ်) ကိုလည်း ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မည်လား?

ရူယီသည် ရှောင်းကော၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စကားပြောလေလေ ယုံကြည်မှု လျော့နည်းလာလေ ဖြစ်နေသည်။ ဖုန်းထဲတွင် ပြောရသည်နှင့် လူချင်းတွေ့ပြီး ပြောရသည်မှာ အတော်လေး ကွာခြားလှသည်။

သူမ လက်လျှော့တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ရှောင်းကောက စကားစလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ဆီ ဘာလို့ လာတာလဲ?"

ရူယီ ကြောင်သွားသည်။ ထို့နောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ကုပ်လိုက်ပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ငါလည်း သေချာတော့ မသိဘူး။ နင့်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျလို့ပါ။ အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ငါက လိင်တူချစ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ နင့်ကိုတွေ့ရတာ တစ်မျိုးကြီး ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရလို့ လာရှာတာပါ"

ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြနေသော ရူယီသည် ရှောင်းကောက စိတ်ဆိုးပုံမရသည်ကို တွေ့သောအခါ ဆက်ပြောပြန်သည်။

"ဒီဌာနမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ မိန်းကလေး ရှိတာ။ ကျောင်းဝဘ်ဆိုဒ်မှာ နင့်ရဲ့ SUV ကားနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံကို မြင်ကတည်းက နင်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။ ပြီးတော့ နင်က အတန်းလည်း သိပ်မတက်တော့ နင့်မေဂျာကို သဘောမကျဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်ပြီး လာရှာလိုက်တာပါ။ တကယ်တော့ ရှေးဟောင်းသုတေသနက တကယ်ပျော်ဖို့ကောင်းတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီက လူတွေ ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့လဲဆိုတာ နင် မသိချင်ဘူးလား? သူတို့ ဘာတွေစီးလဲ၊ ဘာတွေစားလဲ၊ ဘာတွေဝတ်လဲ... နေ့တိုင်း ဘာတွေလုပ်လဲဆိုတာလေ..."

ရူယီသည် သူမ သဘောကျသော မေဂျာအကြောင်းကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် တရစပ် ပြောနေတော့သည်။

ရှောင်းကောသည် သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ "ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး အဲဒီနေရာက လာတာလေ" ဟု ပြောပြီး နောက်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါ်လာသော်လည်း ထိုအတွေးကို လက်လျှော့လိုက်သည်။

သူမသည် မူလကတည်းက မည်သည့်အတန်းကိုမျှ တက်ရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။ ထိုပညာရပ်များကို နောင်အနာဂတ်တွင် သူမ အသုံးလိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် စာသင်ခန်းထဲထက် တိုက်ကွမ်ဒိုနှင့် သိုင်းပညာကလပ်များတွင်သာ အချိန်ပိုကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသန မေဂျာကိုတော့ ရူယီအတွက်ကြောင့် ပြောင်းရန် သူမ စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ငါ ပြောင်းမယ်။ မနက်ဖြန် မေဂျာပြောင်းဖို့ လျှောက်လိုက်မယ်။"

ရူယီသည် ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်ပေါက်မိတော့မလိုပင်။ သူမသည် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ရှောင်းကောကို ကြည့်ကာ "တကယ်လား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှောင်းကောက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါ ရူယီက သူမကို အခန်းပြင်သို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး "မနက်ဖြန်အထိ ဘာလို့ စောင့်မှာလဲ? အခုပဲ သွားကြစို့!" ဟု ပြောရင်း ခေါ်သွားတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ရှောင်းကောသည် ရှေးဟောင်းသုတေသန မေဂျာ ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ရူယီနှင့် အဆောင်ခန်းချင်း တူအောင်လည်း ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိသဖြင့် အတော်လေး ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသည်။

ရှေးဟောင်းသုတေသန ပညာရပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တရားဝင် အတန်းမစရသေးသော်လည်း ကထိကများ၏ ပြောပြချက်များကို သူမ စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။

ကောလိပ်တွင် ငါးရက်ကြာ ကျောင်းဖွင့်ပွဲ အစီအစဉ်များအပြီးတွင် ရှောင်းကောသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေအတွက် အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်သည်။ ရူယိကလည်း လင်းမြို့တွင် နေထိုင်သူဖြစ်ရာ ရှောင်းကော အိမ်ပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမလည်း အလုပ်မရှိသဖြင့် အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။

နောက်အပတ်တွင် ရှောင်းကောသည် စစ်ပညာသင်တန်းတက်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ပြန်ရန် အချိန်ရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသင်တန်းသည် ၁၄ ရက် ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ပြီး သင်တန်းကာလအတွင်း စခန်းမှ ထွက်ခွာခွင့်မရှိပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ပန်းရောင် SUV ကားကို မောင်းနှင်ကာ အိမ်သို့ ဦးတည်နေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် အပတ်က သူမ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်ခဲ့သည်။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်လာမည့် ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွက် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် တိုက်ကွမ်ဒို၊ သိုင်းပညာနှင့် ဂျူဒိုများကို လေ့လာသင်ယူခဲ့သည်။ ကျောင်းတွင် သိုင်းနှင့်ပတ်သက်သော လှုပ်ရှားမှုရှိတိုင်း သူမ ပါဝင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောင်းစာများကိုတော့ လုံးဝ ပစ်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအရာက အရေးမကြီးပေ။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာသောအခါ သိုင်းပညာကသာ အသုံးအဝင်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမ၏ ကိုယ်တိုင် ကုသနိုင်သော စွမ်းအားမှာ အများအားဖြင့် အသုံးမဝင်လှပေ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူခြင်းက အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏ်ပင် ဖြစ်သည်။

သူမသည် အနာဂတ်အတွက် SUV ကားကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်ကားငယ်လေးများမှာ သေးငယ်လွန်းပြီး မခိုင်ခံ့ပေ။ လမ်းကြမ်းမောင်း ကားကြီးများကသာ ပို၍ အစွမ်းထက်ပြီး ဇွန်ဘီများကို တိုက်ကြိတ်ရန် အသုံးဝင်ပေလိမ့်မည်။

ရှောင်းကော ပြန်လာမည်ကို သိသောကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ချင်းဇနီးမောင်နှံသည် စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွင် အလုပ်မဆင်းဘဲ အိမ်၌သာနေ၍ သမီးဖြစ်သူကို စောင့်ကြိုနေကြသည်။

မိဘများနှင့် တွေ့သောအခါ ရှောင်းကောက တစ်ဦးချင်းစီကို ဖက်လိုက်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော နေ့လယ်စာကို စားပြီးနောက် မိဘများကို ဇွန်ဘီရုပ်ရှင်များ အတူတူကြည့်ရန် အတင်းခေါ်တော့သည်။

အကယ်၍ သူတို့သည် ယခုကတည်းက ဇွန်ဘီများကို မြင်ရသည်မှာ ကျင့်သားရနေလျှင် နောင်တွင် အစစ်များကို တွေ့သောအခါ ထိတ်လန့်သွားမည် မဟုတ်တော့ပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချင်းဇနီးမောင်နှံသည် စားထားသော အစားအစာများ ပြန်ထွက်မတတ် ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ရင်း ပျို့အန်ချင်လာကြသည်။

မိဘနှစ်ဦးစလုံး အန်ရန် ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကောသည် လက်ထဲမှ အာလူးကြော်ကို ချလိုက်ကာ ဇွန်ဘီများ လူကို ကိုက်နေသော တီဗီဖန်သားပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခါတွင် အစာခြေပြီးမှ မိဘများနှင့်အတူ ရုပ်ရှင်ကြည့်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤသို့ဖြင့် နောက်နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့သည် ဇွန်ဘီရုပ်ရှင် စုစုပေါင်း ခြောက်ကား ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ရှောင်းကောသည် သူမ၏ အချိန်ဇယားမှ ပထမငါးကွက်ကို အမှတ်ခြစ်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သော ရုပ်ရှင်များသည် အခြေခံအဆင့်များသာ ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါးအတွက် နောက်ထပ် နှစ်မျက်နှာစာမျှရှိသော ရုပ်ရှင်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ဇွန်ဘီဇာတ်လမ်းများကို ဝါသနာပါသော နိုင်ငံခြား ရုပ်ရှင်ဖန်တီးသူများကြောင့်သာ သူမအတွက် ဤမျှ များပြားသော ဗီဒီယိုများ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့ရုပ်ရှင်များမှာ လက်တွေ့မကျသော်လည်း အားလုံးမှာ သဘောတရားချင်း တူညီကြသည်။ သွေးရဲရဲ သံရဲရဲ ဖြစ်နေလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ။

တနင်္ဂနွေ နေ့လယ်တွင် ရှောင်းကောသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို ယူကာ လိုက်ပို့သော မိဘနှစ်ပါးအား ဖုန်းကို လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဖေဖေ၊ မေမေ... ဒီည အွန်လိုင်းကနေ ရုပ်ရှင်အတူတူကြည့်ကြမယ်နော်။"

ချင်းဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်နှာများ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း အကြောင်းစုံမသိသော အိမ်နီးနားချင်းများက ဝိုင်းချီးကျူးကြသည်။"ဦးလေးချင်းရေ... ရှင့်သမီးက သိပ်သိတတ်တာပဲ။ ကျောင်းပြီးရင် အိမ်တန်းမပြန်တဲ့ ကျွန်မတို့ ကလေးတွေနဲ့ မတူဘူး။ ရှင့်တို့က မိသားစုလိုက် ရုပ်ရှင်တူတူကြည့်ပြီး အချိန်ကုန်ဆုံးနိုင်တာ သိပ်အားကျဖို့ကောင်းတယ်!"

ချင်းဇနီးမောင်နှံမှာ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်ရသည်။"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... သမီးက သိပ်လိမ္မာတာ... ဟားဟား..."

"ကြည့်ချင်ရင် ကြည့်ပါဦး... ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ သမီးမျိုးကို လိုချင်တဲ့သူ ရှိရင် လာယူသွားကြပါတော့" စိတ်ထဲမှ ဆိုနေကြသည်။

ရှောင်းကော တဟားဟား ရယ်မောရင်း မိဘနှစ်ပါးကို နှုတ်ဆက်ကာ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ အားလုံးက ဖေဖေတို့ မေမေတို့ ကောင်းဖို့အတွက်ပါပဲ။"

ပန်းရောင်ကားလေး ဝေးရာသို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်မှ မိဘနှစ်ပါးမှာ စိတ်သက်သာရာရကာ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားကြသည်။ "အဲဒီ ကောင်မလေး နောက်ဆုံးတော့ သွားပြီ..."

"ဒင်-ဒေါင်..."

မေမေချင်း၏ ဖုန်းထဲသို့ WeChat သတိပေးချက်တစ်ခု ရောက်လာသည်။ အက်ပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှောင်းကော ပို့ထားသော အသံမက်ဆေ့ခ်ျဖြစ်နေသည်။

ဖေဖေချင်း၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် မေမေချင်းက အသံဖိုင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ချိုသာသော သူမ၏ အသံမှာ ယခုအခါတွင်မူ မိစ္ဆာတစ်ကောင်၏ အသံထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။

"မေမေ၊ ဖေဖေ... မမေ့နဲ့ဦးနော်။ ဒီည ၈ နာရီခွဲ... ချစ်တယ်နော်..."

ချင်းမိသားစုမှ မိဘနှစ်ဦးမှာ မျက်ရည်များဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်ထားမိကြသည်။ ဇွန်ဘီတွေက အလွန် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်လွန်းပြီး ရွံစရာကောင်းလှသည်။ သူတို့ ဤသမီးကို အလိုမရှိတော့ပါ!

ရှောင်းကော ပြုံးလိုက်ပြီး ဖုန်းကို ချကာ လမ်းမပေါ်သို့သာ အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။

သူမ ဤသို့ မလုပ်ချင်သော်လည်း တကယ့်ဇွန်ဘီများက ရုပ်ရှင်ထဲကထက် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်။ မေမေချင်းသည် ရဲရင့်ပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တော့ မိသားစုထဲတွင် သတ္တိအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလအတွင်းမှာ လန့်သေသူ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။

ဖေဖေချင်းလည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူ၏ ဗိုက်မှာ အတော်လေး ကြီးနေပြီး မကြာသေးမီက ဝလာပုံရသည်။ သူ့ကို ဝိတ်ချခိုင်းရန် အစီအစဉ်ဆွဲရဦးမည်။